Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

Στο σπίτι τού Βολτέρου δεν μιλάνε για Ιγκλέσιας...

Η υποκρισία είναι καταφανέστατη όταν ο Κ. Μητσοτάκης, ο οποίος αγόρασε το πανάκριβο σπίτι τού Βολτέρου στο Παρίσι μέσω οφσόρ και με άδηλους πόρους, σαρκάζει την αγορά κατοικίας από τον Π. Ιγκλέσιας των Podemos έναντι 500.000 ευρώ με δάνειο, έστω με όρους τους οποίους δεν θα μπορούσε να απολαύσει ο μέσος Ισπανός. Ο πρόεδρος της ΝΔ θα βρίσκεται πάντοτε σε δυσχερή θέση όταν θα θέλει να κατηγορεί την οποιαδήποτε κυβέρνηση ή πολιτικό του αντίπαλο για ζητήματα διαφθοράς, όχι γιατί οι συριζαίοι είναι πιο λευκοί κι από το μάρμαρο Πεντέλης, αλλά γιατί ο ίδιος είναι πιο βρόμικος κι από το Σαρωνικό μετά από το ναυάγιο του "Αγία Ζώνη". Δεν έχει δώσει, άλλωστε, την παραμικρή εξήγηση για τις οφσόρ τής συζύγου του, ενώ έχει ψελλίσει δικαιολογίες για τα θαλασσοδάνεια του "Κήρυκα Χανίων" και της ΝΔ ή για τη Siemens που φωνάζουν ενοχή από μακριά...

Από την άλλη, η Αριστερά- η ελληνική, η ισπανική, η παγκόσμια- δεν δικαιούται να ασπάζεται το δόγμα "το νόμιμο είναι και ηθικό" ούτε το "κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους". Γι' αυτό και ήταν άστοχο εκ μέρους τού Αλ. Τσίπρα να μιλήσει για τα σκάνδαλα διαφθοράς που ταλανίζουν το Λαϊκό Κόμμα της Ισπανίας- "αδελφό" τής ΝΔ- προκειμένου να απαντήσει για τη βίλα Ιγκλέσιας. Ρίχνει τον πήχη πολύ χαμηλά όταν θεωρεί κατόρθωμα πως οι Ισπανοί σύντροφοί του αγοράζουν "απλώς" βίλες και δεν παίρνουν μίζες προκειμένου να αναδείξει την ηθική τους ανωτερότητα κι εμμέσως τη δική του...

Ο πρωθυπουργός, έτσι κι αλλιώς, δεν ετεροκαθορίζεται μόνο στο θεματάκι "Ιγκλέσιας". Εδώ και πολύ καιρό, από τότε δηλαδή που ψήφισε κι ο ίδιος μνημόνιο, δεν θέτει μια θετική ατζέντα στο δημόσιο διάλογο, αλλά συγκρίνει τα δύο προηγούμενα μνημόνια με το δικό του και τις κοινωνικές πολιτικές αναδιανομής τής φτώχειας που ο ίδιος εφάρμοσε σε σχέση με τους προκατόχους του. Γι' αυτό και θα δώσει την προσεχή εκλογική μάχη χρησιμοποιώντας ως βασικό επιχείρημα- δεν θα το πει βεβαίως τόσο καθαρά- πως ο ίδιος είναι το έλασσον κακό σε σχέση με τον Κ. Μητσοτάκη...

Είναι αλήθεια, πάντως, ότι μπροστά στο νέο μνημόνιο που επιθυμεί ο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης για να περάσει ευκολότερα τη νεοφιλελεύθερη ατζέντα του ο μνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει ως ιδανικότερη λύση. Η απογοήτευση, ωστόσο, παραμένει γιατί είχε υποσχεθεί πολύ περισσότερα το 2015 από το να είναι μια καλύτερη βερσιόν τού Κ. Μητσοτάκη...








Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018

Όλοι έχουν δίκιο και κανείς ολιστικό σχέδιο...

Η Ελλάδα βιώνει ένα παράδοξο: τόσο η κυβέρνηση όσο και η αντιπολίτευση έχουν δίκιο στα περισσότερα από τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν εναντίον των αντιπάλων τους! Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δίκιο όταν υποστηρίζει πως δεν χρεοκόπησε αυτός τη χώρα ή πως ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έχουν πράξει στο παρελθόν όλα αυτά για τα οποία τον κατηγορούν, όπως για παράδειγμα για τις μειώσεις των συντάξεων και των μισθών, τους κομματικούς διορισμούς ή για την κακή κατάσταση της δημόσιας υγείας και παιδείας...

Ομοίως η αντιπολίτευση δικαίως υποστηρίζει πως κι ο ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε κι εφαρμόζει μνημόνιο ή πως και μετά από την τυπική του λήξη οι "ουρές" του θα μας ταλαιπωρούν για πολλά χρόνια ακόμα. Γι' αυτό κι ο ακομμάτιστος πολίτης ο οποίος ψηφίζει με βάση το δημόσιο συμφέρον κι όχι το προσωπικό δεν ξέρει τι να ψηφίσει...

Θα περίμενε, επομένως, κανείς κατά τη συζήτηση στη Βουλή την Τετάρτη να ακούσει από τους πολιτικούς αρχηγούς το ολιστικό τους σχέδιο για την επόμενη ημέρα ή, έστω, τις αδρές γραμμές του. Φευ, όσα ακούστηκαν δεν ήταν τίποτα περισσότερο από αναμάσημα χιλιοειπωμένων τσιτάτων με στόχο να πληγούν οι κομματικοί αντίπαλοι, εκθέσεις ιδεών και μια κούφια ρητορεία που σχετιζόταν με την τρέχουσα επικαιρότητα και η οποία καμία σχέση δεν είχε με το πώς επιθυμεί η πολιτική μας ηγεσία να δει τη χώρα την επόμενη δεκαετία και, κυρίως, πώς θα καταφέρει να υλοποιήσει τους οραματισμούς της, ανεξαρτήτως αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί μαζί τους...

Ο ελληνικός λαός ξέρει ότι ο Κ. Μητσοτάκης διαθέτει οφσόρ κι ότι ο Αλ. Τσίπρας δεν έσκισε τα μνημόνια. Περιμένει, όμως, με αγωνία να πληροφορηθεί από την "πεφωτισμένη" ηγεσία του πώς δεν θα επαναληφθεί η οικονομική και πνευματική χρεοκοπία τής χώρας. Και γι' αυτό ούτε κουβέντα...

Η χρεοκοπία θα επιστρέψει αν επιμείνουμε σε ένα γραφειοκρατικό μοντέλο δημόσιας διοίκησης βασισμένο στα "δικά μας παιδιά", δίχως διασύνδεση με την τεχνολογία. Αν δεν αναδιανεμηθεί ο πλούτος με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης, αν δεν δοθούν ίσες ευκαιρίες πλουτισμού σε όλους τους πολίτες, αν δεν παταχθεί σε σημαντικό βαθμό η φοροδιαφυγή ώστε να μην την πληρώνουν μόνο οι έντιμοι, αν τα χρήματα του κρατικού και του ευρωπαϊκού ταμείου καταλήγουν σε μη παραγωγικές δράσεις, αν η δικαιοσύνη δεν απονέμεται γρήγορα και ισότιμα. Σε διαφορετική περίπτωση απλώς προετοιμάζουμε τη χρεοκοπία και του μέλλοντός μας... 




Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

Ναι, ο Τσίμας αυτήν τη φορά έχει δίκιο...

Όταν κάποιος σκοτώνει, τεμαχίζει ή και τρώει έναν άνθρωπο, αυτομάτως τον αποκαλούμε τέρας ή ανθρωπόμορφο κτήνος. Αν, όμως, "απλώς" τον σκοτώσει είναι σκέτο δολοφόνος, εκτός αν, για παράδειγμα, σκοτώσει ένα παιδί...

Κι όμως, η ηθική απαξία τής πράξης δεν εκκινεί από τον τρόπο ή την έκταση που έλαβε η αφαίρεση ανθρώπινης ζωής- αν σκότωσες έναν άνθρωπο ή ένα εκατομμύριο-, αλλά από την ίδια την αφαίρεση ανθρώπινης ζωής. Οι ιδιάζουσες περιστάσεις θα έπρεπε να αφορούν αποκλειστικώς και μόνο τους αστυνομικούς και τους δικαστές. Αντιθέτως, η συστολή, αν όχι και η βαθιά ντροπή, απέναντι στη δολοφονία ενός έμψυχου όντος θα έπρεπε να αφορά όλους μας...

Η σωματική επίθεση στον Γ. Μπουτάρη, η οποία ενείχε κίνδυνο για τη ζωή του, δεν έχει την ίδια ποινική απαξία με το γιαούρτωμα ενός πολιτικού, έχουν όμως την ίδια συναισθηματική αφετηρία, η οποία δεν είναι άλλη από το μίσος, από την παθογένεια να ορίζουμε τους εαυτούς μας όχι θετικώς, αλλά αρνητικώς κι από την πεποίθησή μας ότι το απόλυτο δίκιο είναι με το μέρος μας. Η ανθρώπινη Ιστορία είναι αλήθεια ότι έχει πορευτεί αγκαλιά με τη βία από την πρώτη ημέρα τής ύπαρξής της...

Σε αρκετές περιπτώσεις, μάλιστα, η ανθρωπότητα έκανε βήματα προόδου χάρη σε επαναστάσεις οι οποίες εξ ορισμού περιείχαν σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό βίαια χαρακτηριστικά. Η βία, ωστόσο, που ασκείται στο πλαίσιο ενός δημοκρατικού καθεστώτος- με όλες τις σοβαρές ενστάσεις που έχει κι ο γράφων για τον τρόπο λειτουργίας τής δημοκρατίας στην Ελλάδα και στον κόσμο- κι όχι από θεσμικά όργανα στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων τους και δίχως κατάχρηση εξουσίας είναι κατ' εξοχήν λούμπεν και τροφή για εκείνους που ποτέ δεν αγάπησαν τη δημοκρατία...

Αυτός που γιαούρτωσε τον Θ. Πάγκαλο ή έσπασε με βαριοπούλα συμβολαιογραφικά γραφεία δεν πρέπει να τιμωρηθεί το ίδιο από την έννομη τάξη με εκείνον που μαχαίρωσε τον Παύλο Φύσσα. Κανένας τους, όμως, δεν έχει την θεσμική νομιμοποίηση να ασκεί βία σε ένα δημοκρατικό καθεστώς, ακόμα κι αν την ασκεί στο όνομα των ομορφότερων ιδανικών...

Οι εθνικιστές που χτύπησαν με ενδεχόμενο δολοφονικό δόλο τον Γ. Μπουτάρη το έκαναν στο όνομα του "καλός Τούρκος ο νεκρός Τούρκος" κι ο Δ. Κουφοντίνας εκτελούσε για να έρθει ο σοσιαλισμός. Είναι, όμως, όλοι τους δολοφόνοι ή εν δυνάμει δολοφόνοι κι όχι επαναστάτες, εκτός εάν μπορούν να αποδείξουν με κάποιο ακλόνητο τρόπο ότι το δίκιο είναι με το μέρος τους...

Το δικτατορικό καθεστώς δεν έχεις απλώς δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση να το ανατρέψεις και με βίαια μέσα. Το δημοκρατικό υποχρεούσαι να το αλλάζεις προς το καλύτερο με ειρηνικά μέσα κι όταν δεν τα καταφέρνεις, οφείλεις να προσπαθήσεις ξανά και ξανά. Γι' αυτό κι ο Π. Τσίμας, ο οποίος είναι αυτός που είναι αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα, κι ο κάθε Π. Τσίμας έχουν δίκιο όταν ισχυρίζονται εμμέσως πλην σαφώς πως η αριστερή και η δεξιά βία σε μια δημοκρατία είναι ίδιον φασισμού και τίποτα πιο ευγενές από αυτό... 

 




Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

Το μίσος για τους Τούρκους ως εθνικό καθήκον...

Ο προπάππους μου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Σμύρνη. Στο ημερολόγιο του έγραφε πως μήνες μετά από την απόβαση του ελληνικού στρατού στα μικρασιατικά παράλια η θάλασσα ξέβραζε πτώματα Τούρκων. Ο ελληνικός στρατός είναι, επίσης, υπεύθυνος για τον θάνατο εκατοντάδων ή και χιλιάδων γυναικόπαιδων στην άσκοπη προέλασή του προς τα βάθη τής Ανατολίας...

Δεν τα γράφω όλα αυτά για να δικαιολογήσω τις σφαγές των κεμαλιστών με θύματα τους Έλληνες της Μικράς Ασίας και του Πόντου, αλλά γιατί η βαθιά γνώση τής Ιστορίας απαλλάσσει τους ανθρώπους από ένα κεφαλαιώδες σφάλμα: να αντιμετωπίζουν τα γεγονότα σαν μια μάχη ανάμεσα στο καλό και στο κακό, όπου το καλό είναι πάντοτε η πατρίδα τού καθενός μας και το κακό η πατρίδα τού άλλου...

Ο Γ. Μπουτάρης δεν είναι πολιτικάντης, γι' αυτό κι ο λόγος του πολλές φορές παρεξηγείται από εκείνους που είναι ευάλωτοι στην παρεξήγηση. Με το "χέστηκα για τους πόσους σκότωσε ο Κεμάλ" εννοούσε κάτι πολύ απλό, αλλά τόσο δυσανάγνωστο από τους επαγγελματίες κι ερασιτέχνες πατριδοκάπηλους: πως Έλληνες και Τούρκοι είμαστε καταδικασμένοι να είμαστε γείτονες στην αιωνιότητα κι αν επομένως θέλουμε να ζήσουμε ειρηνικώς, το οποίο θα αυξήσει και τις πιθανότητές μας να ευημερήσουμε οικονομικώς, οφείλουμε να αφήσουμε πίσω μας το αίμα που έχει χυθεί στο παρελθόν και να οικοδομήσουμε ένα μέλλον που θα βασίζεται στην αλληλοκατανόηση και στο σεβασμό. Οι Έλληνες, άλλωστε, είμαστε πολύ πιο "Τούρκοι" από όσο τολμάμε να παραδεχθούμε και στον εαυτό μας και πολύ λιγότερο "Ευρωπαίοι" από όσο έχουμε το θάρρος να ομολογήσουμε...

Η Γενοκτονία των Ποντίων κι ο βίαιος ξεριζωμός των Ελλήνων τής Μικράς Ασίας, της Πόλης, της Ίμβρου, της Τενέδου, της Κύπρου συνιστούν ιστορική πραγματικότητα, η οποία δεν είναι δυνατό ούτε να αποκρύβεται ούτε να εξωραΐζεται. Αν, ωστόσο, ως ελληνική πολιτεία δεν τραβήξουμε μια γραμμή και δεν αποφασίσουμε να μην μεγαλώνουμε γενιές επί γενιές ελληνόπουλων με το μίσος για τους Τούρκους δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να βάζουμε το δικό μας λιθαράκι ώστε να ζούμε εσαεί με το φόβο τής πολεμικής συμπλοκής...

Κι εκείνοι που χτύπησαν τον Γ. Μπουτάρη αποτελούν θύματα μιας αυτοεκπληρούμενης προφητείας, η οποία θέλει τους Έλληνες να ετεροπροσδιορίζονται ως εχθροί των Τούρκων και το αντίστροφο. Η ευθύνη, άλλωστε, της συντεταγμένης πολιτείας είναι πάντοτε μεγαλύτερη των μελών της, όσο κι αν πράγματι καθένας μας διαθέτει ή θα όφειλε να διαθέτει την ελεύθερη βούληση να ταυτίζει το εθνικό με το αληθές...




Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

Ας την πουν και "Μακεδονία που δεν ανήκει στον Σαββίδη", αρκεί να πάμε παρακάτω...

Η χώρα βρίσκεται μπροστά σε μία νέα εποχή, τη μεταμνημονιακή, ανεξαρτήτως του πόσο μεγάλες θα είναι οι μνημονιακές ουρές. Γι' αυτό και οι πολιτικές δυνάμεις της θα όφειλαν από το πρωί μέχρι το βράδυ να συζητούν για το αναπτυξιακό σχέδιο της επόμενης ημέρας, να καταθέτουν προτάσεις και μέσα από τη ζύμωση να προκύψει ένα πλάνο με άξονα την κοινωνική δικαιοσύνη το οποίο θα είναι ρεαλιστικό και βιώσιμο. Αν μη τι άλλο, ακόμα κι αν το μέλλον δεν μας επιφυλάσσει δόξα, είμαστε υποχρεωμένοι τουλάχιστον να μην επαναλάβουμε τα σφάλματα που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία και στα μνημόνια...

Κι αντί για όλα αυτά τι κάνουμε; Όταν δεν ασχολούμαστε με το πότε θα γίνουν οι εκλογές, σπαταλάμε χρόνο και πολιτικό κεφάλαιο για την επίλυση του ονοματολογικού με την ΠΓΔΜ. Δεν εννοώ πως δεν πρέπει να ασχοληθούμε και με αυτό ούτε πως πρέπει να αποδεχθούμε οποιαδήποτε ονομασία, όπως το αλυτρωτικό "Ίλιντεν", ανεξαρτήτως αν πρόκειται για μπλόφα τού Αλ. Τσίπρα...

Ωστόσο θα προτιμούσα ο πρωθυπουργός να ενημερώνει και να ζητά τη γνώμη τού Προέδρου της Δημοκρατίας και των πολιτικών αρχηγών για το αναπτυξιακό σχέδιο αντί η πολιτική αντιπαράθεση να αναλώνεται σε ένα επουσιώδες ζήτημα εξωτερικής πολιτικής. Το χαρακτηρίζω "επουσιώδες" γιατί σε αντίθεση με την Τουρκία η ΠΓΔΜ δεν είναι ούτε δύναμη ούτε αναθεωρητική στην ευρύτερη περιοχή...

Σε αυτό το πλαίσιο, Αθήνα και Σκόπια έχουν χρέος κι απέναντι στο κοινό μέλλον που καθορίζουν τα κοινά σύνορα να βρουν μια αξιοπρεπή λύση και για τις δύο πλευρές το προσεχές δίμηνο ώστε να προχωρήσουν από εκεί και πέρα σε πιο ουσιαστικές συζητήσεις για την οικονομική ανάπτυξη και την πολιτική συνεργασία, που θα εξασφαλίζουν ότι η Βαλκανική Χερσόνησος θα πάψει να αποτελεί την πυριτιδαποθήκη τής Ευρώπης. Γι' αυτό κι απαιτείται θάρρος κι αψήφηση του πολιτικού κόστους, που έρχεται ως φυσική συνέπεια της καλλιέργειας εθνικιστικών παθών επί αιώνες... 




Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

Υπάρχουν πράγματι δικασταί εις τας Αθήνας, αλλά στα κομματικά γραφεία...

Μακάρι να υπήρχαν "δικασταί εις τας Αθήνας", όπως τόσο αυτάρεσκα έγραψε στην επιστολή παραίτησής του ο πρόεδρος του ΣτΕ και πιθανός πολιτευτής. Αν υπήρχαν, ενδεχομένως για παράδειγμα να μην είχαν χαρακτηρίσει, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του Ν. Σακελλαρίου, συνταγματικά και τα τρία μνημόνια, να μην έφερναν προσκόμματα στις τηλεοπτικές άδειες και να μην στήριζαν τον εκκλησιαστικό σκοταδισμό κόντρα στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις στη διδασκαλία των θρησκευτικών...

Αναμφίβολα η δικαστική εξουσία συνιστά πυλώνα τής δημοκρατίας μας κι εξισορροπητικό θεσμό έναντι των αυθαιρεσιών της νομοθετικής κι εκτελεστικής. Είναι, επίσης, αλήθεια ότι η ανέλιξη στο δικαστικό κλάδο συνδέεται άμεσα με πολιτικές εξαρτήσεις...

Οι δικαστές, επομένως, μπορούν να βρουν χίλιες δικαιολογίες για να μην κάνουν τη δουλειά τους: τις σχετικώς χαμηλές απολαβές τους, τις πιέσεις από θεσμικούς κι εξωθεσμικούς παράγοντες, το φόρτο εργασίας, τη γραφειοκρατία και χίλια μύρια. Όταν, ωστόσο, έχεις αποφασίσει στη ζωή σου να επιτελέσεις ένα επάγγελμα- λειτούργημα τότε πρέπει να έχεις ήδη αποδεχθεί ότι δεν είσαι ένας τυπικός δημόσιος υπάλληλος του οκτάωρου κι ότι οφείλεις να είσαι δίκαιος ακόμα κι αν όλοι σε θέλουν άδικο...

Η απονομή, εξάλλου, της δικαιοσύνης δεν είναι δυνατό να λαμβάνει υπόψη μόνο το τυπικό γράμμα τού νόμου, αλλά και το πνεύμα του, καθώς και το πνεύμα τής εποχής. Σε διαφορετική περίπτωση η νομιμότητα καταντά τυπολατρία και η δικαιοσύνη κούφιος αναχρονισμός...

Οι δικαστές δεν είναι υποχρεωμένοι να μένουν σιωπηλοί. Αντιθέτως, έχουν καθήκον και να βροντοφωνάζουν ακόμα όταν γίνονται μάρτυρες κατάφωρων ή μη αδικιών και πιέσεων. Προϋποτίθεται, όμως, να ακολουθούν τα ίδια μέτρα και τα ίδια σταθμά για κάθε υπόθεση γιατί σε διαφορετική περίπτωση εμφιλοχωρεί η υποψία τής υποκρισίας...

Δεν μπορεί, για παράδειγμα, κάποιος ανώτατος ή μη δικαστικός να σιωπά όταν διαρρέονται αποφάσεις τις οποίες στηρίζει και να διαμαρτύρεται γι' άλλες που δεν είναι του γούστου του. Και δεν δικαιούται να χρησιμοποιεί τον θεσμικό του ρόλο για να προετοιμάζει την κάθοδό του στον κομματικό στίβο σαν τον τελευταίο επαρχιακό κομματάρχη. Έτσι δεν είναι κ. Σακελλαρίου;...






Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018

Για να μην αρέσει στον Πατούλη ο "Κλεισθένης" θα είναι καλός...

Με την τοπική αυτοδιοίκηση έχουν ασχοληθεί διαχρονικά άνθρωποι οι οποίοι ήθελαν να προσφέρουν στον τόπο τους, δίχως να έχουν βλέψεις για την κεντρική πολιτική σκηνή ή για να γίνουν πλουσιότεροι. Ακόμα και να είχαν, πάντως, άλλου είδους επιδιώξεις η φιλοδοξία είναι αγαθό συναίσθημα αρκεί να στηρίζεται στις ικανότητες και στο ήθος. Σε διαφορετική περίπτωση εκθέτει ανεπανόρθωτα τον φορέα της, ο οποίος έχει μπερδέψει τον ίσκιο του με το μπόι του...

Στην τελευταία κατηγορία ανήκει ο πολυπράγμων Γ. Πατούλης: δήμαρχος Αμαρουσίου, πρόεδρος της ΚΕΔΕ και του ΙΣΑ και, πάνω από όλα, επιτυχημένος δημοσιοσχεσίτης. Χάρη στην τελευταία του ιδιότητα έχει κατορθώσει να παρουσιάζει το μέτριο έργο του, με υπόνοιες και για διαφθορά, σαν κοσμογονία. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όσο κι αν τα κατηγορούμε, αποκαλύπτουν πολλά για την προσωπικότητα του καθενός μας κι ο λαϊφστιλίστικος τρόπος που τα χρησιμοποιούν ο Γ. Πατούλης και η σύζυγός του μαρτυρούν πολλά για το ήθος και τη γενικότερη προσωπικότητά τους...

Ο "Κλεισθένης" ενδεχομένως να μην αποτελεί στην πράξη κολοσσιαία μεταρρύθμιση, μολονότι η καθιέρωση της απλής αναλογικής είναι από μόνη της μια΄σημαντική αλλαγή προς τη σωστή κατεύθυνση. Αν στην κεντρική πολιτική κονίστρα δύο κόμματα με εντελώς διαφορετικές ιδεολογικές καταβολές, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ, μπορούν και τα βρίσκουν΄ή όταν τα έχουν βρει στο παρελθόν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ- δηλαδή ο Ολυμπιακός κι ο Παναθηναϊκός της μεταπολίτευσης- γιατί να είναι απαγορευτικό κάτι τέτοιο στην τοπική αυτοδιοίκηση, η οποία είναι κυρίως λάντζα και δευτερευόντως μεγάλα οράματα;...

Σε αυτό το πλαίσιο, κατανοώ τις αντιδράσεις των περισσότερων δημοτικών και περιφερειακών αρχόντων, συμπεριλαμβανομένου του "χρυσού" Πατούλη, αφού έχουν συνηθίσει να πολιτεύονται σαν πασάδες σε βιλαέτια. Το ότι είναι τέτοιου είδους πολιτικάντηδες που εξεγείρονται, αποτελεί από μόνο του εύσημο για τον "Κλεισθένη"...




Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

Το άγγιγμα της Μπέτυς και τα κορδόνια του Κυριάκου δύο όψεις τού ίδιου πουριτανισμού...

Πριν μερικές ημέρες η πουριτανική δεξιά είχε εξοργιστεί γιατί η Μπ. Μπαζιάνα έκανε το "έγκλημα" να ακουμπήσει τον πρίγκιπα Κάρολο. Βρήκε πάλι την ευκαιρία να ξιφουλκήσει κατά των αναρχοάπλυτων συριζαίων που πρόσβαλαν την τιμή τής πατρίδας, όπως κάθε φορά που ο Αλ. Τσίπρας δεν φορά γραβάτα, ενώπιον μάλιστα αυτήν τη φορά "γαλαζοαίματων". Στο μυαλό τους η άσκηση της εξωτερικής πολιτικής συνδέεται με τα βιβλία καλής συμπεριφοράς τού Χρ. Ζαμπούνη και η αυστηρή τήρηση του πρωτοκόλλου μπορεί μόνο να παραλληλιστεί με την ευλαβική προσκόλληση στην Αγία Γραφή...

Πριν αλέκτωρ λαλήσαι τρις, ωστόσο, τα αριστερά τρολ μιλούν ακόμα και για ντροπή επειδή ο Κ. Μητσοτάκης έδεσε τα κορδόνια του μπροστά σε άγημα το οποίο απέδιδε τιμές. Φυσικά και δεν είναι το καλύτερο των θεαμάτων κι αποπνέει έλλειψη σεβασμού, αλλά από πότε είναι κάτι τέτοια θέματα προτεραιότητα σχολιασμού για την Αριστερά κι όχι για την ακροδεξιά;...

Θυμίζω άλλωστε, όχι πως έχει για τον γράφοντα ιδιαίτερη σημασία πέρα από το να καταδείξει την υποκρισία, ότι ο Αλ. Τσίπρας μόνο προσοχή δεν στεκόταν σε παρόμοια περίσταση έχοντας δίπλα του τον Φρ. Ολάντ. Αλίμονο, όμως, αν ο πατριωτισμός αποδεικνυόταν με κάτι τέτοιους καραβανίστικους συμβολισμούς...

Αντιθέτως, εθνική πολιτική σημαίνει και παροχή δικαιώματος ψήφου και στους Έλληνες του εξωτερικού, ακόμα και σε εκείνους που είναι δεύτερης ή τρίτης γενιάς. Κατανοώ το επιχείρημα πως δεν μπορούν να αποφασίζουν για όσα συμβαίνουν στην ελληνική επικράτεια όσοι δεν κατοικούν σε αυτή, από την άλλη όμως οι απόδημοι εν τη στενή ή εν τη ευρεία εννοία συμπατριώτες μας συνιστούν ανεκτίμητο εθνικό κεφάλαιο, που είναι προτιμότερο να το αξιοποιούμε από το να το σνομπάρουμε. Πολλώ δε μάλλον με το "brain drain" των τελευταίων χρόνων, που έχει απομυζήσει το πιο ελπιδοφόρο κομμάτι τής νεολαίας μας...



Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

Η ειρήνη δεν θα έρθει με το να διαλέγουμε στρατόπεδα...

Είναι ιστορικά αναπόφευκτο οι Ισραηλινοί και οι Παλαιστίνιοι να βρίσκονται σε πόλεμο στη Μέση Ανατολή; Είναι γραμμένο στο κισμέτ ο εμφύλιος στη Συρία να κρατήσει μια αιωνιότητα; Οι Άραβες και οι Εβραίοι δεν θα βρουν ποτέ έναν τρόπο να ζήσουν αρμονικά μαζί;...

Όλα αυτά τα ερωτήματα και δεκάδες άλλα ξεπετάγονται σαν τα μανιτάρια κάθε φορά που προκύπτει ένας λόγος έντασης στην ευρύτερη γειτονιά μας, όπως με τα εγκαίνια της αμερικανικής πρεσβείας στο Ισραήλ. Ξεχνάμε, ωστόσο, όλοι μας, και ιδίως στα μέσα ενημέρωσης, να αναρωτηθούμε αν η κατάσταση θα ήταν καλύτερη στην περίπτωση που δεν διαλέγαμε στρατόπεδα, αλλά αναλύαμε σε βάθος τους λόγους και τις αιτίες αυτών των ανθρωπιστικών καταστροφών...

Δεν δικαιολογώ σε καμία περίπτωση τον ισραηλινό στρατό για τους δεκάδες νεκρούς Παλαιστίνιους ούτε, βεβαίως, την τουλάχιστον αψυχολόγητη ενέργεια του Ντ. Τραμπ να μεταφέρει την πρεσβεία. Όποιος σκοτώνει ή ρίχνει λάδι στη φωτιά στο όνομα της ειρήνης είτε είναι χαμηλής νοημοσύνης είτε δόλιος, προτιμά δηλαδή το υπάρχον στάτους κβο από τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους στην περιοχή κι απλώς εφευρίσκει δικαιολογίες για να μην συμβεί κάτι τέτοιο...

Ούτε, όμως, ωφελεί την ειρηνευτική διαδικασία και την αρμονική συνύπαρξη των λαών η συσχέτιση της ισραηλινής βίας με το εβραϊκό Ολοκαύτωμα και η προσπάθεια να ανακαλυφθούν ιστορικές εξισώσεις. Επαναλαμβάνω ότι η αντίδραση του Ισραήλ από τότε που σχημάτισε κράτος είναι υπερβολική απέναντι στους γείτονές του...

Μόνο που πρέπει κι εμείς να μπούμε στην ψυχοσύνθεση ενός λαού που κυνηγήθηκε επί αιώνες και βρίσκεται περικυκλωμένος από εχθρούς, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν του αναγνωρίζουν καν το δικαίωμα να υπάρχει κι αποκαλούν το Ισραήλ "σιωνιστικό καθεστώς", ενώ ορισμένοι έχουν σκοτώσει πολλάκις άμαχο πληθυσμό. Δίχως τη ρητορική μίσους ένθεν κακείθεν το μίσος δεν θα είχε φωλιάσει. Είναι, επομένως, πρώτιστο καθήκον της παγκόσμιας κοινότητας να πάρει θέση υπέρ της ειρήνης και της συνύπαρξης δύο κρατών χωρίς ναι μεν, αλλά...




Κυριακή, 13 Μαΐου 2018

Στο μυαλό τους έχουν συνεχώς τον Μαρξ, αλλά στο πληκτρολόγιό τους την Φουρέιρα...

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά προσωπικώς βαριέμαι τους ανθρώπους που από το πρωί μέχρι το βράδυ δεν ασχολούνται με τίποτα άλλο από τα ζητήματα ουσίας: τα προβλήματα της καθημερινότητας, την πολιτική, τη βαριά κουλτούρα...

 Όπως, βεβαίως, από την άλλη δεν έχω πολλά να πω με κάποιον που ασχολείται μόνο με τον Κάρολο, τη Eurovision και τα ριάλιτι. Η ισορροπία κρατιέται όταν βρίσκουμε χρόνο για τα πάντα, στο βαθμό φυσικά που τους αναλογούν, γιατί η υπερβολική σοβαρότητα είναι μάταιη όταν κάποια ημέρα θα είμαστε όλοι νεκροί και η υπερβολική χαλαρότητα είναι έγκλημα όταν θα πρέπει να παραδώσουμε αυτόν τον κόσμο καλύτερο στις γενιές που θα μας ακολουθήσουν...

Σε αυτό το πλαίσιο, δεν καταλαβαίνω γιατί τόσος ντόρος από τους θολοκουλτουριάρηδες για την επίσκεψη Καρόλου- Καμίλας, για την Ελένη Φουρέιρα ή για τα διάφορα "Games of Love". Αν θεωρούν πως όλα αυτά εμποδίζουν την ταξική επανάσταση, που ως ένα βαθμό πράγματι δεν εμπνέουν για τη δημιουργία ταξικών συνειδήσεων, ας αναλώνουν τις πάμπολλες αναρτήσεις τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στην ανάλυση θεμάτων ουσίας αντί να σπαταλούν την, κατά τη γνώμη τους, ανυπέρβλητη φαιά ουσία τους σκαρώνοντας αστειάκια γυμνασιακού επιπέδου για τον πρίγκιπα και την Καμίλα του ή για το ποια είναι η εθνικότητα, τέλος πάντων, της εκπροσώπου τής Κύπρου στη Eurovision. Η πατρίδα δεν κινδυνεύει από το σήμα τού αετού στα δάχτυλα καλλονών τού πενταγράμμου, αλλά από τους επαγγελματίες πατριώτες που κυκλοφορούν με το ζωνάρι τους λυμένο για εθνικιστικούς καβγάδες κι από τους εύθικτους πραιτοριανούς της αριστεροσύνης που στο μυαλό τους έχουν συνεχώς τον Μαρξ, αλλά το πληκτρολόγιό τους απασχολεί μονοπωλιακά η ποπ κουλτούρα...






Πέμπτη, 10 Μαΐου 2018

Με πόλεμο Ισραήλ-Ιράν το επόμενο σπίτι των επιζώντων θα είναι η Σελήνη...

Όταν τελείωνε η προεδρική θητεία τού Τζ. Μπους του Νεώτερου όσοι την θεωρούσαμε καταστροφική για την παγκόσμια ειρήνη κι ασφάλεια βγάζαμε έναν αναστεναγμό ανακούφισης. Ακόμα κι αν ο Μπ. Ομπάμα δεν αποδεικνυόταν η ελπίδα για τον πλανήτη την οποία είχε υποσχεθεί πως θα έφερνε- και δεν αποδείχθηκε, όχι τουλάχιστον στο βαθμό για τον οποίο είχε δεσμευτεί- εν τούτοις δεν θα μπορούσε να κινηθεί στα εμπρηστικά μονοπάτια τού προκατόχου του με τις ΗΠΑ πληγωμένες σε πολλά επίπεδα από τους πολέμους στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ. Να, όμως, που η ζωή δεν παύει να μας εκπλήσσει και ζήσαμε για να δούμε στο Λευκό Οίκο και κάποιον ένοικο ακόμα χειρότερο από τον Τζ. Μπους Τζούνιορ, τον Ντ. Τραμπ, του οποίου η άγνοια, η μισαλλοδοξία και οι ιδεοληψίες συνθέτουν ένα πολύ επικίνδυνο πολιτικό κοκτέιλ για όλον τον κόσμο...

Αναμφίβολα η συνάντηση Τραμπ- Κιμ στις 12 Ιουνίου συνιστά θετική εξέλιξη. Ακόμα και να μην καταλήξει πουθενά, η ανακωχή τού ενός μηνός αποτελεί όαση όταν έχουμε μπροστά μας το πολεμικό θρίλερ που εκτυλίσσεται στη δύσμοιρη Συρία. Κι όμως, υπάρχουν ακόμα στην Ελλάδα άνθρωποι που πιστεύουν ότι οι Σύριοι φεύγουν από τη βαθύτατα πληγωμένη χώρα τους γιατί θέλουν να μεταδώσουν τον τζιχαντισμό στη Δύση κι όχι γιατί στην πατρίδα τους δεν έχουν πια ζωή. Όπως κι αν έχει, οι ιστορικοί τού μέλλοντος θα χρησιμοποιήσουν τους χειρότερους από τους χαρακτηρισμούς για να κρίνουν τις ευθύνες όλων των μεγάλων και μικρότερων δυνάμεων που ευθύνονται για τη μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση τού 21ου αιώνα...

Τρέμω και μόνο στη σκέψη πως οδηγούμαστε σε έναν πόλεμο Ισραήλ- Ιράν, δύο οπλισμένων σαν αστακών περιφερειακών δυνάμεων, οι οποίες τρέφονται με μίσος η μία για την άλλη. Οι οικονομικές συνέπειες για όλον τον πλανήτη θα είναι μηδαμινές σε σύγκριση με τις αντίστοιχες σε ανθρώπινες ζωές και, βεβαίως, ο κίνδυνος για Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο θα αναζωπυρωθεί, όχι πάντως γιατί τώρα είναι σβησμένος. Γι' αυτό και η παγκόσμια κοινότητα αντί να επιλέγει πλευρά οφείλει εδώ και τώρα να σβήσει τη φωτιά που μπορεί να μας κάνει να αναζητάμε, όσοι επιζήσουμε, σύντομα καταφύγιο στη Σελήνη... 






Τετάρτη, 9 Μαΐου 2018

Να στειρώνουμε τους παιδόφιλους για να είναι ο ναζισμός μας τέλειος...

Πάμε πάλι από την αρχή στην παράθεση των αυτονόητων, που δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα των Ελλήνων Χριστιανών, με τη χουντική έννοια του όρου. Τα ανθρώπινα δικαιώματα- ατομικά και πολιτικά- δεν εξαιρούν κατηγορίες συμπολιτών μας, ενώ διαστέλλονται όταν είναι να προστατευτούν μειονότητες και δεν συστέλλονται στο όνομα μιας θολής κοινωνικής συνοχής...

Ούτε ψηφίζονται με βάση τη λαϊκή τους αποδοχή από δημοσκοπήσεις ή δημοψηφίσματα. Αν συνέβαινε το τελευταίο, τότε, για παράδειγμα, οι γυναίκες δεν θα είχαν ακόμα δικαίωμα ψήφου, η παιδική εργασία θα ήταν νόμιμη και το κράτος θα δικαιούταν να πυροβολεί ή να πνίγει πρόσφυγες και μετανάστες που επιχειρούν να εισέλθουν παράνομα στη χώρα. Γι' αυτό, άλλωστε, και τα ανθρώπινα δικαιώματα αποτελούν σημαντικό κομμάτι τού διεθνούς δικαίου, για να μην μπορεί ο εθνικός λαϊκισμός να στέκεται εμπόδιο στην οικουμενική αξία τής ανθρώπινης αξιοπρέπειας...

Ο ομοφυλόφιλος δεν μπορεί να είναι κακός πατέρας μόνο και μόνο λόγω του σεξουαλικού του προσανατολισμού. Αν είναι να επιβάλλουμε τέτοιους όρους για την αναδοχή, την υιοθεσία ή και τη φυσική πατρότητα, τότε γιατί να μην ισχυριστούμε πως ένας παχύσαρκος, ένας ναρκομανής, ένας πολυάσχολος, ένας κλέφτης ή ένας δολοφόνος δεν δικαιούται ακόμα και να κάνει παιδιά;...

Κατανοώ να απαγορεύεται σε έναν καταδικασμένο παιδόφιλο να μην μπορεί να αναδέχεται ή να υιοθετεί, θα τον στειρώναμε όμως και για να μην κάνει παιδιά; Ή, μήπως, τότε θα γινόταν ξεκάθαρο από πού αντλείται η έμπνευση για τέτοιου είδους πρακτικές, από το ναζισμό δηλαδή;...

Είναι αλήθεια ότι επί ΣΥΡΙΖΑ έχουν πραγματοποιηθεί βήματα προς την κατεύθυνση της θεμελίωσης κι ενίσχυσης ατομικών δικαιωμάτων. Έπρεπε, ωστόσο, να γίνουν άλματα από μια προοδευτική κυβέρνηση και για έναν επιπλέον λόγο: ώστε αυτή που θα τη διαδεχθεί, όποτε κι αν συμβεί αυτό, να μην μπορεί να γυρίσει τον τροχό πίσω από τη στιγμή που αυτές που θεωρούμε σήμερα μεταρρυθμίσεις θα έχουν παγιωθεί στην ελληνική κοινωνία ως συμβατές μαζί της θεσμοί...

Όπως οι Έλληνες εξακολουθούν να παντρεύονται στις εκκλησίες παρά την καθιέρωση του πολιτικού γάμου, θα συνεχίσουν να υπάρχουν άνδρες που τους αρέσουν οι γυναίκες και θα θέλουν να κάνουν μαζί τους παιδιά. Άλλοι είναι οι λόγοι τής υπογεννητικότητας, την οποία οφείλουμε να αντιμετωπίζουμε ως ένα πολύ σοβαρό εθνικό θέμα επιβίωσης, κι όχι το ότι "δεν υπάρχουν άντρες πια, τους πάτησε το τρένο"...



 

Τρίτη, 8 Μαΐου 2018

Νεοφιλελευθερισμός, η ικανοποίηση των ψυχώσεων καταδίωξης των νοικοκυραίων σε βάρος τής κοινωνικής δικαιοσύνης

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν είναι φιλελεύθερος, είναι νεοφιλελεύθερος κι έχει μια φαινομενικώς ευπρόσωπη δικαιολογία γι' αυτήν του την ιδεοληψία, την οποία συνδέει με την ελευθερία. Βεβαίως, την ίδια ώρα θέλει να ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, οι εργοδότες να μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν με τους εργαζομένους τους, να πηγαίνουν φυλακή αυτοί που πετάνε τρικάκια στους δρόμους, να μην παίρνουν ούτε άδεια οι τρομοκράτες τής "17Ν" και να γεμίσει κάθε γειτονιά με αστυνομικούς, αλλά στο δικό του μυαλό έτσι νοείται η ελευθερία, ως η ικανοποίηση δηλαδή των ψυχώσεων καταδίωξης των νοικοκυραίων σε βάρος τής κοινωνικής δικαιοσύνης...

Ταυτοχρόνως, αδυνατεί να απαντήσει πώς σε έναν κόσμο με θηριώδεις οικονομικές κι επομένως ανισότητες μια οικονομία η οποία παραμένει αρρύθμιστη θα μπορεί να εξασφαλίζει σε όλους τον ίδιο βαθμό ελευθερίας. Αν, για παράδειγμα, δεν τεθούν κάποιοι προστατευτικοί κανόνες, πώς θα βάλουμε τέλος στην ασυδοσία των εξωχώριων παραδείσων, τους οποίους άλλωστε τόσο έχει τιμήσει και η οικογένεια Μητσοτάκη;...

Ο πρόεδρος της ΝΔ είναι γνωστό ότι λειτουργεί ως ντίλερ των ιδιωτικών συμφερόντων σε βάρος τού δημόσιου κι ως ο αντικρατιστής ο οποίος έχει διορίσει ο ίδιος και η οικογένειά του το μισό Δημόσιο. Πώς, όμως, αντιμετωπίζει η κυβέρνηση το εύλογο επιχείρημα πως η ελληνική δημόσια διοίκηση παραμένει δυσλειτουργική;...

Με μπαράζ προσλήψεων ημετέρων, ουσιαστικό "πάγωμα" της αξιολόγησης κι άλλου είδους εξυπηρετήσεις στους εργατοπατέρες του πιο προνομιακού της εκλογικού ακροατηρίου, των δημοσίων υπαλλήλων δηλαδή. Παραλλήλως, επανδρώνει καίρια δημόσια πόστα με παιδιά τού κομματικού σωλήνα, που ακόμα κι αν είναι ικανά ο διορισμός τους δεν βοηθά στο να περνά στην κοινή γνώμη η αίσθηση της αξιοκρατίας, αν ήταν ποτέ αυτός ο στόχος...

Πάνω κάτω το ίδιο ισχύει και με τα δημόσια πανεπιστήμια: αν κάθε τρεις και λίγο δεν γίνονταν καταλήψεις ή δεν μετατρέπονταν σε άσυλο για κάθε είδους μπαχαλάκηδες, ακόμα κι εγκληματίες τού κοινού ποινικού δικαίου, και οι φοιτητοπατέρες δεν επέβαλλαν τα συμφέροντά τους σε βάρος τού στοιχειώδους ορθολογικού προγραμματισμού η απαίτηση Μητσοτάκη για ιδιωτικά πανεπιστήμια- στα οποία, προφανώς, θα απολαμβάνουν προνομιακή πρόσβαση οι έχοντες και κατέχοντες- θα είχε μηδενικό αντίκτυπο στην ελληνική κοινωνία. Με λίγα λόγια, οι οχτροί μπαίνουν στην Πόλη γιατί κάποιοι, έστω κι άθελά τους, αφήνουν Κερκόπορτες ανοιχτές κι όχι γιατί οι ίδιοι διαθέτουν κοινωνική δυναμική...



Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018

Ακριβοπουλημένη ΕΡΤ...

Το "μαύρο" στην ΕΡΤ πριν πέντε χρόνια κι ο τρόπος που αυτό επιβλήθηκε, οδήγησε χιλιάδες κόσμου αυθόρμητα στο μέγαρο της Αγίας Παρασκευής για να διαμαρτυρηθεί για μια απόφαση την οποία δεν είχε τολμήσει να λάβει ούτε η χούντα των συνταγματαρχών. Ακόμα κι άνθρωποι που δεν παρακολουθούσαν τα προγράμματα της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης ή που ήταν πολύ επικριτικοί για τη διαχρονική υποταγή της στην πολιτική εξουσία είχαν ξεσηκωθεί, και με το δίκιο τους, με το αδιανόητο για την ευρωπαϊκή ελευθερία τού Τύπου λουκέτο...

Η πλειονότητα του πληθυσμού επικρότησε την απόφαση της σημερινής κυβέρνησης να επαναλειτουργήσει την ΕΡΤ το 2015 και δέχθηκε με ικανοποίηση την υπόσχεση για μια νέα αρχή, δίχως κομματικές εξαρτήσεις, ρουσφετολογικές επιλογές και βυζαντινισμούς που προσβάλλουν τον μέσο πολίτη που πληρώνει για να έχει δημόσια ραδιοτηλεόραση. Κι αν στην αρχή κρατιούνταν τα προσχήματα- ο ΣΥΡΙΖΑ, άλλωστε, διέθετε την κοινωνική πλειοψηφία κι ένα λαό που έβγαινε στους δρόμους για να τον στηρίζει- όσο περνά ο καιρός τόσο περισσότερο αποδεικνύεται η σημερινή κατάσταση μια από τα ίδια- με την εξαίρεση των χαμηλότερων απολαβών και κόστους των παραγωγών-, ενδεχομένως κι ακόμα χειρότερη, αφού η ποιότητα των ενημερωτικών εκπομπών είναι λίγο καλύτερη από τις χειρότερες προπαγανδιστικές στιγμές ολοκληρωτικών καθεστώτων...

Στο Μαξίμου ενδεχομένως να πιστεύουν ότι βρισκόμαστε ακόμα στη δεκαετία τού 80, όταν δεν υπήρχαν ούτε ιδιωτική ραδιοτηλεόραση ούτε διαδίκτυο και μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με συνέπεια ό,τι ακουγόταν από την Αγία Παρασκευή να εθεωρείτο η αδιαπραγμάτευτη αλήθεια. Δεν είναι δυνατό, όμως, σήμερα η κρατική τηλεόραση να παράγει προγράμματα, ιδίως στην πρωινή και στην απογευματινή της ζώνη, τα οποία υποψιάζουν τους τηλεθεατές πως στο κοντρόλ κάθονται και δίνουν εντολές ο ίδιος ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του και με ελάχιστη σχέση με τη δημοσιογραφική δεοντολογία. Έχουν πει πως η αντικειμενικότητα είναι ουτοπία, αλλά η εντιμότητα καθήκον. Η τελευταία απουσιάζει από την ΕΡΤ, δίνοντας πατήματα στους επικριτές της...




Κυριακή, 6 Μαΐου 2018

Μαρφίν, το χυδαίο άλλοθι των οικονομικών δολοφόνων...

"Εκείνοι που έριξαν τη μολότοφ στο υποκατάστημα της Μαρφίν είναι δολοφόνοι. Τελεία και παύλα", είχα γράψει την ημέρα τής δολοφονίας, οκτώ χρόνια πριν. Σκοτώθηκαν τρεις υπάλληλοι της Μαρφίν το 2010- η μία εκ των οποίων έγκυος- και οι πυρπολητές τής τράπεζας είναι ένοχοι δολοφονίας χωρίς "ναι μεν, αλλά"...

Όσοι υποκύπτουν στη λούμπεν βία, πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα αλλάξουν την κοινωνία και δίχως να σκέφτονται πως οι πράξεις τους μπορεί να στοιχίσουν αθώες ανθρώπινες ζωές, είναι εγκληματικά ηλίθιοι. Κι αλίμονο αν αποδίδουμε αποκλειστικώς την ευθύνη στα ελλιπή μέτρα πυρασφάλειας ή στο ότι η τράπεζα απειλούσε τους εργαζόμενους με απόλυση αν δεν εργάζονταν την ημέρα τής απεργίας. Ακόμα και ταξικά ασυνείδητοι να ήταν οι εργαζόμενοι, μνημονιακοί και λάτρεις τού καζινοκαπιταλισμού τής ασυδοσίας δεν έπαυαν να είναι και οι ίδιοι άδολα θύματα ενός συστήματος που κατατρώει τις ψυχές των ανθρώπων...

Είναι, ωστόσο, τουλάχιστον θλιβερό οι υπεύθυνοι για τη χρεοκοπία τής χώρας και τη μνημονιακή της υποταγή να αισθάνονται δικαιωμένοι σήμερα, βυσσοδομώντας πάνω στα πτώματα των υπαλλήλων τής Μαρφίν. Στις 6 Μαΐου 2010 πραγματοποιήθηκε η μεγαλύτερη συγκέντρωση στην Αθήνα τα τελευταία 30 χρόνια, δίχως να έχουν έρθει πούλμαν από όλη την Ελλάδα, όπως συνέβη στην πρόσφατη συγκέντρωση για το Μακεδονικό...

Η συντριπτική πλειονότητα των 150.000 και πλέον πολιτών που συγκεντρωθήκαμε εκείνη την ημέρα δεν στοχεύαμε ούτε αποδεχθήκαμε ως παράπλευρη απώλεια τον θάνατο των υπαλλήλων. Αρνούμασταν την εφαρμογή μέτρων που στόχευαν στην προστασία των τραπεζών με ανθρωποθυσίες...

Όσοι, άλλωστε, τότε ισχυριζόμασταν πως τα μνημόνια δεν υπογράφηκαν για να σωθούν οι Έλληνες, αλλά οι ευρωπαϊκές τράπεζες ήμασταν γραφικοί. Με τα χρόνια ένας ένας οι πρωταγωνιστές εκείνων των μαύρων ημερών το έχουν ομολογήσει...

Οι πολίτες δεν έχουν απλώς το δικαίωμα, αλλά το καθήκον να βγαίνουν στους δρόμους και να διεκδικούν μια καλύτερη ζωή, ακόμα κι αν ως ένα βαθμό είναι συνυπεύθυνοι για την κατάντια τους. Μετά από τη Μαρφίν, όμως, στοχοποιήθηκε ακόμα κι αυτό, συνδέθηκε με την τρομοκρατία και την άλογη βία, ενώ ύστερα από την κωλοτούμπα ΣΥΡΙΖΑ ξαναβγήκε στο αφρό η μηδενιστική αντίληψη της εγκατάλειψης του αγώνα γιατί τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει...

Κι όμως, οι αγώνες δεν κρίνονται αποκλειστικώς και μόνο από την επικράτηση των ιδεών τους, αλλά κι από τη διαχρονική απήχησή τους στο μυαλό και στην καρδιά των ανθρώπων. Κι από το εύρος ακριβώς αυτής της απήχησης εξαρτάται το πόσο θα αλλάξει πραγματικά μια κοινωνία. Γι' αυτό και είναι χρέος κάθε προοδευτικού πολίτη να μην κάθεται στα αβγά του, γι' αυτό και η ανυπακοή στη σφαγή είναι ο τρόμος εκείνων που έχουν συμφέρον να μην αλλάξει τίποτα ή έχουν πειστεί ότι η αδράνεια ταυτίζεται με την ευδαιμονία....





Πέμπτη, 3 Μαΐου 2018

Λέσβος, το στρατόπεδο συγκέντρωσης της πρώτη φορά Αριστεράς...

Αποτελεί συνειδητή επιλογή τής ελληνικής κυβέρνησης, κατόπιν σχετικής συνεννόησης με τους Ευρωπαίους εταίρους, να στοιβάζονται πάνω από 10.000 πρόσφυγες και μετανάστες στη Λέσβο. Η ελάχιστη πολιτική εντιμότητα θα επέβαλλε αυτό να εξηγηθεί στους κατοίκους τού νησιού, πως δηλαδή, όσο κυνικό κι αν διαβάζεται, τους έχουμε μαντρωμένους και κάτω από άθλιες συνθήκες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης για να μην υπάρχει κίνδυνος να βρουν τρόπους και να την κάνουν για την υπόλοιπη Ευρώπη και να μας αφήσουν έκθετους απέναντι σε εκείνους που έκλεισαν τα σύνορά τους για να αποφύγουν τις δικές τους ευθύνες...

Δεν είναι απαραίτητο να επικεντρώσουμε στα ζητήματα διαχείρισης του Προσφυγικού για να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτή η κυβέρνηση είναι Αριστερή περισσότερο στα λόγια παρά στις πράξεις. Όταν, όμως, πρόκειται για ένα ανθρωπιστικό ζήτημα, τότε η ιδεολογική της γύμνια φανερώνεται πιο έντονα...

Κανένας φόβος διπλωματικού επεισοδίου με άλλο κράτος- μέλος τής ΕΕ δεν αθωώνει την καθυστέρηση στην κατασκευή και λειτουργία αξιοπρεπών προσφυγικών καταυλισμών στην ηπειρωτική χώρα. Ούτε αποτελεί έντιμη μορφή αντίδρασης στην πραγματικότητα να κατηγορείς συλλήβδην τους κατοίκους τής Λέσβου ως ακροδεξιούς, πολλώ δε μάλλον όταν σε αυτό το νησί με την έντονη κομμουνιστική παράδοση δεν λειτουργεί καν γραφείο των χιμπαντζήδων με τα μαύρα...

Προφανώς και η ελληνική κυβέρνηση δεν είναι η μοναδική ή, αν θέλετε, η περισσότερο υπεύθυνη για το προσφυγικό δράμα. Η Ελλάδα κλήθηκε να διαχειριστεί τις συνέπειες ιμπεριαλιστικών πολέμων άλλων, αλλά το έπραξε με μια ασυγχώρητη επιπολαιότητα, αφού η πολιτική της μέχρι να σφραγιστούν τα σύνορα ήταν να κλείνουμε τα μάτια στους πρόσφυγες και μετανάστες που περνούσαν τράνζιτ από τη χώρα μας...

Μολονότι, εξάλλου, υποδεχόμαστε μετανάστες εδώ και 30 χρόνια σχεδόν αδιαλείπτως, φιλοτιμηθήκαμε να φτιάξουμε υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής μόλις πριν τρία χρόνια, το οποίο ωστόσο λησμονήσαμε να κάνουμε λειτουργικό και να το αναθέσουμε σε ανθρώπους με στοιχειώδεις διοικητικές ικανότητες. Για όλα αυτά και για πολλά ακόμα βρισκόμαστε σήμερα ένα βήμα πριν από την κοινωνική έκρηξη σε ένα μεγάλο κι Αριστερό νησί όπως η Λέσβος, την οποία καταδικάσαμε να αναλάβει μόνη της τις ευθύνες ενός ολόκληρου κράτους και της Ευρώπης σύμπασας...






Τετάρτη, 2 Μαΐου 2018

Ουδεμία σχέση με καθαρή έξοδο από τα μνημόνια...

Ο Β. Μαρινάκης δεν είναι κουμπάρος τού Κ. Μητσοτάκη, αλλά της Ντ. Μπακογιάννη. Αν, επομένως, αυτή η πνευματική- θρησκευτική- συγγενική σχέση αφορούσε αποκλειστικώς και μόνο την αδελφή τού προέδρου τής ΝΔ δεν θα στοιχειοθετείτο πολιτική ευθύνη τού Κ. Μητσοτάκη για οτιδήποτε πράττει ο εφοπλιστής. Αλίμονο αν συμπεριλάβουμε την οικογενειακή ευθύνη στο πολιτικό μας λεξιλόγιο, πολλώ δε μάλλον και στο ποινικό...

Μόνο που και οι πέτρες γνωρίζουν σε αυτόν τον τόπο- δεν είμαστε, άλλωστε, και τόσοι πολλοί- πόσο στενή είναι η σχέση τής οικογένειας Μαρινάκη με την οικογένεια Μητσοτάκη. Τόσο στενή, μάλιστα, που κάποιοι μιλάνε ακόμα και για επιχειρηματική διασύνδεση. Προσβάλλει, επομένως, την κοινή λογική και τη στοιχειώδη νοημοσύνη μας το "ουδεμία σχέση έχω με τη ΝΔ και τον Κ. Μητσοτάκη" που εκστόμισε ο Β. Μαρινάκης...

Ο πνιγμένος, όμως, από τα μαλλιά πιάνεται και στο Μαξίμου θα πιαστούν τόσο από τα μαλλιά τού Β. Μαρινάκη όσο κι από εκείνα του Αδ. Γεωργιάδη ή της συζύγου Μητσοτάκη προκειμένου να μην εστιαστεί η δημόσια συζήτηση στο τι ακριβώς θα περιλαμβάνει η μεταμνημονιακή επιτροπεία, η οποία πιθανολογείται πως θα συνοδεύεται από νέες δεσμεύσεις. Ο νεοφιλελευθερισμός δεν τελειώνει τον Αύγουστο, αλλά θα συνεχιστεί με νέες οριζόντιες μειώσεις συντάξεων κι αφορολόγητου, ιδιωτικοποιήσεις μπιρ παρά κι αβέβαιο το αν και το πότε θα επανέλθουν οι συλλογικές συμβάσεις και θα πραγματοποιηθεί η αύξηση του κατώτατου μισθού. Την ίδια ώρα, η δημοσιογραφία θα εξακολουθήσει το κύλισμά της στο βούρκο, με δημοσιογράφους- μισθοφόρους οπαδούς ένθεν κακείθεν να μην ενημερώνουν, αλλά να προπαγανδίζουν με πραγματικά ή πλαστά στοιχεία...

Αυτή η κυβέρνηση εκλέχθηκε το 2015 πρωτίστως για να σκίσει τα μνημόνια και δευτερευόντως για να φέρει την κάθαρση. Ούτε το ένα πέτυχε στον υπεσχημένο χρόνο ούτε για το άλλο έχει κατορθώσει και πολλά...

Εκτός αν θεωρούμε επιτυχία την αντικατάσταση των "πράσινων" και των "γαλάζιων" ολιγαρχών με τους "ροζουλί" και τους λακέδες τους. Το ηθικό πλεονέκτημα αποτελεί καμένο χαρτί για την κυβέρνηση, αφού η ίδια επέλεξε να παίξει με τους ίδιους κανόνες τους οποίους κατάγγελλε όταν βρισκόταν στην αντιπολίτευση...

Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως ο Β. Μαρινάκης δεν ήταν ναρκέμπορος για το Μαξίμου όταν στήριξε και οικονομικώς την υποψηφιότητα της Ρ. Δούρου για την Περιφέρεια Αττικής και συμμετείχε στο διαγωνισμό Παππά για τις τηλεοπτικές άδειες. Στο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθούν να είναι πιο καθαροί από ό,τι στη ΝΔ. Όχι, όμως, πλέον τόσο καθαροί όσο κοροϊδεύουν και τον εαυτό τους πως είναι...




Τρίτη, 1 Μαΐου 2018

Κι αν είχε τηλεφωνήσει ο Ιβάν το Σαββατόβραδο;...

Στα καφενεία και στις συζητήσεις με τους φίλους μας μπορούμε να μιλάμε με βεβαιότητες για το ποιος είναι ναρκέμπορος και ποιος όχι. Όταν, όμως, διατυπώνουμε δημόσιο λόγο, πολλώ δε μάλλον όταν εκπροσωπούμε την ελληνική κυβέρνηση, τότε οφείλουμε να είμαστε πιο προσεκτικοί και, βεβαίως, να σεβόμαστε το τεκμήριο της αθωότητας...

Κι αυτό δεν συνιστά απλώς πολιτική ευπρέπεια, αλλά σεβασμό στην πράξη στο διαχωρισμό των εξουσιών. Αλίμονο αν η εκτελεστική εξουσία εκδίδει αποφάσεις με βάση δημοσιεύματα του φιλικού της Τύπου, αρκετά από τα οποία άλλωστε έχουν ως πηγή την ίδια...

Όλα αυτά δεν τα ισχυρίζομαι γιατί πιστεύω στην αθωότητα του Β. Μαρινάκη, δεν μπορώ ωστόσο να μην διακρίνω την υποκρισία πίσω από την κυβερνητική ρητορική. Καταγγέλλει, για παράδειγμα, κι ορθώς πράττει τη σιωπή τής ΝΔ και των φιλικών της μέσων για τις αποκαλύψεις γύρω από την εξωχώρια εταιρεία που χρηματοδοτεί την σύζυγο Μητσοτάκη και το "Πρώτο Θέμα"...

Την ίδια ώρα, όμως, δεν δίνει επαρκείς εξηγήσεις για την καταγγελία χρηματισμού συμβούλου τού Ευκλ. Τσακαλώτου. Διαμαρτύρεται, επίσης, για την προνομιακή σχέση ορισμένων επιχειρηματιών με την αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά αρνείται να παραδεχθεί και στον εαυτό της τη δική της προνομιακή σχέση με άλλους επιχειρηματίες. Ο Β. Μαρινάκης άραγε είναι ο μοναδικός λεφτάς που έχει τηλεφωνήσει στον Δ. Τζανακόπουλο σε ακατάλληλη ώρα, ζητώντας του εξηγήσεις ή βοήθεια;...

Πείτε μου εσείς, σε ποια άλλη χώρα τής Δύσης θα είχε εισβάλει στον αγωνιστικό χώρο ποδοσφαιρικός παράγοντας- στη σουίτα τού οποίου στην Τούμπα έχει φιλοξενηθεί κι ο υπουργός Οικονομικών- με το χέρι του να γαργαλά το πιστόλι του και δεν θα είχε συλληφθεί και δικαστεί με τη διαδικασία τού αυτοφώρου; Κι αν η κυβέρνηση στα λόγια πολεμά τη διαπλοκή, την ίδια ώρα φροντίζει να δημιουργεί τη δική της, έστω κι αν ακόμα η οργάνωσή της είναι ερασιτεχνική σε σύγκριση με εκείνους που είναι βετεράνοι τής προπαγάνδας...

Κι ανάμεσα σε όλα αυτά η δημοσιογραφία εξαφανίζεται κάτω από το βάρος αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων που δεν αναζητάνε την αλήθεια, αλλά την απόκρυψη ή τη διαστρέβλωσή της. "Καλή νύχτα σας κύριοι", που θα έγραφε κι ο Δημήτρης...




Σάββατο, 28 Απριλίου 2018

Εδώ Παππάς, εκεί Παππάς, παντού Παππάς...

Η φιλοδοξία δεν είναι αμάρτημα. Για την ακρίβεια τίποτα δεν είναι αμάρτημα, αν δεν ξεπερνά το μέτρο. Σε σχέση με τη φιλοδοξία, αν οι άνθρωποι δεν τη διέθεταν θα έμεναν ακόμα σε καλύβες, θα κυνηγούσαν αγριογούρουνα από το πρωί μέχρι το βράδυ και θα επικοινωνούσαν και το 2018 με ουρλιαχτά...

Συχνά, μάλιστα, οι φιλόδοξοι είναι και υπερσυγκεντρωτικοί, είτε γιατί έχουν απόλυτη εμπιστοσύνη στον εαυτό τους είτε γιατί δεν εμπιστεύονται κανέναν άλλο. Όταν, μάλιστα, η υπέρμετρη φιλοδοξία συνδυάζεται με την άσκηση εξουσίας, τότε το μείγμα γίνεται τοξικό και καίει πρώτον από όλους τον ίδιο τον φιλόδοξο άνθρωπο...

Ο Αλ. Τσίπρας κάποια στιγμή θα πάψει να είναι πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και πιθανότατα αυτό θα συμβεί πριν το βιολογικό του θάνατο, σε αντίθεση δηλαδή με ό,τι συνέβαινε με τους αυτοκράτορες παλιότερα και τους ιεράρχες σήμερα. Ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνουν πάνω στην έξαψη που προκαλεί η δύναμη, είναι νομοτέλεια κάποια στιγμή οι ηγέτες να αποκαθηλώνονται, πολλές φορές κι από τους ίδιους τους τους συντρόφους...

Γι' αυτό και είναι λογικό να υπάρχουν και στο κυβερνών κόμμα δελφίνοι οι οποίοι επιθυμούν να γίνουν χαλίφηδες στην θέση τού χαλίφη. Αν έχουν κι αρετές, μάλιστα, αυτό είναι ακόμα λογικότερο. Αυτήν τη στιγμή, πάντως, στην Κουμουνδούρου, σε υπουργικά και σε περιφερειακά γραφεία, καθώς και σε βουλευτικά έδρανα βλέπω μόνο κάποιους αριβίστες που χρησιμοποιούν την εξουσία τους για να ελέγχουν τους μηχανισμούς- από τη δημόσια διοίκηση έως τα ΜΜΕ- που θα τους βοηθήσουν να καθίσουν στον "θρόνο" και τίποτα πιο αξιομνημόνευτο από αυτό...

Με όλα αυτά δεν ισχυρίζομαι ότι ο Αλ. Τσίπρας αποτελεί κάποιο θαύμα των θαυμάτων ή πως μπορεί να συγκριθεί στα ίσα με χαρισματικούς ηγέτες τού παρελθόντος. Ακόμα κι αν βασιλεύει στη σύγχρονη πολιτική κονίστρα, αυτό συμβαίνει γιατί κυριαρχεί η μετριότητα κι όχι γιατί εκείνος είναι κάτι το εξαιρετικό...

Είναι ευφυέστερος από ό,τι πιστεύουν οι αντίπαλοί του και διαθέτει μια επικοινωνιακή άνεση με το πόπολο που δεν διαθέτει ο Κ. Μητσοτάκης. Ακόμα και τα σπαστά του αγγλικά επιτρέπουν στον μέσο ψηφοφόρο να ταυτίζεται μαζί του κι όχι με τον πορφυρογέννητο αρχηγό τής αξιωματικής αντιπολίτευσης...

Κι ο ίδιος, ωστόσο, ανήκει στη χορεία των πολιτικών οι οποίοι απαξιώνουν την πολιτική με τακτικισμούς, επικοινωνιακές λοβιτούρες και συμπαιγνίες δίχως ουσιαστικό αντίκρισμα για τη ζωή των πολιτών. Και το μεγαλύτερο δυστύχημα είναι πως οι δελφίνοι στο κόμμα του, αλλά και οι αντίπαλοί του έξω από αυτό είναι ακόμα χειρότεροι...



Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018

Ο λαός δεν θα αγαπήσει ποτέ τον Κυριάκο, αλλά κάπως πρέπει να δείξει ότι αυτός που αγάπησε του ράγισε την καρδιά...

Το ανέκδοτο με τον νεαρό που επικαλείται τη δολοφονία από τον ίδιο των γονιών του για να πάει εκδρομή με το ορφανοτροφείο μου θυμίζει η επίκληση Τσίπρα στο πρωτογενές πλεόνασμα προκειμένου να μην χρειαστεί να εφαρμόσει τα επαχθή μέτρα που έχει ήδη ψηφίσει. Καλά κάνει, βεβαίως, κι επικαλείται κάτι που όταν βρισκόταν στην αντιπολίτευση αποκαλούσε "ματωμένο υπερπλεόνασμα" προκειμένου η έξοδος να είναι πράγματι καθαρή, μόνο που υπάρχει μια μεγάλη υποκρισία κάθε φορά που ο πρωθυπουργός επικαλείται τη στήριξη Γιούνκερ το 2015 για να μείνει η χώρα στην Ευρωζώνη...

Υπενθυμίζω ότι ο Αλ. Τσίπρας είχε προκηρύξει δημοψήφισμα, το ερώτημα του οποίου ήταν η αποδοχή ή όχι των προτάσεων του προέδρου τής Κομισιόν, τις οποίες, υποτίθεται τουλάχιστον, ο ίδιος ο Αλ.Τσίπρας δεν αποδεχόταν. Σήμερα, επομένως, για να ολοκληρώσω τον παραλογισμό, ο πρωθυπουργός μάς ζητά να ευχαριστούμε για το ότι μείναμε στην Ευρωζώνη τον άνθρωπο τις προτάσεις τού οποίου είχε απορρίψει και γι' αυτό κινδυνεύσαμε (;) να μείνουμε εκτός ευρώ...

Στην κυβέρνηση αισθάνονται μια δυσφορία κάθε φορά που η συζήτηση πηγαίνει σε όσα έγιναν προ τριετίας και μιλούν για "περσινά ξινά σταφύλια". Κι αυτό γιατί γνωρίζουν ότι αν χάσουν τις εκλογές η μεγάλη αιτία θα είναι ακριβώς οι προσδοκίες που δημιούργησαν στον ελληνικό λαό και τις οποίες διάψευσαν...

Αν η ΝΔ μαζί με το ΠΑΣΟΚ επιστρέψουν στην εξουσία, αυτό δεν θα συμβεί γιατί οι ψηφοφόροι πιστεύουν ότι όλα τα δεινά επισωρεύτηκαν σε αυτόν τον τόπο τα τελευταία τρία χρόνια, ότι την Ελλάδα χρεοκόπησε ο ΣΥΡΙΖΑ ή ότι οι συριζαίοι είναι πιο διεφθαρμένοι από τους νεοδημοκράτες ή τους πασόκους. Η ψήφος θα είναι άκρως τιμωρητική για την κυβέρνηση κι όχι επιβραβευτική για την αντιπολίτευση. Το πόπολο δεν θα αγαπήσει ποτέ τον πρόεδρο της ΝΔ, αλλά κάπως πρέπει να δείξει ότι αυτός που αγάπησε του ράγισε την καρδιά...






Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018

Βούτυρο για το λαό, κανόνια με μέτρο...

Δεν αμφισβητώ την ανάγκη διεθνών συμμαχιών για να πετυχαίνουμε τα εθνικά μας δίκαια και συμφέροντα. Όποτε, άλλωστε, αυτές δεν είχαν επιτευχθεί- παλαιότερα, για παράδειγμα, με τη μικρασιατική καταστροφή, πιο πρόσφατα κατά τη διαπραγμάτευση του 2015- τα αποτελέσματα ήταν ολέθρια...

Από την άλλη, ωστόσο, διακατεχόμαστε διαχρονικά κι από έναν ευρωλιγουρισμό ο οποίος μας καθιστά ενοχικούς απέναντι στους ξένους. Δεν συμφωνώ, για παράδειγμα, με το Ρουβίκωνα και τις εφηβικές ακτιβιστικές του δράσεις, οι οποίες κάποιες φορές εμπίπτουν στον Ποινικό Κώδικα...

Οι σχέσεις, όμως, της χώρας μας με μεγάλες δυνάμεις, όπως οι ΗΠΑ και η Μεγάλη Βρετανία, δεν είχαν διαταραχθεί ακόμα κι όταν η "17Ν" δολοφονούσε διπλωματικούς και στρατιωτικούς υπαλλήλους τους. Δεν πρόκειται, συνεπώς, να διαταραχθούν και οι σχέσεις μας με τη Γαλλία επειδή κάποιοι πιστεύουν ότι οι πόλεμοι θα τελειώσουν πετώντας μαυροκόκκινες μπογιές σε πρεσβείες...

Ακόμα κι αν ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας δήλωνε μέσα στη γαλλική Εθνοσυνέλευση πως ο Εμ. Μακρόν είναι μαλάκας το Παρίσι δεν θα διέκοπτε τις συζητήσεις με την Αθήνα για την πώληση ή ενοικίαση φρεγατών, όπλων και λοιπού πολεμικού υλικού. Όταν είναι να μπει χρήμα στο ταμείο οι αβρότητες δεν έχουν καμία σημασία...

Το ζητούμενο, επομένως, είναι πώς θέλουμε εμείς να αντιμετωπίσουμε την τουρκική προκλητικότητα, η οποία πάντως μετά από την προκήρυξη εκλογών στη γείτονα έχει περιοριστεί, δίχως να γνωρίζουμε σε αυτήν τη φάση αν είναι τυχαίο ή όχι. Ο Ρ. Τ. Ερντογάν, άλλωστε, και παρά τα όσα ενδεχομένως να πιστεύει ο Π. Καμμένος, δεν είναι τρελός κι αντιλαμβάνεται ότι η πρόκληση θερμού επεισοδίου με αρνητική κατάληξη για τον ίδιο- κανείς μας δεν ελέγχει το μέλλον- ίσως αποδειχθεί καταστροφικό για τις πολιτικές του φιλοδοξίες...

Η κυβέρνηση καλά κάνει και σκέφτεται και ξανασκέφτεται αν ωφελεί η ενοικίαση των γαλλικών φρεγατών και δεν υποκύπτει στο εξοπλιστικό ράλι, το οποίο πολύ εύκολα μπορεί να μετατραπεί σε πάρτι μίζας σαν αυτό που έζησε η χώρα πριν 20 χρόνια. Οι ένοπλες δυνάμεις χρειάζονται κι ανανέωση και συντήρηση, αλλά προτεραιότητα είναι το "βούτυρο" κι όχι τα "κανόνια" ύστερα από οκτώ χρόνια μνημονίων, η παιδεία και η υγεία κι όχι οι άμετροι εξοπλισμοί προς τέρψη των "γερακιών"...




Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

Τόσο Αριστεροί που αρνούνται ακόμα και την αναδοχή στα ομόφυλα ζευγάρια...

Ο Αλ. Τσίπρας είχε αποδώσει τη ρητορική του ως αξιωματική αντιπολίτευση σε ψευδαισθήσεις. Κάθε άνθρωπος, ακόμα κι αν είναι πολιτικός, μπορεί να τις έχει, αν υποθέσουμε πως δεν ψεύδεται περί αυτών. Σήμερα ο πρωθυπουργός πολύ φοβάμαι πως καλλιεργεί ένα δεύτερο γύρο ψευδαισθήσεων, ο οποίος σχετίζεται με τη μεταμνημονιακή εποχή...

Ναι μεν είναι προσεκτικός αυτήν τη φορά και δεν ισχυρίζεται πως θα σκίσει τις μνημονιακές δεσμεύσεις και θα είναι ημέρα μεσημέρι, αλλά δημιουργεί προσδοκίες στον ελληνικό λαό οι οποίες δεν ανταποκρίνονται ξανά στην πραγματικότητα. Όταν ήδη έχει ψηφίσει νέες οριζόντιες μειώσεις στις συντάξεις για το 2019 και του αφορολόγητου για το 2020, όταν έχει δεσμευτεί σε πρωτογενή πλεονάσματα του 3,5% μέχρι και το 2023 κι όταν δεν γνωρίζει ακόμα πώς θα ρυθμιστεί το χρέος και ποιο θα είναι το πλαίσιο της μεταμνημονιακής εποπτείας δεν μπορεί να εμφανίζεται με την αισιοδοξία τού αδαούς. Ιδίως όταν στο μεταξύ τα έχει ξεπουλήσει όλα, ακόμα και τη ΔΕΗ, την πώληση των λιγνιτικών μονάδων τής οποίας παρουσιάζει ως καλύτερη λύση από τη "μικρή ΔΕΗ" των σαμαροβενιζέλων όταν οι διαφορές τους αγγίζουν τις μικρολεπτομέρειες...

Αν ο πρωθυπουργός ήθελε και νέα τετραετία, θα έπρεπε να είχε προχωρήσει σε εκλογές λίγους μήνες μετά από την επανεκλογή του το Σεπτέμβριο του 2015, όταν δηλαδή συνειδητοποίησε ότι το παράλληλο πρόγραμμα δεν θα ήταν δυνατό να απαλύνει το μνημονιακό πόνο. Επέλεξε, ωστόσο, να εφαρμόσει το τρίτο πρόγραμμα μέχρι κεραίας με την προσδοκία πως θα έχει το χρόνο μετά από τη λήξη του να εφαρμόσει τις δικές του πολιτικές και να ξαναβγεί καβάλα στο άλογο...

Μόνο που ο χρόνος από τον Αύγουστο του 2018 μέχρι και το Σεπτέμβριο του 2019, έστω κι αν υποθέσουμε πως θα του δοθεί μια καθαρή έξοδος, είναι πολύ λίγος και πολύ υποθηκευμένος ήδη σε δεσμεύσεις προκειμένου να γυρίσει το ματς. Κι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί ούτε με την επίκληση μιας κάθαρσης η οποία δεν έχει ορατά αποτελέσματα, πολλώ δε μάλλον όταν σκιές αυθαιρεσίας βαρύνουν πλέον κι αυτήν την κυβέρνηση...

Το Μαξίμου εδώ και πολύ καιρό έχει μπει στον αστερισμό των συμψηφισμών: "Η Μπέτυ έγινε καθηγήτρια πανεπιστημίου εν μια νυκτί, αλλά η Μαρέβα ξεπλένει χρήματα με offshore", "ο Ρουβίκωνας κάνει ακτιβισμό, αλλά εσείς φάγατε τα δώρα τής Novartis και τα δάνεια των τραπεζών", για παράδειγμα. Την ίδια ώρα, δεν μπορεί ένα υποτίθεται ριζοσπαστικό αριστερό κόμμα να πείσει μερίδα βουλευτών του να αποδεχθεί την αναδοχή από ομόφυλα ζευγάρια, καταργεί την αξιολόγηση δημοσίων υπαλλήλων και κάνει πίσω κάθε φορά που η εκκλησία τού πηγαίνει κόντρα. Με λίγα λόγια, όλο και θολώνουν οι διαχωριστικές γραμμές με τη ΝΔ κι όλο γίνεται και πιο πειστικό το "τι Πλαστήρας τι Παπάγος"...









Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

Η Χρυσή Αυγή δεν θα χρειαστεί καν να περιοδεύσει στα νησιά...

Είναι πολύ εύκολο να χαρακτηρίζεις συλλήβδην φασίστες τούς κατοίκους ενός νησιού επειδή ορισμένοι, όσοι κι αν ήταν αυτοί, ήθελαν να κάψουν ζωντανούς πρόσφυγες και μετανάστες. Και είναι, επίσης, πολύ εύκολο να τα βάζεις με τους κατοίκους των νησιών που έχουν υποστεί τις προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές από την άνεση της Αθήνας ή οποιασδήποτε άλλης περιοχής στα ηπειρωτικά τής χώρας...

Ούτε το πρόβλημα θα λυθεί αν ο Ν. Τόσκας δώσει εντολή να απομακρυνθούν από δρόμους και πλατείες οι απελπισμένοι τής Γης. Και πού θα πάνε δηλαδή; Στα κολαστήρια των στρατοπέδων συγκέντρωσης ή να τους ρίξουμε στη θάλασσα κι ας σωθούν όσοι ξέρουν κολύμπι κι έχουν δυνάμεις;...

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν στην αντιπολίτευση είχε σηκώσει τον κόσμο ανάποδα, και πολύ έκανε, για τις συνθήκες που επικρατούσαν στην Αμυγδαλέζα. Η κατάσταση σήμερα στη Μόρια και σε άλλους καταυλισμούς είναι η ίδια ή και χειρότερη, δίχως βεβαίως η ευθύνη να βαραίνει αποκλειστικώς την ελληνική κυβέρνηση...

Σε ευφημιστικά αποκαλούμενα "καμπ" στοιβάζονται μερικές δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, ενώ αυτά δεν μπορούν να φιλοξενήσουν με όρους στοιχειώδους ανθρωπισμού περισσότερους από μερικές χιλιάδες. Η Ευρώπη έχει κλείσει τα σύνορά της, την ίδια ώρα που βομβαρδίζει τη Συρία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις προσφυγικές ροές...

Το ελληνικό κράτος, ωστόσο, συνελήφθη παντελώς απροετοίμαστο για να αναλάβει ένα τόσο δύσκολο εγχείρημα κι ακόμα και τόσα χρόνια αργότερα δεν μπορούν να συντονιστούν οι φορείς του μεταξύ τους και με τις ΜΚΟ προκειμένου να δίνονται λύσεις. Πόσοι πρόσφυγες ακόμα θα χωρέσουν όπως όπως στα νησιά μέχρι να μετεγκατασταθούν στη χώρα; Πότε θα καταλάβουν οι φιλήσυχοι πολίτες των αστικών κέντρων πως αν συνεχιστεί η ίδια κατάσταση η Χρυσή Αυγή δεν θα χρειαστεί καν να περιοδεύσει στα νησιά για να συγκεντρώσει τρομακτικά ποσοστά;...

 


Κυριακή, 22 Απριλίου 2018

Οι σκοταδιστές λογοδοτούν στο παρελθόν, οι προοδευτικοί στο μέλλον...

Πριν 100 χρόνια, που δεν είναι μια μακρινή εποχή με ιστορικούς όρους, η καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας θεωρείτο "πράξις αντιχριστιανική, αντικοινωνική κι αντιπαιδαγωγική", το δικαίωμα του εκλέγεσθαι για τις γυναίκες "πράξις αντιοικογενειακή", όπως βεβαίως κι ο πολιτικός γάμος, ενώ ακόμα και η απαγόρευση της παιδικής εργασίας αντιμετωπιζόταν ως αντιεπιχειρηματική ενέργεια, όπως και η αναδιανομή τού κλήρου σε βάρος των τσιφλικάδων και υπέρ των κολίγων. Όσοι επιχείρησαν να πάνε την ελληνική κοινωνία ένα βήμα μπροστά κόντρα στο σκοταδισμό που επιβάλλει ο λαϊκισμός αποκαλούνταν "σατανάδες" ή "έκφυλοι"...

Για να έρθουμε και στα σύγχρονά μας, η απόδοση της ελληνικής ιθαγένειας σε όποιον έχει γεννηθεί κι ενηλικιωθεί στην Ελλάδα από γονείς μη γηγενείς, η δυνατότητα νομικής επιλογής φύλου κι ακόμα πιο πρόσφατα το δικαίωμα αναδοχής παιδιού από ομόφυλα ζευγάρια εξομοιώνεται από τους ερασιτέχνες ή επαγγελματίες μισαλλόδοξους με έγκλημα εσχάτης προδοσίας τής πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας. Οι πρόγονοι, άλλωστε, αυτών των οπισθοδρομικών θεωρούσαν ξένους κι εκείνους που είχαν ανατραφεί στη Μικρά Ασία, στην Κωνσταντινούπολη, στον Πόντο κι οπουδήποτε αλλού πέρα από την Παλιά Ελλάδα. Αντιπρόεδρος, εξάλλου, ενός κόμματος που φιλοδοξεί να ξανακυβερνήσει τον τόπο για να τον ξαναχρεοκοπήσει εκτιμά πως η χούντα των συνταγματαρχών άφησε πίσω της μια οικονομία "κούκλα", που την κατάστρεψε ο ιδρυτής τής παράταξης την οποία υποτίθεται πως υπηρετεί τώρα κι όχι τις δικές του φιλοδοξίες...

Σε αυτό το τσουνάμι υπερσυντηρητισμού οι προοδευτικές δυνάμεις τής χώρας οφείλουν να απαντήσουν με ένα κοινό μέτωπο, το οποίο δεν θα κινείται μόνο αμυντικώς, αλλά κι επιθετικώς. Γιατί όχι, για παράδειγμα, και δικαίωμα υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια κι όχι απλώς αναδοχής; Οι πραγματικοί προοδευτικοί, άλλωστε, έχουν με το μέρος τους έναν πολύ ισχυρότερο σύμμαχο από τις ευκαιριακές δημοσκοπήσεις κι αυτός λέγεται μέλλον. Από τη στιγμή, επομένως, που λογοδοτούν στις επόμενες γενιές και τη δική τους έγκριση είναι που επιζητούν δεν έχουν να φοβούνται εκείνους που πολύ ευχαρίστως θα επέστρεφαν και στις σπηλιές προκειμένου να μην απολέσουν την απευθείας επαφή τους με το ξεπερασμένο χθες...




Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

Δεν ξεβλαχέψαμε ποτέ...

Τα χρόνια που δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα δεν τα φάγαμε όλοι μαζί και στις ίδιες ποσότητες, αφού κάποιοι έφαγαν λίγο ή πολύ περισσότερο από τους υπόλοιπους. Το μέσο για να συμβεί αυτό ήταν το εύκολο χρήμα, το οποίο διανεμόταν είτε ως διαφθορά είτε για τη συγκάλυψή της και το οποίο επέτρεπε σε αρκετούς να βιοπορίζονται δίχως να μουσκεύουν τα πόδια τους...

Αυτή η λογική υπηρετήθηκε από πολιτικούς, τραπεζίτες, επιχειρηματίες και μιντιάρχες. Χαρακτηριστικός εκπρόσωπος των τελευταίων ήταν ο Π. Κωστόπουλος, ο οποίος αξιοποίησε το κίνημα της ήσσονος προσπάθειας και το κόμμα το οποίο το υιοθέτησε, το ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να στήσει ένα μιντιακό όμιλο ο οποίος βασίστηκε στη λουστραρισμένη φτήνια προσώπων και ιδεών...

Τα περισσότερα από τα πρόσωπα- πρωταγωνιστές αυτής της εποχής έχουν σήμερα βρεθεί στο περιθώριο, κάποιοι μάλιστα έχουν καταδικαστεί κι από τη δικαιοσύνη. Η "ιδεολογία", ωστόσο, που ανάδειξαν κι αναδείχθηκαν μέσα από αυτή ζει και βασιλεύει ακόμα και ύστερα από οκτώ χρόνια μνημονίων. Από τη μια σαρκάζουμε τον Π. Κωστόπουλο και το "ξεβλάχεμά" του κι από την άλλη περνούμε την ημέρα μας ασχολούμενοι ακριβώς με το λάιφσταϊλ το οποίο υποτίθεται πως κοροϊδεύουμε...

Το "hashtag" για τον Κωστόπουλο είναι το πιο δημοφιλές στο twitter, στο facebook οι περισσότεροι σχολιάζουν τον ξεπεσμένο μιντιάρχη και νυν σαντουϊτσά κι όταν δεν κάνουν αυτό ασχολούνται με το "MasterChef", το "Survivor" και λοιπά τηλεσκουπίδια. Και φυσικά η Ελλάδα αναστενάζει στα πρακτορεία ΠΡΟΠΟ, στο διαδικτυακό στοίχημα και στα λαχεία που θα φέρουν τον άκοπο πλουτισμό που τόσο ονειρευόμαστε για την πάρτη μας...

Στην ουσία το μόνο που έχει αλλάξει από το 2010 δεν είναι η νοοτροπία μας, αλλά το ότι αναγκαζόμαστε να την υπηρετούμε με λιγότερα χρήματα στην τσέπη. Κατά τα άλλα περιμένουμε μια αφορμή για να δικαιολογήσουμε ξανά τη νωθρότητα με την οποία αντιμετωπίζουμε τη ζωή μας και, κυρίως, το ρόλο μας στην κοινωνία. Οι περισσότεροι ανάμεσά μας, για παράδειγμα, θα σταματούσαμε να εργαζόμαστε αν κερδίζαμε το τζακ ποτ στο Τζόκερ γιατί η επιλογή εργασίας που έχουμε κάνει δεν μας ικανοποιεί και το ραχάτι είναι πάντοτε βολικότερο της δημιουργίας...

Ο Π. Κωστόπουλος, επομένως, δεν είναι το φάντασμα από το παρελθόν που στοιχειώνει τα όνειρά μας, αλλά το ίδιο μας το όνειρο. Κι αν τον βρίζουμε δεν το πράττουμε χάριν αυτοκριτικής, αλλά από φθόνο για το βίο που θέλουμε να ακολουθήσουμε κι εμείς αλλά μονίμως μας ξεφεύγει από τα χέρια...





Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

Ο Μακρόν ως ευχή και κατάρα...

Ο Εμ. Μακρόν, ίσως και γιατί ανήκουμε στην ίδια γενιά, δεν μου είναι αντιπαθής, μολονότι η πολιτική του ατζέντα βασίζεται στο "τσιμπολόγημα" θέσεων της Αριστεράς και της δεξιάς, που μερικές φορές καταλήγει σε αχταρμά. Η Γαλλία, πάντως, και συνεπακόλουθα η Ευρώπη είχε ανάγκη, μετά από χρόνια, από έναν ισχυρό Γάλλο πρόεδρο με ευρωπαϊκό όραμα. Κι αν μη τι άλλο, οι θέσεις που εξέφρασε ο Εμ. Μακρόν στην Πνύκα, στη Σορβόνη κι αυτήν την εβδομάδα στο Στρασβούργο υπέρ τής δημοκρατίας και κατά τού αυταρχισμού βρίσκουν σύμφωνους πολλούς προοδευτικούς, όχι μόνο κατ' όνομα αλλά και στην ουσία, πολίτες...

Από την άλλη, ωστόσο, στην πολιτική του πρακτική ο Εμ. Μακρόν πολλές φορές συγχέει την προώθηση της μεταρρυθμιστικής του ατζέντας κόντρα στο λαϊκισμό με το πολιτικό μπούλινγκ. Τον έχουμε δει, για παράδειγμα, να απευθύνεται αρκετές φορές με σκαιό τρόπο σε εργαζόμενους, συνδικαλιστές, σε οποιονδήποτε αντιδρά στις αλλαγές του, ενώ το ίδιο έπραξε και στο Ευρωκοινοβούλιο όταν στριμώχτηκε για την επίθεση στη Συρία. Ο ηγέτης είναι αλήθεια ότι οφείλει να πατά πόδι για να υλοποιεί τις πολιτικές του, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως όποιος διαμαρτύρεται ή καταγγέλλει τις πρακτικές του έχει πάντοτε και μόνο άδικο...

Όπως κι αν έχει, ο πρόεδρος της Γαλλίας έχει κινητοποιήσει την Ευρώπη κι έχει αναζωογονήσει ένα διάλογο ο οποίος είχε τελματώσει. Εκμεταλλευόμενος το Brexit και την αποδυνάμωση της Ανγκ. Μέρκελ έχει βγει μπροστά. Το ζητούμενο είναι, βεβαίως, να καθοριστεί μια ευρωπαϊκή πορεία η οποία, ανάμεσα σε άλλα, θα ενισχύει και το αίσθημα ισονομίας για όλους όσοι κατοικούν στη Γηραιά Ήπειρο. Αυτό, όμως, δεν πρόκειται να συμβεί αν θεσμοθετηθεί η Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων και νομιμοποιηθούν στην ουσία οι λόγοι για τους οποίους όλο και λιγότεροι αισθάνονται Ευρωπαίοι ή είναι υπερήφανοι γι' αυτό...

Ο κόσμος μας γενικότερα θα γίνει πιο ασφαλής όταν η κοινωνική δικαιοσύνη και η ισοπολιτεία καταστούν ο κανόνας. Σε διαφορετική περίπτωση θα έχουμε κάνει γι' άλλη μια φορά μια τρύπα στο νερό επιτρέποντας την ανάδυση στην εξουσία αυτού που υποτίθεται πως ο Εμ. Μακρόν μάχεται, δηλαδή του αυταρχισμού ...




Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

Εξωτερική πολιτική με όρους ριάλιτι σόου...

Αν οι δρόμοι στο κέντρο τής Αθήνας μεταφράζονταν στα αγγλικά, οι τουρίστες θα πίστευαν ότι οι Έλληνες είναι το πιο φιλοβασιλικό έθνος στον κόσμο: Βασιλέως Κωνσταντίνου, Όθωνος, Βασιλίσσης Αμαλίας, Βασιλίσσης Όλγας, Βασιλίσσης Σοφίας είναι μόνο μερικά παραδείγματα.

Και για να μην μένει παραπονούμενη και η αντίπαλη παράταξη του Εθνικού Διχασμού, ο Ελευθέριος Βενιζέλος έχει δώσει το όνομά του σε πλείστες ακόμα οδούς, αεροδρόμια, σχολεία κι ό,τι άλλο σκεφτεί κανείς. Είναι λογικό, επομένως, η ελληνική πρωτεύουσα να έχει σε κεντρικό σημείο της άγαλμα ενός πρώην προέδρου των ΗΠΑ, του Χ. Τρούμαν, κατάλοιπο της μετεμφυλιακής Ελλάδας, όταν οι Αμερικανοί θεωρούνταν οι προστάτες τού πολιτεύματός μας και οι Αριστεροί εθνικά μιάσματα...

Διαχρονικό μειονέκτημα της Αριστεράς είναι πως δεν συνδέει συχνά τις ενέργειές της με την επίτευξη ουσιαστικών αποτελεσμάτων, αλλά με την πρόκληση εντυπώσεων. Αν οι, κατά τα άλλα φιλειρηνιστές, διαδηλωτές γκρέμιζαν το άγαλμα του Τρούμαν, προκαλούσαν δηλαδή φθορά δημόσιας περιουσίας, τι θα επιτύγχαναν;

Θα αποφάσιζε ο Ντ. Τραμπ να ακολουθήσει το δρόμο τού διαλόγου για τη Συρία και θα εγκατέλειπε κάθε ιμπεριαλιστική του πολιτική; Κι αν ακόμα το επιχείρημα εστιάζει στο συμβολισμό, γιατί δεν αρκεί μια ειρηνική πορεία και πρέπει αυτή να συνδυαστεί με βανδαλισμό; "Για να προκληθεί ντόρος και να παίξουν σχετικά βίντεο παντού", έρχεται η απάντηση εκείνων που πιστεύουν ότι μάχονται το τέρας πιθηκίζοντας τις μεθόδους του...

Ο συνδυασμός τής τοποθέτησης ελληνικής σημαίας στους Ανθρωποφάγους από μέλη τής "Θύρας 7" και της απόπειρας κατεδάφισης του αγάλματος Τρούμαν μαρτυρά, από την άλλη, κι αδυναμία τής συντεταγμένης πολιτείας να επιβάλει μια ξεκάθαρη εθνική γραμμή στην εξωτερική μας πολιτική, ανεξαρτήτως του ποιος κυβερνά. Η σχετική ευθύνη βαραίνει τους πάντες, ιδίως όσους αλλάζουν άποψη με βάση πού φυσά ο άνεμος των δημοσκοπήσεων.

Γι' αυτό και είναι απαραίτητη η θεσμοθέτηση Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας στο οποίο θα τηρούνται πρακτικά και θα είναι επιφορτισμένο να χαράσσει και να τηρεί τις εθνικές θέσεις μακριά από τις σκοπιμότητες των εκλογικών κύκλων. Αυτός ο τόπος δεν αντέχει νέους εθνικούς διχασμούς, ιδίως για μη ιδεολογικά ζητήματα, μόνο και μόνο για μικροκομματικά οφέλη...





Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

Ανθρωποφάγοι, τουρκοφάγοι, εν τέλει ηλίθιοι...

Η πικρή αλήθεια είναι ότι βραχονησίδες στο Αιγαίο, με εμβληματικότερες τα Ίμια, έχουν ντε φάκτο μετατραπεί σε γκρίζες ζώνες εξαιτίας τής τουρκικής επιθετικότητας. Κι αν δεν με πιστεύετε, επιχειρήστε να πατήσετε το πόδι σας σε μία από αυτές, πολλώ δε μάλλον να υψώσετε την ελληνική σημαία, και μετά αν δεν προκληθεί θερμό επεισόδιο θα εκπλαγώ περισσότερο κι από την κατάκτηση του Euro το 2004. Το να ισχυριζόμαστε, επομένως, πως η εδαφική μας κυριαρχία είναι αδιαπραγμάτευτη, αλλά στην πράξη να φοβόμαστε ακόμα και να βάλουμε κατσίκια στις βραχονησίδες υποδηλώνει κούφια ρητορική με αποκλειστικό σκοπό την εσωτερική αποχαύνωση...

Από εκεί και πέρα, ωστόσο, ας αναλογιστεί ο καθένας από εμάς ξεχωριστά πόσο πατριωτικό και συνετό είναι να ρίχνει λάδι στη φωτιά, όπως συνέβη με τους αφελείς προβοκάτορες στους Ανθρωποφάγους, οι οποίοι θέλησαν να πυροδοτήσουν ένα επεισόδιο τύπου Ιμίων φορώντας μπλούζες τής Θύρας 7. Δεν είμαι υπέρμαχος του κατευνασμού απέναντι στην Τουρκία, μόνο που υπάρχουν πολύ ευφυέστεροι τρόποι να αντεπιτεθείς στον εξ ανατολών γείτονα από το να συμβάλεις στην πρόκληση πολεμικής σύρραξης...

Θα μπορούσαμε, για παράδειγμα, και με αφορμή τους κρατούμενους Έλληνες αξιωματικούς να θέσουμε στα διεθνή φόρα ζήτημα σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την Τουρκία. Αναγνωρίζω ότι δεν είναι τόσο εντυπωσιακό όσο το "αέρα πατέρα", αλλά μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο αποτελεσματικό...

Είναι γνωστό ότι πολλοί ανάμεσά μας πιστεύουν ότι η Ελλάδα είναι ο ομφαλός τής Γης κι επομένως ό,τι και να συμβαίνει στον πλανήτη έχει στόχο να καταστρέψει τη χώρα και τον περιούσιο λαό της. Με αυτό το σκεπτικό, για παράδειγμα, ο Ρ. Τ. Ερντογάν δεν αναμοχλεύει πάθη στο Αιγαίο γιατί βρίσκεται σε πόλεμο και στρατηγικό αδιέξοδο στη Συρία, αλλά γιατί η χώρα μας είναι το "φιλέτο" που θέλει να καταβροχθίσει. Ούτε καν την Κύπρο και τις γεωτρήσεις για υδρογονάνθρακες υπολογίζουν οι ίδιοι αναλυτές εκ του προχείρου...

Με αυτά και με εκείνα συνεπώς, ακόμα κι αν ήταν υποκινούμενοι όσοι τοποθέτησαν τη σημαία στους Ανθρωποφάγους λειτούργησαν ως συνδιαμορφωτές τής ελληνικής εξωτερικής πολιτικής δίχως να ρωτήσουν κανέναν θεσμικώς υπόλογο.  Και φυσικά δοξάζονται από όλους όσοι ταυτίζουν τη διπλωματία με το γιουρούσι κι ό,τι προκύψει από αυτό...




Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

Διδάσκει δημοκρατία τον πλανήτη η χώρα που ο πρόεδρός της πήρε λιγότερες ψήφους από την αντίπαλό του...

Η Ιστορία μάς παραδίδει το ένα μάθημα μετά από το άλλο, αλλά η ανθρωπότητα επιμένει να μένει μετεξεταστέα. Αν οι πυραυλικές επιθέσεις των Αμερικανών, των Βρετανών και των Γάλλων ήταν οι πρώτες τέτοιες απόπειρες για να συνετιστούν οι "κακοί" τού πλανήτη- αν υποθέσουμε πως αυτά είναι τα κίνητρά τους, κάτι για το οποίο πολύ αμφιβάλλω- μπορεί και να έλεγα κυνικά "δεν βαριέσαι, ας σκοτωθούν και μερικά γυναικόπαιδα για το ευρύτερο καλό".

Δεν συμβαίνει, όμως, κάτι τέτοιο όχι μόνο σε σύγκριση με την αρχαιότητα, το μεσαίωνα ή τους τελευταίους αιώνες, αλλά ακόμα και σε σχέση με τον 21ο αιώνα. Οι Αμερικανοί εισέβαλαν μετά από την 11η Σεπτεμβρίου στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, οργάνωσαν την "αραβική άνοιξη" και στήριξαν κάποια στιγμή ακόμα και τον ISIS στη Συρία. Έγινε ο κόσμος μας ασφαλέστερος και πιο ειρηνικός; Την απάντηση την ξέρετε...

Οι ΗΠΑ εδώ και πολλά χρόνια έχουν αυτόκλητα αναλάβει το ρόλο τού διεθνούς χωροφύλακα στο όνομα ενός πολύ αμφίβολου ηθικού πλεονεκτήματός τους. Μιλούν, για παράδειγμα, για την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας στις αραβικές χώρες όταν ο ίδιος τους ο σημερινός πρόεδρος βρίσκεται στο Λευκό Οίκο έχοντας συγκεντρώσει μικρότερο αριθμό ψήφων από την ανθυποψήφιά του το 2016 κι όταν ο πρόεδρός τους το 2001 είχε εκλεγεί για μερικές εκατοντάδες ψήφους που του είχε χαρίσει ο κυβερνήτης αδερφός του. Η χώρα όπου ακόμα ισχύει η θανατική ποινή, όπου μαύροι σκοτώνονται για ψύλλου πήδημα από λευκούς αστυνομικούς κι όπου οι κοινωνικές ανισότητες είναι κραυγαλέες οφείλει πρώτα μια βαθιά ενδοσκόπηση πριν δείξει με το δάχτυλο οποιοδήποτε άλλο κράτος δεν φτάνει τα δήθεν δικά της υψηλά στάνταρ...

Τα χέρια τού Μπ. αλ Άσαντ είναι βουτηγμένα στο αίμα των Σύριων, όπως παλιότερα των ταλιμπάν στα χέρια των Αφγανών, του Σαντάμ στων Ιρακινών και του Γκαντάφι στων Λίβυων. Η κατάρρευσή τους, ωστόσο, πόσο βοήθησε τις χώρες τους να βρουν το βηματισμό τους και την παγκόσμια κοινότητα να μην φοβάται τον κάθε "λύκο", μοναχικό ή όχι, ο οποίος είναι έτοιμος να σκορπίσει τον θάνατο με μια τρομοκρατική του ενέργεια;...

Η διεθνής επέμβαση μπορεί να δικαιολογηθεί μόνο όταν μπορεί να κάνει τα πράγματα καλύτερα, όχι όταν τα κάνει χειρότερα, όπως και σήμερα στην περίπτωση της Συρίας. Ας καταλάβει κάποτε η Δύση ότι μπορεί και να μην είναι ο παράδεισος που πιστεύει η ίδια ότι είναι και θέλει να εμφυτεύσει κι αλλού...




Πέμπτη, 12 Απριλίου 2018

"Να σκοτώνονται οι λαοί για τ' αφέντη το φαΐ"...

Ο θάνατος του Γιώργου Μπαλταδώρου επιβεβαιώνει άλλη μια εθνική παθογένεια, την αναζήτηση ηρώων σε κάθε ευκαιρία. Κι ως γνωστόν, αλίμονο στα έθνη που χρειάζονται ήρωες. Έχουμε, όμως, τόσο πολύ χρησιμοποιήσει το συγκεκριμένο χαρακτηρισμό που στο τέλος στερεύουμε από επίθετα.

Μην ξεχνάτε, άλλωστε, πως για πολλούς ανάμεσά μας ακόμα και οι δύο Έλληνες αξιωματικοί που βρίσκονται στις φυλακές Αδριανούπολης είναι ήρωες μολονότι όλα ξεκίνησαν είτε από δικό τους λάθος είτε από απαγωγή τους κατά την ώρα που επιτελούσαν το επαγγελματικό καθήκον τους. Πληρώνονται, δηλαδή, για να βρίσκονται στα σύνορα του Έβρου κι αυτό από μόνο του θα έπρεπε να μας κάνει να αναρωτιόμαστε, πολλώ δε μάλλον όταν δεν πληροφορούμαι κανένα βασανισμό τους από το τουρκικό καθεστώς για να αποκαλύψουν κρατικά μυστικά...

Ακούω ήδη τις ιαχές σας: "Αφού δεν χρειάζεται ηρωισμός, αλλά επαγγελματική ευσυνειδησία για να κάνεις τις δουλειές των πιλότων και των αξιωματικών γιατί δεν τις κάνεις εσύ"; Ο Μπαλταδώρος και οι υπόλοιποι Έλληνες πιλότοι είναι πολύ γενναίοι, αφού ελάχιστοι συνάδελφοί τους στον κόσμο αναγκάζονται να πετούν καθημερινώς με αεροσκάφη που είναι ελλιπώς συντηρημένα για να αναχαιτίζουν εχθρικά πολεμικά αεροπλάνα. Και γι' αυτό και μόνο τους βγάζω το καπέλο...

Τους συμπεριλαμβάνω στην ευρεία κατηγορία των ηρώων γιατί διακινδυνεύουν τη ζωή τους σε καθημερινή βάση δίχως τα υλικά ανταλλάγματα να είναι σπουδαία ή σε αντιστοιχία με τον κίνδυνο στον οποίο θέτουν τη ζωή τους. Οι αξιωματικοί, ωστόσο, στον Έβρο αποτέλεσαν θύματα των περιστάσεων, όπως τόσες φορές άλλωστε αποτελούν οι απλοί πολίτες όταν οι πολιτικές ηγεσίες οραματίζονται τη δόξα τους πάνω στο αίμα των άλλων...

Μακάρι ο θάνατος του Γιώργου Μπαλταδώρου να ήταν ο τελευταίος στο Αιγαίο ο οποίος να σχετίζεται με μια "προαιώνια" αντιπαλότητα η οποία έχει γεννήσει μυριάδες τραγωδίες. Θα ήμουν αφελής όμως αν πίστευα ότι αύριο θα σταματούσαν οι παραβάσεις και παραβιάσεις από τα τουρκικά αεροσκάφη ή τα επεισόδια τα οποία μπορεί να γίνουν και θερμά.

Πολλώ δε μάλλον όταν όλη η νοτιοανατολική Μεσόγειος και η Μέση Ανατολή μυρίζουν μπαρούτι κι όταν τέτοιοι θάνατοι αντί να μας κάνουν να σκεφτόμαστε την ειρήνη ανακυκλώνουν πολεμοκάπηλους εθνικισμούς. Κι αυτή είναι η μεγάλη ήττα δύο λαών, του ελληνικού και του τουρκικού, που θα έπρεπε μέχρι τώρα να έχουν καταλάβει ότι η γεωγραφία τούς επιβάλλει να μάθουν να ζουν σεβόμενοι ο ένας τον άλλο κι όχι να υποκύπτουν σε δεκάρικους μίσους ένθεν κακείθεν...

 


Τετάρτη, 11 Απριλίου 2018

Ο Αμερικανός Καμμένος ο μεγαλύτερος παγκόσμιος μπελάς...

Σε αντίθεση με πολλούς συμπατριώτες μου, δεν συγκαταλέγομαι στους θαυμαστές τού Βλ. Πούτιν. Ίσως γιατί δεν συγχέω την αυταρχικότητα με την ηγεσία, την αποφασιστικότητα με τη δολοφονία των πολιτικών μου αντιπάλων ή την πυγμή με τη φίμωση όσων με αντιπολιτεύονται. Ειδικότερα όσον αφορά τη Συρία, ο πρόεδρος της Ρωσίας έχει συνδέσει τα γεωπολιτικά συμφέροντα της χώρας του με έναν ηγέτη, τον Μπ. αλ Άσαντ, ο οποίος δεν έχει διστάσει, όσο βέβαιοι μπορούμε να είμαστε γι' αυτό, να χρησιμοποιήσει ακόμα και χημικά σε βάρος των πολιτών του για να διατηρηθεί στην εξουσία. Φυσικά και τα κράτη έχουν μόνο συμφέροντα, ωστόσο αν το διεθνές δίκαιο δεν θέτει κάποια όρια και κυρίως αν αυτά δεν τηρούνται, τότε απλώς προετοιμάζουμε τις πολεμικές συρράξεις, ίσως και παγκόσμιες, του μέλλοντος...

Από εκεί και πέρα, ωστόσο, η Δύση έχει προσβληθεί από έναν αντιρωσισμό ο οποίος δεν έχει πάντοτε σύνδεση με τη σημερινή πραγματικότητα, αλλά παραπέμπει περισσότερο στον Ψυχρό Πόλεμο. Από την ειρηνική προσάρτηση της Κριμαίας και τον εμφύλιο στην Ουκρανία έχει επιβληθεί στη Ρωσία από την ΕΕ και τις ΗΠΑ ένα οικονομικό εμπάργκο που δεν διευκολύνει την προσέγγιση των δύο πλευρών, αν αυτός είναι ο στόχος.

Και στην άλλη όχθη τού Ατλαντικού ξεκίνησε ένα κυνήγι μαγισσών για το κατά πόσο η Μόσχα συνέδραμε τον Ντ. Τραμπ στο να γίνει "πλανητάρχης". Αν οι Αμερικανοί ήθελαν να είναι έντιμοι απέναντι στο δικό τους βρόμικο παρελθόν και παρόν, θα όφειλαν να  παραδεχθούν ότι ο Ντ. Τραμπ εκλέχθηκε πρόεδρος και δεν εγκαταστάθηκε στο αξίωμά του ύστερα από πραξικόπημα, όπως έχει συμβεί σε τόσες "μπανανίες" ανά τον κόσμο με τη συνδρομή τής CIA κι άλλων "ευαγών" αμερικανικών ιδρυμάτων και παραϊδρυμάτων...

Δυστυχώς σε μια εποχή όπου αρκεί μια σπίθα για να ανάψει μια μεγάλη φωτιά, στο Λευκό Οίκο κατοικοεδρεύει ένας πολύ επικίνδυνος ερασιτέχνης, ο οποίος δεν έχει ιδέα από στρατηγική και διπλωματία κι απομακρύνει από δίπλα του κι όσους ξέρουν. Δεν είναι δυνατό, για παράδειγμα, να τουιτάρει Αμερικανός πρόεδρος "ετοιμαστείτε να σας ρίξουμε τους πυραύλους" σαν να μιλά στους κολλητούς του σε χαμπουργκεράδικο κάπου στις μεσοδυτικές πολιτείες. Αν ο Π. Καμμένος και οι ρητορικές του προκλήσεις είναι ικανές να προκαλέσουν ακόμα και θερμό επεισόδιο΄με την Τουρκία, φανταστείτε τι μπορεί να συμβεί με τις λεκτικές ακροβασίες Τραμπ, οι οποίες βασίζονται στην άγνοια, στο λαϊκισμό, στον εθνικισμό και στη μισαλλοδοξία. Το κοκτέιλ γίνεται όλο και πιο τοξικό...




Τρίτη, 10 Απριλίου 2018

Ο τζιχαντισμός το παραμελημένο αποπαίδι τής χριστιανικής Δύσης...

Στη Συρία κανένας από τους άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενους δεν είναι αθώος των χιλιάδων λίτρων αίματος που έχουν χυθεί προκειμένου κάποιοι να παραμείνουν ή να κερδίσουν την εξουσία ή κάποιοι άλλοι να διατηρήσουν ή να κερδίσουν σφαίρες επιρροής. Και είναι ντροπή για την ανθρωπότητα να συγκλονίζεται από τα όσα συμβαίνουν στη μαρτυρική αυτή χώρα μόνο όταν αντικρίζει νεκρά γυναικόπαιδα ή θύματα χημικών αερίων...

Φυσικά και συνιστά παραβίαση του δικαίου τού πολέμου- άλλος ένας κυνικότατος νεολογισμός- να δολοφονείς άμαχο πληθυσμό ή ακόμα κι εμπόλεμους με βασανιστικό τρόπο. Συνιστά, ωστόσο, όνειδος και μόνο η δολοφονία ανθρώπου από άνθρωπο με μόνο ουσιαστικό κίνητρο την εξουσία ή τον πλούτο που απορρέει από αυτή...

Ο Μπ. αλ Ασαντ, η αντιπολίτευση, ο ISIS, η Ρωσία, οι ΗΠΑ, η Ευρώπη, η Τουρκία, το Ιράν, η Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ, όλοι τους έχουν βάλει το λιθαράκι τους ώστε να μαίνεται ο εμφύλιος στη Συρία εφτά χρόνια μετά από την έναρξή του. Σε αυτό το πλαίσιο δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσω ζύγι για να μετρήσω ποιος ευθύνεται περισσότερο και ποιος λιγότερο γιατί αυτή είναι μια εργασία που ανήκει στους ιστορικούς τού μέλλοντος. Αν δεν ανοίξουν διπλωματικοί φάκελοι, μόνο εικασίες μπορούμε να κάνουμε.

Το ότι, ωστόσο, η Μέση Ανατολή εξακολουθεί να αποτελεί διεθνές πεδίο βολής δεν οφείλεται στο δήθεν πολεμικό DNA των "βάρβαρων" ως επί το πλείστον μουσουλμάνων κατοίκων της, αλλά μπορεί να συσχετιστεί ευθέως με το ότι τα σημερινά σύνορα μετά από την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας διαμορφώθηκαν από τις Μεγάλες Δυνάμεις στο χάρτη και με βάση την εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων, δίχως να ληφθούν υπόψη οι ιδιαιτερότητες- εθνοτικές, πολιτισμικές, θρησκευτικές- της περιοχής. Και για να μην πηγαίνουμε τόσο βαθιά στο παρελθόν, ας αναλογιστούν οι ΗΠΑ πόσο ωφέλησαν τελικώς τη Μέση Ανατολή και γενικότερα την κοινωνική ειρήνη κι ασφάλεια σε όλο τον πλανήτη οι εισβολές της στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ ή και στη Λιβύη με μπροστάρηδες άλλους χρήσιμους ηλίθιους πριν αποφασίσει μια νέα στη Συρία. Ο τζιχαντισμός είναι το παραμελημένο αποπαίδι τής χριστιανικής Δύσης...






Δευτέρα, 9 Απριλίου 2018

It's always the economy stupid...

Συνιστά μονοδιάστατη ανάλυση να αποδίδουμε την θριαμβευτική επανεκλογή τού ακροδεξιού Β. Όρμπαν στην Ουγγαρία στην απάνθρωπη στάση του απέναντι στους πρόσφυγες και στους μετανάστες. Αν η ουγγρική οικονομία δεν είχε ανακάμψει επί των ημερών του, όσους ξένους κι αν απόκλειε με τους φράχτες του, ακόμα κι αν άνοιγε στρατόπεδα συγκέντρωσης στα χιτλερικά πρότυπα, δεν θα είχε καταφέρει να διατηρηθεί στην εξουσία. Κι αυτό γιατί στην Ουγγαρία κι οπουδήποτε αλλού στον κόσμο το προλεταριάτο παραμένει λούμπεν δεν είναι η πιστή τήρηση, για παράδειγμα, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που δίνει εκλογικές νίκες, αλλά η οικονομία, το πόσο γεμάτη ή άδεια είναι η τσέπη τού μέσου ψηφοφόρου όταν βρίσκεται στο παραβάν...

Αυτό, βεβαίως, ισχύει και για την Ελλάδα. Όσα πανηγύρια κι αν στήσει ο Αλ. Τσίπρας για την τυπική έξοδο από τα μνημόνια το καλοκαίρι, δεν θα κατορθώσει να πείσει κανέναν όσο η ανεργία παραμένει πάνω από το 20%, οι θέσεις εργασίας είναι ημιαπασχόλησης  και κακοπληρωμένες ή όσο οι φόροι και οι ασφαλιστικές και λοιπές εισφορές και χαράτσια βρίσκονται στα ύψη. Όσο η μεσαία τάξη θα εξακολουθεί να αισθάνεται το ζωνάρι σφιγμένο και την θηλιά περασμένη στο λαιμό της ο πρωθυπουργός θα αναβάλλει από μήνα σε μήνα κι από χρόνο σε χρόνο την εκλογική αναμέτρηση, με το πιθανότερο σενάριο να παραμένει η εξάντληση της τετραετίας...

Ούτε φυσικά θα μπορέσει να έρθει η ανάκαμψη αν δεν πάψουμε να συντηρούμε και μόνοι μας ένα πολεμικό κλίμα με την Τουρκία, που ναι μεν δεν προκαλέσαμε, αλλά δείχνουμε αποφασισμένοι να το διατηρούμε είτε ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία είτε για την εξυπηρέτηση χυδαίων σκοπιμοτήτων, οικονομικών και μη. Ο εθνικισμός, όπως αποδεικνύει και η περίπτωση Όρμπαν, αποτελεί μια πολύ επικερδή μπίζνα κι όσο συνδυάζεται με την οικονομική δυσπραγία τόσο πιο επικίνδυνος θα γίνεται. Ιδίως όταν συντηρείται κι από εκείνους στην Αριστερά οι οποίοι θα όφειλαν να είναι οι πρώτοι που τον πολεμούν...




Τετάρτη, 4 Απριλίου 2018

Οι Αμβρόσιοι προσμένουν την ανάσταση εκείνου που σήμερα θα σταύρωναν με τα ίδια τους τα χέρια...

Καλώ την εκκλησία της Ελλάδος και τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο να αφορίσουν πάραυτα τον πατριάρχη Αλεξανδρείας! Από πού κι ως πού ο Θεόδωρος τολμά να πηγαίνει κόντρα στην επίσημη γραμμή τής Διαρκούς Ιεράς Συνόδου και να υποστηρίζει πως οι ομοφυλόφιλοι δεν είναι άρρωστοι, ενώ σε αντίθεση με πολλούς άλλους ιεράρχες δεν έχει πρόβλημα να βουτά τα πόδια του στη λάσπη και να συναναστρέφεται, για παράδειγμα, χολερικούς στην Αφρική κι όχι μεγαλοεπιχειρηματίες σε κοσμικά σαλόνια; Δεν κατανοεί επιτέλους αυτός ο Θεόδωρος πως χαλά τη σούπα την οποία με κόπο έχουν βρομίσει συνάδελφοί του όπως ο Καλαβρύτων Αμβρόσιος ή ο Πειραιώς Σεραφείμ;...

Δεν αμφιβάλλω πως υπάρχουν κι άλλοι ιερείς και ιεράρχες όπως ο πατριάρχης Αλεξανδρείας, οι οποίοι παίρνουν στα σοβαρά το ρόλο τους ως υπηρέτες τού Ιησού και κατά συνέπεια της ανθρωπότητας. Το γενικό στίγμα, ωστόσο, σε κάθε τομέα το δίνει η κεφαλή κι αυτή, στην Ελλάδα τουλάχιστον, μυρίζει άσχημα...

Το μεγάλο πρόβλημα, εξάλλου, δεν είναι τόσο οι Αμβρόσιοι, οι Σεραφείμ ή οι Aνθιμοι, που ζουν μέσα στο σκοταδισμό και στη μισαλλοδοξία, αλλά η ηγεσία η οποία είτε επικροτεί είτε ανέχεται έναν εμετικό λόγο που εκτοξεύει ρατσισμό και μίσος με την πρώτη ευκαιρία. Ο Ιερώνυμος ξεκίνησε την θητεία του ως φωνή τής λογικής κόντρα στην εθνικιστική κι οπισθοδρομική ρητορική τού προκατόχου του και καταλήγει σήμερα σαν και τα μούτρα τού Χριστόδουλου...

Αν ο Αλ. Τσίπρας πιστεύει αυτά που λέει περί προοδευτικών μεταρρυθμίσεων επ' αφορμής τής Συνταγματικής Αναθεώρησης, ιδού πεδίο δόξης λαμπρό να προχωρήσει στο διαχωρισμό κράτους- εκκλησίας, ο οποίος θα μας απαλλάξει κι από συντηρητικές αποφάσεις όπως αυτές που εκδίδει κατά καιρούς το ΣτΕ. Οι τραγοπαπάδες μπορούν αν το επιθυμούν να επιβάλλουν νηστεία 365 ημέρες το χρόνο στο ποίμνιό τους κι αυτομαστίγωμα στην περίπτωση παραβίασής της, καθώς και να του απαγορεύουν τις συναναστροφές με γκέι, τραβεστί και ξένους...

Το περιεχόμενο, ωστόσο, των σχολικών βιβλίων, η απομάκρυνση θρησκευτικών συμβόλων από δημόσια κτίρια ή η φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας και η άσκηση εξωτερικής πολιτικής θα είναι αποκλειστικό προνόμιο της νομοθετικής κι εκτελεστικής εξουσίας. Φυσικά θα έχουν δικαίωμα οι ιεράρχες να συμβουλεύουν ή να διοργανώνουν συλλαλητήρια, αλλά κανένα δικαστήριο δεν θα δικαιούται να επικαλείται συνταγματικά άρθρα για να μας γυρίζει στο μεσαίωνα. Πολύ αμφιβάλλω, όμως, αν εκείνοι που αυτοαποκαλούνται προοδευτικοί διαθέτουν τα κότσια να τα βάλουν με το πιο βαθύ εν Ελλάδι κράτος, το εκκλησιαστικό...

Υ.Γ.: Όπως κι αν έχει, καλό Πάσχα σε όλες κι όλους, ραντεβού την Τρίτη του Πάσχα!   



Τρίτη, 3 Απριλίου 2018

Αξίζει να πεθάνουμε για το κινητό μας τηλέφωνο;...


Ζω πάνω από 20 χρόνια στην Αθήνα δίχως να με έχουν κλέψει, ληστέψει, βιάσει ή σκοτώσει. Το ίδιο ισχύει για πολλούς ακόμα που κατοικούν στην ελληνική πρωτεύουσα. Ενδεχομένως αύριο μεθαύριο να μου συμβεί κάτι από όλα αυτά, αλίμονο όμως αν χρησιμοποιήσω κάτι που θα έχει λάβει χώρα μία φορά στην εικοσαετία για να ισχυριστώ πως αυξήθηκε η εγκληματικότητα και να αρχίσω να τρομοκρατώ τους άλλους γύρω μου.

Ούτε τα στοιχεία τής αστυνομίας, άλλωστε, βεβαιώνουν κάτι τέτοιο ούτε είναι η πρώτη φορά που ληστές πυροβόλησαν τον ιδιοκτήτη ή επιτέθηκαν σε ηλικιωμένο, όπως συνέβη την τελευταία εβδομάδα. Όποιος, επομένως, καλλιεργεί την ανασφάλεια των πολιτών εκμεταλλεύεται φοβικά ένστικτα για δικούς του ιδιοτελείς σκοπούς, πολιτικούς και μη,...

Από την άλλη, όμως, δεν ασπάζομαι τον "ωχαδερφισμό" με τον οποίο αντιμετωπίζει το θέμα ο αρμόδιος υπουργός. Βεβαίως κι εγκληματικότητα πάντοτε υπήρχε και θα υπάρχει κι αυτή είναι πολυπαραγοντική, αφού σχετίζεται από την κοινωνική αδικία έως το έλλειμμα παιδείας, τον εύκολο πλουτισμό και την αγάπη για την παρανομία.

Θα προτιμούσα, ωστόσο, από τον Ν. Τόσκα να κάνει με τα μέσα που διαθέτει όσα περισσότερα μπορεί- δεν είναι κακό, για παράδειγμα, να κυκλοφορούν αστυνομικοί στις γειτονιές, αν δεν το παίζουν καουμπόηδες- κι όχι να συμβουλεύει την κοινωνία να αλλάζει πλευρό αν κάποιος μπουκάρει στο σπίτι της. Το μαστίγιο δεν είναι τις περισσότερες φορές η λύση, αλλά ορισμένες είναι...

Αλίμονο, όμως, επίσης αν νομιμοποιήσουμε την αυτοδικία και τη βαφτίσουμε αυτοάμυνα. Δεν είναι ορθολογική αντιμετώπιση να πυροβολήσουμε έναν ληστή ακόμα κι αν είναι ένοπλος, αφού σε ένα κράτος δικαίου η ανθρώπινη ζωή, έστω κι ενός εγκληματία, είναι ανώτερη αξία από τα λεφτά, τα χρυσαφικά ή τα γκάτζετ μας. Όποιος, επομένως, πιστεύει ότι οπλοφορώντας και χρησιμοποιώντας το όπλο του προστατεύει καλύτερα την περιουσία του, ακόμα κι αν απαξιώνει τη ζωή τού ληστή, θα πρέπει να το σκεφτεί και μια και δυο φορές αν αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να γλιτώσει προσωπικά του αντικείμενα.

Δείτε το και φιλοσοφικώς ημέρες που είναι και τιμάμε υποτίθεται αυτόν που έλεγε όταν έχουμε δύο χιτώνες να δίνουμε τον ένα: αξίζει να πεθάνουμε για ένα κινητό τηλέφωνο;...