Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

Το γεράκι από τη Μάλτα και τα ψοφίμια από την Ελλάδα...

Πέρασε στα ψιλά τής ειδησεογραφίας η συμβουλή που έδωσε ο Ντ. Τραμπ στον Αλ. Τσίπρα για να αντιπαρέρχεται με επιτυχία την πολεμική των μέσων ενημέρωσης: να χρησιμοποιεί τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως άλλωστε κάνει κι ο ίδιος. Αν υπάρχει ένα πράγμα με το οποίο συμφωνώ με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, αυτό είναι η παραπάνω συμβουλή του!...

Σε μια χώρα όπου τα περισσότερα από αυτά που γράφονται και λέγονται στα μίντια είναι είτε αγιογραφίες είτε λιβελογραφήματα κι όπου οι δικαστές αποφασίζουν από μόνοι τους ότι θίγονται τα προσωπικά τους δεδομένα αν μαθαίνει το κράτος το πόθεν έσχες τους, η ορθολογική χρησιμοποίηση των social media από όποιον ενδιαφέρεται να πληροφορηθεί ή να μεταδώσει ό,τι ξέρει είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητη. Είναι, στην τελική, σωτήρια για τη δημοκρατία...

Η παγκόσμια κοινή γνώμη έχει συγκινηθεί από τη δολοφονία τής Μαλτέζας δημοσιογράφου Ντάφνι Καρουάνα Γκαλίθια, η οποία διερευνούσε με πείσμα τι κρύβεται πίσω από τη μετατροπή τής χώρας της σε κράτος- άσυλο για τη μαφία. Πόσοι Έλληνες δημοσιογράφοι μπορούν να ισχυριστούν το ίδιο για όσα έπραξαν τον καιρό κατά τον οποίο στη χώρα μας το "μαύρο" ή "φουσκωμένο" χρήμα έρεε άφθονο;...

Και πόσοι ακόμα και σήμερα αναζητούν την αλήθεια και την αναμεταδίδουν όταν τη μαθαίνουν για χάρη τής πληροφόρησης του ελληνικού λαού για το τι πραγματικά συμβαίνει πίσω από την κουίντα αντί να γίνονται ομοτράπεζοι εκείνων τους οποίους θα έπρεπε να ελέγχουν; Τα ερωτήματα είναι προφανώς ρητορικά...

Ξέρω πολύ καλά ότι το περιβάλλον στο οποίο υποχρεώνεται ένας ρεπόρτερ να κάνει τη δουλειά του στην Ελλάδα είναι εχθρικό απέναντι στην αποκάλυψη κακώς κειμένων. Μόνο που οι περισσότεροι δημοσιογράφοι όχι μόνο συμβιβάζονται με αυτό, αλλά και το εκμεταλλεύονται μέσω παροχής κάθε είδους "υπηρεσιών" προς την εξουσία ώστε να βγάζουν το παντεσπάνι τους. Η αυτολογοκρισία είναι πολύ μεγαλύτερος εχθρός τής λογοκρισίας, αφού συνιστά μια ντροπιαστική ήττα που ένας επαγγελματίας επιβάλλει ο ίδιος στον εαυτό του και δεν έρχεται από κάποιον άλλον...

Για να μιλήσω με ποδοσφαιρικούς όρους, μοιάζει σαν ο Ολυμπιακός να μην κατέβαινε καν να αγωνιζόταν κόντρα στη Μπαρτσελόνα λόγω της διαφοράς δυναμικότητας των δύο κλαμπ. Όσο, όμως, υπάρχουν εκεί έξω Ντάφνι Καρουάνα Γκαλίθια που θέτουν το λειτούργημα πάνω κι από την ίδια τους τη ζωή κανένας πόλεμος με τη διαφθορά και τη σαπίλα δεν έχει χαθεί οριστικώς...





   


Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Δεν είμαστε Βόρεια Κορέα για να λέει ο Τσίπρας στον Τραμπ "φονιάδες των λαών Αμερικάνοι"...

Η κυβερνώσα Αριστερά δεν υπήρχε περίπτωση να μην συγκρουστεί και με τον εαυτό της από τη στιγμή που αποδέχθηκε την ευκαιρία να περάσει από το πεζοδρόμιο στο Μαξίμου. Σε διαφορετική περίπτωση θα μπορούσε και σήμερα να φωνάζει "φονιάδες των λαών Αμερικάνοι" κι "έξω οι βάσεις τού θανάτου", καταδικάζοντας εκ του ασφαλούς τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, όπως κάνει το ΚΚΕ, και να μην αντιπαρατίθεται με τη συνείδησή της...

Από τη στιγμή, ωστόσο, που συμφώνησε πρώτα και κύρια με τον εαυτό της να διεκδικήσει την εξουσία δεν θα ήταν δυνατό να μην επιδιώκει να στείλει τον πρωθυπουργό της στο Λευκό Οίκο και να συμφωνήσει με τον πλανητάρχη και στον εκσυγχρονισμό των F-16. Σε διαφορετική περίπτωση η εξωτερική μας πολιτική θα θύμιζε τον απομονωτισμό τής Βόρειας Κορέας και η αμυντική μας την αφέλεια πως έχουμε γείτονα την Ελβετία κι όχι την Τουρκία...

Αν σε κάποιον τομέα έχει επιτελέσει σοβαρό έργο αυτή η κυβέρνηση είναι στην πολυδιάστατη εξωτερική της πολιτική, που κι άλλοι επιχείρησαν στο παρελθόν- βλ. κυβέρνηση του τουρίστα τής Ραφήνας-, αλλά σε ερασιτεχνικό επίπεδο. Αντιθέτως, με τον Νίκο Κοτζιά η χώρα διαθέτει ίσως για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση έναν υπουργό Εξωτερικών ο οποίος δεν τρέφει μεγαλύτερες φιλοδοξίες κι άρα ούτε κρύβεται ούτε ασχολείται με οτιδήποτε άλλο κι ο οποίος διαθέτει τις γνώσεις και την εμπειρία για να βρίσκεται εκεί όπου βρίσκεται. Σε αυτό το πλαίσιο, η προσέγγιση με τις ΗΠΑ ουδόλως αποκλείει τη σταθερή συνεργασία με τη Ρωσία και την Κίνα κι αντιστρόφως και οι συναισθηματικές ατάκες Τσίπρα περί κακού Τραμπ- που ισχύει, αλλά δεν πρέπει να λέγεται από  πρωθυπουργό- περνούν αβρόχοις ποσί...

Είναι χαρακτηριστικό, εξάλλου, αποικιοκρατούμενης επί αιώνες χώρας ο λαός της να διακατέχεται από μια συλλογική αντιπάθεια για τους κατά καιρούς καταπιεστές του. Πριν μερικές δεκαετίες ήταν οι Αμερικανοί, σήμερα οι Γερμανοί, αύριο- ποιος ξέρει- οι Κινέζοι. Αν, μάλιστα, υποθέσουμε βασίμως πως αυτά τα ακραία συναισθήματα απευθύνονται στις πολιτικές ηγεσίες αυτών των κρατών κι όχι στους λαούς τους μπορούμε να τα χαρακτηρίσουμε και δίκαια. Αν θέλουμε, ωστόσο, να πάμε μπροστά, το μίσος ως οδηγός δεν θα μας αφήσει μακριά...

Όσες αμερικανικές ή γερμανικές σημαίες κι αν κάψουμε, δεν θα πάψουμε να είμαστε εμείς οι ίδιοι οι μεγαλύτεροι υπεύθυνοι των συμφορών μας. Αν τη δεκαετία τού '50 και του '60 η δεξιά δεν τα έδινε όλα στην Ουάσιγκτον κι αν τις τρεις τελευταίες δεκαετίες δεν βυθιζόμασταν ως πράξη και νοοτροπία στη διαφθορά το Βερολίνο δεν θα είχε τη δυνατότητα να μας καταδικάσει σε αιώνια λιτότητα. Ας τα έχουμε όλα αυτά υπόψη τώρα που υποτίθεται πως κολυμπάμε από το βυθό στην επιφάνεια, προς γνώση και συμμόρφωση...







Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Τα F-16 είναι στενά για να χωρέσουν επενδύσεις...

Αν ήμουν Ελληνοαμερικανός με ελάχιστη γνώση τής ελληνικής γλώσσας και πραγματικότητας κι άκουγα τον Αλ. Τσίπρα αυτές τις ημέρες στις ΗΠΑ θα έσπευδα να βγάλω βίζα για Ελλάδα, όχι για τουρισμό αλλά για μόνιμη εγκατάσταση! Ο πρωθυπουργός κατά την περιοδεία του στην άλλη όχθη τού Ατλαντικού, ιδίως στη συνάντησή του με τον Ντ. Τραμπ, παρουσίασε τη χώρα μας ως μια πρώην κατεστραμμένη αποικία η οποία βρίσκεται στα πρόθυρα να μετατραπεί σε μια νέα γη των ευκαιριών και οι κάτοικοί της να ζουν σε αυτή ζωή χαρισάμενη μέχρι να πεθάνουν: η ανάπτυξη έχει έρθει- η ΕΛΣΤΑΤ έχει διαφορετική γνώμη-, η ανεργία μειώνεται- με προσωρινές, υποαμειβόμενες θέσεις απασχόλησης-, οι επενδυτές σχηματίζουν ουρά- προς το παρόν δίνουμε δισ. για F-16-, οι εξαγωγές μεγεθύνονται, οι υποδομές τελειοποιούνται, η φορολογία είναι σταθερή και δίκαιη και πολλά άλλα που ο μέσος Έλληνας πολίτης έχει δει κατά βάση σε μακέτες...

Ο Αλ. Τσίπρας είπε ψέματα- δεν του είναι, άλλωστε, κάτι άγνωστο- και πολύ καλά έκανε! Η Ελλάδα έχει ανάγκη από μια καλή διεθνή εικόνα, ιδίως στις ΗΠΑ, αν θέλει να σχηματίσει γεωπολιτικές και οικονομικές συμμαχίες οι οποίες θα την βοηθήσουν να ανακάμψει, αφού έτσι κι αλλιώς δεν ανήκαμε ποτέ από ίδρυσης του νεοελληνικού κράτους στους ισχυρούς τής γης για να ζητάμε έναν πιο πρωταγωνιστικό ρόλο. Αρκεί, βεβαίως, ο πρωθυπουργός να μην πιστέψει το ίδιο του το ψέμα- κι αυτό το συνηθίζει- κι όταν επιστρέψει στην Ψωροκώσταινα απορήσει γιατί δεν βλέπει γύρω του ευτυχισμένους ανθρώπους να πληρώνουν φόρο εισοδήματος, ΕΝΦΙΑ, ΦΠΑ, τέλη κυκλοφορίας και κάθε άλλη "διαρθρωτική μεταρρύθμιση", από αυτές για τις οποίες υπερηφανευόταν στο Αμέρικα...

Μακάρι να έρθουν χιλιάδες, εκατομμύρια επενδύσεις από τις ΗΠΑ. Πραγματικό σημάδι, ωστόσο, αναγέννησης της πραγματικής οικονομίας θα είναι να μην περιμένουμε τη σωτηρία μας από την "θεία από το Σικάγο", αλλά από τις δικές μας δυνάμεις. Η δίκαιη ανάπτυξη που ευαγγελίζεται ο Αλ. Τσίπρας θα φτάσει όταν οι μικρομεσαίοι θα έχουν τη δυνατότητα όχι μόνο να ζουν αξιοπρεπώς αλλά να συνιστούν την παραγωγική μηχανή τής χώρας από όποιο επάγγελμα κι αν ασκούν...

Αυτό, όμως, δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ όταν προσθέτουμε λίγες σταγόνες κοινωνικής δικαιοσύνης κι ανακατανομής τής φτώχειας σε ένα κατ' εξοχήν νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα κι όταν εξακολουθούμε να αναπαράγουμε παθογένειες, όπως το ρουσφέτι, ο κομματισμός και η γραφειοκρατία, που μας οδήγησαν στην πτώχευση. Για όλα αυτά και για πολλά άλλα, επομένως, "Greece is not back" Alexis, τουλάχιστον "not yet", συνεπώς krata mikro kalathi...





  

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Με δικαστές κουτσαβάκια δεν πάμε μακριά...

Δεν μπορώ να είμαι 100% βέβαιος για την αθωότητα της Ηριάννας, όπως δεν θα μπορούσα να είμαι στο ίδιο ποσοστό ούτε για τον εαυτό μου αφού όλοι μας έχουμε την τάση να είμαστε ολίγον ή πολύ απαλλακτικοί όταν κρίνονται δικές μας πράξεις. Μου είναι πιο εύκολο να υπερασπιστώ την αθωότητα μιας πράξης από αυτή ενός προσώπου από τη στιγμή που η πρώτη αρκεί να είναι αντίθετη με το δικό μου αξιακό κώδικα για να την καταδικάσω. Τότε γιατί ενοχλεί κι εμένα τόσο πολύ μια απόφαση δικαστηρίου που με βάση όσα γνωρίζουμε για την υπόθεση δικαιούμαστε να αποκαλούμε τουλάχιστον έωλη;...

Δεν είναι τόσο το ότι βασίζεται σε επιχειρήματα όπως ότι η Ηριάννα μπορεί να ολοκληρώσει τις σπουδές της αφού αποφυλακιστεί ύστερα από 13 χρόνια. Χρειάζεται πολλή αναισθησία για να επιχειρείς να δομήσεις τη σκέψη σου πάνω σε τέτοιες σοφιστείες. Είναι κυρίως το ότι η δικαστική εξουσία σε αυτήν τη χώρα είναι συνήθως πολύ επιεικής με εκείνους οι οποίοι μπορούν να την ταΐζουν κάτω από το τραπέζι και πολύ αυστηρή όταν πρόκειται για φτωχοδιάβολους...

Θα έδινα ελαφρυντικά στους δικαστές αν καταδίκαζαν με την ίδια ευκολία και τον γιο ή την κόρη ενός από τους 300 ολιγάρχες αυτής της χώρας. Θα μιλούσα τότε για σκληρές αποφάσεις, οι οποίες ωστόσο χαρακτηρίζονται από ίδια μέτρα και σταθμά...

Μόνο που αρκετοί δικαστές δεν κρίνουν με ίδια μέτρα και σταθμά και οι περισσότεροι αντιμετωπίζουν το νόμο με το δημοσιοϋπαλληλικό φόβο τής εφαρμογής του κατά γράμμα "για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο". Όταν, όμως, δεν συνυπολογίζεται, και μάλιστα κατά προτεραιότητα, και το πνεύμα του καταλήγουμε να έχουμε δικαστικές αποφάσεις οι οποίες λησμονούν ότι κάθε εξουσία πηγάζει από το λαό κι ασκείται για χάρη του. Με αυτό δεν επικροτώ τη δικαιοσύνη τού όχλου, επισημαίνω απλώς πως η Θέμιδα δεν δικαιούται να είναι τυφλή κι αποκλεισμένη από τον κοινωνικό της περίγυρο αλλά να αντιλαμβάνεται ότι οι αποφάσεις της δεν αφορούν μόνο τον κατά περίπτωση κατηγορούμενο, αλλά πολύ περισσότερους ανθρώπους...

Στις δημοκρατίες, εξάλλου, θα έπρεπε να είναι παράνομες τόσο οι κρεμάλες όσο κι όσοι πιστεύουν ότι με το που κάθονται στο προεδρείο ενός δικαστηρίου αυτομάτως γίνονται θεοί που κρίνουν ποιος θα ζήσει ή θα πεθάνει, έστω μεταφορικά. Στην πραγματικότητα δεν αποδεικνύονται τίποτα παραπάνω από γραμματείς και φαρισαίοι... 






Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Ο φόβος φυλάει τα έρμαια των μαφιόζων...

Βασικό μάθημα δημοσιογραφίας: η δολοφονία τού ποινικολόγου Μ. Ζαφειρόπουλου είναι είδηση για τον απλούστατο λόγο ότι δεν δολοφονείται κάθε ημέρα στο κέντρο τής Αθήνας ένας δικηγόρος, άρα δεν είναι κάτι συνηθισμένο. Ούτε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που φονεύτηκε κάποιος δικηγόρος στην πρωτεύουσα, στη συμπρωτεύουσα ή οπουδήποτε αλλού...

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πως είτε κάνουμε την τρίχα τριχιά από μια φυσική μας προδιάθεση στην υπερβολή είτε κάποιοι προσδοκούν μικροκομματικά ή επιχειρηματικά οφέλη όταν διασπείρουν το φόβο με την ίδια ευκολία που το κάνουν και για τα ψέματα. Η ειρωνεία είναι, μάλιστα, ότι αρκετοί από εκείνους που έχουν επενδύσει πάνω στην τρομοκράτηση του πληθυσμού είναι οι ίδιοι που κάνουν τη ζωή μας πιο ανασφαλή χρησιμοποιώντας μεθόδους αποσιώπησης των αμαρτημάτων τους που παραπέμπουν σε μαφιόζικες οργανώσεις...

Αρκεί να κάνει ο καθένας μας ένα "flashback" στη ζωή του και να στοχαστεί πόσες φορές έχει πέσει θύμα σωματικής επίθεσης, ληστείας ή κλοπής για να αντιληφθεί πόσο μάταιο είναι να αυτοπεριορίζεται λόγω ενός επιβαλλόμενου διά της προπαγάνδας αρνητικού συναισθήματος. Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι κανένας μας δεν πέφτει θύμα εγκληματικής ενέργειας, τουλάχιστον στις πιο βίαιες εκφράσεις της, κάθε ημέρα, εβδομάδα, μήνα ή χρόνο...

Ναι, να λαμβάνουμε στοιχειώδη μέτρα προφύλαξης- να κλειδώνουμε, για παράδειγμα, το σπίτι ή το αμάξι μας-, αλλά όταν δεν υπάρχουν κάποιες άλλες ενδείξεις ή δεν είμαστε διασημότητες ποιος ο λόγος να κάνουμε τον τρόμο κτήμα μας αντί να απολαμβάνουμε την κάθε στιγμή; Οι μόνοι που κερδίζουν δεν είναι άλλοι από τους επαγγελματίες τής ασφάλειας κι εκείνους που συνδέουν την πολιτική τους επιβίωση με το ψοφοδεές λούμπεν προλεταριάτο...

Φυσικά και η πολιτεία οφείλει να παρέχει στους πολίτες μια στοιχειώδη αίσθηση ασφάλειας. Σε αυτό το πλαίσιο δεν είμαι αντίθετος, για παράδειγμα, στις συχνές περιπολίες τής ομάδας "ΔΙΑΣ" ή των αστυνομικών τής γειτονιάς. Από αυτό, ωστόσο, μέχρι να χτίζουμε τη ζωή μας γύρω από συστήματα ασφαλείας, συναγερμούς, οπλοφορία και την ουρά στα σκέλια η απόσταση είναι χαώδης...

Για να μην ανησυχούν, επομένως, κυρίως ο πρόεδρος και οι βουλευτές τής αξιωματικής αντιπολίτευσης Κολομβία δεν θα γίνουμε γιατί μία φορά στα δέκα χρόνια σκοτώνεται ένας δικηγόρος, αλλά γιατί οι ίδιοι λειτουργούν ως γραφεία Τύπου και μεσάζοντες σκοτεινών επιχειρηματικών συμφερόντων με ύποπτες συναλλαγές κι ακόμα πιο ύποπτες επιδιώξεις. Όλα τα υπόλοιπα είναι για να φοβίζουν τον κάθε μικροαστό και να επιβιώνουν στην πλάτη του...



 




Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

Λεβεντόπαιδα του ακραιοκεντρώου μίσους...

Μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να μείνεις αγνός στην πολιτική, να μην ασχοληθείς μαζί της ποτέ. Σε διαφορετική περίπτωση σε καταπίνει πολύ πιο γρήγορα από όσο μπορείς να το καταλάβεις. Κι αυτό ισχύει και για εκείνους που επί χρόνια διαβιούσαν στο περιθώριό της, ίσως, μάλιστα, περισσότερο για εκείνους, όπως θα μπορούσε να μας πιστοποιήσει κι ο Β. Λεβέντης αν ήταν στα καλά του...

Τις τελευταίες ημέρες, ωστόσο, έχει καταληφθεί από ένα φαινομενικό αμόκ και μιλά, με αφορμή την ταυτότητα φύλου, σαν να έχουν μπει μέσα του ταυτοχρόνως ο Θεσσαλονίκης, Άνθιμος, ο Καλαβρύτων, Αμβρόσιος, κι ο Πειραιώς, Σεραφείμ, και να συναγωνίζονται ποιος θα εκστομίσει τα πιο σκοταδιστικά λόγια. Αν, επομένως, κάνει πράξη την αναγγελία του για παραίτηση από το βουλευτιλίκι, που πιθανότατα δεν θα κάνει, θα μπορέσει τουλάχιστον να σώσει τον εαυτό του από ακόμα μεγαλύτερο εξευτελισμό...

Η Ένωση Ακραιοκεντρώων είναι αμφίβολο αν θα ξαναβγάλει βουλευτές. Ίσως, συνεπώς, ο πρόεδρός της να θεώρησε απαραίτητο να προσεταιριστεί τις ψήφους των παραθρησκευτικών οργανώσεων, οικειοποιούμενος τη φρασεολογία και το φανατισμό τους. Περιττό να αναφέρω πως αυτό δεν έχει καμία σχέση με τη μετριοπάθεια με την οποία θέλησε, ως το βαθμό που αναλογούσε στις πενιχρές έτσι κι αλλιώς πολιτικές του ικανότητες, να μπολιάσει το κομματικό μας σύστημα ο "πρόεδρος". Από το κάλεσμα για περιορισμό τού κομματισμού στο Δημόσιο και της διαφθοράς και το σχηματισμό οικουμενικής κυβέρνησης έως το ότι οι διεμφυλικοί είναι άρρωστοι η απόσταση είναι χαώδης κι ας τη διένυσε ο Β. Λεβέντης σε μόλις δύο χρόνια...

Το ανησυχητικότερο, ωστόσο, για τη δημοκρατία μας είναι πως ο λόγος τού Β. Λεβέντη, όπως άλλωστε και των χιμπαντζήδων με τα μαύρα, δεν είναι πλέον περιθωριακός αλλά συγκινεί ένα υπολογίσιμο κομμάτι τού ελληνικού λαού. Σε βαθμό, μάλιστα, που ο Π. Καμμένος να μοιάζει- δεν είναι βεβαίως- με έναν μετρημένο κεντροδεξιό πατριώτη, όπως τον είχε "βαφτίσει" στην Κολυμπήθρα τού Σιλωάμ ο Αλ. Τσίπρας...

Το ίδιο, βεβαίως, συμβαίνει και στον Τύπο, όπου τα συνεχή αυτογκόλ των καθιερωμένων ΜΜΕ έχουν δώσει χώρο σε υποκινητές μίσους τύπου Στ. Χίου να οργιάζουν. Και μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό σήψης δολοφονείται κι ένας ποινικολόγος των εγκλημάτων τού λευκού κολάρου στο κέντρο τής Αθήνας. Τυχαίο;...



Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

Τα success story καταλήγουν σε εκλογές...

Η εθνικιστική ηγεσία τής Καταλονίας μάλλον ήταν πολύ απασχολημένη με τα αυτονομιστικά της ζητήματα και δεν είχε το χρόνο να μελετήσει το ελληνικό 2015. Αν το είχε πράξει, θα είχε συνειδητοποιήσει ότι αν θες να κερδίσεις ένα διπλωματικό μπρα ντε φερ δεν είναι δυνατό ο αντίπαλός σου να γνωρίζει ή να καταλαβαίνει ότι έχεις όρια μέχρι πού θα τεντώσεις το σκοινί. Όπως στην περίπτωση της Ελλάδας η Γερμανία αντιλαμβανόταν ότι το Grexit ήταν "κόκκινη γραμμή" για τον Αλ. Τσίπρα, με τον ίδιο τρόπο κι ο Μ. Ραχόι κατανοεί, ιδίως μετά από την πρόσφατη αλλοπρόσαλλη απόφαση του καταλανικού Κοινοβουλίου, ότι οι καταλανοί δύσκολα θα διακινδυνεύσουν την ανεξαρτητοποίησή τους όταν τα οφέλη της είναι πολύ λιγότερα από τις απώλειες που φέρνει μαζί του ο απομονωτισμός...

Κι αν η Καταλονία είναι ξένος πόνος, το ερώτημα είναι στα καθ' ημάς αν η ελληνική κυβέρνηση είναι διατεθειμένη να αντισταθεί στην αναμενόμενη πίεση από το ΔΝΤ για νέα μέτρα, αν θα πάει σε εκλογές για να αποφύγει την "καυτή πατάτα" ή θα επιχειρήσει αυτό που μόνο ο σημερινός πρωθυπουργός έχει καταφέρει στη μνημονιακή Ελλάδα: να παρουσιάζει κάθε νέα υποχώρηση στο νεοφιλελευθερισμό ως ένα ακόμα βήμα από την απεμπλοκή από την επιτροπεία και τις πολιτικές άγριας λιτότητας...

Το Μαξίμου δικαιολογημένα αμφισβητεί και τις τελευταίες προβλέψεις τού Ταμείου- έχει άλλωστε αποτύχει σε τόσες στο παρελθόν. Φοβάμαι, όμως, πως σε λίγο ούτε οι αριθμοί θα βγαίνουν για την κυβέρνηση, η οποία καλείται από το 2018 να πετυχαίνει το σχεδόν ακατόρθωτο για μια οικονομία η οποία ανακάμπτει δειλά, να φέρνει δηλαδή πρωτογενή πλεονάσματα του ύψους τού 3,5% για σειρά ετών...

Στο Μαξίμου μέχρι σήμερα πορεύτηκαν με αλχημείες- όπως η καθυστέρηση στην έκδοση συντάξεων ή τα κοινοτικά προγράμματα προσωρινής απασχόλησης- για να επιτυγχάνουν τα πρωτογενή πλεονάσματα και να αφηγούνται το δικό τους "success story". Μόνο που η πραγματικότητα βρίσκει πάντοτε τρόπο να σε εκδικείται κι αυτό συμβαίνει τώρα...

Καλά όλα τα περιφερειακά συνέδρια στα οποία πηγαίνει ο πρωθυπουργός, καλές και οι αναπτυξιακές προτάσεις του, ωστόσο στην αγορά εργασίας επικρατεί η ζούγκλα και η κοινωνική δικαιοσύνη μοιάζει με άπιαστο όνειρο, αφού απλώς αλλάζουν τα αφεντικά αλλά όχι και οι τακτικές. Τα βήματα για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, του λαθρεμπορίου και της διαφθοράς είναι αργόσυρτα, την ίδια ώρα που μια νέα διαπλοκή αντικαθιστά την παλιά. Με λίγα λόγια, δεν θα στοιχημάτιζα πολλά χρήματα στο ότι το καλοκαίρι τού 2018 ξεμπερδεύουμε με τα μνημόνια, πολλώ δε μάλλον πως δεν θα έχουν γίνει εκλογές μέχρι τότε...



Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Ένας εξωγήινος μου είπε πως η Ελλάδα τού θυμίζει το Ιράν...

Αν αποκλειστικός σκοπός είναι η όσο το δυνατό μεγαλύτερη εξασφάλιση ότι κάθε μας ενέργεια θα στεφθεί από επιτυχία είναι απαραίτητο να συμβουλευόμαστε και ψυχολόγο ή και ψυχίατρο πριν προχωρήσουμε σε αυτή. Κι αν ο γραφικός πρόεδρος της ΝΔ το συνδέει μόνο με τη νομική αλλαγή φύλου, το πηγαίνω παραπέρα και σας λέω πως αυτό πρέπει να συμβαίνει, για παράδειγμα, και πριν κάποιος παντρευτεί ή κάνει παιδί...

Με το σκεπτικό Μητσοτάκη και σε αυτές τις περιπτώσεις θα έπρεπε να καθίσταται υποχρεωτικό το χαρτί γιατρού. Αλίμονο, όμως, αν από τη φάση τής χειρουργικής επέμβασης για να αναγνωριστεί το δικαίωμα σε κάποιον να αλλάξει και στα χαρτιά φύλο περάσουμε στην ψυχιατρικοποίηση των πάντων, που ναι μεν βολεύει είναι τους επαγγελματίες τού χώρου, αλλά πάντως όχι το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό...

Φυσικά δεν υποτιμώ ούτε την ψυχολογία ούτε την ψυχιατρική και τα οφέλη τους για τα άτομα και τις κοινωνίες. Αν, όμως, οι περισσότεροι συγκλίνουν στην ανάγκη αποϊδρυματοποίησης της ψυχικής υγείας πώς αυτό συνάδει με τα "τρελόχαρτα" για την αλλαγή φύλου; Όταν κάποιος αποφασίζει να λέγεται Γιάννης αντί για Γιάννα ή το αντίστροφο δεν το κάνει στο 99,9% των περιπτώσεων γιατί του το είπε ένας εξωγήινος στον Υμηττό, αλλά γιατί προκύπτει από την ίδια του τη φύση, που η ΝΔ των Γεωργιάδη- Βορίδη, ο Ιερώνυμος, η Ένωση Ακραιοκεντρώων τού Β. Λεβέντη, οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα και οι ακόλουθοί τους θεωρούν αμαρτωλή εν έτει 2017. Σε κάποια επόμενη φάση, συνεπώς, οφείλουμε να καταργήσουμε τις ιατρικές γνωματεύσεις και για τους κάτω των 17, όπως σύντομα θα πρέπει να δώσουμε τη δυνατότητα υιοθεσίας στα γκέι ζευγάρια...

Αλίμονο αν η κυβέρνηση της Αριστεράς θεωρήσει πως ολοκλήρωσε το καθήκον της απέναντι στην προστασία των ατομικών δικαιωμάτων των μειονοτήτων και λουφάξει πάνω στις δάφνες της. Μένει να διανύσουμε πολύ δρόμο ακόμα- όπως φαίνεται κι από τη δημοσκόπηση στην οποία η πλειοψηφία των Ελλήνων από άγνοια και υπολανθάνοντα συντηρητισμό διαφωνεί με το νόμο για την ταυτότητα φύλου- προκειμένου η επίλυση τέτοιου είδους ζητημάτων να θεωρείται αυτονόητη και να μην μετατρέπεται σε ανατολικό ζήτημα. Πολλώ δε μάλλον όταν η εκκλησία συνεχίζει να συμπεριφέρεται ταλιμπανικά και κομματάρχες υποκύπτουν στις ιδεοληψίες της για μερικά ψηφαλάκια παραπάνω...




Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

Μένουμε Ευρώπη, αλλά του μεσαίωνα...

Μπορείς να είσαι ταυτοχρόνως φιλελεύθερος ευρωπαϊστής και πολέμιος του δικαιώματος αυτοπροσδιορισμού τού φύλου; Είναι τόσο πιθανό όσο το να είσαι παραλλήλως και στον ίδιο κόσμο οπαδός τού Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού. Εκτός βεβαίως αν είσαι ΝΔ, οπότε τις ζυγές ημέρες θες να μείνεις Ευρώπη με οποιοδήποτε κόστος, όπως το καλοκαίρι τού 2015, και τις μονές ζητάς από τους πολιτικούς σου αντιπάλους να δηλώσουν αν είναι άθεοι και υποστηρίζεις στα σοβαρά τους εξευτελισμούς που υφίσταται η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας με επιχειρήματα Τσιάρτα για τον Αδάμ και την Εύα...

Η ΝΔ του Κ. Μητσοτάκη, του Αδ. Γεωργιάδη και του Μ. Βορίδη- οι δύο τελευταίοι απόδειξαν για μια ακόμα φορά ότι ο φιλελευθερισμός τους είναι φερετζές των ακροδεξιών τους αντιλήψεων- έχει επιλέξει να συνθέσει τα χειρότερα στοιχεία τής δεξιάς ιδεοληψίας: στο οικονομικό πεδίο τον θατσερικό νεοφιλελευθερισμό τού "δεν υπάρχει κοινωνία παρά μόνο άτομα" και "οι ταξικές ανισότητες είναι στην ανθρώπινη φύση" και στο κοινωνικό τον πιο βαθύ σκοταδισμό, εμπνευσμένο από τη χουντική καπηλεία τής πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας. Για να το πω πιο απλά, στη ΝΔ θέλουν μνημονιακές πολιτικές που επιτείνουν την κοινωνική αδικία στον αιώνα τον άπαντα και μισαλλόδοξες στρατηγικές που δεν επιτρέπουν ούτε καν το στοιχειώδη εκσυγχρονισμό τού θεσμικού πλαισίου στο οποίο βασίζεται η ζωή στην Ελλάδα και την υπεράσπιση των μειονοτήτων, που αποτελεί στην τελική ένδειξη σεβασμού τής ίδιας της δημοκρατίας...

Το ίδιο έκθετοι, και σε μεγαλύτερο βαθμό, είναι όσοι αυτοσυστήνονται ως προοδευτικοί αλλά ψάχνουν να βρουν δικαιολογίες για να καταψηφίσουν, είτε για μικροκομματικούς, ψηφοθηρικούς λόγους είτε από φόβο μπροστά στην οργή τού παπαδαριού. Το αίτημα για τη δυνατότητα νομικής αλλαγής φύλου σε νεώτερη ηλικία από τα 18 βρίσκει σύμφωνους όχι μόνο τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, αλλά και τους ειδικούς επιστήμονες, εφαρμόζεται δε σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη- ακόμα και στην υπερσυντηρητική, καθολική Ιρλανδία το όριο είναι στα 14 έτη- και, τέλος πάντων, δεν είναι σοβαρός λόγος για να μην αποδοθεί ένα δικαίωμα που είναι αυτονόητο σε όποιον γεννήθηκε κι αισθάνεται άνδρας ή γυναίκα...

Ούτε η εκκλησία θα καταστραφεί, όπως δεν καταστράφηκε με τον πολιτικό γάμο, τις ταυτότητες ή το σύμφωνο συμβίωσης. Το ξέρει και η ίδια αλλά πολεμά το τρέχον νομοσχέδιο είτε λόγω μεσαιωνικών πεποιθήσεων είτε γιατί το βλέπει ως παιχνίδι εξουσίας κι επιβολής. Από τους παπάδες και τους νεοορθόδοξους δεν περίμενα τίποτα καλύτερο. Δεν μπορώ, όμως, να ισχυριστώ το ίδιο για τους αυτοαποκαλούμενους προοδευτικούς και φιλελεύθερους... 

   

Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Κομαντάντε, μην βυθιστείς ακόμα στον αιώνιο ύπνο, σε χρειαζόμαστε...

"Τι με κοιτάτε, πυροβολήστε, έναν άνθρωπο θα σκοτώσετε μόνο", ήταν τα τελευταία λόγια τού Τσε Γκεβάρα μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα στις 9 Οκτωβρίου 1967. Κι εκείνος, όμως, γνώριζε τη στιγμή που έφτυνε κατάμουτρα τους χαφιέδες τής CIA και τον ίδιο τον θάνατο ότι ο ίδιος δεν ήταν ένας ακόμα άνθρωπος, όπως οι περισσότεροι ανάμεσά μας που ζούμε και πεθαίνουμε δίχως να πάρουμε μυρωδιά για το τι σημαίνει πραγματικά να ζεις. Κι ας αγάπησε τους κοινούς ανθρώπους κι ας τους υπερασπίστηκε κυριολεκτικώς μέχρι τελευταίας ρανίδας τού αίματός του.Ο Κομαντάντε ήταν μια bigger than life προσωπικότητα, γι' αυτό και 50 χρόνια από τη δολοφονία του, σχεδόν 30 έτη από την κατάρρευση της ψευδαίσθησης του υπαρκτού σοσιαλισμού και την ώρα που η αγαπημένη του Κούβα υποκύπτει στα απατηλά θέλγητρα του καζινοκαπιταλισμού παραμένει η διαχρονική ενσάρκωση της αδικαίωτης επανάστασης, όπως εν τέλει καταλήγει κάθε επανάσταση που βάζει ημερομηνία λήξης...

Ο Κ. Μητσοτάκης το έθεσε άκομψα, αλλά αρκετοί συμφωνούν μαζί του πως οι επαναστάσεις είναι άσκοπες, αφού στο τέλος οι επαναστάτες- σαν μια σισύφεια επανάληψη με δόσεις Όργουελ- καταλήγουν το ίδιο ή και περισσότερο δυνάστες με τους τυράννους που αντικατάστησαν στην εξουσία. Βρισκόμαστε λίγες ημέρες και πριν τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την Οκτωβριανή Επανάσταση, που θάφτηκε κάτω από το βούρκο τού σταλινισμού, και οι θιασώτες τού μοιρολατρισμού θεωρούν πως διαθέτουν ένα ακόμα επιχείρημα στην άκαπνη φαρέτρα τους...

Λησμονούν, ωστόσο, ή παριστάνουν πως λησμονούν ότι δίχως την Οκτωβριανή ή την Κουβανική Επανάσταση η εργατική τάξη θα εξακολουθούσε να παίζει το ρόλο τού κομπάρσου σε μια γραμμική ιστορική πορεία προς την απόλυτη κοινωνική αδικία. Σκεφτείτε τις Θάτσερ, τους Ρέιγκαν ή τους Τραμπ αυτού του κόσμου και πόσο πιο αδυσώπητοι θα ήταν αν ο θείος Κάρολος δεν προέτρεπε τους προλετάριους να απαλλαγούν από τις αλυσίδες τους γιατί έχουν έναν κόσμο ολόκληρο να κερδίσουν...

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Τσε θα αποτελεί την αιώνια υπενθύμιση πως εχθρός τής ανθρωπότητας και δη των πιο κατατρεγμένων ανάμεσά της δεν είναι η επανάσταση, αλλά η επανάσταση που σταματά να είναι διαρκής. Ο ίδιος το έκανε πράξη, αφού θα μπορούσε να είχε παραμείνει στην Κούβα κι έστω στη σκιά τού Φιντέλ να απολαμβάνει τη δόξα των νεανικών του κατορθωμάτων μέχρι τα βαθιά του γεράματα. Προτίμησε, όμως, να μαζέψει τα μπογαλάκια του και να πολεμήσει πρώτα στο Κονγκό και μετά στη Βολιβία αντί να συλλέγει εφήμερες τιμές.

Γι' αυτό, άλλωστε, και η δολοφονία του ήταν πολύ πιο απαραίτητη για τις δυνάμεις τής συντήρησης από εκείνη του Φιντέλ. Αλίμονο αν ο Τσε νικούσε σε κάθε νέα μάχη που θα έδινε και είχαμε ένα, δύο, χίλια Βιετνάμ, όπως προέτρεπε την οικουμένη. Σε μια τέτοια περίπτωση θα γκρεμίζονταν θρόνοι και βεβαιότητες που δεν πρέπει να γκρεμιστούν αν θέλουμε οι λίγοι να κλέβουν το ψωμί των πολλών στον αιώνα τον άπαντα...

Ο Τσε, επομένως, είναι ζωντανός, ολοζώντανος και περιμένει να ταφεί με κάθε μεγαλοπρέπεια όταν η πάλη των τάξεων δεν θα συνιστά απλώς άλλοθι κατάληψης της εξουσίας- έτσι δεν είναι Αλέξη;-, αλλά θα έχει οδηγήσει στον πόλεμο που θα φέρει το τέλος όλων των πολέμων, αυτόν υπέρ τής κοινωνικής δικαιοσύνης. Μέχρι τότε η ανάμνησή του μας είναι τόσο απαραίτητη όσο και το οξυγόνο που αναπνέουμε...

 

    

Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

Μου αρκεί και η υποκειμενική αξιολόγηση για τους τεμπέληδες...

Δεν ξέρω αν εκείνοι στους οποίους απευθύνθηκε ο Εμ. Μακρόν προτρέποντάς τους να βρουν κάποια εργασία αντί να τα κάνουν όλα μπουρδέλο είναι πράγματι κατατρεγμένοι εργάτες ή συνδικαλιστές- αεριτζήδες. Γνωρίζω, όμως, ότι στην Ελλάδα αρκετοί ανήκουν στην τελευταία κατηγορία, ιδίως στο δημόσιο τομέα λόγω εξασφαλισμένης μονιμότητας, κι αυτή είναι η μεγάλη τραγωδία τής εργατικής τάξης και των μικρομεσαίων: υποτίθεται πως τους υπερασπίζονται άνθρωποι οι οποίοι έχουν ξεχάσει τι σημαίνει δουλειά, αν το είχαν μάθει ποτέ...

Όταν δεν κοπροσκυλιάζουν, διοργανώνουν απεργίες για να μην αξιολογούνται με το εύκολο επιχείρημα πως η αξιολόγηση δεν θα είναι αντικειμενική. Δεν είναι δυνατό να γίνεται για πολύ καιρό ακόμα ανεκτό να επισπεύδεται, για παράδειγμα, η απονομή συντάξεων για να μην χαθεί η υποδόση των 800 εκατομμυρίων ευρώ. Όποιος χρειάζεται μπαμπούλες για να κάνει τη δουλειά του να μας αδειάσει τη γωνιά. "Αγαπητοί" μου εργατοπατέρες, η απόλυτη αντικειμενικότητα δεν ανήκει σε αυτόν τον κόσμο, αλλά αν είναι κάποιοι να βιδώνονται σε μια θέση από τα 25 μέχρι τα 65 τους ανεξαρτήτως της προσφοράς τους, μου αρκεί και η υποκειμενική αξιολόγηση...

Οι Έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι δεν έχουν χαλασμένο DNA και οι ιδιωτικοί ανώτερο. Πολλοί, άλλωστε, που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα μια χαρά θα αποδέχονταν μια θέση στο Δημόσιο αν τους προσφερόταν στο πιάτο. Όλοι τους, ωστόσο, είναι θύματα μιας παγιωμένης νοοτροπίας τής ήσσονος προσπάθειας με τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη...

Αρκεί και μόνο να σκεφτείτε πόσοι ανάμεσά σας θα εξακολουθούσατε να εργάζεστε αν σας πρόσφεραν μηνιαίως ένα ποσό που θα σας εξασφάλιζε μια πολύ άνετη διαβίωση. Γι' αυτό και είναι καταστροφική η νεοφιλελεύθερη επιλογή να ταυτίζει τις ακαδημαϊκές γνώσεις αποκλειστικώς με την αγορά εργασίας δίχως να υπολογίζει πως ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι μια μηχανή που παράγει σε αντάλλαγμα για πενταροδεκάρες, αλλά έχει κι άλλες ανησυχίες, κι ας είναι λιγότερο επικερδείς...

Όλα, εξάλλου, καταλήγουν σε μια απαίτηση που δεν είναι λαϊκή, αλλά μακροπρόθεσμα θα  ωφελούσε το λαό πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο αίτημά του: να ληφθούν αποφάσεις που θα αψηφούν το πολιτικό κόστος, όχι σε ένδειξη επιβολής όπως παλιότερα έκανε η Μ. Θάτσερ ή ενδεχομένως σήμερα να επιχειρεί ο Εμ. Μακρόν, αλλά γιατί μόνο αν χτυπηθούν ο μικροκομματισμός κι ο συντεχνιασμός θα μπορέσουν να αναπνεύσουν ελεύθερα οι υγιείς δυνάμεις τού τόπου...

Σε διαφορετική περίπτωση η δημόσια συζήτηση θα συνεχίσει να περιστρέφεται γύρω από αστειότητες, όπως το δημοψήφισμα που ζητά το Άγιο Όρος για την ταυτότητα φύλου, που μας γυρίζουν πίσω στο μεσαίωνα. Αν φύγαμε ποτέ από αυτόν...


Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

Γιοφύρι τού Τσιάρτα ο διαχωρισμός κράτους-εκκλησίας...

Το να ισχυρίζεσαι, όπως ο Β. Τσιάρτας, πως οι άνθρωποι δεν μπορούν να επιλέξουν το φύλο τους όταν τα νομιμοποιητικά τους έγγραφα δεν ταιριάζουν με αυτό που αισθάνονται οι ίδιοι, επικαλούμενος την Αδάμ και την Εύα είναι σαν να λες επίσης πως οι άνθρωποι δεν είναι δυνατό να κυκλοφορούν με αυτοκίνητα γιατί οι πρωτόπλαστοι κυκλοφορούσαν με τα ποδιά κι αν ο θεός ήθελε τα ΙΧ θα τους τα είχε δώσει με τη μία και δεν θα περίμενε να τα δημιουργήσουν οι απόγονοι των δημιουργημάτων του μετά από αιώνες. Ο Β. Τσιάρτας είναι ένας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που έκανε την περιουσία του κλοτσώντας τη μπάλα πολύ καλά με το αριστερό κι όχι χάρη στις ακαδημαϊκές του γνώσεις.

Η τραγωδία είναι, ωστόσο, πως ζουν ανάμεσά μας κι άνθρωποι και με πανεπιστημιακά πτυχία στην κατοχή τους που ταυτίζουν τους διεμφυλικούς με άρρωστους και παιδόφιλους. Είναι οι ίδιοι που θεωρούν, για παράδειγμα, και τις γυναίκες κατώτερες γιατί προήλθαν από το πλευρό τού Αδάμ και τον παρέσυραν να δαγκάσει το μήλο και τους μετανάστες και τους πρόσφυγες συλλήβδην τζιχαντιστές...

Φυσικά ο καθένας έχει δικαίωμα να πιστεύει στον θεό, στον Άγιο Βασίλη, στα φαντάσματα και στο ότι ο Παναθηναϊκός θα ξαναπάρει πρωτάθλημα και να δημοσιοποιεί αυτήν του την άποψη. Όπως κι αν έχει, τη μεγαλύτερη ευθύνη για την θέσπιση, διαιώνιση κι επικαιροποίηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν εκείνοι που δεν πιστεύουν στο σκοταδισμό ως modus vivendi, ακόμα κι όταν είναι μειοψηφία σε μια κοινωνία...

Αν, άλλωστε, περιμέναμε να γίνουν πλειοψηφικές θέσεις όπως η κατάργηση της δουλείας ή η παραχώρηση ίσων δικαιωμάτων στις γυναίκες ενδεχομένως ακόμα να φορούσαμε αλυσίδες στα πόδια και να μην υπήρχε ούτε μία γυναίκα που να ασχολείται με κάτι άλλο από το νοικοκυριό της. Βεβαίως κάποιοι πολύ θα το ήθελαν ο νόμος τής ζούγκλας να γίνει και καταστατικός χάρτης τής χώρας, γι' αυτό και η δημοκρατία είναι ένα πολίτευμα επαγρύπνησης κι όχι εφησυχασμού...

Σε αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση οφείλει να μην υποταχθεί ξανά στην προκλητική απαίτηση της Ανίερης Συνόδου να μην συζητηθεί ο διαχωρισμός κράτους- εκκλησίας στην επικείμενη Συνταγματική Αναθεώρηση. Οι παπάδες ας ασχοληθούν επιτέλους αποκλειστικώς με την πνευματική τους αποστολή κι ας μην εμπλέκονται εκεί που δεν τους έχει δώσει δικαιοδοσία ούτε ο θεός τους. Αρκετή είναι η ζημιά που έχουν κάνει μέχρι τώρα με την ταλιμπανοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, το συντηρητισμό που υποθάλπουν και την οπισθοδρόμηση που καλλιεργούν για να μην μείνουν ποτέ δίχως μάσα. Ήμαρτον!






     

Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

Τρελός και παλαβός, αλλά τον Άδωνι φοβάται ο Τσίπρας...

Οι τακτικοί αναγνώστες αυτού του ιστότοπου γνωρίζετε ότι δεν τρέφω καμία συμπάθεια για τον Αδ. Γεωργιάδη. Κι αυτό όχι μόνο για τις ακραίες αντιλήψεις του είτε στο οικονομικό είτε στο κοινωνικό πεδίο ή για το ύφος χιλίων καρδιναλίων ενός ημίτρελου, αλλά κυρίως γιατί δεν διαθέτει ούτε καν το θάρρος να υπερασπίζεται τις ιδεοληψίες του. Απλώς τις "μακιγιάρει" για να μην φαίνεται κάτω από το δήθεν κεντρώο, φιλελεύθερο προσωπείο του ότι στην πραγματικότητα η κοσμοθεωρία του δεν έχει αλλάξει καθόλου από τότε που του έκανε αφιερώσεις ο δικτάτορας Παττακός κι αποτελούσε ένα από τα πρωτοπαλίκαρα του ακροδεξιού ΛΑΟΣ του Γ. Καρατζαφέρη...

Στην προσπάθειά του, ωστόσο, να γίνει όσο πιο δημοφιλής γίνεται σε όλο και περισσότερους κατανοεί ότι ο μισαλλόδοξος εθνικισμός του χρειάζεται ένα σουλούπωμα για να είναι ευπώλητος σαν τα βιβλία του. Όπως θα τραγουδούσε, όμως, κι ο Φρανκ Σινάτρα, "τι είναι ένας άνδρας αν δεν λέει αυτά που πραγματικά πιστεύει";...

Δεν είναι τυχαίο, ωστόσο, πως τα φίλα προσκείμενα στην κυβέρνηση ΜΜΕ έχουν στοχοποιήσει εδώ και καιρό τον Αδωνι, ο οποίος βεβαίως είναι από μόνος του μια καρικατούρα αλλά δεν είναι αυτή η βασική αιτία. Αν η ΝΔ έχει κάποιες ελπίδες να κερδίσει τις επόμενες εκλογές αυτές τις οφείλει πρωτίστως στον γραφικό αντιπρόεδρό της, ο οποίος είναι περισσότερο έξυπνος μέσα στην ηλιθιότητά του από όσο πιστεύουν αρκετοί...

Όπως, άλλωστε, μπορεί να ισχυριστεί κι ο Αλ. Τσίπρας, θέλει ταλέντο να χρησιμοποιείς στον πολιτικό σου λόγο επιχειρήματα που μέχρι πρότινος απέρριπτες και να το παρουσιάζεις σαν να μην έχεις μετακινηθεί ούτε χιλιοστό από τις αξίες σου. Αφήστε που στο εθισμένο στα τηλεοπτικά σκουπίδια λούμπεν προλεταριάτο αυτό το είδος λαϊκισμού που θεριεύει παρασιτώντας πάνω σε αληθινά περιστατικά είναι αρκετά δημοφιλές. Πολύ πιο δημοφιλές, πάντως, από τον άχαρο Κ. Μητσοτάκη με τις πολλές αμαρτίες στο βιογραφικό του...

Μπορεί, όμως, μόνος του ο Αδ. Γεωργιάδης να νικήσει τον Αλ. Τσίπρα; Δεν θα το μπορούσε ακόμα κι αν ήταν ο Μάικλ Τζόρνταν της πολιτικής. Ο πρωθυπουργός, η κυβέρνηση κι ο ΣΥΡΙΖΑ θα ηττηθούν, αν ηττηθούν, από την πραγματικότητα κι όχι από την αστεία αντιπολίτευση...

Αν η χώρα σε ένα χρόνο από τώρα δεν έχει καταφέρει να σταθεί μόνη της στα πόδια της το μόνο ανοιχτό ερώτημα για τις επόμενες εκλογές θα είναι το εύρος της επικράτησης της ΝΔ και των κεντροαριστερών εξαπτέρυγών της. Αν πάλι ο Αλ. Τσίπρας αποδειχθεί επτάψυχος, βλέπω τον Άδωνι να επιστρέφει μόνιμα στις τηλεπωλήσεις για να βγάζει το μεροκάματο όπως ξέρει καλύτερα, ουρλιάζοντας ανοησίες...

 

Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

Με μπουρδέλα, "φρουτάκια", όπλα και ναρκωτικά η ανάπτυξη είναι εξασφαλισμένη...

Έχω μια πολύ καλή πρόταση για να έρθει η ανάπτυξη γρηγορότερα κι εκκωφαντικά, γι' αυτό και ζητώ άμεση χρηματοδότηση από την ΕΕ: να ανοίξει σε κάθε οικοδομικό τετράγωνο από ένας οίκος ανοχής, ένα μαγαζί με "φρουτάκια", ένα οπλοπωλείο και να στηθεί ένας πάγκος όπου ο καθένας θα μπορεί να προμηθεύεται το ναρκωτικό τής επιλογής του...

Με το που δώσει το ΟΚ η πολιτεία να είστε σίγουροι ότι θα "φυτρώσουν" χιλιάδες τέτοια μαγαζιά, ιδίως αν παραχωρηθεί στους επιχειρηματίες ειδικό φορολογικό καθεστώς. Το ερώτημα, όμως, σε μια τέτοια περίπτωση θα ετίθετο ακόμα πιο πιεστικά: τέτοια ανάπτυξη θέλουμε;...

Είναι άδικο να συγκρίνεται το Ελληνικό ή η Beat με μπουρδέλα και κοκαΐνες, κάπως όμως έπρεπε να κάνω πιο παραστατικό το επιχείρημά μου. Η ουσία, ωστόσο, είναι πως στο όνομα μιας θολής ανάπτυξης με ημερομηνία λήξης δεν είναι δυνατό να μετατραπεί η χώρα σε ένα απέραντο καζίνο και οι νόμοι της για κάποιους να ισχύουν και για κάποιους άλλους όχι...

Ναι, να προχωρήσει η επένδυση στο Ελληνικό, έστω κι αν γίνεται στο φαραωνικό κιτς πρότυπο του Ντουμπάι, αλλά δεν χρειάζεται να ποδοπατήσουμε κι ό,τι αρχαίο βρούμε στο δρόμο μας. Υποτίθεται, άλλωστε, πως στη ΝΔ κάποιοι δεν θέλουν να ψηφίσουν το νομοσχέδιο για την αναγνώριση φύλου βασιζόμενοι στα ήθη και στις παραδόσεις μας. Ναι, να λειτουργεί επίσης η Beat, αλλά να φορολογείται όπως ο κάθε ταξιτζής...

Το θέμα είναι πως στην Ελλάδα οι πολιτικές αποφάσεις λαμβάνονται κυρίως με βάση δύο κριτήρια: στην καλύτερη περίπτωση την ιδεοληψία και στη χειρότερη το συμφέρον- ατομικό, κομματικό, επιχειρηματικό, τραπεζικό...

Ό,τι καλό συμβαίνει συνήθως οφείλεται είτε στην τύχη είτε στο ότι δεν συγκρούεται άμεσα με ιδεοληψίες και συμφέροντα. Γι' αυτό, άλλωστε, και το πολιτικό μας προσωπικό διακρίνεται από μετριότητα και γι' αυτό πολύ φοβάμαι πως ακόμα κι αν τα μνημόνια εν τη στενή εννοία τελειώσουν το καλοκαίρι τού 2018 είναι τόσο βαθιά ριζωμένα μέσα μας ως νοοτροπία που θα τα ξαναβρούμε γρήγορα μπροστά μας...



Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

Από πότε η Αριστερά στηρίζει τον εθνικισμό;...

Το καταλανικό δημοψήφισμα είναι αντισυνταγματικό, αφού το Σύνταγμα της Ισπανίας απαγορεύει ρητώς οποιαδήποτε απόσχιση, όπως συμφώνησε άλλωστε και η Δικαιοσύνη της χώρας. Πέραν τούτου, συντηρεί έναν εθνικισμό ο οποίος ναι μεν βασίζεται σε ιστορικές αδικίες- η Καταλονία υπήρξε πράγματι προπύργιο της δημοκρατίας την εποχή τού Φράνκο, ο οποίος κυνήγησε ανελέητα τον πληθυσμό της-, αλλά όχι και στην πραγματικότητα του 2017, η οποία θέλει την Καταλονία να απολαμβάνει περισσότερη αυτονομία κι έσοδα από τον εθνικό προϋπολογισμό από οποιαδήποτε ίσως άλλη ισπανική περιφέρεια.

Ούτε συγκινούμαι από κορώνες όπως αυτές της ποδοσφαιρικής ομάδας τής Μπαρτσελόνα, η οποία θεωρώ αδιανόητο να αυτοαποκλειστεί από την ισπανική λίγκα και συνεπακόλουθα από το Champions League μόνο και μόνο για να συνεχίσει να ταΐζει εθνικιστική υπερηφάνεια τούς οπαδούς της. Για όλα αυτά και για πολλά ακόμα αναρωτιέμαι γιατί η Αριστερά στηρίζει ένα εθνικιστικό, αυτοκαταστροφικό παραλήρημα...

Αν ήμουν, ωστόσο, ο Μ. Ραχόι θα επέτρεπα στους Καταλανούς να αυτοεξευτελιστούν και να προχωρήσουν στο δημοψήφισμα δίχως εμπόδια από το να τους διώκω και με τη βία, ηρωοποιώντας στην ουσία εθνικιστικά αντανακλαστικά. Αν κι ο ίδιος δεν είχε αναγάγει σε μέγα ζήτημα τους κουτσαβακισμούς κακομαθημένων παιδιών, η Ισπανία δεν θα έβγαινε σήμερα πολλαπλώς τραυματισμένη από μια ιστορία η οποία μπορεί και να οδηγήσει στο ντε φάκτο διαμελισμό της. Όταν μετατρέπεις σε απαγορευμένο καρπό την ανεξαρτησία, τότε τον κάνεις θελκτικό ακόμα και σε ανθρώπους που αντιλαμβάνονται ότι μια ανεξάρτητη Καταλονία δίχως διεθνή αναγνώριση κι εμπορικές συναλλαγές είναι καταδικασμένη να εξελιχθεί σε Κόσοβο της Ιβηρικής Χερσονήσου...

Την ίδια ώρα, πάντως, δεν μπορώ παρά να στηλιτεύσω την υποκρισία των εκπροσώπων και των οπαδών τού ακραίου κέντρου στη χώρα μας, οι οποίοι βαφτίζουν δικτάτορα τον δημοκρατικώς εκλεγμένο πρόεδρο της Βενεζουέλας, Ν. Μαδούρο, για τη βία που χρησιμοποιεί απέναντι στους πολίτες του, αλλά κλείνει τα μάτια όταν ο όντως επίσης δημοκρατικώς εκλεγμένος- αν και με ψήφο ανοχής κι όχι με το ποσοστό Μαδούρο- Μ. Ραχόι πράττει περίπου τα ίδια. Καταδικάζουν οι νεοφιλελεύθεροι τη βία από όπου κι αν προέρχεται ή, μήπως, η δεξιά κρατική βία είναι καλύτερη της αριστερής κρατικής βίας; Όχι τίποτα άλλο, αλλά για να καταλαβαίνουμε όλοι ότι όταν γενικεύουμε δίχως να γνωρίζουμε, καταλήγουμε σε αφορισμούς οι οποίοι συνιστούν δομικό στοιχείο τού φασισμού...

 

   

Πέμπτη, 28 Σεπτεμβρίου 2017

Αν δεν σπας αβγά δεν είσαι ούτε μάγειρας ούτε ηγέτης...

Κάποτε καθηγητής μου μας προέτρεπε να φτύνουμε στο πάτωμα κάθε φορά που θα αναφερόμασταν στο όνομα της Μ. Θάτσερ και δεν είχε άδικο. Ο νεοφιλελευθερισμός- η ιδεοληψία που κυριαρχεί τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες ανά τον κόσμο- οφείλει πολλά στη "Σιδηρά Κυρία" και στην επιμονή της να τον καταστήσει modus vivendi...

Σε αντίθεση, ωστόσο, με τη συντριπτική πλειονότητα των σημερινών ηγετών η "Μάγκι" διέθετε το πείσμα, την αποφασιστικότητα και την αντοχή να συγκρουστεί με κατεστημένες αντιλήψεις και το αποκαλούμενο πολιτικό κόστος προκειμένου να υλοποιήσει τις θεωρίες της. Μακάρι να διέθεταν τα ίδια χαρίσματα οι αυτοαποκαλούμενοι προοδευτικοί ηγέτες. Σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα θύμιζε σήμερα η σοσιαλδημοκρατία νεκροταφείο πολιτικών φιλοδοξιών...

Μέσα σε αυτό το σκηνικό ο Εμανουέλ Μακρόν μοιάζει με εξαίρεση, έστω κι αν δεν είναι πάντοτε τόσο φωτεινή όσο θα έπρεπε. Ο ίδιος δεν έχει διστάσει να αποκαλέσει το πολιτικό του όραμα ένα συνδυασμό των καλύτερων στοιχείων τού σοσιαλισμού και του φιλελευθερισμού. Ο σοσιαλφιλελευθερισμός είναι, επομένως, το μέλλον το οποίο πρέπει να προσδοκούμε; Όχι, αλλά έχουμε ανάγκη, ιδίως στην Ευρώπη, από πολιτικούς και πολιτικές που σπάνε αβγά, έστω κι αν το αποτέλεσμα δεν είναι πάντοτε "γευστικό". Έχουν τεθεί, πάντως, οι βάσεις- με δεδομένη τη διάθεση και της Ανγκ. Μέρκελ να συζητήσει τις προτάσεις τού προέδρου τής Γαλλίας για την ΕΕ των επόμενων χρόνων- ώστε από τον αυτόματο πιλότο ο οποίος αντιδρά μόνο όταν το αεροπλάνο χάνει ύψος να περάσουμε στο σχεδιασμό και στην υλοποίηση πολιτικών οι οποίες θα διατηρήσουν ζωντανό το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης προς την κατεύθυνση ωστόσο της κοινωνικής δικαιοσύνης και της δημοκρατίας κι αλληλεγγύης...

Φυσικά και είναι πολύ κρίσιμο ποιος θα είναι ο επόμενος υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας κι αν η καγκελάριος θα εμμείνει στη μεταρρυθμιστική της διάθεση ή γι' άλλη μια φορά θα υποκύψει στην ευκολία τής επίκλησης όρων και προϋποθέσεων που εξυπηρετούν κατά προτεραιότητα τη χώρα της. Όπως κι αν έχει, ωστόσο, η ορμή τού Εμανουέλ Μακρόν την έχει ταρακουνήσει. Ακόμα, όμως, κι αν η ΕΕ αποκτήσει υπουργό Οικονομικών, κοινό προϋπολογισμό και στρατό το ερώτημα είναι με ποιο σκοπό. Γιατί αν αυτός είναι απλώς να θεσμοποιηθεί η λιτότητα, η αντιαναπτυξιακή προσήλωση στη στείρα δημοσιονομική πειθαρχία και το κλείσιμο των συνόρων με δημοκρατικό αμπαλάρισμα τότε καλύτερα να το διαλύσουμε από τώρα το μαγαζί...

Είναι θετικό πως βρισκόμαστε στην εποχή κατά την οποία έχουμε αποδεχθεί το τέλμα κι αναζητάμε πώς θα ξεκολλήσουμε από αυτό. Θα γίνω πιο αισιόδοξος μόνο αν το κάρο βγει από το βούρκο για να ακολουθήσει άλλη πορεία από αυτή που το έφερε στο να βουλιάξει...



Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

Οι τραβεστί που σιχαίνομαι: Ρατσιστές που ντύνονται σοφιστές...

Ο ρατσισμός, ακριβώς επειδή αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως ρατσισμό, αναζητά καλές δικαιολογίες για να στέκεται στα πόδια του. Γι' αυτό και προτιμώ εκείνον που θα πει ξεκάθαρα ότι απεχθάνεται τους τραβεστί από αυτόν που ενώ αισθάνεται ακριβώς το ίδιο θα ντύσει τη μισαλλοδοξία του με λογικοφανή στολίδια. Θα σου πει, για παράδειγμα, πως αν δοθεί η δυνατότητα επιλογής φύλου, σύμφωνα με το νομοσχέδιο που βρίσκεται στη Βουλή, τότε μπορεί κάποιοι να το χρησιμοποιήσουν για να γλιτώσουν από φορολογικές ή ποινικές τους υποθέσεις...

Με το δικό τους σκεπτικό θα έπρεπε να απαγορεύσουμε και το γάμο, αφού κάποιοι κάνουν εικονικό για να αποκτούν άδεια παραμονής. Όπως καταλαβαίνετε, όσοι τέλος πάντων κάνετε προσπάθεια να καταλαβαίνετε ακόμα κι αυτό με το οποίο διαφωνείτε, τέτοιου είδους επιχειρήματα θα θεωρούνταν παιδικά ακόμα κι από τους σοφιστές...

Άκουσα, μάλιστα, το επιχείρημα από βουλευτές τής ΝΔ πως ορισμένοι θα κάνουν απανωτές αλλαγές φύλου, εξυπηρετώντας παράνομα συμφέροντά τους! Λες κι έχει γίνει αυτό πολλές φορές στις χώρες όπου εφαρμόζεται η επιλογή φύλου ή λες και δεν θα επιλαμβάνεται δικαστήριο, αλλά θα πηγαίνει καθένας στο αστυνομικό τμήμα και με μια υπεύθυνη δήλωση τις καθημερινές θα είναι άνδρας και τα σαββατοκύριακα γυναίκα. Καιρός, επομένως, να σοβαρευτούμε, να αντιληφθούμε ότι ζούμε στο 2017, ότι ανήκουμε στις αναπτυγμένες χώρες κι ότι η απαγόρευση του στοιχειώδους αυτοπροσδιορισμού δεν προσβάλλει κατά βάση το νομικό μας πολιτισμό, αλλά την ίδια την ανθρώπινη υπόστασή μας..

Οι επιτήδειοι θα βρίσκουν παραθυράκια σε κάθε νόμο και χρήσιμο είναι να "κλειστούν" όσο το δυνατό περισσότερα μέχρι να ψηφιστεί ο συγκεκριμένος νόμος. Αλίμονο, όμως, αν κλείνουμε και τα μάτια σε μια κοινωνική πραγματικότητα άμεσα συνδεόμενη με βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, προτάσσοντας τις εξαιρέσεις και λησμονώντας πόσο έχουν υποφέρει οι διεμφυλικοί συμπολίτες μας...

Φυσικά με τη δυνατότητα επιλογής φύλου δεν διπλοκλειδώνουμε πίσω μας την πόρτα των διακρίσεων, απλώς δεν την αφήνουμε κι ορθάνοιχτη σε όσους δεν ανέχονται τίποτα άλλο πέρα από τον κομπλεξισμό τους. Πολλώ δε μάλλον όταν κατ' εξοχήν συντηρητικοί θεσμοί όπως η εκκλησία επιμένουν να βλέπουν τον κόσμο όπως τον έβλεπαν το μεσαίωνα. Το παιχνίδι, ωστόσο, της πραγματικής ισότητας θα κριθεί από τις νεώτερες γενιές, οι οποίες από καθήκον απέναντι στη νιότη τους οφείλουν να είναι και πιο ανοιχτόμυαλες. Από αυτές ευελπιστώ περισσότερο να δώσουν τέλος στον κακοποιητικό λόγο, που συνήθως υποκρύπτει πολλά απωθημένα από εκείνους που τον χρησιμοποιούν συχνά...

Το νομοσχέδιο για τη δυνατότητα επιλογής φύλου συνιστά, συνεπώς, ένα πρώτο πολύ καλό βήμα, έστω κι αν για να ψηφιστεί υποχρεώθηκε ο Αλέξης Τσίπρας να υπερασπιστεί τον πολυτελή βίο τού κυβερνητικού του εταίρου. Μερικές φορές τέτοιου είδους συμβιβασμούς μπορείς να τους χαρακτηρίσεις κι έντιμους κι όχι μακιαβελικούς...






Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

Καλύτερα ανώνυμοι κι ανεύθυνοι παρά Anonymous και μπλεγμένοι...

Πόσο μεγάλη κοινωνική ανάγκη είναι αλήθεια η... αλήθεια; Πόσο την θέλουμε ή πόσο προσπαθούμε να την αποφεύγουμε ακόμα κι όταν στέκεται μπροστά μας γυμνή κι άσχημη; Στην θεωρία όλοι την αναζητάμε και κατηγορούμε όσους μας την αποκρύβουν. Μα όταν έρχεται η ώρα να την κοιτάξουμε κατάματα στρέφουμε αλλού το βλέμμα φοβούμενοι πως δεν θα είναι τόσο βολική όσο θα την θέλαμε. Αφήστε που η αλήθεια τού καθενός μας είναι διαφορετική από του άλλου οπότε ποιος ο λόγος να κακοκαρδιζόμαστε;...

Πόσο σίγουροι είμαστε, για παράδειγμα, ότι επιθυμούμε οι Anonymous Greece να ξεσκεπάσουν όλα τα κακώς κείμενα της κυβέρνησης ή της Τραπέζης της Ελλάδος; Μήπως είναι προτιμότερο να αποκοιμιόμαστε με συλλογικούς μύθους, έστω κι αν δεν στάθηκαν στο ύψος των ιστορικών περιστάσεων, από το να τους δούμε να αποκαθηλώνονται και μαζί με αυτούς τις ψευδαισθήσεις μας;...

Αν ήμασταν, άλλωστε, τόσο διαπρύσιοι θιασώτες τής αλήθειας δεν θα θέταμε τόσο υψηλά νομικά εμπόδια στην αποκάλυψή της ούτε θα περιμέναμε από ακτιβιστές να την φέρνουν στο φως. Θα την είχαμε κατά κάποιο τρόπο θεσμοποιήσει και νομιμοποιήσει. Μόνο που ποιος είναι διατεθειμένος να ριψοκινδυνεύσει την κατάρριψη εθνικών ή κοινωνικών μύθων που μας έφεραν μέχρι εδώ και η αποκαθήλωσή τους μπορεί να συνδεθεί εκβιαστικώς με το μέλλον τού έθνους;...

Η άγνοια είναι σωτήρια για την εύθραυστη ψυχοσύνθεσή μας, μας γλιτώνει από ένα σωρό μπελάδες να επαφιέμαστε στην καλή προαίρεση θεών κι ανθρώπων για να πορευόμαστε εν γαλήνη, τρέμοντας στην ιδέα ανάληψης οποιασδήποτε ευθύνης. Γι' αυτό κι αρκούμαστε στην κοινοβουλευτική ολιγαρχία αντί να απαιτούμε όλο και μεγαλύτερη συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων τώρα που οι νέες τεχνολογίες το καθιστούν εύκολο...

Κρατάμε για τον εαυτό μας το δικαίωμα να πετάμε ντομάτες κι αβγά στους πολιτικούς και τους παραχωρούμε σε αντάλλαγμα το δικαίωμα να αποφασίζουν για τις ζωές μας με ερημοδικία μας. Το θεωρούμε, μάλιστα, κι επωφελή ανταλλαγή, μια "win win" συμφωνία από την οποία όμως βγαίνει χαμένη η δημοκρατία στην πιο γνήσια μορφή της, την άμεση. Και κάπως έτσι προτιμούμε την ανωνυμία τού όχλου από το να γίνουμε Anonymous που δεν θα δέχονται καμιά απόφαση που μας αφορά να λαμβάνεται πίσω από κλειστές πόρτες...






Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

Πιάστε στα κρυφά BBC και Deutsche Welle μήπως και μαθαίνετε τι συμβαίνει στην Ελλάδα...

Αν κάποιος έψαχνε απλώς μια αφορμή για να αποφασίσει να μεταναστεύσει από την Ελλάδα ή ακόμα και να αιτηθεί πολιτικό άσυλο κάπου αλλού, του την έδωσε η συνεδρίαση της Βουλής για την εξεταστική Καμμένου. Κι ελάχιστα να άκουσε από όσα ειπώθηκαν θα ετοίμαζε τη βαλίτσα του πάραυτα για να γλιτώσει από μια χώρα στην οποία οι τέσσερις εξουσίες- νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική και των ΜΜΕ- περιστρέφονται γύρω από την εξυπηρέτηση πολύ συγκεκριμένων επιχειρηματικών συμφερόντων...

Θα μου πείτε πως αυτό πάντοτε συνέβαινε και δεν θα διαφωνήσω μαζί σας. Μόνο που ποτέ άλλοτε πολιτικοί και κόμματα δεν είχαν καταντήσει τόσο ξεδιάντροπα γραφεία Τύπου επιχειρηματιών οι οποίοι (υποτίθεται πως) ελέγχονται από τη δικαιοσύνη για τα έργα και τις ημέρες τους...

Τον καιρό τής δικτατορίας οι Έλληνες κατέφευγαν στις διεθνείς υπηρεσίες τού BBC και της Deutsche Welle για να πληροφορούνται το τι πραγματικά συνέβαινε στη χώρα μας. Πολύ φοβάμαι πως ο βρετανικός κι ο γερμανικός μιντιακός κολοσσός θα πρέπει να επαναδραστηριοποιηθούν στην Ελλάδα μήπως και οι πολίτες της αποκτήσουν μέσα ενημέρωσης τα οποία να τιμούν το ρόλο τους και να μην λειτουργούν απλώς ως 45άρια της όποιας εξουσίας. Πάλι καλά που υπάρχουν και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης- με τα αρνητικά τους βεβαίως- για να ξεφεύγουμε από τη μιντιακή χούντα...

Είναι θεμιτό τα μίντια να έχουν πολιτική, ακόμα και κομματική γραμμή προκειμένου να προσελκύουν ένα συγκεκριμένο κομμάτι τού πληθυσμού το καθένα τους. Από αυτό, ωστόσο, έως το να διαβάζεις ως επί το πλείστον "ρεπορτάζ" ξεπλύματος του επιχειρηματία- ιδιοκτήτη και του κόμματος- βιτρίνας του ή λασπολόγησης του επιχειρηματία- αντιπάλου και του δικού του κόμματος- βιτρίνας υπάρχει μια μεγάλη απόσταση που δεν γεφυρώνεται ούτε από την υποκριτική επίκληση του δημοσιογραφικού λειτουργήματος. Συμβόλαια εκτελούνται ένθεν κακείθεν, με εκδότες- αχυράνθρωπους και δημοσιογράφους- γιουσουφάκια...

Κι επειδή αυτή η χώρα πορεύεται σαν οργουελική δυστοπία κανένας από αυτούς που κινούν τις μαριονέτες στο κουκλοθέατρο δεν είναι διατεθειμένος να φτάσει την κατάσταση στα άκρα προκειμένου να αποδοθεί έστω κι από σπόντα δικαιοσύνη. Ναι μεν επιθυμούν την ήττα και τον εξευτελισμό τού αντιπάλου τους, αλλά επειδή γνωρίζουν ότι και οι ίδιοι έχουν πολλούς σκελετούς στη ντουλάπα τους αυτοσυγκρατούνται σε έναν πόλεμο που θυμίζει πολύ τον Ψυχρό...

Μέσα σε όλα αυτά κάποιοι έχουν ακόμα το θράσος ή την αφέλεια να αναρωτιούνται γιατί ο δύσμοιρος ελληνικός λαός έχει πάψει να δίνει μέρος τού πενιχρού του βαλάντιου για να στηρίζει με αυτό σάπια ΜΜΕ, τα οποία εμπιστεύεται όσο το πρόβατο το λύκο. Γι' αυτό κι όσες καινούριες ή "ανακαινισμένες" εφημερίδες κι αν κυκλοφορήσουν θα συναντήσουν την παγερή αδιαφορία μιας κοινής γνώμης που έχει σιχαθεί τους πάντες και τα πάντα και το δείχνει σε όποιους θέλουν να το δουν αντί να παριστάνουν τη στρουθοκάμηλο...



 


Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Σαν να διαβάζω εφημερίδα τού μεσοπολέμου: "Ενισχύθηκε η ακροδεξιά στη Γερμανία"...

Η Ευρώπη μία ημέρα μετά από την τρίτη θέση που κατέλαβαν οι ακροδεξιοί στη γερμανική Βουλή θυμίζει επιβάτη αυτοκινήτου δίχως φρένα που οδηγείται στον τοίχο, αλλά εκπλήσσεται όταν συμβαίνει η πρόσκρουση. Φαίνεται πως πολλοί είχαν καθησυχαστεί με την ήττα των ακροδεξιών στην Ολλανδία και της Μ. Λε Πεν στη Γαλλία και πίστεψαν ότι αυτό ήταν, μια μπόρα ήταν και πέρασε και μπορούμε να συνεχίσουμε την αυτοϋπονόμευση της Ευρώπης σαν να μην έχει συμβεί τίποτα...

Και το ακόμα πιο τραγικό; Ο γερμανικός λαός με την ψήφο του στο AfD δεν αποδοκίμασε το κοντόθωρο όραμα Μέρκελ για τη γερμανική Ευρώπη, αλλά τη μοναδική ίσως πολιτική της όσα χρόνια είναι καγκελάριος η "Μητερούλα" η οποία ήταν μακρόπνοη, ανθρωπιστική και προς τη σωστή κατεύθυνση, το άνοιγμα δηλαδή των συνόρων στους πρόσφυγες...

Το δίδυμο Μέρκελ- Σόιμπλε δεν έχει, πάντως, παρά μόνο τους εαυτούς του να κατηγορεί για την εθνικιστική στροφή που πήρε η χώρα του. Οι δυο τους στήριξαν την ηγεμονία τους στην απαξίωση κάθε άλλου Ευρωπαίου εταίρου τους- συμπεριλαμβανομένων της Γαλλίας και της Μεγάλης Βρετανίας, η οποία ως αντίδραση μάλιστα αποχωρεί από την ΕΕ- και στην υπερπροβολή ενός πολιτικού- οικονομικού μοντέλου το οποίο θέτει στην θέση τού οδηγού την υποκριτική δημοσιονομική πειθαρχία η οποία όταν είναι να συζητηθούν τα υπερβολικά γερμανικά εμπορικά πλεονάσματα μετατρέπεται σε άκρα του τάφου σιωπή...

Δεν αμφισβητώ τις πολιτικάντικες ικανότητες της- για πόσο, άραγε, ακόμα;- καγκελαρίου: κανείς δεν κερδίζει τέσσερις εκλογικές αναμετρήσεις αν δεν ξέρει πώς να μανιπουλάρει το πόπολο- αμφιβάλλω ωστόσο για το πόσο επιεικείς θα είναι οι ιστορικοί τού μέλλοντος για τα πεπραγμένα μιας πολιτικού που κυβερνά προτάσσοντας το εδώ και τώρα κι αδιαφορώντας για τις αυριανές συνέπειες...

Η γερμανική ιστορία έχει αποδείξει ότι η ακροδεξιά κάθε άλλο παρά πρέπει να υποτιμάται και να θεωρείται φούσκα που θα σκάσει. Με γαργαλά, εξάλλου, το χέρι μου και δεν μπορώ να μην γράψω ότι εκείνοι που μας κουνούσαν το δάχτυλο και στη Γερμανία για την άνοδο των χιμπαντζήδων με τα μαύρα καλό θα είναι να ξεκινήσουν μια βαθιά ενδοσκόπηση και να κοιταχτούν καλύτερα στον καθρέφτη τους...

Φυσικά και δεν είμαι υπερήφανος για το ότι η Χρυσή Αυγή είναι τρίτη κοινοβουλευτική δύναμη στη χώρα μου ούτε θα ξεπλύνω το λούμπεν προλεταριάτο που την ψηφίζει. Η Ελλάδα, όμως, είναι η χώρα τής ΕΕ η οποία έχει υποστεί τη μεγαλύτερη μείωση του ΑΕΠ της από κάθε άλλη μετά από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Θα μπορούσε, δηλαδή, να το επικαλεστεί ως ελαφρυντικό σε ένα άτυπο δικαστήριο, όπως άλλωστε και η ηττημένη Γερμανία τής Συνθήκης των Βερσαλιών. Αλήθεια, η σημερινή Γερμανία, η κατά πολύ πλουσιότερη της δεύτερης ευρωπαϊκή χώρα, τι δικαιολογία έχει για την αφύπνιση του χιτλερικού φαντάσματος στην επικράτειά της;...



Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Κι εγώ που νόμιζα πως το "όχι σε όλα" ήταν πατέντα των λαϊκιστών...

Η ισοπέδωση ισούται με φασισμό, γι' αυτό και είμαι πρόθυμος να αναγνωρίσω στη ΔΗΣΥ ότι δίχως τις ψήφους της δεν θα ήταν σήμερα νόμοι τού κράτους το σύμφωνο συμβίωσης για ομόφυλα ζευγάρια, για παράδειγμα, ή το τζαμί στην Αθήνα, τους οποίους δεν θα μπορούσαν να ψηφίσουν οι υπερσυντηρητικοί ΑΝΕΛ οι οποίοι φλερτάρουν διαρκώς με την ακροδεξιά. Αν το έχουν ανάγκη, μπορώ να τους πω και μπράβο, για κάτι, όμως, που σε οποιαδήποτε άλλη προηγμένη ευρωπαϊκή χώρα θα ήταν αυτονόητο, να ψηφίζει δηλαδή κάθε βουλευτής κατά συνείδηση σε θέματα που σχετίζονται με ατομικά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα...

Εκείνοι, ωστόσο, οι οποίοι υποτίθεται πως πολεμούν το λαϊκισμό τού ΣΥΡΙΖΑ υποπίπτουν στο αμάρτημα του μικροκομματισμού όταν αποφασίζουν να μην ξαναψηφίσουν, γενικώς κι αδιακρίτως, οποιοδήποτε νομοθέτημα με προοδευτικό πρόσημο φέρει η κυβέρνηση δίχως τη σύμφωνη γνώμη των ΑΝΕΛ. Θα μπορούσα να δεχθώ το επιχείρημα πως θέλουν να τη ρίξουν και μπροστά σε αυτό όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα, τακτική την οποία θα έβρισκα θεμιτή στο πολιτικό παιχνίδι. Μόνο που ο Αλέξης Σαμαράς δεν θα διακινδυνεύσει ποτέ να φέρει νομοσχέδιο στη Βουλή στο οποίο δεν θα συμφωνεί ο Π. Καμμένος μπροστά στον κίνδυνο απώλειας της δεδηλωμένης. Και με αυτόν τον τρόπο η σεμνή τελετή κάπου εδώ τελειώνει με μόνους χαμένους αυτούς για τους οποίους στη ρητορική της ισχυρίζεται πως κόπτεται η κεντροαριστερά, τους κάθε λογής κοινωνικώς αποκλεισμένους δηλαδή...

Και το νέο εγχείρημα της κεντροαριστεράς είναι θνησιγενές γιατί δεν στηρίζεται σε μια κοινή ιδεολογική- πολιτική πορεία, αλλά σε διαγκωνισμό φιλοδοξιών μετριοτήτων. Όσο θα κρατήσει η κούρσα για την αρχηγία όλοι θα μιλάνε για ωραίες ιδέες. Την επομένη, ωστόσο, της εκλογής νέου αρχηγού μόνο ο ένας στους δέκα υποψήφιους θα είναι χαρούμενος κι όλοι οι υπόλοιποι θα προσπαθήσουν να συντηρήσουν το μικρομεγαλισμό τους με κάποιον άλλον τρόπο...

Είναι πολύ εύκολο να το κάνουν αφού δεν υπάρχει ούτε καν κόμμα από το οποίο να οφείλουν να δικαιολογήσουν την αποχώρησή τους. Με λίγα λόγια, οι μισοί κεντροαριστεροί θα εξακολουθήσουν να τρέχουν πίσω από την ουρά τού Αντώνη Τσίπρα και οι άλλοι μισοί του άθλιου Κούλη, από τη στιγμή που στο σημερινό πολιτικό σκηνικό ο μόνος ρόλος που έχει απομείνει στην κεντροαριστερά να παίζει δεν είναι άλλος από αυτόν της "τσόντας" για να σχηματίζονται κυβερνητικές πλειοψηφίες...



Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Δημοκράτες μέχρι να τους ζητήσεις δημοκρατία...

Τα κράτη είναι όπως τα ζευγάρια: χωρίζεις μόνο όταν ο άλλος σου προσφέρει λιγότερα από όσα σου παίρνει. Στην περίπτωση της Καταλονίας δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι η Μαδρίτη την εκμεταλλεύεται περισσότερο από όσο κερδίζει η ίδια ως περιφέρεια της Ισπανίας η οποία χρηματοδοτείται από την κεντρική διοίκηση...

Η περίπτωση, εξάλλου, του δημοψηφίσματος στη Σκοτία, το οποίο αποδείχθηκε πολύ κακό για το τίποτα, ή η περιθωριοποίηση κρατών που ενωμένες ήταν ισχυρές κι ανεξάρτητες αδύναμες θα έπρεπε να προβληματίζει τους Καταλανούς, οι οποίοι στα λόγια καίγονται για ανεξαρτησία, αλλά στην πράξη μπορεί να αποδειχθούν πιο δειλοί από όσο θα ήθελαν να παραδεχθούν και στον καθρέφτη τους. Όπως, άλλωστε, μπορούν να εξομολογηθούν και ζευγάρια που μένουν χρόνια μαζί έστω από συνήθεια, ο διάβολος που ξέρεις είναι πιο υποφερτός από τον άγνωστο διάβολο...

Όλα αυτά δεν τα γράφω για να δικαιολογήσω το κύμα διώξεων που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση Ραχόι εναντίον των αυτονομιστών. Η διάθεση αποσκίρτησης δεν θα περιοριστεί φυλακίζοντας αυτονομιστές ή κατάσχοντας ψηφοδέλτια, μάλλον το αντίθετο θα συμβεί. Κι αυτό γιατί, όπως συνέβη και στην περίπτωση της Ελλάδας με την άνοδο της τότε ριζοσπαστικής Αριστεράς στην εξουσία και το δημοψήφισμα του 2015, όταν παίζεις με την αξιοπρέπεια ενός λαού ο τελευταίος μπορεί να απαντήσει ακόμα και με λύσεις που εσύ θεωρείς αυτοκτονικές. Στην θέση τού πρωθυπουργού τής Ισπανίας όχι μόνο δεν θα απαγόρευα το δημοψήφισμα, αλλά θα περιόδευα ο ίδιος χωριό χωριό και πόλη πόλη της Καταλονίας για να καταδείξω ότι "united we stand, divided we fall"...

Οι πρόσφατες ταξικά ρατσιστικές δηλώσεις Μητσοτάκη και οι κινήσεις Ραχόι συνιστούν σοβαρές ενδείξεις τού αδιεξόδου στο οποίο έχει περιέλθει η κοινοβουλευτική δημοκρατία, η οποία στην ουσία τρέμει τη λαϊκή πλειοψηφία. Την ίδια ώρα ο Ντ. Τραμπ, ο οποίος εκλέχθηκε πρόεδρος των ΗΠΑ μολονότι συγκέντρωσε λιγότερες ψήφους από την συνυποψήφιά του χάρη στο ανορθολογικό εκλογικό σύστημα στην άλλη όχθη τού Ατλαντικού, επιχείρησε κι από το βήμα τής Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ να μας πείσει ότι η χώρα του αποτελεί παγκόσμιο πρότυπο δημοκρατίας. Στο μεταξύ, στην Ελλάδα και στην κεντροαριστερά ακόμα συζητάνε για το αν θα επιτρέψουν την ηλεκτρονική ψηφοφορία...

Στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης οι πολίτες απαιτούν περισσότερη συμμετοχή στα κοινά και λογοδοσία από όσους ασκούν εξουσία- εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική- κι αυτό είναι λογικό να μην αρέσει στους τελευταίους. Μόνο που αν θέλουν ακόμα να παίζουν ουσιαστικό ρόλο οφείλουν να παραχωρήσουν στους λαούς περισσότερες εξουσίες. Σε διαφορετική περίπτωση θα έχουν την τύχη τού τελευταίου τσάρου, που αρνιόταν ακόμα και τη συνταγματική μοναρχία με αποτέλεσμα στο τέλος να χάσει και το κεφάλι του...




Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

"Έντιμοι έτσι, από ένα καπρίτσιο"...

Ενδεχομένως όσο μεγαλώνω να ωραιοποιώ και περισσότερο το παρελθόν. Δεν μπορεί όμως, πρέπει να υπήρξε κάποτε μια εποχή κατά την οποία η λαμογιά δεν ξεπλενόταν στο όνομα του "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα" και τα λαμόγια δεν αποτελούσαν κοινωνικά πρότυπα. Μια φορά κι έναν καιρό θα υπήρχαν κι άνθρωποι που ναι μεν πλούτιζαν με κομπίνες- η συνηθέστερη οδός προς την ταξική ανισότητα-, αλλά έσκυβαν τουλάχιστον το κεφάλι από συστολή αφού οι ίδιοι γνώριζαν καλύτερα από τον καθένα πώς έκαναν την περιουσία τους και δεν διεκδικούσαν επαίνους τής πολιτείας και υστεροφημία γι' αυτό...

Σε κάποια άλλα χρόνια, για παράδειγμα, αν βρίσκονταν 121 κιλά κοκαΐνης στο καράβι ενός εφοπλιστή, όπως συνέβη στην περίπτωση του Γ. Κούστα, τα κοινωνικά αντανακλαστικά θα τον είχαν διαπομπεύσει στους αιώνες των αιώνων. Σήμερα απλώς τον οικτίρουμε γιατί πιάστηκε, αλλά εξακολουθούμε να θαυμάζουμε το λάιφσταϊλ του και να θέλουμε κάποια στιγμή να το ζήσουμε, είτε με τη βοήθεια κάποιας απατεωνιάς είτε του Τζόκερ...

Πιθανόν να μην ήταν ποτέ της μόδας να είναι κανείς έντιμος, αλλά σήμερα είναι πιο ντεμοντέ από ποτέ. Κοιτάξτε γύρω σας και θα το αντιληφθείτε στο οικογενειακό, επαγγελματικό, κοινωνικό σας περιβάλλον πόσο αδιάφορο είναι για την κοινωνία μας αν κάποιος δεν ξεστρατίζει από τις αξίες του μπροστά στα οφέλη που αποκτώνται από τους ηθικούς μας συμβιβασμούς. Το να πηγαίνεις με το σταυρό στο χέρι θα σε φτάσει έως ένα σημείο, αναλόγως των ικανοτήτων τού καθενός, αλλά είναι αδύνατο να σε οδηγήσει στη λίστα τού "Forbes" με τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο. Αρκετές φορές, μάλιστα, δεν θα σε πάει μακρύτερα από το ταμείο ανεργίας αν δεν είσαι διατεθειμένος να προσκυνάς γυμνούς βασιλιάδες, λακέδες τής κάθε εξουσίας, παιδιά τού κομματικού σωλήνα και κάθε άλλου είδους ανακυκλώσιμα μα πάντοτε βρομερά απόβλητα...

Κι αν τα πλούτη δεν φέρνουν από μόνα τους την ευτυχία και τα χρήματα δεν μπορεί να αποτελούν το μέτρο εκτίμησης της αξίας ενός ανθρώπου, από την άλλη είναι ο μόνος απτός θεός τον οποίο προσκυνούν σχεδόν οι πάντες, ανεξαρτήτως ιδεολογικής τοποθέτησης, χρώματος, φυλής ή σεξουαλικού προσανατολισμού. Αυτά και τη δόξα, η οποία βεβαίως αποκτάται πολύ πιο εύκολα όταν διαθέτεις τα φράγκα για να τη σαγηνεύσεις...

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας: από τους ανθρώπους που αγαπάμε, ιδίως από εκείνους για τους οποίους είμαστε υπεύθυνοι για την ανατροφή τους, δεν προσδοκούμε να είναι έντιμοι αλλά καπάτσοι, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Φυσικά στην ελληνική γλώσσα έχουμε εφεύρει μια σειρά από ευφημισμούς για να χαρακτηρίσουμε τις εκπτώσεις που είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε απέναντι στη συνείδησή μας: "διπλωμάτες", "μετρημένοι", "συνετοί", "ρεαλιστές", "προσαρμοστικοί", "ξύπνιοι" κι ένα σωρό άλλες λέξεις ξοδεμένες προκειμένου να μην αποκαλυφθεί η χαλαρότητα με την οποία αντιμετωπίζουμε αρχές κι αξίες...

Γιατί, επομένως, να είναι οι άνθρωποι έντιμοι; Υπάρχει κάποιος λόγος; Δυσκολευόμουν να βρω μια απάντηση που να μην ακουγόταν ουτοπική μέχρι που με βοήθησε μια πολύ καλή μου φίλη: "Έτσι, από ένα καπρίτσιο", μου απάντησε. Έτσι, από βαθιά αυτογνωσία ότι αργά ή γρήγορα θα είμαστε όλοι νεκροί και είναι προτιμότερο να αφήσουμε ως παρακαταθήκη την ψυχή μας άθικτη από τους γελοίους περισπασμούς αυτού του κόσμου, θα συμπλήρωνα...



Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

Και η βία στην ανθρώπινη φύση είναι...

"Μας έχετε πρήξει με αυτόν τον Παύλο Φύσσα. Λες κι έχουν δολοφονηθεί μόνο Αριστεροί κι όχι και δεξιοί σε αυτήν τη χώρα. Γιατί δεν κάνετε μια συγκέντρωση και για τα θύματα, για παράδειγμα, της 17 Νοέμβρη"; Φαντάζομαι πως κι εσείς έχετε ακούσει αρκετούς να το ισχυρίζονται, υπονοώντας την ιδεολογική ηγεμονία τής Αριστεράς στο μεταπολιτευτικό κράτος σε πολλά επίπεδα. Από όσο γνωρίζω, ωστόσο, κανένας δεν έχει εμποδίσει- πλην ενδεχομένως μιας μειοψηφίας αριστεριστών- στον οποιονδήποτε να διαδηλώσει για ό,τι γουστάρει...

Το ακραίο κέντρο μπορεί να ζητήσει οποιαδήποτε μεγάλη πλατεία ή δρόμο για να διοργανώσει μια εκδήλωση για τα θύματα του αντάρτικου πόλης ή για να γιορτάσει τα χθεσινά γενέθλια του Β. Σόιμπλε. Γιατί, όμως, απαιτεί από την Αριστερά να του γεμίσει τα πεζοδρόμια λες κι όλοι πρέπει να συγκινούμαστε με τα ίδια πράγματα κι όταν δεν το κάνουμε οφείλουμε να απολογούμαστε ως ακραίοι;...

Με τα παραπάνω δεν επιθυμώ να ξεπλύνω τρομοκρατικές οργανώσεις, αλλά να προσθέσω ένα ακόμα λιθαράκι αποδόμησης της διαβόητης πλέον δήλωσης Μητσοτάκη περί ταξικών ανισοτήτων κι ανθρώπινης φύσης. Με το δικό του σκεπτικό είναι ανώφελο να διοργανώνει κανείς συγκεντρώσεις και για τα θύματα της "17 Νοέμβρη", όπως έχει οργανώσει στο παρελθόν η "Αγία Οικογένεια", αφού είναι στην ανθρώπινη φύση ακόμα και να σκοτώνεις τον ιδεολογικό σου αντίπαλο...

Γιατί, επομένως, να αντιστεκόμαστε στη βαρβαρότητα αφού είναι κι αυτή συνυφασμένη με την θνητότητά μας; Ή, μήπως, αυτό είναι που μας ξεχωρίζει από τα ζώα, η ικανότητά μας δηλαδή να αναγνωρίζουμε τα ελαττώματά μας και τη βία που αυτά κυοφορούν και να προσπαθούμε να διορθωνόμαστε;...

Αυτός ο τόπος έχει πληγωθεί βαθιά από το φασισμό γι' αυτό κι αντιδρά με μαζικότητα όταν τον βλέπει να αναγεννιέται, πολλώ δε μάλλον όταν μένει ατιμώρητος. Κατανοώ ότι δεν είναι εύκολη υπόθεση να δικάζεις μια εγκληματική οργάνωση που πλασάρεται ως πολιτικό κόμμα, όπως είναι οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα. Η συντριπτική πλειονότητα, ωστόσο, του ελληνικού λαού δεν ανέχεται να κυκλοφορεί ελεύθερος ο φονιάς τού Παύλου Φύσσα λόγω 18μηνου, εξαιτίας δηλαδή της καθυστέρησης απονομής δικαιοσύνης, που όλως τυχαίως είναι πολύ πιο γρήγορη όταν είναι να κριθεί κάποιος φτωχοδιάβολος...

Η περίπτωση της Χρυσής Αυγής δεν έχει καμία σχέση με το δικαίωμα της πολιτικής οργάνωσης, με τον ίδιο τρόπο που τα χιτλερικά στρατόπεδα συγκέντρωσης δεν σχετίζονταν με την ελευθερία τού συνέρχεσθαι. Όποιος δεν το καταλαβαίνει, υποκύπτει στην ηλιθιότητα. Όποιος το καταλαβαίνει κι επιλέγει να κλείνει τα μάτια καθίσταται συνεργός στα εγκλήματα φασιστικών σκουπιδιών...


Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

Ο "γίγαντας" Κούλης ωθεί την ανθρωπότητα στην αυτοκτονία...

Η παιδεία δεν είναι πρωτίστως ζήτημα πανεπιστημιακών πτυχίων, αλλά κοινωνικής- ταξικής συνείδησης. Ο άθλιος Κούλης έχει κάθε δικαίωμα να υπερασπίζεται τα συμφέροντα της τάξης του και της καταγωγής του, δεν έχει όμως το δικαίωμα να διαγράφει χιλιάδες χρόνια ανθρώπινης ιστορίας υποστηρίζοντας πως οι ταξικές ανισότητες ανήκουν στην ανθρώπινη φύση...

Αν ο θλιβερός πρόεδρος της ΝΔ είχε δίκιο τότε θα είχαμε ακόμα αυτοκράτορες που κυβερνούν ελέω θεού και δούλους που δουλεύουν νύχτα ημέρα χωρίς λεφτά, αλλά για ένα πιάτο φαγητό και λίγο νερό. Μόνο που οι πιο λαμπρές σελίδες τής ανθρώπινης Ιστορίας δεν γράφτηκαν όταν οι αδύναμοι υπέκυπταν στην υποτιθέμενη μοίρα τους, αλλά όταν ξεσηκώνονταν απέναντι στην καταπίεση...

Φυσικά και υπάρχουν και σήμερα ταξικές ανισότητες κι αυτές ολοένα κι αυξάνονται μάλιστα. Αυτή, όμως, ακριβώς είναι η πηγή τού προβλήματος, το οποίο οι θιασώτες τού νεοφιλελευθερισμού κάνουν τάχα μου πως δεν βλέπουν..

 Αν ο κόσμος μας μοιάζει να έχει παραδοθεί στην παράνοια οφείλεται ακριβώς στις ταξικές ανισότητες που ο άθλιος Κούλης θεωρεί αναπόδραστο στοιχείο τής ανθρώπινης φύσης σαν το φθόνο, τον εγωισμό και τον θάνατο. Μα, ακριβώς αν δεν αντιμετωπίσουμε τα ελαττώματά μας προσφέρουμε τις καλύτερες υπηρεσίες στις δυνάμεις τής καταστροφής οι οποίες, για παράδειγμα, διενεργούν τη μία τρομοκρατική επίθεση μετά από την άλλη στην Ευρώπη...

Χωρίς, βεβαίως, να το συνειδητοποιεί μέσα στην επιτηδευμένη του αφέλεια ο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης ωθεί στην παραίτηση και, για να το πάω ακόμα μακρύτερα, στην αυτοκτονία, η παρακίνηση στην οποία τιμωρείται από τον ποινικό κώδικα! Γιατί να αγωνιστεί οποιοσδήποτε φτωχός ή μικρομεσαίος για κάτι καλύτερο στη ζωή του αν οι ταξικές ανισότητες βρίσκονται στην ανθρώπινη φύση και δεν αλλάζουν;...

Μήπως, εν τέλει, οι νεοφιλελεύθεροι δεν έρχονται πρωτίστως σε σύγκρουση με το σοσιαλισμό αλλά με το φιλελευθερισμό, ο οποίος προτρέπει στην ανάπτυξη των ατομικών δεξιοτήτων, έστω κι αν δε κάνει το άλμα να τις συνδέσει με τις κοινωνικές ανάγκες; Αν κάτι, επομένως, δεν ταιριάζει με την ανθρώπινη φύση αυτό είναι οι ιδεοληψίες, οι δογματισμοί που παροτρύνουν στην ακινησία, η φαυλότητα που δεν βρίσκει αντίσταση η επικράτησή της...

 

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

Θα τους καμάρωνε κι ο Χίτλερ...

Δεν εξαιρώ ούτε τον εαυτό μου από την κατηγορία που εκτοξεύω για τους άλλους: έχω μπει κι εγώ πολλές φορές στον πειρασμό κι έχω υποκύψει σε αυτόν να κριτικάρω ή να σαρκάσω κάποιο φυσικό ή πνευματικό ελάττωμα κάποιου προκειμένου να υποτιμήσω ακόμα περισσότερο την επιχειρηματολογία του...

Είναι, όπως και να το κάνουμε, ευκολία να κατακρίνεις, για παράδειγμα, τον Θ. Πάγκαλο για το "μαζί τα φάγαμε" σχολιάζοντας τα κιλά του. Κι ας μην είναι αυτά που τον κάνουν αντιπαθή, αλλά η πολιτική του διαδρομή που σε αρκετά σημεία της ταυτίστηκε με τα άκρα...

Αφορμή γι' αυτήν τη δημόσια αυτοκριτική είναι οι ειρωνικές τοποθετήσεις- εξυπνακισμοί που εκτοξεύτηκαν πάλι από εκπροσώπους τού ακραίου κέντρου με βεβαρημένο παρελθόν- βλ. Ανδρ. Λοβέρδος κι οροθετικές ή Θ. Τζήμερος γενικώς- σε βάρος τού Π. Κουρουμπλή κι αφορούν το πρόβλημα όρασης που αντιμετωπίζει. Ο υπουργός Ναυτιλίας δεν αποτελεί το αγαπημένο μου είδος πολιτικού, αφού είναι περισσότερο κομματάρχης τού παλιού καιρού παρά κάποιος με όραμα και ικανότητες για να το υλοποιήσει...

Ακόμα, ωστόσο, κι αν υποθέσουμε πως έχει σοβαρές ευθύνες για την οικολογική καταστροφή στο Σαρωνικό- δεν υπάρχει την παρούσα στιγμή η απαραίτητη ψυχραιμία για να αποδοθούν αυτές, τουλάχιστον σε πολιτικό επίπεδο- από πού κι ως πού η τυφλότητά του πρέπει να μπει στο παιχνίδι τής πολιτικής αντιπαράθεσης; Οι αντίπαλοί του δεν καταλαβαίνουν έστω, αφού δεν διαθέτουν τον απαραίτητο πολιτισμό, πως τον κάνουν πιο συμπαθή στους ψηφοφόρους με τις εμετικές τους δηλώσεις, τις οποίες θα καμάρωνε ο Χίτλερ αν ζούσε ανάμεσά μας;...

Το κυβερνητικό αφήγημα μέχρι και σήμερα στηρίζεται στην ευημερία των αριθμών. Σε αυτούς καταφεύγει προκειμένου να θεμελιώσει το δικό του "success story" το Μαξίμου. Μόνο που αν συνεχιστεί η υποεκτέλεση του προϋπολογισμού και δεν πιάσουμε το στόχο στο πρωτογενές πλεόνασμα τότε όχι μόνο νέα μέτρα βρίσκονται προ των πυλών, αλλά και η εκπνοή τού βίου αυτής της κυβέρνησης...

Θα είναι πολύ δύσκολο ακόμα και για τον μάγο των τακτικισμών Αλέξη Σαμαρά να πείσει τον ελληνικό λαό ότι τα μαρτύριά του τελειώνουν το καλοκαίρι τού 2018 και με νέο γύρο λιτότητας ψηφισμένο από τον ίδιο. Γι' αυτό και είναι ακόμα θλιβερότερο ότι εκείνοι που πρόκειται να τον διαδεχθούν στην εξουσία είναι οι ίδιοι που προηγήθηκαν, με τα ίδια ακριβώς ρατσιστικά μυαλά και διεφθαρμένες συνειδήσεις...

 


Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

Ως και τα ψάρια τού Σαρωνικού πεθαίνουν περήφανα για τους Έλληνες εφοπλιστές...

Καταστρέφουμε σαν να είναι να ζήσουμε για πάντα ή σαν να μην έχουμε παιδιά κι εγγόνια και ύστερα σοκαριζόμαστε όταν μια οικολογική καταστροφή χτυπήσει την πόρτα μας. Οι τυφώνες στην Καραϊβική, βλέπετε, ήταν μακριά κι ο ξένος πόνος δεν είναι και δικός μας. Η πετρελαιοκηλίδα, ωστόσο, στο Σαρωνικό είναι δικός μας πόνος κι ακόμα πιο άμεσος από μακροπρόθεσμη συνέπεια της κλιματικής αλλαγής. Είναι απότοκη αυτής της δίψας για όλο και περισσότερα κέρδη που αγιοποιεί ο καζινοκαπιταλισμός κι από την οποία δεν ξεδιψάς πολλές φορές ακόμα κι όταν η νέμεση σου έχει χτυπήσει την πόρτα...

Και τι έγινε, στο κάτω κάτω της γραφής, αν "λέρωσαν λίγο" οι ακτές τής Σαλαμίνας, της Πειραϊκής ή της Γλυφάδας από την εγκληματική αδιαφορία τού ιδιοκτήτη ενός δεξαμενόπλοιου; Οφείλουμε να συνεχίσουμε να είμαστε υπερήφανοι για τους Έλληνες εφοπλιστές, ό,τι κοντινότερο διαθέτει η χώρα σε μεγαλοεγκληματίες του λευκού κολάρου...

Μια φορά κι έναν καιρό η πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς είχε υποσχεθεί πως θα τα έβαζε και μαζί τους, θα τους φορολογούσε επί ίσοις όροις με τον μέσο ανθρωπάκο και θα τους ανάγκαζε να καταβάλουν στο δημόσιο ταμείο πολύ περισσότερα από την κοροϊδία τής εθελοντικής εισφοράς που δίνουν τώρα σαν να είναι ο ελληνικός λαός άλλο ένα φιλανθρωπικό σωματείο τους που τους εξασφαλίζει φοροαπαλλαγές. Κι αυτές οι μεγαλοστομίες λησμονήθηκαν, ίσως κι εξαιτίας της οικονομικής συνδρομής στο κόμμα εκ μέρους κάποιων εφοπλιστών. ..

Τι να την κάνεις, άλλωστε, την ιδεολογία αν δεν έχεις χρήματα για να θρέψεις Καρανίκες και λοιπά κομματόσκυλα; Μόνο που η λαϊκή απαίτηση για κοινωνική δικαιοσύνη δεν εξαντλείται στο να βρεθούν οι ένοχοι της πετρελαιοκηλίδας και να δικαστούν για τις αμαρτίες τους, αλλά αφορά και την αποαγιοποίηση όλων εκείνων που "αγαπούν" τόσο πολύ την πατρίδα τους που δεν έχουν αφήσει ούτε έναν εξωχώριο παράδεισο δίχως να έχουν αφήσει τον οβολό τους σε αυτόν...

Στην περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση, βεβαίως, δεν βοηθούν ούτε οι, περισσότερες έστω, περιβαλλοντικές οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα με τα δύο μέτρα και δύο σταθμά τους και τις οικονομικές τους επιδιώξεις. Έχετε αναρωτηθεί, για παράδειγμα, πώς οι ίδιοι που φωνάζουν στεντορείως για το Σαρωνικό μένουν άλαλοι στις Σκουριές;...

Αν πιστεύουν ότι όλα γίνονται καλώς με την εξόρυξη χρυσού ας βγουν να μας το πουν και να μας καθησυχάσουν. Διαθέτουν, όμως, καθώς φαίνεται μια στοιχειώδη αξιοπρέπεια κι αίσθηση της ύβρης ώστε να μην λερώσουν τουλάχιστον το στόμα τους με ψέματα, αφού πρώτα έχουν γεμίσει τις τσέπες τους με καναδικά δολάρια. Όπως κι αν έχει, κάποιος να μας φυλάει από τους φύλακες και τους εθνικούς ευεργέτες...



Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

Στη ΝΔ έχουν μπερδέψει την αριστεία με την αλητεία...

Δεν θα μπορούσε να βρει χειρότερο τάιμινγκ ο άθλιος Κούλης για να διακηρύξει την πρόθεσή του για τη δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων, ταυτοχρόνως δηλαδή με τη δημοσιοποίηση ότι 106 δαπίτες φοιτητές παρέδωσαν την ίδια ακριβώς εργασία, καθώς και να μιλήσει για την τυραννία τής πλειοψηφίας τώρα που δεν την έχει! Όσο περνά ο καιρός τόσο περισσότερο αποκαλύπτεται τι εννοεί ο αρχηγός τής ΝΔ με την "αριστεία": τις πελατειακές σχέσεις, τον κομματισμό, το νεποτισμό και την τυραννία τής μειοψηφίας...

Για τον ίδιο άριστος είναι το κάθε πορφυρογέννητο κωλόπαιδο που σπουδάζει και ζει ζωή χαρισάμενη με τα λεφτά τής μαμάς και του μπαμπά κι από την άνεση που παρέχει το μπόλικο χρήμα του κατηγορεί την πλέμπα, την οποία βεβαίως και δεν θεωρεί ίσα κι όμοια. Με λίγα λόγια, ο άθλιος Κούλης περιγράφει τον εαυτό του για να μιλήσει για τον ιδανικό πολίτη, λες κι όσοι δεν έχουν γεννηθεί στα παλάτια που χτίστηκαν με λαμογιές δεν έχουν δικαίωμα στη δημοκρατία των ελιτιστών...

Δεν είμαι εναντίον των ιδιωτικών πανεπιστημίων, μόνο που δεν θεωρώ πως το πρόβλημα της ανώτατης εκπαίδευσης είναι πως υπάρχουν μόνο δημόσια. Είναι και το ότι πολλοί από αυτούς που υποτίθεται πως την υπηρετούν, λειτουργούν απέναντί της σαν κακή μητριά. Οι νεοδημοκράτες, για παράδειγμα, τη λοιδορούν αλλά είναι οι ίδιοι οι οποίοι στηρίζουν την κομματική τους νεολαία η οποία προσφέρει σκονάκια στους φοιτητές και ταξιδάκια και βραδιές στα μπουζούκια στους καθηγητές, με το αζημίωτο φυσικά. Μοιάζουν με τον τύπο στο ανέκδοτο που σκότωσε τους γονείς του, ωστόσο ζητά την επιείκεια του δικαστηρίου γιατί είναι ορφανός...

Δεν είναι τυχαίο, επίσης, πως οι ίδιοι άνθρωποι οι οποίοι υπονομεύουν τη δημόσια παιδεία κάνουν το ίδιο και για τη δημοκρατία. Οι παθογένειες του πολιτεύματός μας είναι γνωστές, αφήστε που περισσότερο προσομοιάζει σε κοινοβουλευτική ολιγαρχία παρά σε πραγματική δημοκρατία όπου οι πολίτες συμμετέχουν στα κοινά με την ψήφο τους σχεδόν σε καθημερινή βάση. Εκείνοι, όμως, που θα προτιμούσαν ίσως μια αριστοκρατία στην θέση της, με τους ίδιους στα ανώτερα αξιώματα, δεν μπαίνουν στον κόπο να απολογηθούν για τα δικά τους κολοσσιαία σφάλματα που προκάλεσαν κοινωνική αποσταθεροποίηση στη χώρα...

Εκείνοι που χρεοκόπησαν την Ελλάδα κατηγορούν το λαό για τις επιλογές του αντί να κοιταχτούν στον καθρέφτη και να βγάλουν τον εαυτό τους φταίχτη. Δεν είναι, συνεπώς, ούτε η δημόσια παιδεία ούτε η δημοκρατία τα προβλήματα, αλλά οι εκ των έσω προδότες τους που παριστάνουν τους μεταρρυθμιστές του γλυκού νερού...

 

Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017

Το ακραίο κέντρο ονειρεύεται τη χώρα μου χρυσή μπανανία...

Περισσεύει η υποκρισία από όλες τις πλευρές για τις Σκουριές. Από τη μια η κυβέρνηση έχει συμφωνήσει- υπό την πίεση, είναι αλήθεια, κι εκτρωματικών δικαστικών αποφάσεων- με την Eldorado για τους περιβαλλοντικούς όρους, συζητώντας πλέον δευτερεύοντα ζητήματα. Κι ας έχει καταστραφεί ένα ολόκληρο δάσος κι ας κινδυνεύει η υγεία των κατοίκων...

Από την άλλη, η αντιπολίτευση κλαίει κι οδύρεται για τις χαμένες θέσεις εργασίας όταν αυτές από τον τουρισμό, από τη γεωργία κι από την κτηνοτροφία που χάνονται στην περιοχή εξαιτίας τής οικολογικής καταστροφής είναι απείρως περισσότερες. Κι όλα αυτά για μια "επένδυση" με διάρκεια ζωής 25 χρόνων...

Το μέγα ζητούμενο είναι τι είδους επενδύσεις θέλουμε στην Ελλάδα γιατί το "επενδύσεις να 'ναι κι ό,τι να 'ναι" αποτελεί φιλοδοξία μπανανίας κι όχι ευρωπαϊκής χώρας ενταγμένης στους δυτικούς θεσμούς εδώ και δεκαετίες. Οι προβληματισμοί γύρω από τις Σκουριές πρέπει να μας απασχολούν κι όταν συζητάμε για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας ή για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων, αφού τίποτα δεν κερδίζεται δίχως ένα αντίτιμο...

Μολονότι και στα χρόνια τής κρίσης τα έσοδα από τον τουρισμό κράτησαν όρθια τη χώρα δεν είμαι από εκείνους που ονειρεύονται το μέλλον μας ως σερβιτόροι τής Ευρώπης. Από την άλλη, ωστόσο, έχουμε χρέος να συνυπολογίσουμε τη ζημιά που θα υποστούμε στην τουριστική προσέλευση αν σε κάθε "γωνιά" τής στεριάς και της θάλασσας στηθούν ανεμογεννήτριες ή δεξαμενές και την επίπτωσή τους στο υπέροχο ελληνικό τοπίο...

Όλα αυτά δεν τα γράφω από μια έμφυτη αριστερή απέχθεια απέναντι στην επιχειρηματικότητα, αλλά από μια έμφυτη αριστερή απέχθεια στους εκβιαστές και στους λακέδες τους. Κι αν εν μέρει μπορώ να δικαιολογήσω τις τακτικές τής Eldorado- έχει συνηθίσει, άλλωστε, να "επενδύει" σε αποικίες-, είναι ανεπίτρεπτο μερίδα τού πολιτικού κόσμου τής χώρας, σε συνεργασία με τα μιντιακά του παπαγαλάκια, να παρουσιάζεται βασιλικότερο του βασιλέως σε μια υπόθεση που μόνο άσπρο μαύρο δεν είναι...

Η νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία, η οποία έχει στον πυρήνα της τη συρρίκνωση των εργασιακών δικαιωμάτων στο όνομα της ανταγωνιστικότητας, δεν είναι δυνατό να χρησιμοποιεί ως επιχείρημα την απώλεια θέσεων εργασίας. Ουδόλως την ενδιαφέρει, αφού προτεραιότητά της είναι η διασφάλιση και γιγάντωση των κερδών των λίγων και τρανών. Κάθε, επομένως, "δάκρυ" τού άθλιου Κούλη ή του Αδώνιδος για τους εργαζόμενους της Eldorado συνιστά σπονδή στο ναό τής υποκρισίας που έχουν στήσει οι ίδιοι και οι ομοϊδεάτες τους του ακραίου κέντρου...

 

Μυρμήγκια μοιράζουν τη ζούγκλα δίχως να έχουν ρωτήσει τον ελέφαντα...

Στην κεντροαριστερά μαλώνουν δίχως τον ξενοδόχο. Κι αυτό γιατί όποιον κι αν εκλέξουν αρχηγό στο νέο φορέα, τον οποίο θα ετοιμάσουν στη συνέχεια- παγκόσμιο παράδοξο- δεν θα έχει καμιά σημασία αν δεν προχωρήσουν σε στρατηγική συμμαχία με το κυρίαρχο κόμμα του χώρου- ΣΥΡΙΖΑ- και το κυρίαρχο πρόσωπο- Αλέξης Σαμαράς.

Από τη στιγμή που η Κουμουνδούρου ζήλεψε τη "δόξα" τής Χαριλάου Τρικούπη παλαιότερων ετών και μετατοπίστηκε προς την υποταγμένη στο νεοφιλελευθερισμό σοσιαλδημοκρατία οι οκτώ, εννέα, δεκάδες υποψήφιοι της κεντροαριστεράς μοιάζουν περισσότερο με μυρμήγκια που μοιράζουν τη ζούγκλα δίχως να λαμβάνουν υπόψη τον ελέφαντα. Κατανοώ το μικρομεγαλισμό όσων επί δεκαετίες υπηρέτησαν το πάλαι ποτέ κυρίαρχο ΠΑΣΟΚ. Αδυνατώ, όμως, να αντιληφθώ από πού αντλούν την αλαζονεία τους πρόσωπα όπως ο Γ. Καμίνης κι ο Στ. Θεοδωράκης- παλαιοσυστημικοί αλεξιπτωτιστές σε μια κοινωνία με πολύ διαφορετικές απαιτήσεις κι ανάγκες από αυτές παλαιότερων δεκαετιών...

Σε αυτό το πλαίσιο, μόνο τελειωμένος δεν είναι ο Αντώνης Τσίπρας, ιδίως αν αναλογιστούμε ότι οι μεθεπόμενες εκλογές, οι οποίες δεν είναι τόσο μακριά όσο φανταζόμαστε, θα διεξαχθούν με απλή αναλογική. Κι αυτό δεν χρειάζεται να αποτυπωθεί στις τελευταίες δημοσκοπήσεις- που αποτυπώνεται ούτως ή άλλως-, αλλά απορρέει από την ανικανότητα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να αξιοποιήσει τα κυβερνητικά ψεύδη και να συνεγείρει, της κεντροαριστεράς να προβάλει ένα σοβαρό εναλλακτικό αφήγημα και σημαντικές προσωπικότητες, καθώς και της υπόλοιπης Αριστεράς να ξεφύγει από το δογματισμό και το λαϊκισμό. Ανάμεσα σε πολιτικά χόμπιτ είναι λογικό οποιοσδήποτε μετρίου έστω πολιτικού αναστήματος να δείχνει με μονόφθαλμο Κύκλωπα    
    

Πέμπτη, 7 Σεπτεμβρίου 2017

Πράγματι, αυτή η Ευρώπη δεν πρόκειται να κρατήσει επί μακρόν...

Ο Εμανουέλ Μακρόν διαθέτει ένα μεγάλο πλεονέκτημα στην παρούσα χρονική συγκυρία: είναι πρόεδρος της Γαλλίας μόνο για μερικούς μήνες, το οποίο σημαίνει πως μπορεί να λέει ό,τι θέλει δίχως κανείς να τον αποκαλεί υποκριτή. Φαίνεται, μάλιστα, πως έχει ξεκινήσει δυναμικά, αν λάβουμε υπόψη την εργασιακή μεταρρύθμιση στην πατρίδα του- με τα θετικά και τα αρνητικά της, για τα οποία πάντως ο γαλλικός λαός ήταν ενήμερος όταν τον ψήφιζε-, αλλά και τη ζέση την οποία δείχνει για να αλλάξει την Ευρώπη. Στο Ελλαδιστάν, βεβαίως, επικεντρωνόμαστε σε όσα είπε για το χρέος, το μνημόνιο και το ΔΝΤ, αλλά το σημαντικότερο για όλους μας είναι ο οδικός χάρτης που πρόκειται να παρουσιάσει για την ΕΕ, ύστερα μάλιστα από διαβούλευση με τους πολίτες...

Ωραία λόγια, θα μου πείτε, με φόντο την Ακρόπολη, τα οποία μας έχουν πει κι άλλοι στο παρελθόν. Τόσο ο Ν. Σαρκοζί όσο κι ο Φρ. Ολάντ είχαν διακηρύξει πως θα πατούσαν πόδι στο Βερολίνο, αλλά μάλλον το αντίθετο συνέβη. Θα έπρεπε να είμαι εντελώς αφελής, επομένως, για να μην είμαι καχύποπτος, πολλώ δε μάλλον όταν ο Γάλλος πρόεδρος έχει περιοριστεί μέχρι στιγμής σε μεγαλοστομίες, αν και προς τη σωστή κατεύθυνση. Ποιος διαφωνεί, ωστόσο, πως οι μόνοι που είναι ικανοποιημένοι από αυτήν την Ευρώπη είναι οι Γερμανοί, οι οποίοι ετοιμάζονται να επανεκλέξουν στην καγκελαρία τη "μητερούλα" που τους έχει χαρίσει τόσα υπερβολικά πλεονάσματα, σκάβοντας στην ουσία το λάκκο των παιδιών τους;...

Μήπως όμως, τουλάχιστον στο οικονομικό κομμάτι, είναι πολύ δύσκολο έως αδύνατο να υπάρξει πραγματική ένωση σε βαθμό που είναι προτιμότερο το κέντρο να χωρίσει το δρόμο του από την περιφέρεια; Μήπως, δηλαδή, προκειμένου να μην μεγεθυνθούν οι ανισότητες είναι προτιμότερο ένα φιλικό "exit" από την Ευρωζώνη όσων έχουν ανάγκη από νομισματική ευελιξία κι όχι από ένα ισχυρό νόμισμα;...

Η οικονομική λογική θα απαντούσε αυθωρεί και παραχρήμα καταφατικά. Το ζητούμενο, ωστόσο, είναι πώς οραματιζόμαστε το μέλλον μας πέρα από το νόμισμα που θα έχουμε στις τσέπες μας. Η ΕΕ έχει πολλά αρνητικά, δίνει προτεραιότητα στα συμφέροντα των λίγων κι όχι των πολλών κι αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα δημοκρατικής νομιμοποίησης, ιδίως αν λάβουμε υπόψη πως οι πολιτικές λιτότητας αποφασίζονται από ένα όργανο όπως το Eurogroup το οποίο δεν είναι εξουσιοδοτημένο για κάτι τέτοιο από τη Συνθήκη της Λισαβόνας. Μόνο που η διάλυση της ΕΕ και η μη αντικατάστασή της από έναν άλλο ομοσπονδιακό θεσμό θα συνιστούσε άρνησή μας να αντιληφθούμε ότι οι εξελίξεις τρέχουν χωρίς να μας ρωτούν...

Με την τεχνολογία να πραγματοποιεί καθημερινά άλματα το να συζητάμε ακόμα για απομονωτισμό και κράτη- έθνη σαν να βρισκόμασταν στον 19ο αιώνα καταντά αρχαιολαγνεία. Ναι, να μπουν όρια και φραγμοί στον ανεξέλεγκτο καπιταλισμό και να διατηρηθούν οι ξεχωριστές εθνικές ταυτότητες, αλλά όλα αυτά δεν θα γίνουν με το κεφάλι μας χωμένο στην άμμο. Συμφωνώ με τον Εμανουέλ Μακρόν ότι αν η ΕΕ συνεχίσει όπως είναι σήμερα θα έχει ουσιαστικώς αυτοκτονήσει. Δεν θα τη σώσει, ωστόσο, οποιαδήποτε αλλαγή, αλλά μόνο αυτή που στον πυρήνα της θα έχει την κοινωνική δικαιοσύνη. Για την πραγματοποίηση αυτής της αλλαγής είναι που όλοι μας οφείλουμε να βάλουμε το λιθαράκι μας στο μέτρο των δυνατοτήτων του καθενός μας...

 


Χωρίς ιδεολογία ο κάθε κομματάρχης μπορεί να πιστεύει ότι θα γίνει Ναπολέων...

Συμπαθώ τον Γιάννη Ραγκούση. Είναι από τους ελάχιστους, αν όχι ο μοναδικός, υπουργός τής κυβέρνησης του ρεζίλη των Παπανδρέου που άφησε έργο πίσω του- βλ. "Διαφάνεια", "Καλλικράτης", αξιοκρατία στην επιλογή προϊσταμένων στο Δημόσιο- ανεξαρτήτως αν οι διάδοχοί του, ανάμεσά τους κι ο άθλιος Κούλης, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μην εξαλειφθεί ο κομματισμός κι ο νεποτισμός από την ελληνική δημόσια διοίκηση...

Ακόμα κι ο Γιάννης Ραγκούσης, όμως, δεν μπόρεσε να εξηγήσει σε χθεσινή ραδιοφωνική του συνέντευξη τι είναι αυτό το "πράγμα" που σχηματικώς ονομάζεται κομματικός φορέας τής κεντροαριστεράς. Αναμασούσε μόνο σλόγκαν για την αναγέννηση του προοδευτικού χώρου κόντρα στον εθνολαϊκισμό των ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ, το οποίο είναι τόσο εξειδικευμένο όσο το να πεις σε κάποιον "όταν έρθεις Νέα Υόρκη, έλα να με βρεις" και τόσο πρωτότυπο όσο το "ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά"...

Πώς να είναι, ωστόσο, συγκεκριμένος και πρωτότυπος όταν κάποιοι βιάζονται να χτίσουν έναν κομματικό σχηματισμό με αποκλειστικό στόχο να αποτελέσει ανάχωμα στο ΣΥΡΙΖΑ κι εξαπτέρυγο του άθλιου Κούλη, αν έρθει η μαύρη ώρα να κυβερνήσει αυτόν τον τόπο; Πού ακούστηκε να εκλέγεται αρχηγός σε ένα κόμμα που δεν υφίσταται, αλλά θα υπάρξει μελλοντικά, όπως άλλωστε και το ιδρυτικό του συνέδριο; Εξ ου και οι τόσοι υποψήφιοι, ο ένας μετριότερος του άλλου, αφού όταν απουσιάζουν η ιδεολογία και η ξεκάθαρη πολιτική συγκρότηση είναι λογικό ο κάθε κομματάρχης να πιστεύει ότι μπορεί να γίνει Ναπολέων. Το κέντρο είναι εξ ορισμού ένας χώρος δίχως ιδεολογία, αλλά συγκερασμού αντικρουόμενων συμφερόντων. Οι μεγαλοϊδεατισμοί των υποψήφιων αρχηγών του απλώς επικυρώνουν αυτήν την άποψη...

Ενδεικτική, εξάλλου, της έλλειψης ιδεών είναι η αντιπαράθεση- για να μην πω σύγκρουση- γύρω από το θέμα τής ηλεκτρονικής ψηφοφορίας. Δεν είναι δυνατό εν έτει 2017 να αξιοποιούμε τις νέες τεχνολογίες για οτιδήποτε άλλο πέρα από την ενίσχυση των αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών. Κι αυτό δεν αφορά μόνο την εκλογή αρχηγού σε κάποιο κόμμα, αλλά ακόμα και καθημερινές αποφάσεις σε συνοικιακό, δημοτικό, περιφερειακό, εθνικό, ευρωπαϊκό, παγκόσμιο επίπεδο...

Οι όποιες ενστάσεις διαβλητότητας αποτελούν απλώς προφάσεις εκείνων που αντιλαμβάνονται τη δημοκρατία ως ένα κλειστό κλαμπ στο οποίο δεν επιτρέπεται η είσοδος στο λαό. Αν μπορούμε να ψηφίζουμε για το "X Factor" ή για το "Survivor", υποχρεούνται οι κυβερνώντες να μας παραχωρήσουν και το δικαίωμα συγκυβέρνησης. Αλλιώς επιβεβαιώνουν το φόβο μου και το φόβο πολλών ότι ζούμε σε μια κοινοβουλευτική ολιγαρχία με δημοκρατικό ντεκόρ...