Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2018

Ο Σαμαράς κοιτά τον Τσίπρα και βλέπει τον Μπελογιάννη...

Δεν γνωρίζω αν ο Αλ. Τσίπρας είναι Σαββατογεννημένος, μοιάζει όμως τέτοιος! Αν υποθέσουμε πως η Novartis δεν είναι προϊόν δικής του σκευωρίας- κάτι που μου φαίνεται πολύ πιθανό αν δεν ζούμε στο "House of Cards"-, ήρθε την κατάλληλη στιγμή, μετά δηλαδή από τα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό. Αυτό ήταν το πρώτο "δώρο". Το δεύτερο δώρο τού παραδόθηκε με τις ομιλίες των σαμαροβενιζέλων στη Βουλή την Τετάρτη...

Δεν ήταν μόνο που ο ελληνικός λαός έβλεπε ξανά σε γκρο πλαν δύο από τους απεχθέστερους πρωταγωνιστές των μνημονιακών χρόνων, αλλά κι ο εμφυλιοπολεμικός λόγος που χρησιμοποίησαν, ο οποίος επέτεινε τις αρνητικές εντυπώσεις. Η επίκληση των "συμμοριτών" και του δικαστικού- δοτού πρωθυπουργού τής χούντας Κόλλια από τον πρώην πρωθυπουργό και τον αντιπρόεδρό του, καθώς και τα "κονσερβοκούτια" συνεργατών Σαμαρά σε συριζαίους βουλευτές θύμισαν συζήτηση για προκαταρκτική επιτροπή για τον Νίκο Μπελογιάννη κι όχι για τη Novartis...

Αν οι Σαμαράς- Βενιζέλος είναι ένοχοι για τα αδικήματα στα οποία εμπλέκονται, προφανώς θα μιλάμε για ένα σκάνδαλο μεγαλύτερο του αντίστοιχου με πρωταγωνιστή τον Ακ. Τσοχατζόπουλο, αφού οι δύο πρώτοι συγκυβέρνησαν, δεν ήταν απλώς "wannabe" πρωθυπουργοί. Είναι σίγουρα, πάντως, πολιτικώς ένοχοι γιατί με τη μισαλλοδοξία τους και το προσωπικό τους μένος σε βάρος τού Αλ. Τσίπρα επιχειρούν να δηλητηριάσουν ξανά την πολιτική ζωή τού τόπου. Ακόμα κι ο λόγος τού Κ. Μητσοτάκη μπροστά τους μοιάζει με κατήχηση ιεροδιδάσκαλου στο Άγιο Όρος...

Ιδίως ο Αντ. Σαμαράς προσπάθησε να φιλοτεχνήσει την Ελλάδα επί διακυβέρνησής του ωσάν να ήταν το "success story" που εκείνος φανταζόταν. Ο ίδιος, άλλωστε, ήταν τέτοια πρωθυπουργάρα που αν δεν είχε πέσει από τους "ανταρτοσυμμορίτες" θα είχε αποτρέψει την κορύφωση του πολέμου στη Συρία το 2015 και δεν θα έρχονταν "λαθρομετανάστες"- τόσα καταλαβαίνει από τον ανθρώπινο πόνο-, θα είχε πάρει πίσω την Πόλη και την Αγιά Σοφιά και τώρα τα στρατεύματά μας θα διανυκτέρευαν στα Σκόπια...

Αν οι σαμαροβενιζέλοι έμεναν καλά χωμένοι στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, το πρόβλημα θα αφορούσε τους ιστορικούς τού μέλλοντος. Από την πλευρά τους είναι λογικό να επιθυμούν να μείνουν στον αφρό. Το ερώτημα είναι γιατί ο Κ. Μητσοτάκης δεν τολμά να τα βάλει μαζί τους και με τα "ανφάν γκατέ" τους τύπου Αδ. Γεωργιάδη και Μ. Βορίδη...

Ο σημερινός πρόεδρος της ΝΔ υπόσχεται μεταρρυθμίσεις, σπάσιμο αβγών και σύγκρουση με κατεστημένα συμφέροντα στην περίπτωση που γίνει πρωθυπουργός. Πώς θα τα πετύχει όλα αυτά όταν δεν μπορεί να ελέγξει ούτε το μισό και ίσως και παραπάνω από το κόμμα του; Όταν οι σαμαρικοί και οι καραμανλικοί ανά πάσα στιγμή είναι σε θέση να σηκώσουν μπαϊράκι και να ανατρέψουν επιλογές του, όπως έγινε με το Μακεδονικό, πώς θα μπορέσει άραγε να επιβληθεί σε ευρύτερα ακροατήρια;...




Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

Για την πολιτική ευθύνη ισχύει το τεκμήριο της ενοχής...

Η ποινική ευθύνη των εμπλεκόμενων στο σκάνδαλο Novartis μένει να αποδειχθεί στην Προκαταρκτική Επιτροπή της Βουλής για τα πολιτικά πρόσωπα και στη Δικαιοσύνη για τα μη πολιτικά. Ακόμα, εξάλλου, κι αν δεν το πιστεύει ο Ν. Κοτζιάς, το τεκμήριο της αθωότητας εξακολουθεί να ισχύει σε αυτήν τη χώρα. Σε διαφορετική περίπτωση θα έπρεπε να εισάγουμε και τα λαοδικεία ως μέσο απονομής δικαιοσύνης...

Η πολιτική ευθύνη, ωστόσο, είναι περίπου αυτονόητη από τη στιγμή που όλα τα κόμματα παραδέχονται το σκάνδαλο, έστω κι αν διαφοροποιούνται ως προς το ποιοι ευθύνονται λιγότερο ή περισσότερο γι' αυτό. Και η ευθύνη δεν αφορά μόνο το πώς χειρίστηκε τη Novartis το πολιτικό σύστημα, αλλά το σύνολο των μεγάλων τουλάχιστον φαρμακευτικών εταιρειών, οι οποίες με τα εκατομμύριά τους το είχαν αμέσως ή εμμέσως στο τσεπάκι τους. Υπενθυμίζω ότι ο Αλ. Παπαδόπουλος ήδη από τις αρχές τής δεκαετίας τού '90 είχε μιλήσει για "πιράνχας" στο χώρο τής Υγείας, ενώ το μαύρο χρήμα που έχει διακινηθεί, προσεγγίζει το 50% της συνολικής δαπάνης... 

Ενδεχομένως ο Αντ. Σαμαράς να μην τα άρπαξε με σακούλες μέσα στο Μαξίμου ή ο Αδ. Γεωργιάδης να μην κονόμησε δύο εκατ. ευρώ από την ελβετική εταιρεία. Η συναλλαγή, όμως, της πολιτικής εξουσίας με τη μεγαλοεπιχειρηματική δεν γίνεται πάντοτε με τόσο χονδροειδή τρόπο...

Το "στήριξέ με για να σε στηρίξω" περιλαμβάνει πολλές παραλλαγές- από δωράκια έως, για παράδειγμα, χρηματοδοτήσεις προεκλογικών εκστρατειών. Το σκάνδαλο Siemens θα έπρεπε να μας είχε υποψιάσει περισσότερο...

Πέραν τούτου, όλες αυτές τις ημέρες δεν έχω ακούσει ούτε ένα "συγγνώμη" για το πώς είχε εκτοξευτεί η φαρμακευτική δαπάνη στη χώρα τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Αυτό πώς έγινε; Από τον θεό, πάντως, αποκλείεται. Τυχαίως όλοι οι υπουργοί Υγείας και οι κυβερνήσεις τις οποίες υπηρετούσαν την αύξαναν; Δεν δέχονταν πιέσεις από τις φαρμακευτικές ή και χρήματα κάτω από το τραπέζι από αυτές; Λυπάμαι, αλλά ως προς την πολιτική ευθύνη ισχύει το τεκμήριο της ενοχής...



 


Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018

Έχουμε, αλήθεια, την πολυτέλεια να παίζουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ με το κουβαδάκι τής Novartis;...

Στη δημόσια συζήτηση θα κυριαρχήσει για πολύ καιρό ακόμα το σκάνδαλο Novartis, με τις ενδεχόμενες ποινικές του προεκτάσεις και για πολιτικά πρόσωπα. Φυσικά τόσο η δικαιοσύνη όσο και η προκαταρκτική επιτροπή πρέπει να κάνουν ανεμπόδιστες τη δουλειά τους, μόνο που είναι αυτονόητο ότι θα ακολουθήσει πολιτική σπέκουλα η οποία θα θυμίζει εποχές σκανδάλου Κοσκωτά, Βατοπεδίου ή Siemens. Ευελπιστώ, πάντως, να μην καταλήξει στα ίδια πενιχρά αποτελέσματα για την αλήθεια...

Το σημαντικότερο ερώτημα, όμως, είναι αν η χώρα έχει αυτήν τη στιγμή την πολυτέλεια να διαθέσουν οι πολιτικοί της τις περισσότερες δυνάμεις τους για τη διαλεύκανση μιας σκοτεινής υπόθεσης. Η απάντηση είναι "προφανέστατα όχι" και γι' αυτό τη  ευθύνη δεν έχουν μόνο οι ενδεχομένως ένοχοι, αλλά και οι κυβερνητικοί κατήγοροί τους. Αλίμονο αν οδηγηθούμε στις κάλπες, είτε το 2018 είτε το 2019, με ένα σκηνικό σκανδαλολογίας και κομματικού διχασμού που ακυρώνει και τις όποιες προσπάθειες για να παρουσιαστεί η Ελλάδα (και) στους επενδυτές ως πυλώνας πολιτικής σταθερότητας στην περιοχή...

Η τρίτη αξιολόγηση δεν ολοκληρώθηκε στο Eurogroup της Δευτέρας, η δόση εκκρεμεί, η τέταρτη αξιολόγηση ξεκινά την ερχόμενη εβδομάδα, η ρύθμιση του χρέους είναι υπό διαπραγμάτευση, το μεταμνημονιακό πρόγραμμα υπό διαμόρφωση και μαζί με όλα αυτά θέλουμε να βρούμε λύση με την ΠΓΔΜ μέχρι τον Ιούλιο και να γλιτώσουμε στο μεταξύ κι έναν πόλεμο με την Τουρκία λόγω Ιμίων ή κυπριακής ΑΟΖ. Την ίδια ώρα, η πραγματική οικονομία εξακολουθεί να στενάζει, οι εργασιακές σχέσεις παραμένουν σφοδρώς ετεροβαρείς σε βάρος των εργαζόμενων και η ανεργία μένει στάσιμη ή κι αυξάνεται οριακά αντί να μειώνεται. Μετά από όλα αυτά κι ακόμα περισσότερα αξίζει αλήθεια να συνομιλούμε από το πρωί μέχρι το βράδυ για την ποινική ενοχή πολιτικών προσώπων τα οποία ο ελληνικός λαός έχει έτσι κι αλλιώς τοποθετήσει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας ήδη από τον Ιανουάριο του 2015;...



 

  

Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2018

Να γιατί γράφω...



Η απάντηση στο ερώτημα "γιατί γράφω ένα βιβλίο" δεν είναι ίδια με την απάντηση στο ερώτημα "γιατί εκδίδω ένα βιβλίο". Γράφω ένα βιβλίο γιατί αυτός είναι ο δικός μου τρόπος να εκφράζομαι και να γλιτώνω πολλά χρήματα σε ψυχολόγους ή ψυχιάτρους! Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για ένα βιβλίο, αλλά και για τον ιστότοπο που διαβάζετε κι αρκετές φορές και για τα ρεπορτάζ που έχω γράψει.

Γι' αυτό κι αισθάνομαι προνομιούχος για το ότι κάνω μια δουλειά που θα μπορούσε να είναι το αγαπημένο μου χόμπι. Βλέποντας γύρω μου ένα σωρό ανθρώπους που εργάζονται μόνο και μόνο για να βγάζουν χρήματα μέχρι την ώρα τής σύνταξης, νιώθω χαρά που η μόνη φορά που δούλεψα σαν κι αυτούς στη ζωή μου ήταν όταν ήμουν φαντάρος. Όταν, δηλαδή, έκανα τη μια σκοπιά και τη μία αγγαρεία μετά από την άλλη περιμένοντας να έρθει η στιγμή τής απόλυσης...

Το να κάνεις, ωστόσο, αυτό που θες στη ζωή σου είναι και εύκολο και δύσκολο μαζί. Εύκολο γιατί εξαρτάσαι αποκλειστικώς από τη δική σου επιθυμία και δύσκολο γιατί συμβιώνεις σε μια κοινωνία η οποία έχει απαιτήσεις από τα άτομα που τη στελεχώνουν και οι οποίες δεν είναι πάντοτε συμβατές με τα όνειρά τους. Κι ο γράφων έχει κάνει πολλούς συμβιβασμούς σε αυτό το πλαίσιο, αλλά κανένα που είτε να είναι μη αναστρέψιμος είτε εξοφθάλμως ντροπιαστικός...

Η ζωή, όπως το θέλει ο κοινός τόπος, είναι μια καθημερινή μάχη και είναι αδύνατο να γυρνάς πάντοτε από αυτή αλώβητος. Κι αυτό σημαίνει πως στην πορεία αναγκάζεσαι να αποξενωθείς ή και να συγκρουστείς με ανθρώπους που κάποτε ήσουν πιο κοντά. Ο άνθρωπος, όμως, χωρίς εχθρούς είναι ένας άνθρωπος δίχως αρχές και στο τέλος τής ημέρας δεν είναι καν η προσήλωσή μας στις αρχές μας που μας καθορίζουν, αλλά η συνέπειά μας στους λόγους για τους οποίους τις επιλέξαμε...

Από την άλλη, εκδίδω ένα βιβλίο γιατί είναι κι αυτός ένας τρόπος να αντιμετωπίσω τον θάνατο, όπως είναι, για παράδειγμα, και το να κάνεις παιδιά. Θέλουμε να αφήσουμε πίσω μας ανθρώπους, πράγματα ή έργα τέχνης γιατί μόνο έτσι εκτιμάμε πως δεν θα είναι άσκοπη η σύντομη παραμονή μας σε αυτόν τον πλανήτη. Αν έγραφα, άλλωστε, μόνο για την ψυχή μου, θα στοίβαζα τα γραπτά μου σε ένα συρτάρι και δεν θα τα έβλεπε ποτέ ξανά το φως τής ημέρας. Η δημοσίευσή τους, εξάλλου, αποτελεί συμμετοχή μου στη δοκιμασία τής κριτικής, στη βάσανο της αξιολόγησης από τους άλλους. Κι όταν κάτι που έχω γράψει μπορεί να διαβαστεί από ένα ευρύτερο κοινό, τότε πλέον μου ανήκει μόνο σε σχέση με την πνευματική του ιδιοκτησία. Κατά τα άλλα είναι κοινό κτήμα κι ανοιχτό σε οποιαδήποτε προσέγγιση...

Επομένως, καταλαβαίνω ότι και το τελευταίο μου βιβλίο θα προκαλέσει σχολιασμούς που ενδεχομένως να είναι παράταιροι με το χρόνο και για το λόγο για τον οποίο γράφτηκε. Η "Δικτατορία" γράφτηκε το φθινόπωρο του 2013, σε ένα πολύ διαφορετικό πολιτικό όσο και προσωπικό περιβάλλον από το σημερινό. Απηχεί, ωστόσο, συναισθήματα μιας εποχής, που ακόμα κι αν το έργο δεν είναι αυτοβιογραφικό, εν τούτοις αποτελούν κομμάτι τής πορείας μου. Και γι' αυτό είναι πολύτιμα. Κι αν αυτά τα συναισθήματα συναντηθούν με τα δικά σας, τότε ακόμα καλύτερα. Γιατί αυτό το βιβλίο δεν είναι πολιτικό ή ερωτικό ή πολιτικοερωτικό. Είναι ένα βιβλίο για τις τύψεις και τις ενοχές, αλλά αυτή είναι απλώς η δική μου ανάγνωσή του. Περιμένω με ανυπομονησία και τις δικές σας αναγνώσεις του!






Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018

Αν ο Τσίπρας δεν είναι ο Φρανκ Αντεργουντ, ο αυτοεξευτελισμός Σαμαρά είναι τέλειος...

Δεν ξέρω αν ο Αντ. Σαμαράς τα "πήρε" ή όχι από τη Novartis, πόσα και πώς. Αυτήν τη στιγμή κανείς δεν το ξέρει. Όταν, όμως, ένας πρώην πρωθυπουργός μηνύει τον νυν και υπουργούς του για στοιχεία τα οποία εμπεριέχονται σε δικογραφία που έχει σταλεί στη Βουλή από την ελληνική Δικαιοσύνη και περιέχει και υλικό από το FBI, τότε θα πρέπει να γνωρίζει πολύ περισσότερα από αυτά που υπονοεί για να γλιτώσει τον αυτοεξευτελισμό...

Ο ίδιος, ο οποίος έριξε μια κυβέρνηση για αμφιλεγόμενους σκοπούς και κυβέρνησε με επιστρατεύσεις και πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, είναι που ναρκοθετεί ξανά σήμερα το πολίτευμα κι όχι ο διάδοχός του, κατηγορώντας τον Αλ. Τσίπρα δίχως να παρουσιάζει κάποιο χειροπιαστό στοιχείο για μια συνωμοσία την οποία θα ζήλευε κι ο Φρανκ Αντεργουντ στο "House of Cards". Αν είναι αθώος, οφείλει να δώσει εξηγήσεις, τουλάχιστον στην προκαταρκτική επιτροπή, τις οποίες μέχρι τώρα δεν έχει δώσει κρυπτόμενος πίσω από καταγγελίες για σκευωρίες...

Το δημοψήφισμα του 2015 δεν οδήγησε στο τέλος των μνημονίων, ωστόσο θεμελίωσε την εξουσία Τσίπρα στο εσωτερικό. Κι αυτό γιατί την εβδομάδα που είχε προηγηθεί σύσσωμο το παλιό πολιτικό σύστημα- συμπεριλαμβανομένου του Αντ. Σαμαρά, ο οποίος ήταν ακόμα πρόεδρος της ΝΔ και στη συνέχεια αναγκάστηκε να παραιτηθεί- είχε ταχθεί ανοιχτά υπέρ τού "ναι"...

Μόνο καλό δεν κάνει, επομένως, στη ΝΔ η επανεμφάνιση Σαμαρά, και μάλιστα με ηγετική προβιά, ανεξαρτήτως αν είναι αθώος ή ένοχος. Πώς μπορεί να πείσει ο Κ. Μητσοτάκης ότι έχει διδαχθεί από τα λάθη τού παρελθόντος όταν τα υπερασπίζεται με νύχια και με δόντια, έστω κι αν σύρεται σε αυτήν τη στάση από φόβο μήπως τον εγκαταλείψει το μισό του κόμμα;...

Ο πρόεδρος της ΝΔ έχει μόνο να χάσει από την υπόθεση Novartis κι εν πολλοίς ευθύνεται κι ο ίδιος γι' αυτό. Είναι διαφορετικό πράγμα να ζητάς από τη δικαιοσύνη και την προκαταρκτική επιτροπή να κάνουν τη δουλειά τους κι άλλο να μιλάς από πριν για συνωμοσία...

Αν όλα αποδειχθούν ψεύτικα, ο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν μπορεί έτσι κι αλλιώς να κάνει προεκλογική καμπάνια με τον Αντ. Σαμαρά κι ό,τι αυτός συμβολίζει στο μπαλκόνι δίπλα του. Αν τελικώς αποδειχθούν όλα αληθινά, οι δέκα δωρολήπτες νεοδημοκράτες ναι μεν δεν θα έχουν πάρει μαζί τους στη φυλακή τον Κ. Μητσοτάκη, αλλά ο τελευταίος θα τους συνοδεύσει στην πολιτική ανυποληψία...



  

Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου 2018

Στα Ίμια βαρούν τα όργανα, στα Σκόπια χορεύει η νύφη...

Αναρωτιέμαι πότε θα φτάσει η στιγμή που θα πάψουμε να κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Κυβέρνηση κι αντιπολίτευση διασταυρώνουν τα ξίφη τους για το αν ο Αλ. Τσίπρας είπε στον Τούρκο ομόλογό του πως τα Ίμια είναι ελληνικά. Από όσο καταλαβαίνω, δεν του το είπε με αυτά ακριβώς τα λόγια, αλλά για μια ακόμα φορά αλλού βαρούν τα όργανα κι αλλού χορεύει η νύφη...

Μπορεί σήμερα ο οποιοσδήποτε Έλληνας πολίτης να πάρει μια βάρκα και να προσεγγίσει έστω τα Ίμια, όπως το μπορεί σε οποιοδήποτε άλλο ελληνικό έδαφος δίχως να δείχνει ταυτότητα ή διαβατήριο; Είναι δυνατό, έστω, ο ελληνικός στρατός να τοποθετήσει και να επανδρώσει φυλάκιο στις συγκεκριμένες βραχονησίδες;...

Τα ερωτήματα είναι προφανώς ρητορικά, αφού όλοι ξέρουμε τις απαντήσεις τους. Κι όμως, αντί να γινόμαστε μια γροθιά για να προφυλαχθούμε και να αντεπιτεθούμε στον πραγματικό κίνδυνο εξ ανατολών, διοργανώνουμε συλλαλητήρια κι αναζητάμε εθνικούς μειοδότες για τον ψεύτικο κίνδυνο από το βορρά. Ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ αλλάζει τα ονόματα σε αεροδρόμια κι εθνικές οδούς και είναι έτοιμος να πράξει το ίδιο και για την ίδια την ονομασία τής χώρας του, αλλά είναι τον Ρ.Τ. Ερντογάν που υποδεχόμαστε με τη φιλαρμονική στην Αθήνα και του επιτρέπουμε να σουλατσάρει στην Θράκη. Η τουρκική απειλή, επομένως, η οποία είναι αληθινή κι όχι αληθοφανής, συνιστά έναν ακόμα λόγο για τον οποίο οφείλουμε να κλείσουμε το Μακεδονικό το δυνατό συντομότερα ώστε να ασχοληθούμε και με μερικά πραγματικά ζητήματα στην περιοχή μας...

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποδεχθούμε οποιαδήποτε λύση, για παράδειγμα να μην δεσμευτούν νομικώς με κάποιο τρόπο τα Σκόπια για την απάλειψη των όποιων αλυτρωτικών τους αναφορών σε Σύνταγμα και σχολικά βιβλία ή να μετονομάσουμε το αεροδρόμιο "Μακεδονία" στην Θεσσαλονίκη για να μην μπερδεύονται οι ξένοι. Για πρώτη φορά, όμως, εδώ και πολλά χρόνια υπάρχει η πολιτική βούληση κι από τα δύο μέρη να βάλουν ένα τέλος σε μια διαφορά η οποία από πολλούς, και με το δίκιο τους, στον πλανήτη θεωρείται αναχρονιστική...

Δεν είναι προτιμότερο- σχήμα λόγου- να βρίσκονται 500.000 Έλληνες στα Ίμια από το να μαζεύονται για να διαδηλώνουν για την ελληνικότητα της Μακεδονίας; Το ελληνικό κομμάτι της, άλλωστε, δεν το αμφισβητεί κανένας. Δεν ξέρω αν κάποιοι ανάμεσά μας διεκδικούν την προσάρτηση και των υπόλοιπων Μακεδονιών, αλλά αυτό είναι θέμα για συνέδριο της Χρυσής Αυγής κι όχι για να απασχολεί στα σοβαρά την εξωτερική μας πολιτική...


Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018

Κοίτα να δεις, ο Ερντογάν δεν φοβήθηκε τελικώς τα νταηλίκια Αλέξη-Πάκη...

Ακόμα κι όσοι αντιπολιτεύονται το "δυναμικό δίδυμο" Τσίπρα- Παυλόπουλου είχαν εκστασιαστεί πριν ένα δίμηνο με τα νταηλίκια τους στον Ρ.Τ. Ερντογάν κατά την επίσκεψη του τελευταίου στην Αθήνα. Οι "ιστορικές απαντήσεις" τους στις προκλητικές δηλώσεις τού "Σουλτάνου" είχαν μαγέψει το πανελλήνιο, το οποίο βεβαίως ως εξωτερική πολιτική εννοεί τον κουτσαβακισμό και τα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία...

Ελάχιστοι αναρωτήθηκαν τότε ποιο ήταν το νόημα μιας βίζιτας από την οποία η Ελλάδα δεν κέρδισε απολύτως τίποτα. Κι αν κάποιοι είχαν ακόμα απορίες, παρά την κλιμάκωση των τουρκικών παραβιάσεων και παραβάσεων στο Αιγαίο το τελευταίο χρονικό διάστημα, αυτές πρέπει να τους λύθηκαν οριστικώς με τη διεμβόλιση του πλοίου τού Λιμενικού Σώματος από τουρκική ακταιωρό...

Τα παθήματα ας γίνονται μαθήματα την επόμενη φορά που θα προσπαθήσουμε να χειριστούμε την εξωτερική πολιτική με όρους επικοινωνίας α λα Novartis. Για να είμαι, πάντως, δίκαιος, η διαπραγμάτευση για το Μακεδονικό φαίνεται να είναι πολύ πιο ουσιαστική, γι' αυτό κι ενδεχομένως να καρποφορήσει.

Κι ας μην έχει υποδεχθεί ο Αλ. Τσίπρας τον Ζ. Ζάεφ στο Μέγαρο Μαξίμου κι ας μην έχει μιλήσει ενώπιόν του για την ελληνικότητα του Αλέξανδρου ΙΙΙ. Όλα αυτά, ωστόσο, μοιάζει να τα αγνοεί παντελώς ο Γ. Μπουτάρης, ο οποίος με τις επιπόλαιες δηλώσεις του- θέλω να ελπίζω υπό την επήρεια του ύπνου κι όχι κάτι άλλου- τορπιλίζει τη σοβαρότητα μιας διαδικασίας η οποία ξεπερνά τα δημαρχιακά του καθήκοντα και τις διπλωματικές του ικανότητες...

Ούτε, βεβαίως, γίνεται εξωτερική πολιτική με δηλώσεις όπως του "μαζί τα φάγαμε" Θ. Πάγκαλου πως "καλός Τούρκος είναι ο νεκρός Τούρκος". Ενδεχομένως αυτές να είχαν κάποιο νόημα στην κρίση των Ιμίων το 1996, όταν ο ίδιος ήταν υπουργός Εξωτερικών, αλλά τότε ο άνεμος κατέβαζε τις σημαίες.

Άλλος ένας, επομένως, από τους πολλούς τζάμπα μάγκες σε αυτήν τη χώρα οι οποίοι συγχέουν τη διπλωματία με τη μικροπολιτική και τα εθνικά συμφέροντα με την επίδειξη φτηνού τσαμπουκά. Με αυτές τις μεθόδους ήταν που μίκρυνε η Ελλάδα, αλλά η εθνική μνήμη είναι τόσο κοντή που αδυνατεί να συλλάβει το εθνικό συμφέρον στην πραγματική του διάσταση, η οποία ξεπερνά κατά πολύ το εδώ και τώρα των εκλογικών σκοπιμοτήτων κομματαρχών, πρώην κι επόμενων...




Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

Νέα τετραετία Τσίπρα με φαρμακευτική βοήθεια...

Οι πρώην πρωθυπουργοί και υπουργοί που διερευνώνται δεν πρόκειται να καταδικαστούν μόνο εξαιτίας των προστατευόμενων μαρτύρων. Αν δεν βρεθούν τα χρήματα της δωροδοκίας ή, έστω, η ροή τους όλοι τους θα μπορέσουν να συνεχίσουν ανενόχλητοι να υπηρετούν το "καλό" τού τόπου.

Το πράττουν, άλλωστε, τόσα χρόνια τα μέλη τής οικογένειας Μητσοτάκη, τα οποία φρόντισαν τον δικό τους "Φρουζή", τον Μιχ. Χριστοφοράκο, αλλά και τον Χρ. Καράβελα να τους φυγαδεύσουν στο εξωτερικό. Η πρεμούρα, ωστόσο, των εμπλεκόμενων στην υπόθεση Novartis να αποκαλούν τους μάρτυρες κουκουλοφόρους σαν να είναι μπαχαλάκηδες των Εξαρχείων ή, ακόμα χειρότερα, δωσίλογοι και μαυραγορίτες τής Κατοχής, αν μη τι άλλο μαρτυρά πανικό...

Ο ίδιος πανικός αποκαλύπτεται κι από την ένταση με την οποία ρητορεύουν δημοσίως οι εμπλεκόμενοι, αλλά κι από την προσπάθεια να υποβαθμιστεί το διεθνές σκάνδαλο που ερευνάται κι από το FBI σε σκευωρία προσωπικώς του Αλ. Τσίπρα με δυο τρεις υπουργούς του. Για όλους αυτούς τους λόγους και για πολλούς ακόμα η προανακριτική οφείλει να ασχοληθεί με την ουσία τού ζητήματος και να παρακάμψει το, ενδεχομένως νομικώς βάσιμο, αίτημα για παραγραφή. Πρώτοι από όλους οι ίδιοι οι εμπλεκόμενοι πρέπει να αρχίσουν να μιλάνε για την ουσία, αφού σε διαφορετική περίπτωση εκείνοι θα είναι που θα βαρύνονται με το στίγμα...

Ακόμα, βεβαίως, έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας και πολλά μπορούν να συμβούν, ιδίως όταν τα καναρίνια θα αρχίσουν να τραγουδούν και να καρφώνουν το ένα το άλλο για να γλιτώσουν το σφαγείο. Σκεφτείτε, μάλιστα, η Novartis να θελήσει να έρθει σε συμφωνία με το ελληνικό Δημόσιο και να δώσει κι ονόματα πολιτικών προκειμένου να μειωθεί το ποσό τής αποζημίωσης που θα κληθεί να καταβάλει...

Το ουσιώδες ερώτημα, άλλωστε, δεν είναι αν κάποιοι τα άρπαξαν, αλλά πόσα- ήταν, δηλαδή, "δωράκια" ή κανονικότατες μίζες- κι αν αυτό μπορεί να αποδειχθεί και να δεθεί ώστε να υπάρξουν και καταδίκες. Όπως κι αν έχει, κάποιοι στο τέλος θα κλαίνε με μαύρο δάκρυ και κάποιοι άλλοι θα γελάνε για τη νέα τετραετία τους στην εξουσία...




Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2018

Απροστάτευτη αλήθεια...

Η υπόθεση- σκάνδαλο Novartis είναι πολυεπίπεδη κι αν ένα είναι σίγουρο είναι ότι δεν πρόκειται να εξιχνιαστεί στην ολότητά της αν δεν τραβηχτούν όλες οι πέτρες για να δούμε τι κρύβεται από κάτω τους. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να γίνουν τα πάντα- να αξιολογηθούν, για παράδειγμα, οι καταθέσεις των προστατευόμενων μαρτύρων δίχως απειλές κι αποκαλύψεις τής ταυτότητάς τους και να γίνουν φύλλο και φτερό τα σπίτια και οι τραπεζικοί λογαριασμοί των εμπλεκόμενων προσώπων, στενών συγγενών και συνεργατών τους...

Όλα εκτός από διαγραφές όποιων δεν συμφωνούν με την επίσημη γραμμή, την οποία μάλιστα ορίζουν εμπλεκόμενοι στην υπόθεση. Βεβαίως και ισχύει το τεκμήριο της αθωότητας, αλλά όσοι είναι ή πιστεύουν ότι είναι αθώοι τού αίματος δεν πρόκειται να βρουν το δίκιο τους αν εκτοξεύουν απειλές και χρησιμοποιούν μαφιόζικες πρακτικές σε βάρος των μαρτύρων ούτε αν κλείνουν στόματα ακόμα και συνοδοιπόρων τους στο ίδιο κόμμα γιατί "τολμούν" να ισχυρίζονται το αυτονόητο: πως πρέπει να λάμψει η αλήθεια όσο ψηλά κι αν βρίσκονται οι ένοχοι...

Σε αυτό το πολιτικό παιχνίδι- ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, κατά βάση πρόκειται για πολιτικό παιχνίδι επιβίωσης- το δικό τους ρόλο παίζουν και οι δημοσιογράφοι. Σε μια κανονική χώρα, όπου η δημοσιογραφία είναι πράγματι λειτούργημα και οι αποστάσεις που κρατά από την πολιτική κι επιχειρηματική εξουσία είναι ορατές, οι αποκαλύψεις δεν θα περιείχαν κομματικό χρωματισμό, οι μέθοδοι που θα ακολουθούνταν δεν θα προσομοίαζαν της Κόζα Νόστρα και οι ρεπόρτερ θα παρουσίαζαν το υλικό που έχουν στα χέρια τους- και το οποίο δεν θα αντλούσαν απευθείας από εκείνους που κινούν τα νήματα του πολιτικού παιχνιδιού- με την υποκειμενική αντικειμενικότητα που προσδίδουν σε ένα ρεπορτάζ τα πραγματικά στοιχεία, δίχως την παράλληλη αφήγηση- σχολιασμό τους εξαιτίας τής οποίας ο αδαής αναγνώστης δεν καταλαβαίνει τι βασίζεται σε ντοκουμέντα και τι αποτελεί την οπτική γωνία τού συντάκτη. Στη Μεγάλη Βρετανία, όπου ακόμα ο Τύπος διατηρεί κάποια αίγλη, δεν είναι τυχαίο πως στο ρεπορτάζ δεν υπάρχει σχολιασμός, αλλά αυτός αφήνεται για τις πλήρως διακριτές σχετικές στήλες ενός έντυπου ή μιας ιστοσελίδας...

Όπως κι αν έχει, οι δημοσιογράφοι πολύ καλά πράττουν και προσπαθούν να συλλέξουν όσες περισσότερες πληροφορίες και υλικό μπορούν από την εν κινήσει δικογραφία. Αυτή είναι η δουλειά τους άλλωστε. Το ερώτημα είναι γιατί οι δικαστικοί, πολιτικοί κι επιχειρηματικοί κύκλοι που την έχουν στη διάθεσή τους, καθώς κι άλλα στοιχεία που θα "ξεφυτρώσουν" στη συνέχεια, μοιράζουν κομμάτια της- αυτά που τους συμφέρουν προφανώς- σαν φέιγ βολάν. Αν στόχος τους ήταν η πλήρης διερεύνηση της αλήθειας, δεν θα τη μετέτρεπαν σε επικοινωνιακό σόου...

Σε ποια δυσώδη υπόθεση, εξάλλου, η οποία συγκλόνισε το πανελλήνιο βρέθηκε η αλήθεια και τιμωρήθηκαν οι πραγματικοί ένοχοι όταν αυτή είχε εξελιχθεί πρώτα σε μιντιακό νταβαντούρι; Σε καμία κι αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι βαθύτατα για το αν όσοι συμμετέχουν σε αυτό το πανηγύρι στοχεύουν στην πλήρη αποκάλυψη ή απλώς δίνουν ή εκτελούν εντολές, επιλέγοντας ο καθένας τους το στρατόπεδο το οποίο θεωρεί πως μπορεί να του εξασφαλίσει ασυλία και μακροημέρευση... 

 


Πέμπτη, 8 Φεβρουαρίου 2018

Ο πατριωτισμός τής μίζας στην προχειρότητα χαίρεται...

Έχω την εντύπωση πως (και) στην υπόθεση Novartis κανείς δεν θέλει να φτάσει το μαχαίρι βαθιά στο κόκαλο. Κι αυτό γιατί ενδεχομένως κανείς να μην έχει την πλήρη αλήθεια στο πλευρό του. Αναρωτιέμαι, για παράδειγμα, πώς είναι δυνατό την πρώτη ημέρα υπουργοί να δηλώνουν δημοσίως πως πρόκειται για το σκάνδαλο των σκανδάλων, μεγαλύτερο κι από αυτό της Siemens, αλλά στο Μαξίμου και στο ΣΥΡΙΖΑ να συσκέπτονται ακόμα, μολονότι διαθέτουν τη δικογραφία εδώ και κάποιες ημέρες, για το τι θα πράξουν.

Αν είναι βέβαιοι γιατί δεν συγκροτούν προανακριτική επιτροπή; Αν δεν είναι, τότε γιατί βιάστηκαν να κάνουν μεγαλόστομες δηλώσεις;...

Ούτε η Novartis αρνείται ότι γίνονταν δωροδοκίες, όχι μόνο σε πολιτικούς αλλά και σε γιατρούς. Είναι κοινός τόπος, άλλωστε, ότι τόσο η συγκεκριμένη εταιρεία όσο και η πλειονότητα, αν όχι όλες, των φαρμακευτικών χρησιμοποιούν τα "δωράκια" ως συνήθη πρακτική στη σχέση τους με ανθρώπους που μπορούν να ευνοήσουν τα συμφέροντά τους. Αν υπάρχουν, εξάλλου, γνήσια οπτικά ή ηχητικά ντοκουμέντα, τότε η υπόθεση παίρνει άλλη τροπή...

Από όσα έχουν γίνει γνωστά, όμως, μέχρι στιγμής- ακόμα κι από τα έγγραφα του FBI που περιέχουν μόνο τα ονόματα των Στουρναραίων και με λάθη ως προς πραγματικά περιστατικά- βρισκόμαστε πολύ μακριά από τη στοιχειοθέτηση κατηγοριών σε βάρος πολιτικών προσώπων. Αυτό μπορεί να αλλάξει από ημέρα σε ημέρα, η κυβέρνηση ωστόσο είναι έκθετη για τη σπουδή της και προσωπικώς ο πρωθυπουργός, ο οποίος μίλησε για πατριωτισμό τής μίζας. Όχι, βεβαίως, ότι δεν υπάρχει, αλλά όταν τον επικαλείσαι δίχως σοβαρά στοιχεία τότε διαπράττεις διπλό έγκλημα, αφού τον ξεπλένεις στα μάτια τής κοινής γνώμης...

Όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα η μόνη έντιμη επιλογή για την κυβέρνηση είναι η άμεση σύσταση προανακριτικής επιτροπής. Τουλάχιστον με αυτήν θα έχουν διασωθεί τα προσχήματα ως προς τη διερεύνηση της αλήθειας...

Ακόμα κι αν στο Μαξίμου θεωρήσουν πως τα στοιχεία δεν είναι σοβαρά έχουν αυτοπαγιδευτεί στο ίδιο τους το αφήγημα, το οποίο δεν τους επιτρέπει να βάλουν την υπόθεση στο αρχείο. Επιπλέον, η προανακριτική οφείλει να ολοκληρώσει το έργο της το δυνατό συντομότερα γιατί η χώρα έχει άλλες προτεραιότητες κι όχι την πολυτέλεια να περιστρέφεται η δημόσια συζήτηση γύρω από ένα ακόμα σκάνδαλο. Ναι, να διερευνηθεί από όσους είναι εντεταλμένοι να το διερευνήσουν έως βάθους. Τους πολίτες, ωστόσο, που έχουν δεινοπαθήσει αυτά τα οκτώ χρόνια τους ενδιαφέρει πρωτίστως, και δικαίως, το μέλλον...

 

Τετάρτη, 7 Φεβρουαρίου 2018

Novartis: Είτε το μεγαλύτερο σκάνδαλο είτε η μεγαλύτερη πολιτική εξαπάτηση...

Ενδεχόμενο πρώτο: όσα υποστηρίζουν οι προστατευόμενοι μάρτυρες- πάνω τους βασίζεται η δικογραφία όσον αφορά τα πολιτικά πρόσωπα, αφού μέχρι στιγμής τουλάχιστον δεν έχουν βρεθεί τραπεζικοί λογαριασμοί ή άλλα ντοκουμέντα- είναι αλήθεια κι ο Αντ. Σαμαράς, ο Π. Πικραμμένος και δέκα υπουργοί έχουν χρηματιστεί από τη Novartis. Ανεξαρτήτως αν απαλλαγούν από τις περισσότερες κατηγορίες χάρη στο νόμο περί ευθύνης υπουργών, η υπόθεση θα αποτελέσει το μεγαλύτερο σκάνδαλο της μεταπολίτευσης, αφού θα έχει αποδειχθεί για πρώτη φορά ότι πρώην πρωθυπουργοί και υπουργοί τσέπωσαν εκατομμύρια ευρώ...

Σε πολιτικό επίπεδο ο Αλ. Τσίπρας καθίσταται φαβορί για να επανεκλεγεί και να συγκυβερνήσει με το καθαρό κομμάτι τού Κινήματος Αλλαγής,το οποίο και τώρα δεν έχει πρόβλημα να συγκυβερνήσει μαζί του. Ο Κ. Μητσοτάκης παραιτείται και η ΝΔ βυθίζεται σε έναν κυκλώνα εσωστρέφειας...

Ενδεχόμενο δεύτερο: όσα υποστηρίζουν οι προστατευόμενοι μάρτυρες δεν είναι αλήθεια και οι εμπλεκόμενοι απαλλάσσονται. Σε αυτήν την περίπτωση γεννάται το ερώτημα "γιατί είπαν ψέματα οι μάρτυρες". Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους θυματοποίησαν άλλους; Ή, μήπως, δέχθηκαν να αποτελέσουν πιόνια μιας πολιτικής συνωμοσίας που εξυφάνθηκε από ορισμένους υπουργούς με την πλήρη γνώση και συναίνεση του πρωθυπουργού;

Αν ισχύει το πρώτο, ο Αλ. Τσίπρας είναι έκθετος γιατί έσπευσε από την πρώτη ημέρα να αποκαλέσει μιζολήπτες πολιτικούς του αντιπάλους. Αν ισχύει το δεύτερο, τότε ο πρωθυπουργός είναι ηθικός αυτουργός τής μεγαλύτερης πολιτικής εξαπάτησης της μεταπολιτευτικής περιόδου...

Τη δεδομένη στιγμή οι μόνοι που γνωρίζουν αν τα "πήραν" είναι οι πρώην πρωθυπουργοί και υπουργοί που περιλαμβάνονται στη δικογραφία. Όποιος τρίτος, επομένως, διαβεβαιώνει ότι είναι απατεώνες ή ότι είναι αθώοι του αίματος στην καλύτερη περίπτωση βιάζεται και στη χειρότερη σπεκουλάρει έχοντας προσωπικά ή κομματικά κίνητρα...

Ενδεχομένως, εξάλλου, η αλήθεια να βρίσκεται στη μέση και οι πολιτικοί να πήραν τα δωράκια τους- η Novartis, άλλωστε, δεν λάδωνε μόνο στην Ελλάδα-, αλλά όχι στην έκταση κι όχι με τον τρόπο που παρουσιάζεται. Ενδεχομένως, για παράδειγμα, ο Αντ. Σαμαράς να δωροδοκήθηκε, αλλά να μην ήταν τόσο ηλίθιος ώστε να βάλει τους "χορηγούς" του στο Μαξίμου κι από τη μπροστινή πόρτα μάλιστα, όπως αναφέρεται στη δικογραφία. Και κάπως έτσι, με αυτήν τη συναρπαστική περιπέτεια, μαζί με το εθνικό "δράμα" τού Μακεδονικού, θα πάμε σε εκλογές δίχως να συζητήσουμε ποτέ για το πώς πρέπει να είναι η μεταμνημονιακή Ελλάδα. Ίσως γιατί αυτοί που την κυβερνούν κι εκείνοι οι οποίοι τους αντιπολιτεύονται την θέλουν ίδια κι απαράλλαχτη με αυτή που έφτασε στη χρεοκοπία γιατί γνωρίζουν ότι μόνο σε μια τέτοια Ελλάδα θα μπορούν να πολιτεύονται ακόμα...



Τρίτη, 6 Φεβρουαρίου 2018

Δικαστές με κρυφά πόθεν έσχες δεν δαγκώνουν τα χέρια που τους ταΐζουν από όπου κι αν προέρχονται...

Η ΝΔ έχει δίκιο να φωνάζει πως δεν είναι δυνατό ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να πηγαίνει στον Άρειο Πάγο για να "ενημερωθεί" για τη Novartis και, ω του θαύματος, λίγη ώρα αργότερα η δικογραφία να φτάνει στο υπουργείο Δικαιοσύνης. Για το καλό τής δημοκρατίας, που θεμελιώνεται και στη διάκριση των εξουσιών, θα ήταν προτιμότερο η εκτελεστική εξουσία να μην συναναστρέφεται τη δικαστική ούτε καν σε δημόσιους χώρους ενώπιον χιλιάδων μαρτύρων. Όπως, επίσης, δεν είναι θεσμικώς πρέπον πρώτα να ενημερώνεται ο πρωθυπουργός και ύστερα η Βουλή, έστω κι αν αυτή η επιταγή προέρχεται από έναν τυπολατρικό σεβασμό στο Σύνταγμα, του οποίου όμως αυτή η κυβέρνηση είχε υποσχεθεί πως θα ήταν κάθε του λέξη...

Κάπου εδώ, ωστόσο, τελειώνουν τα δίκια τής ΝΔ.Συγχωρήστε με αν κάνω λάθος, αλλά το πρώτο πράγμα που λένε οι αθώοι είναι πως δεν έκαναν το έγκλημα και πως έχουν άλλοθι ή κάποιου άλλου είδους επιχειρήματα κι αποδεικτικά στοιχεία επ' αυτού. Όταν, ωστόσο, ξεκινούν την υπεράσπισή τους με το ότι, για παράδειγμα, οι Αρχές δεν διέθεταν ένταλμα σύλληψης ή εισαγγελική άδεια για κατ' οίκον έρευνα, τότε δεν χρειάζεται να είναι κανείς συνωμοσιολόγος για να αρχίσει να αναρωτιέται για το πόσο αθώος είναι ο κατηγορούμενος. Κι όταν, μάλιστα, σχεδόν όλα τα εμπλεκόμενα πολιτικά πρόσωπα έκαναν λόγο για πολιτική δίωξη και σκευωρία, τότε το μυαλό μου πέταξε αυτομάτως έως τις φυλακές όπου κρατείται ο Ακ. Τσοχατζόπουλος και στις οποίες ενδεχομένως να βρεθεί κι ο Γ. Παπαντωνίου...

Όπως κι αν έχει, πάντως, δεν τρέφω μεγάλες προσδοκίες πως η αλήθεια θα λάμψει, όπως δεν έλαμψε στις περισσότερες σκοτεινές υποθέσεις (και) της μεταπολίτευσης, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τη Siemens. Από τη στιγμή που μια ποινική υπόθεση μετατρέπεται σε κεντρική πολιτική συζήτηση και με δεδομένο ότι το δικαστικό μας σύστημα είναι κατ' εξοχήν φοβικό, θα απαιτηθεί πολύ κουράγιο από τους ανακριτές και τους δικαστές ώστε να υψωθούν πάνω από την καθημερινή μικροκομματική κόντρα και να κάνουν τη δουλειά τους παρά τους περισπασμούς. Και δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι οι ίδιοι δικαστικοί λειτουργοί που δεν θέλουν να δημοσιοποιούν το δικό τους πόθεν έσχες διαθέτουν τόσο το σθένος όσο και την ηθική ακεραιότητα για να αποκαλύψουν και τις τελευταίες λεπτομέρειες μιας δυσώδους υπόθεσης, είτε αυτές συμφέρουν είτε όχι την κυβέρνηση...




Δευτέρα, 5 Φεβρουαρίου 2018

Η επιβολή εθνικής ταυτότητας σε άλλο λαό είναι φασισμός...

Στην θεωρία η έννοια της εθνικής ενότητας είναι υπέροχη. Θα ήταν σπουδαίο αν η συντριπτική έστω πλειονότητα των Ελλήνων συμφωνούσαμε, για παράδειγμα, για το πώς θέλουμε να πορευτούμε στη μεταμνημονιακή εποχή. Ο γράφων και πολλοί άλλοι θα θέλαμε να φτιάξουμε μια χώρα που θα δίνει προτεραιότητα στην κοινωνική δικαιοσύνη, στην εθνική κυριαρχία, στην υγιή ενσωμάτωση μη γηγενών πληθυσμών, στην ευθεία διασύνδεση με τον πλανήτη, στην ανοιχτή κοινωνία που δεν θα βλέπει τον ξένο ως εχθρό και θα απορροφά ό,τι της είναι χρήσιμο δίχως να αλλοιώνεται η ταυτότητά της. Μόνο που, όπως φάνηκε κι από το τελευταίο- εύχομαι όχι με τη σημασία τού πιο πρόσφατου- συλλαλητήριο για τη Μακεδονία, όπως είχε φανεί και τη μνημονιακή εποχή, υπάρχει εκεί έξω και μια άλλη Ελλάδα με την οποία αδυνατώ να ομονοήσω γιατί με τρομάζει...

Η εθνική μας μοναξιά ως αυτοσκοπός πηγάζει από τον εθνικό κομπλεξισμό κι οδηγεί, όπως έχει αποδείξει πολλάκις η Ιστορία, σε εθνικές τραγωδίες. Όπως και τα χρόνια τής βαθιάς κρίσης ήταν αυτοκαταστροφικό να συναινούμε σε πολιτικές που φτωχοποιούσαν ακόμα περισσότερο τους μικρομεσαίους και προστάτευαν τους έχοντες και κατέχοντες, στα εθνικά θέματα δεν είναι δυνατό να συνυπογράψουμε την παράδοση της χώρας σε μια εθνικιστική υστερία η οποία νομιμοποιεί τη μισαλλοδοξία, το ρατσισμό, το μικρομεγαλισμό και τον αντισημιτισμό και η οποία μπερδεύει την άδολη χριστιανική πίστη με τον επίσημο κι ανεπίσημο εκκλησιαστικό μουτζαχεντινισμό που πείθει τον ουδέτερο παρατηρητή ότι σε αυτόν τον τόπο δεν έχουμε λύσει ακόμα τις διαφορές μας με το μεσαίωνα...

Σε αυτό το πλαίσιο του παραλογισμού έχουμε φτάσει στο σημείο να υιοθετούμε το φασιστικό σκεπτικό τής επιβολής σε άλλο λαό τής εθνικής του ταυτότητας. Έχουμε δικαίωμα να ζητάμε από τους Σκοπιανούς την απάλειψη αλυτρωτικών αναφορών στο Σύνταγμά τους οι οποίες αποτελούν επιβουλή, έστω θεωρητική, της εθνικής μας κυριαρχίας. Μπορούμε, επίσης, να απαιτούμε στις ταυτότητες και στα διαβατήριά τους ως υπηκοότητα να αναγράφεται αυτή που θα συμφωνήσουμε με βάση τη νέα ονομασία τής χώρας. Αλίμονο, όμως, αν θελήσουμε να τους επιβάλουμε και την εθνική τους ταυτότητα, πολλώ δε μάλλον όταν κατοικούν και οι ίδιοι σε ένα κομμάτι τής αρχαίας Μακεδονίας, έστω μικρότερο από το ελληνικό...

Με τέτοια μυαλά αύριο θα κάνουμε και συλλαλητήρια για να στείλουμε εκστρατευτικό σώμα στην ΠΓΔΜ, να την κατακτήσουμε και να τη διαμοιράσουμε με τους Αλβανούς. Λες κι αυτό που μας λείπει είναι εδάφη κι όχι η σύνεση και η ταξική συνείδηση για να διαχειριστούμε τον πλούτο που βρίσκεται ήδη εντός τής ελληνικής επικράτειας...





  

Κυριακή, 4 Φεβρουαρίου 2018

Όταν Μίκη σφίγγεις το χέρι σου στους φασίστες ο ήλιος είναι αβέβαιος για τον κόσμο...

Το σχετικώς χαμηλό μέγεθος του συλλαλητηρίου- λαμβάνοντας υπόψη και πως διοργανώθηκαν σε πολλές περιοχές τής χώρας δωρεάν ή φτηνά ταξίδια αναψυχής στην Αθήνα- συνιστά μήνυμα ελπίδας. Ευτυχώς ο εθνικισμός, η μισαλλοδοξία, ο ρατσισμός, ο αντισημιτισμός κι οποιοδήποτε άλλο σκοταδιστικό συναίσθημα αποδεικνύεται ότι δεν εκπροσωπεί τη συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού.

Κι αυτό μολονότι κάποια κόμματα, η εκκλησία, παραστρατιωτικές, παραθρησκευτικές κι εγκληματικές οργανώσεις έχουν επενδύσει για μια ακόμα φορά στο μύθευμα του ανάδελφου έθνους που οι Σκοπιανοί αυτήν τη φορά με τη σύμπραξη των Αμερικανών, των Γερμανών και των Αρειανών προσπαθούν να του φάνε τη δική του Μακεδονία. Η ελληνική Μακεδονία ενδεχομένως να χαθεί μόνο αν όλοι αυτοί οι ύπουλοι δημεγέρτες καταφέρουν με τα ψέματα να πείσουν την πλειονότητα του ελληνικού λαού για έναν κίνδυνο ο οποίος υπάρχει μόνο και μόνο για να μπορούν κάποιοι να δικαιολογούν άλλες αμαρτίες τους...

Όπως κι αν έχει, είναι κρίμα που ένας άνθρωπος όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο οποίος κυνηγήθηκε στη ζωή του ανελέητα από εκείνους που ξεχώριζαν τους Έλληνες σε εθνόψυχους και μιάσματα, να υιοθετεί στα βαθιά του γεράματα μια αναχρονιστική εμφυλιοπολεμική ρητορική που οδήγησε σε εθνικές τραγωδίες. Έχει κι ο γράφων χίλια αρνητικά να σούρει σε αυτούς που κυβερνούν σήμερα, ιδίως για την ευκολία με την οποία συμβιβάστηκαν με το νεοφιλελευθερισμό, ο οποίος άλλωστε αποτελεί και την πραγματική απειλή για τους μικρομεσαίους. Δεν θα τους αποκαλούσα, ωστόσο, σε καμία περίπτωση εθνομηδενιστές, ιδίως για τη στρατηγική που ακολουθούν στο Μακεδονικό...

Από πού κι ως πού ένας έντιμος συμβιβασμός, όπως θα είναι, αν επιτευχθεί, η σύνθετη ονομασία erga omnes με απάλειψη των αλυτρωτικών αναφορών, μπορεί να θεωρηθεί εθνική προδοσία; Αυτήν τη στιγμή οι επιλογές είναι είτε αυτός ο συμβιβασμός είτε η μη επίλυση, δηλαδή στην ουσία η ντε φάκτο κατοχύρωση του βόρειου γείτονα ως "Δημοκρατία της Μακεδονίας". Η μη χρησιμοποίηση του όρου "Μακεδονία" θα έπρεπε να ζητηθεί από τον Τίτο πριν 70 και πλέον χρόνια. Τώρα είναι πολύ αργά...

Τώρα που γλεντήσαμε για τον πατριωτισμό μας και λίγο πριν η χώρα περάσει σε μια νέα φάση τής Ιστορίας της είναι καιρός να αναρωτηθούμε αν μάθαμε κάτι από τα οκτώ χρόνια τής κρίσης πέρα από το να αναζητάμε αποδιοπομπαίους τράγους στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Πολύ φοβάμαι πως όχι, γι' αυτό και το πολιτικό κόστος καθορίζει σε γενικές γραμμές την τακτική και στρατηγική τόσο της κυβέρνησης όσο και της αντιπολίτευσης, ιδίως της τελευταίας, ο πρόεδρος της οποίας σύρεται σε επιλογές για το Μακεδονικό που δεν τις ασπάζεται ούτε ο ίδιος...

Μας δίνεται μια χρυσή ευκαιρία να επιλύσουμε ένα ζήτημα πριν καταντήσει Κυπριακό και να σχεδιάσουμε την κοινή μας ανάπτυξη με τις χώρες τής Βαλκανικής. Θα την αδράξουμε ή θα συνεχίζουμε να τραγουδάμε "Μακεδονία ξακουστή" σαν να έρχεται η φωνή μας κατευθείαν από τις γιορτές που διοργάνωνε η χούντα στο Καλλιμάρμαρο;... 




Πέμπτη, 1 Φεβρουαρίου 2018

Frankly my dears, the Americans don't give a damn...

Ο Έλληνας δεν το κουνά ρούπι από τον καναπέ του αν δεν βάλεις μπροστά του ένα σκιάχτρο. Σε σχέση με το Μακεδονικό αυτόν το ρόλο παίζουν οι παλιοί μας γνώριμοι, φονιάδες των λαών Αμερικανοί, τους οποίους τα τελευταία χρόνια είχαμε βάλει στο περιθώριο αφού είχε προτεραιότητα το μίσος για τους Γερμανούς. Προσέξτε, όχι η αντιπάθεια για την αμερικανική ή τη γερμανική κυβέρνηση, αλλά για τους Αμερικανούς και τους Γερμανούς εν γένει, όπως επιβάλλει ο φασισμός. Σύμφωνα, επομένως, με το τελευταίο θεώρημα του ανάδελφου έθνους, ο Ντ. Τραμπ και οι συνεργάτες του ασχολούνται από το πρωί μέχρι το βράδυ με τα δυτικά Βαλκάνια, σαν να είμαστε στο 1998 κι όχι στο 2018, και βυσσοδομούν για το πώς θα την "φέρουν" στον Βλ. Πούτιν και στη Ρωσία μέσω της καημενούλας της Ελλαδίτσας- τα υποκοριστικά για να τονίσουν πόσο μίζερος είναι ο εθνικισμός...

Λυπάμαι που θα δυσαρεστήσω τους απανταχού θιασώτες τής εθνικής μας κλάψας, αλλά όπως θα έλεγε κι ο Ρετ Μπάτλερ στην Σκάρλετ Ο' Χάρα, "frankly my dears, the Americans don't give a damn". Αν, μάλιστα, δίναμε μια ευκαιρία στη λογική απέναντι στο θυμικό, θα συνειδητοποιούσαμε ότι είναι προς το εθνικό μας συμφέρον να καταστήσουμε την ΠΓΔΜ με τη νέα της ονομασία και με απαλειφθείσες τις αλυτρωτικές αναφορές από το Σύνταγμά της τρόπον τινά οικονομική μας αποικία από το να την παραδώσουμε στην ερντογανική επιδίωξη για τουρκικό τόξο επιρροής στη Βαλκανική. Αν πρέπει οπωσδήποτε να βρούμε έναν κρατικό μπαμπούλα, τότε θα ήταν χρησιμότερο να τον εντοπίσουμε εκεί όπου πραγματικά βρίσκεται αντί να τον εφευρίσκουμε σε παρωχημένα ψυχροπολεμικά σενάρια...

Αν υποθέσουμε πως υπάρχει ένας μέσος όρος των ανθρώπων που θα σπαταλήσουν την Κυριακή τους για να βροντοφωνάξουν για έναν κίνδυνο που βρίσκεται μόνο στο φαντασιακό τους και τον ρωτήσουμε γιατί το κάνει, η απάντησή του πιθανότατα θα δολοφονήσει πολλά εγκεφαλικά κύτταρα: "γιατί η Μακεδονία είναι ελληνική", θα σου απαντήσει, προκαλώντας σειρά εύλογων ερωτημάτων από τη στιγμή που ούτε καν τα Σκόπια αμφισβητούν πως η Μακεδονία που βρίσκεται σήμερα εντός των ελληνικών συνόρων είναι ελληνική...

Ποια Μακεδονία είναι, επομένως, ελληνική; Του Βαρδάρη; Του Πιρίν; Κι αν οι διεκδικήσεις μας ταυτιστούν με όλες τις περιοχές και τις χώρες που έχει κατακτήσει κάποια στιγμή στην μακραίωνη πορεία του ο ελληνισμός, πού θα μπει φραγμός; Είναι ελληνικό και το Αφγανιστάν ή το Πακιστάν, όπου έφτασε ο Αλέξανδρος ΙΙΙ; Ή, μήπως, είναι ελληνικά και τα Στενά του Γιβραλτάρ όπου βρέθηκε ο Ηρακλής; Ας κοιτάξουμε, συνεπώς, να δούμε πώς θα ανασυντάξουμε τις ζωές μας στα 132.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα στα οποία αντιστοιχεί το νεοελληνικό κράτος κι ας αφήσουμε τις "Μεγάλες Ιδέες" κοιμισμένες στο νεκροταφείο τής Ιστορίας. Αρκετά μας έχουν καταστρέψει μέχρι σήμερα... 




Τετάρτη, 31 Ιανουαρίου 2018

Οι φλόγες δεν χρειάζονται διαβατήρια για να περνούν τα σύνορα...

Κι έτσι ξαφνικά, που θα τραγουδούσε κι ο Αντ. Ρέμος, στο ΣΥΡΙΖΑ συνειδητοποιούν ότι συγκυβερνούν με ένα κόμμα το οποίο φλερτάρει με τον εθνικισμό και το λαϊκισμό. Λες και, για παράδειγμα, ο Δ. Καμμένος μετατράπηκε σε μακεδονομάχο αντισημίτη μόλις χθες προχθές και δεν ήταν μια ζωή...

Όπως κι αν έχει, η σημερινή κυβέρνηση χτίστηκε πάνω στην επιδίωξη για σκίσιμο των μνημονίων ημέρα μεσημέρι και στο χτύπημα της διαπλοκής. Όσο οι συμβιβασμοί θεριεύουν και η Ελλάδα εξέρχεται, έστω τυπικώς, της μνημονιακής περιόδου τόσο εντονότερες γίνονται οι διαφωνίες των δύο εταίρων σε κομβικά ζητήματα. Αν δεν ήταν το Μακεδονικό, θα βρισκόταν κάποιο άλλο θέμα το οποίο θα υπενθύμιζε ότι η ριζοσπαστική Αριστερά με τη λαϊκή δεξιά ναι μεν μπορούν να βρουν έναν κώδικα επικοινωνίας στο κοινωνικό πεδίο, ωστόσο ακόμα και σε αυτό υπάρχουν διαφορές οι οποίες είναι αγεφύρωτες...

Ο Π. Καμμένος ευελπιστεί πως οι γείτονες θα τορπιλίσουν τη λύση ώστε ο ίδιος να αποφύγει την ευθύνη μιας αποτυχίας. Δεν είναι ο μοναδικός Έλληνας πολιτικός που σκέφτεται με αυτόν τον τρόπο.

Για την ακρίβεια οι περισσότεροι περνούν την καριέρα τους κρύβοντας ελέφαντες κάτω από το χαλί και βγάζοντας ανακοινώσεις πως προσπαθούν για την επίλυση των προβλημάτων. Κάπως έτσι, άλλωστε, φτάσαμε και στη χρεοκοπία. Το ερώτημα είναι, στην περίπτωση φυσικά που οι Σκοπιανοί δεν οδηγήσουν εκείνοι τη διαπραγμάτευση στο ναυάγιο, κατά πόσο ο Αλ. Τσίπρας θα δείξει τη γενναιότητα να πάει κόντρα στο θυμικό τής πλειοψηφίας τού λαού, η οποία βλέπει παντού συνωμοσίες και ξένους πράκτορες και προτιμά να δίνει τις κόρες της σε Έλληνες που θα τις δέρνουν παρά σε έναν Αλβανό, Σκοπιανό ή Τούρκο...

Το πρωθυπουργικό του παρελθόν, πάντως, δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Την τελευταία φορά που βρέθηκε στριμωγμένος στα σκοινιά επέλεξε το δημοψήφισμα ως οδό διαφυγής. Θα το κάνει και τώρα; Από το Μαξίμου ορκίζονται ότι δεν υπάρχει περίπτωση κι αυτό επιτάσσει και η λογική. Δεν είναι δυνατό να συγκρίνουμε μια απόφαση η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει τη χώρα μας εκτός ευρώ με το πώς θα ονομάζεται μια άλλη χώρα. Αν μη τι άλλο δεν είναι δημοκρατικό ούτε υποδηλώνει σεβασμό στην εθνική κυριαρχία άλλου κράτους να θέλουμε να το επιβάλουμε με την ψήφο μας...

Γι' αυτό και η ελληνική κυβέρνηση ορθώς πράττει μέχρι στιγμής και κάνει κάθε δυνατή προσπάθεια για να βρεθεί μια αξιοπρεπής λύση για όλες τις πλευρές ώστε να περάσουμε στην ουσία. Κι αυτή δεν είναι άλλη από το ότι η ανάπτυξη για την Ελλάδα δεν θα έχει καμιά σημασία αν δίπλα της κράτη αποσταθεροποιούνται ή ακόμα και διαλύονται. Όποιος πιστεύει ότι η ελληνική Μακεδονία θα προστατευτεί καλύτερα αν στην ΠΓΔΜ διεξαχθεί εμφύλιος πόλεμος Σλάβων κι Αλβανών μάλλον δεν αντιλαμβάνεται ότι οι φλόγες δεν χρειάζονται διαβατήρια για να περάσουν από το βόρειο γείτονα στο νότιο... 

 

Τρίτη, 30 Ιανουαρίου 2018

Ποιος, αλήθεια, σε ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ λέει σήμερα αυτά που έλεγε το 2008;...

Ιερές αγελάδες βρίσκονται μόνο στην Ινδία, κι αυτές κατά συνθήκη. Επομένως, ο οποιοσδήποτε έχει το δικαίωμα να επικρίνει τη στάση τού Μίκη Θεοδωράκη στο Μακεδονικό, ακόμα κι αν η συνεισφορά του σε αυτήν τη χώρα δεν αντιστοιχεί ούτε στο ένα εκατομμυριοστό αυτής του μουσικοσυνθέτη. Ούτε ο γράφων, άλλωστε, συμφωνεί επ' αυτού με τον Μίκη και ιδίως με τη στήριξή του σε εθνικιστικά συλλαλητήρια.

Από αυτό, ωστόσο, έως του να συγκρίνεται η συμπεριφορά του με την αντίστοιχη του Γρ. Μπιθικώτση όταν ο τελευταίος τραγούδησε τον ύμνο τής χούντας, όπως το αναμασούν συριζαίικα μέσα ενημέρωσης, υπάρχει τεράστια διαφορά που όποιος δεν τη βλέπει είτε εθελοτυφλεί είτε λειτουργεί με μικροκομματικά κίνητρα. Αρκετοί από όσους συμμετέχουν σε αυτά τα συλλαλητήρια μπορεί να είναι εθνικιστές, υπερπατριώτες, θρησκόληπτοι, λούμπεν προλεταριάτο ή πρεκαριάτο, αλλά δεν τραγουδούν "Μακεδονία ξακουστή" για ένα καθεστώς που καταπατά ανθρώπινα δικαιώματα, φυλακίζει ή και δολοφονεί τους πολίτες του...

Όπως κι αν έχει, η υποκρισία περισσεύει για το Μακεδονικό. Μπορεί το Μαξίμου να κυκλοφορεί βιντεάκια με το τι δήλωναν προ δεκαετίας και εικοσαετίας ζωντανοί και πεθαμένοι πρωταγωνιστές τής ΝΔ για να καταδείξει τις υπαρκτές κωλοτούμπες τους, ωστόσο ούτε ο Αλέξης Τσίπρας και πολλοί συριζαίοι είχαν τότε τις ίδιες απόψεις που έχουν σήμερα. Οι περισσότεροι δεν είχαν πρόβλημα ακόμα και με τη συνταγματική ονομασία τής ΠΓΔΜ, με τον όρο τής απάλειψης από το Σύνταγμα των αλυτρωτικών της θέσεων, όπως άλλωστε κι ο γράφων...

Βεβαίως μπορούν να ισχυρίζονται πως τότε δεν κυβερνούσαν ούτε είχαν φιλοδοξίες να κυβερνήσουν, αλλά αν θέλουμε να αποκτήσουμε ένα σοβαρό πολιτικό σύστημα, τότε και το Κόμμα των Κυνηγών- τυχαίο παράδειγμα- οφείλει να καταθέτει προτάσεις στον ελληνικό λαό που θα είναι πρόθυμο να τις υπερασπίζεται αν καταλάβει υπουργικούς θώκους. Αλλιώς ο δημόσιος πολιτικός λόγος δεν έχει μεγαλύτερη αξία από μια καφενειακή συζήτηση γκρινιάρηδων συνταξιούχων...

Όσο πιο σημαντική είναι μια προσωπικότητα τόσο και πιο αντιφατική είναι. Κι αυτό είναι λογικό, αφού δεν χωρούν σε κουτάκια, ακόμα και ιδεολογικά, άνθρωποι με ικανότητες κι έργο που ξεπερνά το μέσο όρο. Σε αυτήν την κατηγορία προφανώς κι ανήκει κι ο Μίκης Θεοδωράκης, ο οποίος και στο παρελθόν έχει ξεφύγει από τον καλώς ή κακώς νοούμενο αριστερό καθωσπρεπισμό, όπως με τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση του Κων. Μητσοτάκη. Εκείνοι, συνεπώς, που αντιδρούν στα συλλαλητήρια είναι προτιμότερο να χρησιμοποιούν επιχειρήματα, και υπάρχουν πολλά τέτοια, για να πείσουν την κοινή γνώμη ότι η ελληνική Μακεδονία δεν πρόκειται να χαθεί αν ένα γειτονικό κράτος την περιέχει στην ονομασία του, από το να επιδίδονται στην αποκαθήλωση ανθρώπων για τους οποίους ήδη η Ιστορία έχει φυλάξει πρώτο τραπέζι πίστα...   

 


  

Δευτέρα, 29 Ιανουαρίου 2018

Κυριάκο, έμαθες τα νέα; Οι εθνικιστές έχασαν στην Κύπρο...

Στην Κύπρο οι υποψήφιοι και τα κόμματα που πέρασαν στο β' γύρο των προεδρικών εκλογών χαρακτηρίζονται εθνικοί μειοδότες από τους υποψήφιους και τα κόμματα που ηττήθηκαν. Μαζί με τον Ν. Παπαδόπουλο και τον Γ. Λιλλήκα έχασε και η νοοτροπία η οποία χαρακτηρίζει στο σύνολό του τον ελληνισμό και συνδέει οποιουδήποτε είδους διαπραγμάτευση για τα εθνικά θέματα με εθνική προδοσία...

Όποιος πιστεύει ότι το Κυπριακό μπορεί να λυθεί με την επανένωση του νησιού όπως ήταν το 1974 ή το Μακεδονικό με τη βόρεια γείτονα να μην περιλαμβάνει το "Μακεδονία" στην ονομασία της μάλλον ζει στον πλανήτη όπου για την επίτευξη λύσης σε μια διαπραγμάτευση οπισθοχωρούν μόνο οι άλλοι και οι Έλληνες ποτέ. Φυσικά και είχαμε να αντιμετωπίσουμε τον τουρκικό και το σκοπιανό εθνικισμό, αλλά είναι χρήσιμο να κοιταζόμαστε κι εμείς κάπου κάπου στον καθρέφτη και να αντιλαμβανόμαστε ότι οι ιστορικές αδικίες δεν αποκαθίστανται με τη μηχανή τού χρόνου, παρά μόνο με πραγματικά έντιμους συμβιβασμούς...

Βεβαίως με ανησυχεί η ενίσχυση των Κύπριων χρυσαυγιτών, όπως και οι νέας κοπής μακεδονομάχοι. Φαίνεται, ωστόσο, πως όταν σταματά η πλάκα των εθνοκάπηλων συλλαλητηρίων τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο, η λαϊκή και κοινοβουλευτική πλειοψηφία συντονίζονται και ζητούν λύσεις εδώ και τώρα σε αδιέξοδα δεκαετιών που δεν μας αφήνουν να πάμε μπροστά...

Σε αντίθεση με όσα του λένε οι ακροδεξιοί στο κόμμα του να λέει παραέξω, το να πετάξουμε για μια ακόμα φορά τη μπάλα στην εξέδρα, όπως προτείνει ο Κ. Μητσοτάκης για το Μακεδονικό, δεν οδηγεί πουθενά παρά σημαίνει οπισθοδρόμηση. Είναι ακριβώς αυτή η ψοφοδεής τακτική τού ανάδελφου έθνους που δεν μας έχει επιτρέψει να παίξουμε σημαντικότερο ρόλο στην ευρύτερη περιοχή από αυτή του κομπάρσου πολυτελείας...

Ο πλανήτης δεν πρόκειται να πάψει να είναι παγκοσμιοποιημένος γιατί κάποιοι, ακόμα και πλανητάρχες, πιστεύουν ότι μπορούν να υψώνουν φράχτες κι έτσι να τον περιορίζουν. Επομένως, η όποια εθνική στρατηγική οφείλει να συμπεριλαμβάνει τους γείτονες- ακόμα και τους Τούρκους- κι όχι να τους αποκλείει. Κι αυτό το έχει συνειδητοποιήσει η πλειοψηφία τού ελληνισμού, γι' αυτό και δεν επιθυμεί να τον κυβερνούν εθνικιστές, γνήσιοι και γιαλαντζί...

 

Κυριακή, 28 Ιανουαρίου 2018

Δεξιός και χριστιανικός πατριωτισμός από τα Jumbo...

Είναι πατριώτες μόνο οι δεξιοί κι όσοι πιστεύουν στον θεό; Αν συνέβαινε αυτό, τότε δεν θα υπήρχε εξήγηση για τις απανωτές χρεοκοπίες που έζησε η χώρα εξαιτίας κυβερνήσεων που είτε ήταν δεξιές είτε συμμετείχαν σε αυτές ως επί το πλείστον άνθρωποι που έχουν εμπιστοσύνη στη βασιλεία των ουρανών...

Αν, για παράδειγμα, ο Αλ. Τσίπρας είναι εθνικός μειοδότης γιατί συναινεί σε σύνθετη ονομασία για την ΠΓΔΜ, τότε τι είναι ο Κ. Μητσοτάκης που χρηματιζόταν επί χρόνια από γερμανική εταιρεία, ο Π. Ψωμιάδης που έχει καθαιρεθεί από το αξίωμά του κι έχει καταδικαστεί από την ελληνική δικαιοσύνη για εξυπηρετήσεις σε κολλητούς, όπως κι ο Γ. Καρατζαφέρης για το πόθεν έσχες του; Είναι περισσότερο Έλληνας από τον Νίκο Κοτζιά ο Αδ. Γεωργιάδης ή ο Μ. Βορίδης, μέχρι πρότινος υμνητές τής χούντας; ΄Ή, μήπως, πατριωτισμός σημαίνει αντισημιτισμός, όπως διδάσκει ο Κ. Πλεύρης και λοιποί, δεξιοί κατά τα άλλα και θεοσεβούμενοι, φασίστες; Φαντάζομαι, επίσης, πως οι συνταγματάρχες που πούλησαν την Κύπρο δεν ήταν κομμουνιστές...

Προσωπικώς δεν με ενδιαφέρει καθόλου κι αν ο βόρειος γείτονας αναγνωριστεί από όλο τον πλανήτη ως "Δημοκρατία της Μακεδονίας", μετονομάσει την πρωτεύουσά του σε Θεσσαλονίκη και προσθέσει στο Σύνταγμά του πως ο Αλέξανδρος Γ' ήταν γνωστός αλβανοσλάβος. Ο καθένας μας μπορεί να πιστεύει για τον εαυτό του ότι είναι ο ομορφότερος, εξυπνότερος και καλύτερος άνθρωπος που πέρασε από αυτήν την πλάση...

Αλίμονο, όμως, αν επιτρέψουμε σε φαύλους που επικαλούνται τα θεία, όπως οι διεφθαρμένοι πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων τούς οπαδούς τους, να καθορίζουν την εθνική μας πολιτική. Το έχουν κάνει, άλλωστε, πολλές φορές στο παρελθόν και "συνέπεσε" με τις μεγαλύτερες καταστροφές που έχει βιώσει ο ελληνισμός...

Για όλα αυτά και για πολλά ακόμα δεν επιτρέπω σε κανέναν να με αποκλείει από τη χορεία των πατριωτών γιατί είμαι αριστερός κι άθεος. Ναι, υπάρχουν διεθνιστές Αριστεροί οι οποίοι αγαπούν εξίσου όλο τον κόσμο και δεν θέλουν να περιορίζουν τη σκέψη τους από τεχνητά σύνορα. Ο γράφων τους συμμερίζεται, αλλά αισθάνεται ανίκανος να αγαπήσει εξίσου περισσότερες από μία πατρίδες, όπως δεν μπορεί να αγαπήσει περισσότερες από μία μητέρες...

Η πραγματική διαστροφή αρχίζει, ωστόσο, από τη στιγμή που πιστέψουμε ότι η μητέρα πατρίδα είναι καλύτερη από όλες τις άλλες, λες και κανένας άλλος σε αυτήν την οικουμένη δεν έχει παράξει και, πολύ περισσότερο, δεν συνεχίζει να παράγει πολιτισμό. Κι όταν, μάλιστα, αυτό το σύμπλεγμα- το οποίο συνδέεται απολύτως με την τύχη γιατί κανείς μας δεν επέλεξε να γεννηθεί από Έλληνες γονείς, απλώς έτυχε- συνδεθεί με την ταύτιση με μια συγκεκριμένη θρησκεία, σαν είμαστε ο μοναδικός κατά πλειοψηφία χριστιανός ορθόδοξος λαός στη Γη, τότε η μισαλλοδοξία μας έχει φτάσει στην κορύφωσή της κι από εκεί μπορεί να μας κατεβάσει μόνο κάποιος με σπουδές ψυχιατρικής...



    

Πέμπτη, 25 Ιανουαρίου 2018

Ο Αλέξης μπροστά στον Κυριάκο μοιάζει με Αριστερό...

Ακόμα και στην κυβέρνηση δεν πιστεύουν ότι τον Αύγουστο τελειώνει η κρίση στη χώρα. Μπορεί τα μνημόνια όπως τα ξέρουμε σήμερα να αποτελέσουν παρελθόν, αλλά φυσικά τα ερείπια που άφησαν πίσω τους, σε συνδυασμό με την κακοδιαχείριση προηγούμενων δεκαετιών, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αισιοδοξίας...

Το μεγάλο ερώτημα για τους ιστορικούς, τρία χρόνια μετά από την ανάληψη της εξουσίας από την πρώτη αριστερή κυβέρνηση, είναι κατά πόσο ωφέλησε τους πολίτες ή θα ήταν προτιμότερο να είχε μείνει στην εξουσία ο Αντ. Σαμαράς. Και, βεβαίως, το μεγάλο ερώτημα για το μέλλον είναι αν ο Κ. Μητσοτάκης είναι σε θέση να κυβερνήσει καλύτερα από τον Αλ. Τσίπρα, αν του δοθεί ποτέ η ευκαιρία...

Ο ΣΥΡΙΖΑ πριν ανέλθει στην εξουσία είχε υποσχεθεί στον ελληνικό λαό ένα γάμο βγαλμένο από τα καλύτερα όνειρά του. Κατά κάποιο τρόπο ήταν υποχρεωμένος να το κάνει, με δεδομένο τον πόλεμο που δεχόταν από ένα σύστημα με τα διάφορα παρακλάδια του, τα οποία δεν ήταν διατεθειμένα να του παραδώσουν τα σκήπτρα αμαχητί. Γι' αυτό και η πλειοψηφία των πολιτών, έστω και μειωμένη σε σύγκριση με τις 25 Ιανουαρίου 2015, τον εμπιστεύτηκε ξανά το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς.

Ήταν σαν να έλεγε, "ναι μεν μου έταξες τον ουρανό με τα άστρα και δεν μου τα έφερες, αλλά δεν θα ξαναβάλω στο σπίτι μου αυτούς που μου πήραν ό,τι είχα". Μόνο που αυτός ο γάμος πλέον δεν κρατιέται από τον έρωτα, αλλά από τη σύμβαση, μέχρι να βρεθεί ο επόμενος που θα τάξει τον ουρανό με τα άστρα στην πολύφερνη "νύφη"...

Είναι, όμως, αυτή η νύφη ο Κ. Μητσοτάκης; Σε καμία περίπτωση, αφού με όλα τα αρνητικά του ο Αλ. Τσίπρας δεν είναι ούτε νεοφιλελεύθερος- όπως ο πρόεδρος της ΝΔ και οι στενοί του συνεργάτες- ούτε ακροδεξιός- όπως ο αντιπρόεδρος της ΝΔ κι όχι μόνο...

Η Ελλάδα δεν πρόκειται να ξανασταθεί στα πόδια της αν συντηρεί δοξασίες περί περιούσιου κι ανάδελφου έθνους που είναι το καλύτερο στον πλανήτη, αλλά όλοι οι άλλοι συνωμοτούν σε βάρος του και γι' αυτό χρεοκοπεί ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Ούτε θα καταφέρει η πλειονότητα των πολιτών να ξαναφτιάξει τη ζωή της αν επικρατήσουν ιδεοληψίες όπως "δεν υπάρχει κοινωνία παρά μόνο άτομα", με ό,τι αυτό συνεπάγεται για εκείνους που δεν είναι τόσο "έξυπνοι" όσο ορισμένοι άλλοι για να φτιάχνει περιουσίες με μίζες, εκβιασμούς, εξαπατήσεις, φοροαποφυγή και κάθε άλλο ανήθικο μέσο με το οποίο το 1% του πλανήτη κατέχει το 99% του πλούτου του...

Για όλα αυτά και για πολλά άλλα εύχομαι την ώρα τής κάλπης να εμφανιστούν σοβαρές εναλλακτικές στο δίδυμο Τσίπρα- Μητσοτάκη. Αν, όμως, δεν βρεθούν, τότε είναι φανερό ποιος είναι ο μονόφθαλμος και ποιος ο τυφλός...




Τετάρτη, 24 Ιανουαρίου 2018

Ο Μητσοτάκης Ελευθέριος Βενιζέλος; Μάλλον Γούναρης...

Μόλις τέλειωσε η ομιλία τού Κ. Μητσοτάκη στην Κεντρική Επιτροπή της ΝΔ αναζήτησα τη στολή παραλλαγής που κάπου έχω φυλαγμένη από το στρατό. Ιδίως όταν αναφέρθηκε στον μακεδονομάχο παππού του- σε λίγο οι απόγονοί τους θα βγουν περισσότεροι κι από όσους δήλωσαν αντιστασιακοί μετά από την κατοχή και τη χούντα- είχα πλέον πειστεί ότι οι Τσίπρας- Ζάεφ δεν συναντήθηκαν στο Νταβός για να βρουν μια λύση- πακέτο με αμοιβαίες υποχωρήσεις, αλλά για να καθορίσουν τους όρους τού πολέμου με πραγματικά πυρά ανάμεσα στις δύο χώρες...

Κι όταν ο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης πέταξε στο τέλος πως δεν είναι ώρα για λύση, τότε πλέον είχα πειστεί και για κάτι άλλο: πως μπορεί στην ταμπέλα να είναι αυτός πρόεδρος της ΝΔ, αλλά κουμάντο στο κόμμα κάνουν άλλοι- πρώην, νυν και ίσως επόμενοι...

Είτε το Μακεδονικό συζητηθεί σήμερα είτε το 2028 είτε το 2038 είναι καταδικασμένο να διχάσει ένα λαό στον οποίο δεν δίνεται η ευκαιρία να ωριμάσει πολιτικώς. Δεν αμφιβάλλω πως αρκετοί από εκείνους που συμμετείχαν στο συλλαλητήριο το έκαναν κι ως μια μορφή αντίδρασης στα οκτώ χρόνια μνημονίων και στην εθνική ταπείνωση που αυτά έφεραν.

Είναι, όμως, αυτός ο σωστός τρόπος αντιμετώπισης από πολίτες με ταξική συνείδηση; Και πόσο περισσότερο υποκριτές μπορούν να γίνουν εκείνοι που όλα αυτά τα χρόνια μας καλούσαν σε αυτοσυγκράτηση όταν βιάζονταν οι ζωές μας και σήμερα αγκαλιάζουν τους "μακεδονομάχους" και δικαιολογούν το εθνικιστικό τους παραλήρημα;...

Ο Κ. Μητσοτάκης έχει επιλέξει συνειδητά για την ελληνική δεξιά το δρόμο τού νεοφιλελευθερισμού κι από ανάγκη ταυτοχρόνως και το δρόμο της ακροδεξιάς των γεωργιάδηδων και των βορίδηδων. Ενδεχομένως αυτό να του προσφέρει εκλογικά οφέλη, απέχει όμως όσο η Γη από τη Σελήνη για να χαρακτηριστεί μεταρρυθμιστική πολιτική, ιδίως μάλιστα βενιζελική, μιας και η οικογένειά του διεκδικεί διαχρονικά τα κληρονομικά δικαιώματα του Ελ. Βενιζέλου...

Ο μητσοτάκειος λαϊκισμός, συντηρητισμός και θώπευση των χυδαιότερων ενστίκτων τού πόπολου μάλλον στο Λαϊκό Κόμμα των Γούναρη- Τσαλδάρη παρά στο Κόμμα Φιλελευθέρων παραπέμπει. Κι αν μη τι άλλο, ο Ελ. Βενιζέλος, μέσα στις αντιφάσεις και στα μεγάλα του λάθη, υπήρξε σαφώς πιο ωφέλιμος για τον τόπο από τους τοπάρχες που ήθελαν την Ελλάδα μικρή κι έντιμη και την οδήγησαν στη μικρασιατική καταστροφή... 



 


Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018

Αν είναι να επιβάλεις πώς θα λέγεται κάποιος άλλος, όλα επιτρέπονται...

Θα είχε ενδιαφέρον να γινόταν μια κοινωνιολογική μελέτη για τις εκατοντάδες (μάλλον) χιλιάδες που συμμετείχαν στο συλλαλητήριο για τη Μακεδονία. Σε αντίθεση, πάντως, με τις δημόσιες τοποθετήσεις πολιτικών που δεν ασπάζονται την άποψη πως έχουν νόημα τέτοιου είδους πατρινά καρναβάλια, δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι η πλειονότητα όσων συμμετείχαν σε αυτό δεν διακατέχονται από ιδέες οι οποίες στην καλύτερη περίπτωση είναι ακραίες και στη χειρότερη εθνικιστικές, ακόμα και φασιστικές. Στους τόσο λοιδορημένους Αγανακτισμένους του Συντάγματος, το 2011, ο διαχωρισμός των δημοκρατών πολιτών από τους χιμπαντζήδες με τα μαύρα ήταν εμφανής ακόμα και χωροταξικά. Δεν παρατήρησα κάτι παρόμοιο στη συμπρωτεύουσα...

Διαχρονικό, εξάλλου, βασικό επιχείρημα των νοικοκυραίων για να μην πηγαίνουν σε διαδηλώσεις όπου παίζεται η ταξική τους επιβίωση είναι πως σε αυτές κυριαρχούν οι αριστεριστές και οι ταραξίες των Εξαρχείων. Φαίνεται, όμως, πως όταν είναι να διαδηλώνεις για να επιβάλεις την ονομασία που εσύ επιθυμείς σε άλλο κράτος τότε κι ο Κ. Ζουράρις επιτρέπεται να ξυλοκοπείται και κτίρια με ανθρώπους μέσα να πυρπολούνται...

Όπως δεν μπορεί ο εμπρησμός τής Marfin να αμαυρώνει όλους όσοι αντιτάχθηκαν στα μνημόνια, είναι αλήθεια ότι και οι σκηνές βίας τής περασμένης Κυριακής δεν είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο θα έπρεπε να κοιταχτούν στον καθρέφτη εκείνοι που συμμετείχαν σε αυτό το πανηγυράκι. Αλλά αυτό χρειάζεται πρώτα από όλα μια ελάχιστη ταξική συνείδηση κι αυτή είναι είδος εν ανεπαρκεία σε εκείνους που ακόμα πιστεύουν ότι οι Άνω, Πάνω, Κάτω, Δεξιά κι Οριζοντίως Μακεδόνες σκοπεύουν να καταλάβουν τη Θεσσαλονίκη και να μας κάνουν όλους Σλάβους...







Δευτέρα, 22 Ιανουαρίου 2018

Κάτι μου θυμίζει: παπαδαριό και καραβανάδες ενωμένοι κόντρα στον κομμουνιστικό κίνδυνο...

Αυτό που με εντυπωσιάζει πολύ στους υπερσυντηρητικούς θρησκόληπτους είναι η ευκολία με την οποία προσαρμόζουν τις καιρικές συνθήκες στις ιδεοληψίες τους. Έπιασε βροχή, για παράδειγμα, την Κυριακή στη Θεσσαλονίκη- πόσο σπάνιο, άλλωστε, να έχει κακό καιρό το χειμώνα- και το συμπέρασμα βγήκε αβίαστα: ήταν τα δάκρυα της Παναγιάς!

Αν, πάλι, είχε ηλιοφάνεια, οι ίδιοι τύποι θα έλεγαν πως ο θεός χαμογελά γιατί βλέπει τον περιούσιο λαό του, τους Έλληνες, να μάχονται για τη Μακεδονία. Από τη στιγμή που κάθε έννοια λογικής έχει πάει περίπατο στα μυαλά (;) των μουτζαχεντίν της ορθοδοξίας, μπορούν να λέγονται τα πάντα σαν μια φαρσοκωμωδία η οποία πλάθεται εκ του προχείρου...

Από τους πρωταγωνιστές τού νέου κωμικοτραγικού επεισοδίου στο Μακεδονικό δεν είναι τυχαίο πως συγκαταλέγονται παπάδες όπως ο Θεσσαλονίκης, Άνθιμος, κι ο Καλαβρύτων, Αμβρόσιος, οι οποίοι θα αναλάμβαναν οικειοθελώς να καίνε αιρετικούς στη φωτιά αν τους δινόταν η δυνατότητα. Μαζί τους και καραβανάδες όπως ο στρατηγός Φρ. Φράγκος, οι οποίοι όταν δεν διορίζουν τα παιδιά τους στην ΕΡΤ εμπορεύονται την πατρίδα στο παζάρι για να χτίσουν κι εκείνοι με τη σειρά τους την πολιτική καριέρα που έχτισαν προκάτοχοί τους στηριζόμενοι στην εθνοκαπηλεία, στη μισαλλοδοξία, στο ρατσισμό και στον εθνικισμό...

Κι από κοντά λαϊκιστές με προβιές μεταρρυθμιστών, όπως ο Κ. Μητσοτάκης, οι οποίοι στοιχηματίζουν στη ρουλέτα αφού πρώτα έχει βγει ο αριθμός και το χρώμα για να είναι σίγουροι. Όλους, άλλωστε, τους ενώνει το μίσος για τον συριζαίικο κομμουνιστικό κίνδυνο...

Έχω διαβάσει πολλές αναλύσεις για το πώς η ΝΔ του Κούλη και του Άδωνι δεν είναι ίδια με εκείνη των Καραμανλήδων ή του πατέρα Μητσοτάκη. Κι όμως, θυμάμαι πως μια χαρά συναθροίζονταν στην κατ' εξοχήν εκπρόσωπο της ελληνικής δεξιάς στη μεταπολίτευση χουντικοί, βασιλικοί και λοιποί ακροδεξιοί στο πλαίσιο της πολυσυλλεκτικότητας, που ήταν το ζητούμενο προηγούμενες δεκαετίες κι από τον έτερο πόλο τού δικομματισμού, το ΠΑΣΟΚ.

Απλώς τώρα ο Κυριάκος, φοβούμενος τις διαρροές προς Χρυσή Αυγή ή κομματίδια τύπου Νέας Δεξιάς του Φ. Κρανιδιώτη, έκανε αντιπρόεδρό του τον Αδ. Γεωργιάδη και πρωτοπαλίκαρό του τον Μ. Βορίδη για να μπετονάρει τη μεσαιωνική ψήφο. Άλλη μια σπουδαία μεταρρυθμιστική προσπάθεια του φαύλου ανδρός...





  

Κυριακή, 21 Ιανουαρίου 2018

Ο εθνικισμός είναι ακόμα πιο επικίνδυνος όταν μοιάζει με πατρινό καρναβάλι...

Η καλύτερη απάντηση στο αν η Μακεδονία η οποία συμπεριλαμβάνεται στην ελληνική επικράτεια είναι ελληνική θα ήταν πως η Μακεδονία είναι εδώ και κάτι δεκαετίες ελληνική. Δεν ήταν, ωστόσο, και τόσο ελληνική πριν εκατό χρόνια, όταν ακόμα και στη Θεσσαλονίκη ο ελληνικός πληθυσμός μειοψηφούσε...

Όταν προσαρτήθηκε στην Ελλάδα με τους Βαλκανικούς Πολέμους και πριν τις σφαγές και τις ανταλλαγές πληθυσμών, στη Μακεδονία ζούσαν χιλιάδες Σλάβοι, Βούλγαροι, Βλάχοι και λοιπές εθνότητες. Αυτή είναι, άλλωστε, η ιστορία των Βαλκανίων, την οποία οι λαοί τους επιμένουν να διαβάζουν μονόπαντα και γι' αυτό σιγοβράζει ο εθνικισμός. Να θυμίσω, επίσης, πως επί πολλά χρόνια οι Έλληνες πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, την Πόλη και τον Πόντο θεωρούνταν ξένοι στην περιοχή και οι συγκρούσεις με τους γηγενείς ήταν ουκ ολίγες...

Μπορεί όσοι μαζεύτηκαν στο συλλαλητήριο να ήταν πολύ λιγότεροι από τους 500.000 που εκτιμούν οι διοργανωτές του και σίγουρα λιγότεροι από το εκατομμύριο που είχε συγκεντρωθεί το 1992. Αρκετοί, εξάλλου, ανάμεσά τους- όπως διαπιστώνετε και στη φώτο με τους "μακεδονομάχους"- εύκολα χαρακτηρίζονται γραφικοί που έχουν υπερβεί κατά πολύ το όριο του γελοίου και λούμπεν προλεταριάτο που αντί να πολεμά για να υπερασπίζεται, για παράδειγμα, τα εργασιακά του δικαιώματα τρέχει σε μαζώξεις για ένα όνομα, για ένα πουκάμισο αδειανό. Και μαζί με όλους αυτούς, βεβαίως, δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα και οι τραγοπαπάδες...

Από την άλλη, ωστόσο, διακρίνω μια τάση υποτίμησης της σημασίας τού συλλαλητηρίου και του κινδύνου ο οποίος ελλοχεύει από την αναζωπύρωση του εθνικισμού. Δεν υπάρχει χώρα στον κόσμο, από την πιο πλούσια έως την πιο φτωχή, που να μην ταλαιπωρείται από τον υπερπατριωτισμό. Κι όσο μεγαλύτερα τα εθνικά απωθημένα και πιο βαθιές οι εθνικές πληγές τόσο ευκολότερο γίνεται για το αβγό τού φιδιού να εκκολάπτεται και να βγάζει τέρατα...

Τα μνημόνια δοκίμασαν την Ελλάδα και σε αυτό το επίπεδο και μολονότι η Χρυσή Αυγή έχει καθιερωθεί ως κοινοβουλευτική δύναμη δεν έχει διογκωθεί σε σημείο που να κυβερνά, όπως συμβαίνει σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες με ακροδεξιά κόμματα. Θα ήταν κρίμα, επομένως, τώρα που φάγαμε το γάιδαρο να υποκύψουμε σε πειρασμούς που παρ' ολίγον να μας αποδεκατίσουν ως έθνος, σε "Μεγάλες Ιδέες" που αποδείχθηκαν κοντόθωρες και καταστροφικές...

Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

Η ιεραρχία στις θεοκρατίες: ο ΥΠΕΞ ενημερώνει τον πρωθυπουργό κι ο πρωθυπουργός τον αρχιεπίσκοπο...

Πέρα από το σκίσιμο των μνημονίων, αυτή η κυβέρνηση υποσχόταν τέτοια εποχή το 2015 πόλεμο σε βάρος τής διαπλοκής και των ισχυρών συμφερόντων τα οποία απομυζούν επί δεκαετίες το μόχθο των Ελλήνων. Σχεδόν τρία χρόνια αργότερα ακόμα δεν έχουν δοθεί τηλεοπτικές άδειες, ενώ τα χρήματα που θα χάσουν οι καναλάρχες όταν επιτέλους δοθούν θα τα κερδίσουν από τη μείωση του φόρου που πέτυχαν ως αντιστάθμισμα...

Την ίδια ώρα, μειώνεται ο φόρος και για τα καζίνο και δημιουργούνται νέα, ενώ, βεβαίως, έχει ξεχαστεί πλήρως η δίκαιη φορολόγηση των εφοπλιστών. Από την άλλη, έχουμε μια κυβέρνηση που και με όποιους τα έχει βάλει, φροντίζει να τους αντικαθιστά με διαπλεκόμενους δικής της κοπής...

Διακρίνω εδώ και καιρό από την πλευρά τού Αλ. Τσίπρα μια αριστερή κόπωση. Όχι στη ρητορική του, αν κι εκεί έχει κάνει πολλές παραχωρήσεις μπροστά στο λαφαζανισμό που τον διέκρινε ως αντιπολίτευση, αλλά εν πάση περιπτώσει σε σύγκριση με τις αριστερές εκπτώσεις που έχει κάνει στη διακυβέρνησή του αυτές είναι επουσιώδεις. Όπως κι αν έχει, ο σημερινός πρωθυπουργός πιστώνεται το ισχυρό ρεύμα επιστροφής των πολιτών στην πολιτική- το ισχυρότερο τα τελευταία 30 χρόνια-, αλλά χρεώνεται παραλλήλως και τη σημαντικότερη ίσως αποστροφή που αισθάνθηκαν οι νεώτεροι κυρίως ψηφοφόροι μετά από το συμβιβασμό τού 2015 και τον τρόπο με τον οποίο τον διαχειρίστηκε στη δεύτερη θητεία του...

Εκεί, ωστόσο, που η ηθική κατάπτωση αυτής της κυβέρνησης παρουσιάζεται εντονότερη είναι στη σχέση της με την εκκλησία. Κοιτάξτε, απλώς, την αλληλουχία των συναντήσεων της Πέμπτης, έστω κι αν έχει καθαρώς συμβολικό περιεχόμενο: ο Νίκος Κοτζιάς ενημέρωσε τον Αλ. Τσίπρα για το Μακεδονικό. Κι εκεί που που νόμιζες πως η επόμενη κίνηση του πρωθυπουργού θα ήταν να ενημερώσει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή τους πολιτικούς αρχηγούς, αυτός σπεύδει στην αρχιεπισκοπή για να δώσει ραπόρτο τον Ιερώνυμο...

Αν ο Φρ. Μιτεράν έχει δίκιο και η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι πράγματι διαχείριση συμβόλων, πολύ φοβάμαι πως οι απολογητές στο σκοταδισμό πρέπει πρώτα από όλα να απολογηθούν στην Αριστερά. Γιατί αν οι ίδιοι, οι υποτιθέμενοι προοδευτικοί, δεν αντισταθούν στη μισαλλοδοξία πώς περιμένουν κάποιοι να μην γκρεμίζουν εν έτει 2018 αγάλματα, όπως συνέβη στο Παλαιό Φάληρο, γιατί τάχα συμβολίζουν το σατανά;...



Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Μήπως να τελειώνει αυτή η πλάκα με το Μακεδονικό;...

Υπό μία έννοια αισθάνομαι ευγνώμων στους Αμερικανούς οι οποίοι ανακινούν το θέμα τής ονομασίας τής ΠΓΔΜ. Χάρη σε αυτούς νιώθω πως ξαναζώ τη χαμένη εφηβεία μου, τότε που ορδές μακεδονομάχων έβγαιναν στους δρόμους για να μην κλέψουν τα Σκόπια την Θεσσαλονίκη μας. Πιθανόν αρκετοί ανάμεσά τους να φώναζαν, βεβαίως, και τους παίκτες θεσσαλονικιώτικων ομάδων "Βούλγαρους" την ίδια χρονική περίοδο, αλλά στην Ελλάδα ζούμε και σε αυτήν τη χώρα το παράλογο δεν είναι η εξαίρεση, είναι ο κανόνας...

Δεν ξέρω τι κατάληξη θα έχει η σημερινή διαπραγμάτευση, αν δηλαδή οι γείτονες θα λέγονται Μακεδόνες, Νεομακεδόνες, Σλαβομακεδόνες ή οτιδήποτε άλλο. Γνωρίζω, όμως, ότι την ώρα που υποτίθεται πως γίνεται προσπάθεια για να βγούμε από τα μνημόνια είναι πολυτέλεια η δημόσια συζήτηση να περιστρέφεται κατά βάση γύρω από το ονοματολογικό τής ΠΓΔΜ και να απειλείται, μάλιστα, και η δεδηλωμένη γι' αυτόν το λόγο αντί για το πώς θα φτάσουμε σε μια ανάπτυξη με δίκαιο πρόσημο. Το σημαντικότερο είναι να μπουν προσκόμματα στον καλλιεργούμενο αλυτρωτισμό στη γείτονα- από τα σχολεία έως τη δημόσια διοίκηση και τα σύμβολά τους- και δευτερεύον το πώς θα ονομάζεται...

Ακόμα και στην "παρέα" των εθνικών θεμάτων αν βάλεις το Μακεδονικό, θα μοιάζει με χόμπιτ σε οικογένεια γιγάντων, όπως είναι τα ελληνοτουρκικά και το κυπριακό. Γι' αυτό και δεν εντοπίζω πού βρίσκεται η εθνική προδοσία αν συμφωνήσουμε σε μια σύνθετη και κοινή ονομασία για όλους, πολλώ δε μάλλον όταν σχεδόν όλος ο πλανήτης αποκαλεί τη γείτονα Μακεδονία εδώ και χρόνια...

Το όνομα δεν χάθηκε σήμερα, ούτε καν τη δεκαετία τού '90, αλλά από τη στιγμή που επιτρέψαμε στον Τίτο να το χρησιμοποιήσει. Είναι, όμως, ανώφελο να θρηνούμε ακόμα γι' αυτό. Επομένως ας κοιτάξουμε πώς θα ξανακάνουμε την Ελλάδα ηγέτιδα δύναμη στα Βαλκάνια. Αυτό, ναι, είναι εθνική προτεραιότητα για την οποία αξίζει να αγωνιστούμε...




Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

Ο Ολυμπιακός κινδυνεύει από τον Μαρινάκη, όχι από τον Ζουράρι...

Το ελληνικό ποδόσφαιρο σε όλα τα επίπεδα υποφέρει εδώ και χρόνια από έναν ακραίο οπαδισμό, ο οποίος γεννά χουλιγκανισμό και φυσικά δεν του επιτρέπει να θεωρείται κάτι περισσότερο από περιθωριακό στην υπόλοιπη Ευρώπη. Το τελευταίο, επομένως, που χρειαζόταν ήταν ένας υφυπουργός, Παιδείας μάλιστα, να επαναλαμβάνει, καπηλευόμενος τον αριστοφανισμό, χυδαιότητες για να αναφερθεί σε οπαδούς αντίπαλων ομάδων από τη δική του...

Ο Κ. Ζουράρις ήταν μια ανεξέλεγκτη "πυρηνική βόμβα" για την κυβέρνηση από την πρώτη στιγμή κι αυτό θα ήταν αφελές να μην το γνωρίζει ο Αλ. Τσίπρας. Το μόνο που θα μείνει, εξάλλου, από την υπουργική του θητεία δεν είναι κάποιο έργο του- ήταν σαν να μην πέρασε ποτέ από το υπουργείο- παρά μόνο οι γνωστές λεκτικές του ακροβασίες χάριν εντυπωσιασμού τού πόπολου...

Αλίμονο όμως, δεν είναι ο Κ. Ζουράρις ο οποίος προσβάλλει τους φιλάθλους τού Ολυμπιακού με τη συμπεριφορά του ως φανατικός παοκτζής ή, έστω, δεν είναι αυτός το μεγαλύτερο πρόβλημα. Αυτό βρίσκεται στον μεγαλομέτοχο της ΠΑΕ Ολυμπιακός, ο οποίος, όπως κι άλλοι προκάτοχοί του, χρησιμοποιεί τη δημοφιλέστερη και πλέον πολυνίκη ομάδα τής χώρας ως ασπίδα απέναντι σε επιθέσεις οι οποίες τον αφορούν προσωπικώς...

Ενδεχομένως η κυβέρνηση να βρίσκεται σε πόλεμο με τον Β. Μαρινάκη, αλλά αυτό αφορά τον ίδιο και σε καμία περίπτωση τον Ολυμπιακό. Γι' αυτό κι όταν το ομαδοποιεί χάρη και στους οργανωμένους οπαδούς απειλεί την κοινωνική ηρεμία μέσω της έξαρσης φαινομένων βίας στους αγωνιστικούς χώρους κι έξω από αυτούς...

Στη ρητορική του πολύ συχνά ο κουμπάρος τής Ντ. Μπακογιάννη χαρακτηρίζει τη δημοκρατικώς εκλεγμένη κυβέρνηση χούντα. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο μάλλον, για παράδειγμα, θα γινόταν νωρίτερα και δεν θα καθυστερούσε το λιγότερο 17 μήνες η καθαρογράφηση της απόφασης για το "Noor 1" ή οι εφοπλιστές θα πλήρωναν έστω κι ένα ευρώ παραπάνω από όσα (δεν) πλήρωναν κι επί προηγούμενων κυβερνήσεων...

Ο γράφων εύχεται, ως ολυμπιακών πεποιθήσεων ο ίδιος, να μην ξαναγίνουμε μάρτυρες φαινομένων Κοσκωτά κι ο Β. Μαρινάκης να είναι καθαρότερος κι από την κοκαΐνη Κολομβίας. Η απονομή, ωστόσο, του δικαίου δεν είναι δυνατό εν έτει 2018 να παρεμποδίζεται από ορδές αφιονισμένων χουλιγκάνων ούτε από άλλου είδους πρακτικές που παραπέμπουν σε λατινοαμερικανικές μπανανίες...   




Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

Ούτε ένα ελληνικό μέσο θα δημοσίευε όλα τα Mnimonia Papers...

Παρακολουθώντας το "Post", τη νέα ταινία τού Στίβεν Σπίλμπεργκ για το παρασκήνιο πίσω από τη δημοσίευση των "Pentagon Papers" από τη "Washington Post", κατέληξα αβίαστα στο συμπέρασμα ότι κανένα ελληνικό μέσο δεν θα δημοσίευε ποτέ στην ολότητά τους τα "Mnimonia Papers", αν θεωρήσουμε πως υπάρχουν κάπου καλά κρυμμένα τέτοιου είδους έγγραφα. Τα συριζαίικα ΜΜΕ θα δημοσίευαν τα ενοχοποιητικά στοιχεία για ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και τα αντιπολιτευτικά για ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κανένας δεν θα δημοσίευε τα πάντα γιατί πολύ απλά με αυτόν τον τρόπο (δεν) ασκείται σήμερα η δημοσιογραφία σε αυτήν τη χώρα...

Η εκδότρια, την επίμαχη περίοδο, της "Washington Post", Κέι Γκρέιαμ, ήταν οικογενειακή φίλη των Κένεντι κι ενός από τους αρχιτέκτονες του πολέμου στο Βιετνάμ, του Ρ. ΜακNαμάρα. Κι όμως, πήρε την απόφαση να δημοσιεύσει τα "Pentagon Papers", ρισκάροντας τη χρεοκοπία τής επιχείρησής της- υπήρχε μια εποχή κατά την οποία οι εκδότες ήταν μόνο εκδότες-, ακόμα και τη φυλάκισή της...

Ποιος από όλους τους Έλληνες εκδότες και κάθε λογής μιντιάρχες θα είχε τα αρχίδια σήμερα να τα βάλει ακόμα και με εκείνους που τον ταΐζουν; Σε πολλές περιπτώσεις, μάλιστα, δεν τολμούν να τα βάλουν ούτε καν με πολιτικούς τής αντίπαλης παράταξης με το συλλογισμό "να τα έχουμε καλά με όλους". Έτσι κι αλλιώς οι περισσότεροι αλλάζουν κόμματα συχνότερα κι από ό,τι οι ελληνικές ποδοσφαιρικές ομάδες προπονητές...

Και ύστερα αναρωτιούνται όλοι αυτοί οι μεγαλοσχήμονες γιατί ο κοσμάκης δεν σπαταλά έστω ένα ευρώ για να αγοράσει τις εφημερίδες και τα περιοδικά τους. Το ίδιο σφιχτός θα ήταν και με τις ιστοσελίδες, αν υποχρεωνόταν να τις πληρώνει...

Οι περισσότεροι εμπιστεύονται τις αναρτήσεις των φίλων τους στο facebook ή στο twitter παρά το σανό που τους ταΐζουν πληρωμένοι κονδυλοφόροι, οι οποίοι είναι μαλωμένοι με την αλήθεια ή, έστω, με όλες τις διαστάσεις της. Γιατί να χύσει, επομένως, ο λαός έστω κι ένα δάκρυ για τους εργαζόμενους του MEGA και του κάθε MEGA, για τους χιλιάδες άνεργους δημοσιογράφους όταν πρώτα αυτοί οι ίδιοι δεν φρόντισαν να διαφυλάξουν την ιερότητα του λειτουργήματός τους, επιλέγοντας για τον εαυτό τους το ρόλο τής βολικής εκδιδόμενης που πηγαίνει όπου φυσά ο άνεμος και με όποιον της σκάσει τα περισσότερα;...




Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Αναρχικός ήταν ο Νικόλας Άσιμος, όχι ο Τζίμης Πανούσης...

Συμφωνούσα και γελούσα με αρκετά από αυτά που έλεγε ο Τζίμης Πανούσης, αν κι όχι με όλα, αφού ο εκλιπών αρκετές φορές μπέρδευε το χιούμορ με την πρόκληση για την πρόκληση, μισαλλοδοξία κι εμμονική διαστροφή ακόμα και για πρόσωπα, όπως ο Γ. Νταλάρας, ή θεσμούς, όπως η εκκλησία, τα οποία ούτε ο γράφων εκτιμά ιδιαιτέρως. Σαφώς και η δημόσια στάση του δεν χαρακτηριζόταν από τον πολιτικό ορθολογισμό με τον οποίο έχει δηλητηριαστεί και η ελληνική κοινωνία.

Αλίμονο, όμως, αν πιστέψουμε ότι ο Τζιμάκος ήταν αναρχικός κι αντιεξουσιαστής. Αναρχικός κι αντιεξουσιαστής ήταν, για παράδειγμα, ο Νικόλας Άσιμος, όχι όμως κι ο Πανούσης, ο οποίος συναγελάστηκε με κάθε μορφή εξουσίας- από τα μίντια έως τους ιδιοκτήτες κέντρων διασκέδασης και λοιπούς μεγαλοεπιχειρηματίες- προκειμένου να κοινοποιεί τη δουλειά του και να βγάζει φράγκα από αυτή...

Για να μην παρεξηγηθώ από εκείνους που έχουν έφεση να παρεξηγούνται: δεν κακολογώ τον Πανούση γιατί χρησιμοποίησε το σύστημα για να το πολεμήσει. Πολύ καλά έπραξε, αφού χρειάζονται και οι Δούρειοι Ίπποι για να μας θυμίζουν πως κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας...

Ούτε υποκύπτω στο λαϊκισμό τής δεξιάς να αναρωτιέται πώς ένας Αριστερός μπορεί να ζει στην Εκάλη. Αν μη τι άλλο, γνωρίζουμε πώς έκανε τα λεφτά του ο Τζιμάκος, χάρη στην εργασία του στο χώρο τής τέχνης, ο οποίος είναι πολύ καλώς αμειβόμενος για όσους έχουν ταλέντο και το καλλιεργούν ποικιλοτρόπως. Αυτό που δεν ξέρουμε, επισήμως τουλάχιστον, είναι, για παράδειγμα, πού βρήκε τα λεφτά ο Κ. Μητσοτάκης για να αγοράσει το σπίτι τού Βολτέρου...

Ο πραγματικός αναρχικός κι αντιεξουσιαστής, ωστόσο, δεν χρησιμοποιεί κανενός είδους θεσμό, κρατικό ή ιδιωτικό, ώστε να βγάζει εκατομμύρια από αυτόν. Ναι μεν βρίσκει τρόπους να βιοπορίζεται με αξιοπρέπεια εντός τού συστήματος που του έλαχε, αλλά δεν φτάνει στο σημείο να γίνεται πλούσιος από αυτό...

Επαναλαμβάνω, πολύ καλώς έπραξε ο Τζιμάκος κι αξιοποίησε τα παράθυρα που του άφησε το κοινοβουλευτικό- τραπεζικό- κεφαλαιουχικό καθεστώς ώστε να το αποδομεί. Ούτε ο ίδιος, όμως, αποπειράθηκε, από όσο γνωρίζω τουλάχιστον, να αποδώσει στον εαυτό του το χαρακτηρισμό τού αντισυστημικού τον οποίο τόσο εύκολα του προσδίδουν κάποιοι σήμερα από άγνοια ή από ενοχές. Τι να πεις Τζιμάκο; Έλληνες, κωλοέλληνες...



  

Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018

Όποιος ζει από τα μνημόνια πεθαίνει κι από αυτά...

Θα στενοχωριόμασταν άραγε το ίδιο για τους επιβάτες τού "Τιτανικού", αν μαθαίναμε πως θα μπορούσαν όλοι να σωθούν εγκαταλείποντας το πλοίο, αλλά δεν το έκαναν γιατί πίστευαν μέχρι την τελευταία στιγμή ότι με κάποιο θαύμα θα σώζονταν μένοντας στις πολυτελείς καμπίνες τους; Μάλλον θα τους θεωρούσαμε αφελείς κι άξιους της μοίρας τους...

Λυπάμαι, αλλά το ίδιο φοβάμαι πως ισχύει και για όσους πίστευαν μέχρι και χθες ότι ήταν εργαζόμενοι του MEGA κι επί σχεδόν δύο χρόνια δούλευαν περιμένοντας από τους ιδιοκτήτες τού σταθμού να δείξουν τον ανθρωπισμό που δεν έδειξαν ποτέ κατά τη διάρκεια των μνημονιακών χρόνων. Τότε που το Μεγάλο Κανάλι κατηγορούσε τους Έλληνες πως τα έφαγαν μαζί με τους μεγαλοκαρχαρίες και στις ίδιες ποσότητες...

Είναι σκληρό και δύσκολο να πάρεις την απόφαση να εγκαταλείψεις μια εργασία στην οποία κάποιοι είχαν αφιερώσει ακόμα και 20 χρόνια από τη ζωή τους. Είναι, ωστόσο, αυτοκτονικό- δεν αναφέρομαι μόνο στο MEGA- να προτιμάς το διάβολο που γνωρίζεις από το να δοκιμάσεις την τύχη σου αλλού, όσο δύσκολη κι αν είναι σήμερα η αγορά εργασίας, προσμένοντας από το κράτος να σε σώσει...

Οι ίδιοι που μιλούσαν όλα αυτά τα χρόνια για το κακό Δημόσιο, ειρωνεύονταν το κοινωνικό κράτος κι έδιναν όρκους πίστης στο μεγάλο κεφάλαιο τώρα παρακαλούν για μια λύση η οποία στο σύστημα που τόσο αγαπούν, τον ανεξέλεγκτο δηλαδή καπιταλισμό, μπορούν να δώσουν μόνο οι ιδιοκτήτες. Σε διαφορετική περίπτωση θα είχαμε σοσιαλισμό, που τόσο όμως μισούν...

Δεν γράφω ό,τι γράφω για να δικαιολογήσω τους ιδιοκτήτες τού MEGA και του κάθε MEGA- δεν τους φταίει καμιά κυβέρνηση για το ότι εκείνοι δεν θέλουν να διεκδικήσουν την έβδομη κι "ορφανή" τηλεοπτική άδεια-, αλλά για να επισημάνω για μια ακόμα φορά πως αν δεν υπήρχαν πρόβατα δεν θα υπήρχαν λύκοι. Δεν θα χαριστεί ο παράδεισος στην εργατική τάξη, θα πρέπει να παλέψει για να τον κερδίσει κι όσο συμπεριφέρεται με δουλοπρέπεια τόσο πιο πολύ την περιμένει η επί γης κόλαση, η μόνη μάλλον που υπάρχει γενικώς... 




Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

Οι νταβατζήδες τής εργατικής τάξης δεν απεργούν ποτέ...

Το ΚΚΕ διέθετε την οργάνωση και την εμπειρία- σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από το ΣΥΡΙΖΑ- ώστε να αποτελέσει την εμπροσθοφυλακή τού αντιμνημονιακού μετώπου, ιδίως από τη στιγμή που η ΝΔ προσχώρησε στο μνημονιακό. Δεν το πέτυχε, ωστόσο, απλούστατα γιατί δεν το θέλησε ποτέ.

Το είχε ομολογήσει, άλλωστε, απροκάλυπτα και η Αλ. Παπαρήγα ότι δεν επιθυμούσε την εξουσία σε καπιταλιστικό καθεστώς. Κι αναρωτιέμαι ο αφελής: τότε τι νόημα έχει να είσαι ακόμα κι αντιπολίτευση, αν εξαντλείσαι στην επαναστατική γυμναστική και σε επικοινωνιακά σόου όπως το χάπενινγκ του ΠΑΜΕ με την Εφη Αχτσιόγλου στο υπουργείο Εργασίας;...

Αν, για παράδειγμα, ο Περισσός δεν ήθελε πραγματικά να μην αλλάξει τίποτα στην εργατική νομοθεσία και να προστατεύσει καλύτερα τους δικούς του εργατοπατέρες θα ήταν μονόδρομος η στρατηγική κατάληψης της εξουσίας, με δημοκρατικά μέσα βεβαίως. Θα επιτυγχανόταν πολύ ευκολότερα από το Γράμμο και το Βίτσι με μια ριζοσπαστικοποιημένη κοινωνία στο όριο της φτώχειας...

Αν δεν επιθυμούσε το ΚΚΕ ο ΣΥΡΙΖΑ να κάνει κωλοτούμπα και να υπογράψει μνημόνιο, ας επιδίωκε να ήταν αυτό στην θέση του. Αν στόχος σου είναι να αλλάξεις τον κόσμο, μπαίνεις στο γήπεδο, δεν κάθεσαι στις κερκίδες για να πετάς μπουκάλια σε όσους παίζουν μπάλα και να λες πως εσύ θα έπαιζες καλύτερα...

Το ΚΚΕ, επομένως, δεν είναι κάτι άλλο από ντίλερ αριστεροσύνης, από νταβατζής τής εργατικής τάξης και τοκογλύφος επαναστατικών συνειδήσεων. Αν έκανε το ένα δέκατο της προσπάθειας που επιχειρεί σήμερα για να μην χάσουν οι εργατοπατέρες του το δικαίωμα να αποφασίζουν μόνοι τους για τις απεργίες στα πρωτοβάθμια σωματεία, ενδεχομένως να είχαμε γλιτώσει αρκετά από τα μνημονιακά μέτρα, έστω κι αν το ΚΚΕ βρισκόταν πάλι στην αντιπολίτευση.

Γι' αυτό και το επαναστατικό ξέσπασμα του Κόμματος για ένα θέμα ήσσονος σημασίας για την πλειονότητα των μικρομεσαίων- πού είναι το αντιδημοκρατικό στο να αποφασίζει μια απεργία η σχετική πλειοψηφία των συμμετεχόντων σε μια Συνέλευση;- το καθιστά ακόμα χυδαιότερο. Τουλάχιστον ο Κ. Μητσοτάκης δεν παριστάνει πως νοιάζεται για τους φτωχούς...



  

Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

Στα θερμοκήπια πολιτικής ορθότητας ακόμα και η ανδρεία είναι σεξισμός...

Οι κοινωνίες μας κινδυνεύουν πολύ περισσότερο από τον πολιτικό ορθολογισμό σε σύγκριση με το σεξισμό. Φυσικά και δεν επικροτώ την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, όπως είναι και η περίπτωση της αξιοποίησης από έναν άνδρα της όποιας ανώτερης θέσης του προκειμένου να προσεγγίσει μια γυναίκα. Αλίμονο, όμως, αν πρέπει να απολογούμαστε για τη χρήση εκφράσεων όπως "φέρσου αντρίκεια" ή αν μπερδεύουμε το έντονο φλερτ με τη σεξουαλική παρενόχληση. Ιδίως όταν δεν είναι λίγες οι γυναίκες που χρησιμοποιούν με πολύ μεγάλη ευχαρίστηση τα σωματικά τους προσόντα προκειμένου να κάνουν καριέρα και πολύ καλά κάνουν. Ο καθένας πορεύεται με τα πλεονεκτήματά του σε αυτήν τη ζωή...

Σε αυτό το πλαίσιο δεν είναι δυνατό κάθε φορά που μιλά μια γυναίκα σε θέση εξουσίας ή κοντά σε θέση εξουσίας να απαγορεύεται η κριτική των όσων λέει για να μην κατηγορηθεί ο επικρίνων για σεξισμό. Το να πεις, για παράδειγμα, στην Μπ. Μπαζιάνα "γύρνα στην κουζίνα σου αντί να δίνεις συνεντεύξεις" είναι προφανώς ρατσιστικό. Το να αναρωτηθείς, ωστόσο, μεγαλοφώνως για το πώς "έτυχε" η ακαδημαϊκή της καριέρα να εκτοξευτεί επί ΣΥΡΙΖΑ είναι κάτι για το οποίο δικαιούται να αναρωτηθεί ο κάθε μέσος πολίτης δίχως να πιαστεί στα συριζαίικα ραντάρ πολιτικής ορθότητας...

Αλίμονο αν πιστεύουμε ότι μόνο αν γλείφεις κατουρημένες ποδιές ή ανεβαίνεις σε κρεβάτια μπορείς να κάνεις καριέρα. Όποιος το πιστεύει μάλλον ψάχνει για δικαιολογίες για την αποτυχία του ή άλλοθι για τις επιλογές του...

Αν μια γυναίκα είναι σπουδαία ηθοποιός και κυνηγά την επιτυχία με αποφασιστικότητα κι εργατικότητα και χωρίς κλαψουρίσματα έχει πολλές πιθανότητες να πετύχει. Αν μια σύντροφος πρωθυπουργού, ένα δημόσιο πρόσωπο δηλαδή, δεν επιθυμεί να σχολιάζεται μπορεί κάλλιστα να μην παραχωρεί συνεντεύξεις. Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, δεν είναι δυνατό να μετατρέψουμε τις κοινωνίες μας σε θερμοκήπια πολιτικής ορθότητας όπου θα φοβάσαι μην πεις έστω και μια κουβέντα παραπάνω για να μην κατηγορηθείς για ρατσισμό...



Πέμπτη, 4 Ιανουαρίου 2018

Ανυπότακτοι στα ασήμαντα, αντάρτες κοινής λογικής στα σημαντικά...

Είναι ταξική πολιτική να διακοπούν οι εκδρομές των σχολείων στο εξωτερικό γιατί πολλές οικογένειες δεν έχουν τα χρήματα για να στέλνουν τα παιδιά τους; Σαφώς και είναι, αλλά δεν βρίσκω τίποτα το κατακριτέο ή το οπισθοδρομικό σε αυτό!

Μακάρι να υπήρχε η δυνατότητα το υπουργείο Παιδείας να καλύπτει με δικά του έξοδα αυτές τις εκδρομές, ώστε κάθε μαθητής, κάπου ανάμεσα στις αναπόφευκτες κραιπάλες τής νιότης του, να παίρνει μια ιδέα από το πώς ζουν σε άλλα κράτη. Από τη στιγμή, ωστόσο, που δεν υπάρχει και τα παιδιά πιο οικονομικώς τακτοποιημένων οικογενειών μπορούν έτσι κι αλλιώς να ταξιδεύουν στο εξωτερικό- κανείς δεν πρόκειται να τους πάρει το διαβατήριο- γιατί θα πρέπει οι μαθητές φτωχότερων οικογενειών να υφίστανται τον οικονομικό στιγματισμό, ο οποίος είναι τόσο σύμφυτος με τον καπιταλισμό, από την παιδική- εφηβική τους ηλικία;...

Γεννιέσαι άνθρωπος, αλλά πολίτης γίνεσαι. Να το έχουμε αυτό υπόψη κι όταν ασκούμε κριτική για το τέλος στις πλαστικές σακούλες αντί να κάνουμε την αυτοκριτική μας...

Αν παράγαμε και χρησιμοποιούσαμε λιγότερο πλαστικό, καμιά κυβέρνηση στον κόσμο δεν θα μπορούσε να μας επιβάλει αυτό το έξτρα χαράτσι. Αυτό, όπως και πολλά άλλα από τα δεινά μας, προκύπτει από την ανευθυνότητα με την οποία διάγουμε το βίο μας, μέσα στο φόβο και στην υποταγή για τα ασήμαντα και μέσα στην ανταρσία από την κοινή λογική για τα σημαντικά...

Για όλα αυτά και για πολλά άλλα είναι τόσο απαραίτητη η σύνδεση του εκπαιδευτικού μας συστήματος με τη διαμόρφωση ταξικής συνείδησης. Αν αυτό είχε επιτευχθεί, δεν θα διαμαρτύρονταν οι προνομιούχοι για τις σχολικές εκδρομές ούτε το λούμπεν προλεταριάτο για το φόρο στις σακούλες. Θα ήξεραν ήδη ότι θεμελιώδης λίθος τής κοινωνικής συνοχής είναι οι ίσες ευκαιρίες και η προστασία τού περιβάλλοντος.

Όταν αυτά δεν υπάρχουν ή κινδυνεύουν, η διακοπή των σχολικών εκδρομών και τα περιβαλλοντικά τέλη είναι τα μικρότερα από τα προβλήματα που θα έπρεπε να μας απασχολούν. Αν θέλουμε, φυσικά, να μην είμαστε οι τελευταίες γενιές που ζούμε με μια σχετική ειρήνη σε αυτόν τον πλανήτη...

Υ.Γ. Ο vromostomos επιστρέφει την Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου.




Τετάρτη, 3 Ιανουαρίου 2018

Καταδικάζουν τη βία από όπου κι αν προέρχεται, αρκεί να είναι ακροαριστερή...

Έχουν δίκιο όταν λένε πως ο Αδ. Γεωργιάδης είναι δουλευταράς. Απαιτεί πράγματι πολύ μεγάλη προσπάθεια να προσποιείσαι σε καθημερινή βάση πως δεν είναι ο ακροδεξιός, εθνικιστής, μισαλλόδοξος πολιτικός, ιδιότητες με τις οποίες συστήθηκε στο πανελλήνιο την εποχή τού ΛΑΟΣ. Όχι, βεβαίως, ότι σήμερα μπορεί να χαρακτηριστεί μετριοπαθής, αλλά τόσο ο ίδιος όσο κι ο έτερος καππαδόκης του νεοφασισμού Μ. Βορίδης πλασάρονται με μια πιο φιλελεύθερη ενδυμασία χάρη και στη ρητορική τους, η οποία συναρπάζει καταπιεσμένες νοικοκυρές, λούμπεν προλετάριους και ξελιγωμένους νεοφιλελέδες...

Σε αντίθεση, πάντως, με τον Μ. Βορίδη, ο οποίος έχει διαλέξει για τον εαυτό του μια πιο θεσμική παρουσία, ο λαλίστατος Αδωνις έχει χτίσει το δικό του μύθο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου αρκεί το παραμικρό λαθάκι- όπως με το μαχαίρι και τη βασιλόπιτα- για να γίνεις αντικείμενο διακωμώδησης τουλάχιστον για μια ημέρα. Είναι αναπόφευκτο, επομένως, να αποκαλύπτει τη ρατσιστική, αντιαριστερή, νεοφιλελεύθερη φύση του χάρη στον αυθορμητισμό τής ταύτισης με αντιλήψεις και δοξασίες, όπως του περιώνυμου ραβίνου, οι οποίες είναι ταυτοχρόνως αναχρονιστικές κι επικίνδυνες για την κοινωνική ειρήνη...

Πολλές φορές, μάλιστα, ο Αδ. Γεωργιάδης παρουσιάζεται ως σφοδρός πολέμιος της βίας και της τρομοκρατίας. Υπό μία αδήλωτη προϋπόθεση, από ό,τι φαίνεται κι από τη στήριξή του στις σφαίρες τού ραβίνου: οι έκνομες ενέργειες να προέρχονται από την άκρα αριστερά...

Για την ακροδεξιά βία δείχνει ανοχή, για να μην γράψω πως την προωθεί κιόλας. Κι αυτό ακριβώς είναι το μέτρο τής υποκρισίας όσων καταδικάζουν τη βία από όπου κι αν προέρχεται, αν και με αυτό εννοούν τους "αναρχοάπλυτους", αλλά όχι και τους χιμπαντζήδες με τα μαύρα, τους οποίους αντιμετωπίζουν περισσότερο ως συνοδοιπόρους. Αυτό, άλλωστε, συνιστά σήμερα η ακροδεξιά στη νεοφιλελεύθερη ΝΔ του Κ. Μητσοτάκη...