Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

Χίλια "όχι" θα 'λεγα και πάλι για να καλύψουν κάποτε τη ντροπή τού "ναι"...

Εκείνοι που δεν έχουν αγωνιστεί για τίποτα που να υπερβαίνει τον εαυτούλη τους ή την οικογένειά τους σαρκάζουν με κάθε ευκαιρία όσους ψήφισαν "όχι" στο δημοψήφισμα αλλά τους βρήκε τρίτο και τέταρτο μνημόνιο. "Και τι καταλάβατε;" είναι η επωδός αυτών που παίρνουν αδιαμαρτύρητα ό,τι τους δίνουν στα χέρια, ακόμα κι αν αυτά είναι σκατά...

Σε όλους αυτούς απαντώ πως και τώρα αν στήνονταν κάλπες για το πέμπτο, το έκτο ή το έβδομο μνημόνιο πάλι "όχι" θα ψήφιζα αν κινούνταν στο "πρότυπο" των προηγούμενων, δηλαδή νεοφιλελεύθερη άγρια λιτότητα για τους πολλούς και σοσιαλιστική ευδαιμονία για λίγους. Το ότι εκείνοι που μας κυβερνούν μετέτρεψαν μια τακτική οπισθοχώρηση σε στρατηγική δεν σημαίνει ότι είχαν άδικο όσοι δεν αποδέχθηκαν να είναι αποικία των ολιγαρχών μέχρι την ημέρα που θα πεθάνουν...

"Κληρονομιά" από το θυελλώδες καλοκαίρι τού 2015 μας έχουν μείνει τα "capital controls", τα οποία προφανώς και δεν είναι ευλογία για την ελληνική οικονομία. Διαπράττουν, ωστόσο, ένα ακόμα μεγάλο έγκλημα εξαπάτησης του ελληνικού λαού όσοι σκοπίμως τα διαλαλούν ως αποκλειστικώς υπεύθυνα για τη συρρίκνωση των εισοδημάτων τού μέσου Έλληνα προκειμένου να αποσείσουν από πάνω τους τις δικές τους ευθύνες για δεκαετίες κακοδιαχείρισης που μας οδήγησαν στα μνημόνια, καθώς και για το περιεχόμενο αυτών των μνημονίων...

Αν δεν είχαμε χρεοκοπήσει κι αν δεν είχαμε υπογράψει μια σειρά επαχθών συμφωνιών, δεν θα επιβάλλονταν ποτέ οι κεφαλαιακοί έλεγχοι. Όπως, επομένως, η κρίση έφερε τα μνημόνια κι όχι το αντίστροφο έτσι και τα μνημόνια έφεραν τα capital controls...

Ο Αλ. Τσίπρας, σε αντίθεση με τον Γιάνη Βαρουφάκη που πίστεψε ότι το δημοψήφισμα θα χρησιμοποιείτο πράγματι ως το ύστατο όπλο κόντρα στους εκβιαστές, πιθανότατα μας οδήγησε στην κάλπη τής 5ης Ιουλίου 2015 για να κρατηθεί στην εξουσία, όπως μαρτυρούν τα γεγονότα που ακολούθησαν κι άνθρωποι που τα έζησαν εκ του σύνεγγυς. Αλίμονο, όμως, αν πετάξουμε στα σκουπίδια, τα οποία έτσι κι αλλιώς δεν μαζεύει κανείς τις τελευταίες ημέρες, την κληρονομιά ενός περήφανου "όχι" που εκστόμισε ο ελληνικός λαός σε βάρος των καταπιεστών του, έστω κι αν αυτό προδόθηκε στην πορεία...

Υπόλογοι απέναντι στην Ιστορία, άλλωστε, είναι οι προδότες κι όχι οι προδομένοι, όσοι συμβιβάζονται με την καταστροφή τους κι όχι όσοι παλεύουν για ένα δικαιότερο μέλλον, οι ρεαλιστές τού μηδενικού ρίσκου κι όχι οι οραματιστές. Δεν επικρίνω συνεπώς εκείνους που μας κυβερνούν για τα capital controls, αλλά γιατί δεν στάθηκαν στο ύψος των ιστορικών περιστάσεων κι εν τέλει υποτάχθηκαν σε ό,τι υπόσχονταν ότι θα γκρέμιζαν...




Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

Ποιος, επιτέλους, κυβερνά την "Κολομβία"; Ο Ιβάν ή ο Βαγγέλης;...

Το να υπάρχουν εντάσεις στη Βουλή λόγω ιδεολογικών διαφορών ή εφαρμοστέας πολιτικής είναι και λογικό και θεμιτό. Πλούτος τής δημοκρατίας είναι η αντιπαράθεση της οποίας το αποτέλεσμα περικλείει και προτάσεις που δεν ανήκουν στην εκάστοτε πλειοψηφία. Αποτελεί, ωστόσο, όνειδος να βλέπεις τους υπουργούς και τους κυβερνητικούς βουλευτές να διαπληκτίζονται με εκείνους τής αντιπολίτευσης- όχι στο σύνολό της, για να είμαι δίκαιος- υπερασπιζόμενοι η κάθε πλευρά τα προσωπικά συμφέροντα επιχειρηματιών που κινούνται στο όριο της νομιμότητας...

Αν το Κοινοβούλιο ήταν γήπεδο, το Ολυμπιακός- ΠΑΟΚ θα ήταν ανεκτό. Όταν, όμως, μιλάμε για το δημόσιο συμφέρον, τότε αυτό ποδοπατάται όταν συνδέεται με το ποιος είναι ο νταβατζής τής χ ή της ψ παράταξης. Αντί να συμφωνήσουν κυρίως ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ να συνδράμουν ώστε να διαλευκανθούν σκοτεινές υποθέσεις όπως το "Noor 1" ή τα λαθραία τσιγάρα αναλώνονται στο να κατηγορούν ο ένας τον άλλο για το ποιος έκανε το αβγό και την κότα, το οποίο το μόνο που μαρτυρά είναι αμοιβαία ενοχή...  

Κάποτε όλοι μαζί στην Αριστερά σαρκάζαμε τον Γ. Βουλγαράκη για το "ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό". Ο Δ. Τζανακόπουλος, ωστόσο, κάτι παρόμοιο μας είπε όταν ισχυρίστηκε πως δεν είναι παράνομο όταν ένας υπουργός συνομιλεί με ένα ισοβίτη. Κατανοώ ότι η βιωσιμότητα της κυβέρνησης στηρίζεται στις ψήφους των ΑΝΕΛ, αλλά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ο οποίος έχει ζήσει και στο Αιγάλεω άρα θα έπρεπε να γνωρίζει περισσότερα από ντομπροσύνη, δεν είναι απαραίτητο να παίζει με τη νοημοσύνη μας. Ούτε, βεβαίως, κι από την άλλη έπεισε ο ακροδεξιός αντιπρόεδρος της ΝΔ, ο οποίος κλήθηκε για μια ακόμα φορά να παίξει τον αγαπημένο του ρόλο, του καραγκιόζη- γλείφτη τού αφεντικού του οι γνωριμίες τού οποίου είναι περισσότερες στον υπόκοσμο από οποιοδήποτε άλλο χώρο...

Την ίδια ώρα, οι ταλιμπάν τού νεοφιλελευθερισμού βρήκαν την ευκαιρία με την απεργία των συμβασιούχων να προωθήσουν την ιδεοληψία πως αν η αποκομιδή των απορριμμάτων περάσει στα χέρια των ιδιωτών ο κόσμος μας θα γίνει πιο καθαρός. Τι κι αν το κόστος για τους πολίτες θα εκτοξευτεί και οι αμοιβές και οι συνθήκες εργασίας για τους εργαζόμενους θα είναι μεσαιωνικές, όπως άλλωστε συμβαίνει γενικώς με τις εταιρείες καθαριότητας ή σεκιούριτι ανά τον κόσμο; Χρησιμοποιείται μια αλήθεια, ότι οι περισσότεροι σημερινοί συμβασιούχοι "τρούπωσαν" ρουσφετολογικά κι αρκετοί βρήκαν απάγκιο κι απανέμι σε κάποιο γραφείο αντί να βρίσκονται στους δρόμους να κάνουν τη δουλειά για την οποία προσλήφθηκαν, προκειμένου να υποστηριχθεί το μύθευμα πως το κράτος δεν μπορεί να κάνει τίποτα σωστά και οι ιδιώτες τα πάντα...

Οι νεοφιλελέδες δεν είναι σύμφωνοι ούτε με τον ΑΣΕΠ, αφού αυτός τους αφαιρεί και το τελευταίο τους επιχείρημα περί δήθεν αξιοκρατίας και τους αφήνει έκθετους στους κολλητούς τους, που θέλουν να βάλουν το χέρι τους σε μια ακόμα μπίζνα αβρόχοις ποσί. Εύχομαι, πάντως, ο Ιβ. Σαββίδης να μην βρει ενδιαφέρουσα την ιδέα να ασχοληθεί και με τα απορρίμματα και βάλει εκ νέου σε δύσκολη θέση τον Δ. Τζανακόπουλο να μας εξηγεί ότι δεν είναι παράνομο ένας επιχειρηματίας να ασχολείται με τα σκουπίδια, όχι μόνο μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά, όπως βεβαίως κι ο Β. Μαρινάκης κι αναγκάσει τον οικογενειακό του φίλο να μετατρέψει για μια ακόμα φορά την αξιωματική αντιπολίτευση σε γραφείο Τύπου του...





Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

Οι γίγαντες συνομιλούν με τους αιώνες, οι νάνοι για να μείνουν στην εξουσία μέχρι το 2019...

Είναι, τρόπον τινά, εύκολο να πεθαίνεις νέος και να γίνεσαι μύθος. Τα όποια λάθη σου υποσκελίζονται από τα πρόωρα επιτεύγματά σου που δεν σου έμελλε να ολοκληρώσεις ή να τα δεις να καταρρέουν. Είναι, ωστόσο, πολύ δύσκολο να έχεις κάνει μια γεμάτη ζωή και στα βαθιά σου γεράματα ο λαός, τον οποίο τόσο πολύ μισούν οι νεοφιλελεύθεροι, να εξακολουθεί να σε θεωρεί κολοσσό...

Τόσο ο Μίκης Θεοδωράκης όσο κι ο Μανώλης Γλέζος δεν πρόκειται να ολοκληρώσουν το δημόσιο βίο τους από εκεί που τον ξεκίνησαν κομματικά. Και οι δυο τους άλλαξαν αρκετές παρατάξεις και πολιτικές συμπάθειες κατά τη διάρκεια του πλούσιου από συγκινήσεις βίου τους. Ανεξαρτήτως, όμως, του αν κάποιος διαφωνεί με κάποιες από τις επιλογές τους- ανάμεσά τους κι ο γράφων- οφείλουμε να αναρωτηθούμε γιατί αυτά τα δύο ιερά τέρατα της τέχνης, της πολιτικής και των αγώνων για ελευθερία, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη αποθεώνονται από τους πολίτες σε κάθε δημόσια εμφάνισή τους σαν να μην έκαναν ούτε ένα λάθος στη ζωή τους, την ίδια ώρα που άλλους τους θεωρεί, και δικαίως πολλές φορές, τυχοδιώκτες...

Στις σπουδαίες προσωπικότητες ο λαός διαθέτει το ένστικτο να συγχωρεί ακόμα και τα μεγάλα τους σφάλματα. Ποιου ανθρώπου, άλλωστε, η ζωή είναι παντελώς αψεγάδιαστη; Εκείνο που ενώνει τους Θεοδωράκη- Γλέζο στην κοινή- παράλληλη πορεία τους στην Ελλάδα των τελευταίων 70 και βάλε χρόνων και τους καθαγιάζει δεν είναι η κομματική, αλλά η ιδεολογική τους συνέπεια. Αυτό δεν σημαίνει ότι σήμερα πιστεύουν ακόμα και στις ψευδαισθήσεις τής νιότης τους, ορισμένες από τις οποίες γκρεμίστηκαν παταγωδώς, αλλά ότι δεν έχουν μετακινηθεί από τον πυρήνα των ιδεών τους, οι οποίες πρότασσαν το συμφέρον των πολλών έναντι των ολίγων...

Γι' αυτό κι αυτοί οι άνδρες που πέρασαν μέσα από τη φωτιά και το σίδερο αδυνατούν να συγχωρήσουν τους σύγχρονους ηγέτες τής κυβερνώσας Αριστεράς, που μετέτρεψαν μια τακτική ήττα σε στρατηγική γιατί φοβήθηκαν το ίδιο το δίκιο τους. Εκείνοι που έφαγαν ξύλο, φυλακίστηκαν κι εξορίστηκαν γιατί αρνήθηκαν να ξεπλύνουν μια βρόμικη εξουσία με συγχωροχάρτια είναι αδύνατο να συναινέσουν σε "Αριστερούς" η βασική έγνοια των οποίων είναι πλέον να μην χάσουν τις καρέκλες τους, τουλάχιστον όχι μέχρι το φθινόπωρο του 2019, γι' αυτό και κάνουν τώρα ανοίγματα συνεργασίας σε αυτούς τους οποίους στις εκλογές τού Σεπτεμβρίου 2015 ταύτιζαν με το χθες και καλούσαν το λαό να τους τελειώσει...

Ο λαός γνωρίζει όλα τα παραπάνω, γι' αυτό και τους καταχειροκρότησε την προηγούμενη εβδομάδα στο Καλλιμάρμαρο. Η νιότη τού πνεύματος, εξάλλου, δεν συνδέεται με το τι γράφει η ληξιαρχική πράξη γέννησης. Όταν βλέπεις κάποιον με σοβαρά προβλήματα υγείας και στα 92 του χρόνια να διευθύνει έστω και για λίγο μια χορωδία με το πάθος τής πρώτης φοράς κι έναν 95χρονο να μην χαρίζει κάστανα σε εκείνους τους οποίους στήριξε αλλά αισθάνθηκε πως τον πρόδωσαν, καταλαβαίνεις τι ξεχωρίζει τους αετούς από τα φίδια...

Ακόμα κι όταν ο πολιτικός τους λόγος γίνεται παραληρηματικός ή στείρος καταγγελτικός νιώθεις πως αυτός δεν πηγάζει από μια προσπάθεια ταύτισης με τις τάσεις τής εποχής, αλλά πορεύεται από πολύ πιο μακριά. Προέρχεται από την πεποίθηση ανθρώπων τού διαμετρήματος ενός Θεοδωράκη ή ενός Γλέζου ότι πρώτα και κύρια δεν συνδιαλέγονται με τους συγχρόνους τους, αλλά με την Ιστορία αυτού του τόπου, τους διαχρονικούς αγώνες των λαών και το απώτερο μέλλον το οποίο δεν θα δουν, ωστόσο έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να είναι δικαιότερο από το παρελθόν. Κι αν σήμερα εξουσιάζουν οι νάνοι είναι γιατί οι γίγαντες δεν χωρούσαν ποτέ σε Μέγαρα Μαξίμου και λοιπά μέγαρα που προκαλούν την αυταπάτη σε όσους κατοικούν σε αυτά προσωρινώς πως αποτελούν τη μόνιμη κατοικία τους...




Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Στην... Καλύβα της δεξιάς χίλιοι μύθοι χωράνε

Με αφορμή όσα συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες με τους συμβασιούχους τής ΠΟΕ- ΟΤΑ και στα πανεπιστήμια αναμασιέται το μύθευμα πως τα τελευταία 40 χρόνια δεν κυβερνούσαν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, αλλά πως στην ουσία τα κλειδιά τής εξουσίας βρίσκονταν στην Αριστερά. Πόσες φορές δεν έχετε ακούσει πως όταν πήγαινε να γίνει μια σοβαρή μεταρρύθμιση στον τόπο, αυτή παρακωλυόταν από τους αναρχοάπλυτους; Αρκετές φορές, μάλιστα, είναι οι ίδιοι που αναπολούν το μετεμφυλιακό απαρτχάιντ και μαγεύονται από τα γραπτά δήθεν ιστορικών τύπου Στ. Καλύβα, οι οποίοι εκπαιδεύτηκαν στα αμερικανικά πανεπιστήμια για να διαδώσουν τον αντικομμουνισμό στα πέρατα της οικουμένης, επιλέγοντας από τις ιστορικές πηγές μόνο τις πιο βολικές στο αναθεωρητικό τους αφήγημα και, μάλιστα, αποσπασματικώς...

Η Αριστερά έχει, αναμφιβόλως, τη δική της ιστορική ευθύνη για τη χρεοκοπία τής χώρας. Φταίει για το ότι στήριξε κάθε ανεξαιρέτως συντεχνιακό συμφέρον, δίχως να υπολογίζει πως αυτό αποδομεί το γενικότερο κοινωνικό. Πόσο γενναίο είναι, ωστόσο, να κατηγορεί ο καπετάνιος τούς ενίοτε αντιδραστικούς ναυτικούς του για το ότι το καράβι έπεσε σε ξέρα;...

Καλώς ή κακώς την Ιστορία τη γράφουν οι νικητές κι από όσο γνωρίζω αυτή δεν ήταν η κομμουνιστική Αριστερά, ώστε να μπορεί να καταγράψει στα σχολικά βιβλία τα γεγονότα τής Εθνικής Αντίστασης, του εμφυλίου ή της δικτατορίας κατά πώς τη βόλευαν. Όταν γραφόταν αυτή η Ιστορία οι Αριστεροί στήνονταν στα εκτελεστικά αποσπάσματα, φυλακίζονταν ή εξορίζονταν. Λιγάκι δύσκολο μου φαίνεται την ίδια ώρα να καθόριζαν τη γενική πολιτική τού κράτους, εκτός αν σε όλα τα άλλα η δήθεν "εθνική παράταξις" τους καταλογίσει και μαζοχισμό. Ακόμα κι ο Μπ. Κλίντον είχε απολογηθεί για το ρόλο των Αμερικανών πριν και κατά τη διάρκεια της χούντας, αλλά η δεξιά τού Κυρίου τιμά ακόμα τους νεκρούς της αποστάτες σαν ήρωες πολέμου αντί να ψελλίσει μια μισή έστω συγγνώμη για τα αμαρτήματά της...

Αν ο πάλαι ποτέ δικομματισμός ήθελε να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις, θα τις είχε κάνει. Η αποδοχή του, άλλωστε, από τον ελληνικό λαό πλησίαζε ή σε ορισμένες περιπτώσεις ξεπερνούσε το 80%. Θα ήταν προτιμότερο, επομένως, να εξαντλήσει πρώτα την αυτοκριτική του πριν δείξει με το δάχτυλο το 20% ή εκείνους που κυβερνούν σήμερα με πολύ μικρότερη λαϊκή αποδοχή. Το κομματικό κράτος, το χαριστικό σε συγκεκριμένες κατηγορίες τού πληθυσμού ασφαλιστικό σύστημα, το μπάχαλο στη δημόσια Παιδεία και Υγεία, η διεφθαρμένη δικαιοσύνη συνιστούν κληροδοτήματα του παλιού δικομματισμού, τα δικά του "νόθα" παιδιά που ποτέ δεν αναγνώρισε ως δικά του...

Κι αν η Αριστερά τούς έκανε πλάτες στις σκανδαλιές τους, οι γονείς είναι πρωτίστως που ευθύνονται για τη διαπαιδαγώγησή τους κι όχι οι καλόβολοι ή υστερόβουλοι γείτονες. Το κράτος μας, επομένως, δεν είναι σοβιετικό, όπως αρέσκονται να παπαρολογούν οι πασοκονεοδημοκράτες, αλλά δικός τους άσωτος υιός για τον οποίο τώρα κατηγορούν τους θετούς του γονείς...  

   

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Πας Αρκάς βάρβαρος για τους ταλιμπάν τού τσιπρισμού...

Δεν συμφωνώ με την όψιμη... αντιεξουσιαστική κι αντιλαϊκιστική στάση που κρατά ο σκιτσογράφος Αρκάς, με την οποία επιρρίπτει όλα τα δεινά τής χώρας στο ΣΥΡΙΖΑ και στον "ανόητο" λαό που τον ψήφισε. Ο Αλ. Τσίπρας δεν είναι ο πρώτος ούτε ο χειρότερος πολιτικός που είπε ψέματα για να εκλεγεί ούτε η σημερινή κυβέρνηση η πρώτη άστοχη επιλογή τού ελληνικού λαού ούτε η χειρότερη. Δεν θυμάμαι, ωστόσο, ποτέ άλλοτε τον Αρκά να στιγματίζει με την πένα του πρακτικές που καλώς πράττει και στιγματίζει τα τελευταία δυόμισι χρόνια...

Ενδεχομένως αυτό να οφείλεται στην ωρίμανση του σκιτσογράφου, η οποία είναι η καλή εκδοχή για εκείνον. Δεν θα ήθελα να συνδέσω με εμπάθεια κάποιον ο οποίος με έχει κάνει να γελάσω πολλές φορές στο παρελθόν κι ενίοτε το πετυχαίνει και σήμερα. Όπως κι αν έχει, και το χιούμορ είναι υποκειμενική υπόθεση και κάποια στιγμή στερεύει από την πολλή επανάληψη κι αυτοαναφορικότητα...

Αλίμονο, ωστόσο, αν του απαγόρευα να σκιτσογραφεί για πολιτικά ζητήματα, όπως επιθυμούν κάποιοι ταλιμπάν τού αριστερού κυβερνητισμού, οι οποίοι τον καλούν να επιστρέψει σε πιο λάιτ θέματα. Οποιοδήποτε κι αν είναι το κίνητρο πίσω από τις γελοιογραφίες του- ίσως και η απογοήτευση για την κατάντια τής Αριστεράς- αυτό είναι προσωπική υπόθεση του γελοιογράφου, η οποία από τη στιγμή που αποκτά δημοσιότητα μπορεί να κριθεί κι από την κοινή γνώμη...

Ακόμα, όμως, κι αν βρίσκεται στο "pay roll" της ΝΔ- το θέτω ως παράδειγμα και δεν το βασίζω σε κάποια προσωπική γνώση- ο Αρκάς εξακολουθεί να έχει το δικαίωμα σε μια δημοκρατία να γελοιογραφεί. Δεν είναι δυνατό οι ίδιοι άνθρωποι που υπερασπίζονται τη σάτιρα θρησκευτικών ή εθνικών συμβόλων να την απαγορεύουν όταν έρχεται η σειρά τού Αλ. Τσίπρα να σατιριστεί. Η ελευθερία έκφρασης δεν είναι "α λα καρτ" ούτε στέκεται σούζα μπροστά σε αριστερά είδωλα...

Κατανοώ ότι η πρωτοφανής μιντιακή επίθεση σε εκλεγμένη κυβέρνηση η οποία διεξάγεται τα τελευταία δυόμισι χρόνια είναι λογικό να δημιουργεί αυξημένα αμυντικά αντανακλαστικά αν βρίσκεσαι από την άλλη πλευρά. Είναι, ωστόσο, αδιανόητο στο όνομα της πάση θυσία παραμονής στην εξουσία να αποκηρύσσεις κοσμοθεωρίες τις οποίες είχες κάνει λάβαρο όταν ήσουν στην απέξω. Γιατί, για παράδειγμα, ο Λαρισαίος Λ. Λαζόπουλος να δικαιούται να κάνει τηλεοπτικό προσηλυτισμό στο ΣΥΡΙΖΑ και να απαγορεύεται στον Αρκά να πράττει το ίδιο για τον άθλιο Κούλη;...

Στρατευμένη τέχνη πάντοτε υπήρχε και πάντοτε θα υπάρχει κι αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό. Χαρακτηριστικότερο ελληνικό παράδειγμα αποτελεί ο Μίκης Θεοδωράκης, ο οποίος έχει την ευτυχία να ζει πολλά χρόνια και να έχει βιώσει τόσο την απόρριψη όσο και την αποδοχή τής πλειοψηφίας. Το ζήτημα είναι αν ο καλλιτέχνης "τοκίζει" το ταλέντο του για τις ιδέες του ή για το χρήμα και την εξουσία. Φοβάμαι πως πολλοί από εκείνους που συνιστούν τη σημερινή πνευματική ηγεσία τού τόπου δεν επιλέγουν στρατόπεδα με βάση όσα τους υπαγορεύει η συνείδησή τους, αλλά η τσέπη τους...

 

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

Παραιτηθείτε από την αλητεία να μας πείσετε ότι το 2015 χάσαμε τον παράδεισο...

Ο Αλ. Τσίπρας έχει απογοητεύσει πολύ κόσμο με την ανακολουθία προεκλογικών υποσχέσεων και μετεκλογικών πράξεων. Όσο περνά, μάλιστα, ο καιρός όλο και περισσότερο η ρητορική του θυμίζει αυτή των σαμαροβενιζέλων, οι οποίοι δικαίως αποδοκιμάστηκαν από τον ελληνικό λαό. Τότε γιατί στην πλατεία Συντάγματος μαζεύονται μόνο μερικές εκατοντάδες νοικοκυραίοι με τα κολλαγόνα, τα πουράκια, τα παπιγιόν και τα κολονάτα ποτήρια τους για να φωνάξουν "παραιτηθείτε; Γιατί δεν συγκεντρώνεται το μέγα πλήθος των "αγανακτισμένων" τού 2011 ή των μεγαλειωδών αντιμνημονιακών διαδηλώσεων παλαιότερων ετών; Γιατί, τέλος πάντων, ο άθλιος Κούλης μοιάζει να έχει πιάσει "ταβάνι" στις δημοσκοπήσεις και να μην δημιουργεί ρεύμα υπέρ του;...

Την ίδια ώρα με τη μάζωξη των "παραιτηθείτε" ο Ανδρ. Μαρτίνης- ο πρώην άρχοντας με γερούς νταβατζήδες τού "Ερρίκος Ντυνάν"- έδινε εμμέσως στη Βουλή τις απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα, περιγράφοντας ένα σύστημα εξουσίας που όταν δεν ζητούσε "χάρες" για συγγενείς, φίλους και ψηφοφόρους το έκανε για τραπεζίτες- επιχειρηματίες, νεκρούς και ζωντανούς. Μόνο οι αφελείς δεν αντιλαμβάνονται την ειρωνεία όταν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ κατηγορούν το ΣΥΡΙΖΑ για ρουσφέτια ενθυμούμενοι ότι εκείνοι είχαν μετατρέψει το δημόσιο τομέα σε παιδική χαρά για "γαλάζια" και "πράσινα" παιδιά. Και σε αυτό το πάρτι μόνο αμέτοχοι δεν ήταν οι σημερινοί πρόεδροι των δύο αυτών κομμάτων. Ιδίως ο άθλιος Κούλης και η οικογένειά του, που δεσμεύονται- τρομάρα τους- για εξορθολογισμό τής δημόσιας διοίκησης, αποτελούν πρωταθλητές στους διορισμούς ψηφοφόρων τους...

Ο ΣΥΡΙΖΑ τα έχει κάνει μούσκεμα, αλλά άντε να μπορέσεις να πείσεις τον μέσο ψηφοφόρο να ξεχάσει τα "αριστουργήματα" των διακυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ- ΝΔ που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία. Κι άντε πες πως πείθεις τους μεγαλύτερους σε ηλικία, που θυμούνται ακόμα με νοσταλγία τον Ανδρ. Παπανδρέου ή τον Κων. Καραμανλή. Πώς να συμβεί το ίδιο με τις νεώτερες γενιές, οι οποίες καταδικάστηκαν στην ανεργία, στις εργασιακές συνθήκες γαλέρας ή στην ξενιτιά από τα "επιτεύγματα" του πάλαι ποτέ δικομματισμού;...

Πώς να πείσεις τον σημερινό 20άρη, 30άρη ή και 40άρη ότι η Ελλάδα μέχρι τον Ιανουάριο του 2015 ήταν ένας επίγειος παράδεισος κι εξαιτίας τού Αλ. Τσίπρα φάγαμε το μήλο και καταλήξαμε στη Γη; Θα απαιτηθεί κυριολεκτικό πλύσιμο εγκεφάλου προκειμένου η πλειονότητα των νέων να βγει στους δρόμους με σημαίες τής ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ. Σε αυτό, άλλωστε, ποντάρει ο πρωθυπουργός για να ανανεώσει την θητεία του. Από τη στιγμή, μάλιστα, που εκείνοι που τον αντιπολιτεύονται έχουν τόσους σκελετούς στη ντουλάπα τους στην θέση σας δεν θα προδίκαζα από τώρα τον νικητή των επόμενων εκλογών, ιδίως αν αυτές αργήσουν...


  

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Καμμένος, ψεκασμένος, τελειωμένος...


Μόνο οι αρσακειάδες κι όσοι ζουν εκτός Ελλάδας δικαιούνται να εκπλήσσονται από το σκηνικό που έχει στηθεί με αφορμή τις συνομιλίες τού Π. Καμμένου με τον ισοβίτη ναρκέμπορο Γιαννουσάκη. Οι υπόλοιποι απλώς "απολαμβάνουμε" ένα ρεσιτάλ υποκρισίας δίχως όρια από όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές. Τα ερωτήματα είναι κάτι παραπάνω από πολλά όσο, όμως, και ρητορικά: σε ποια σοβαρή χώρα, για παράδειγμα, ο υπουργός Άμυνας θα παραδεχόταν ότι συνομιλεί με ισοβίτη και δεν θα παυόταν από τον πρωθυπουργό του την αμέσως επόμενη στιγμή; Η σημαντικότερη προστασία που μπορεί να δώσει η εκτελεστική εξουσία στη δικαστική είναι να την αφήνει στην ησυχία της. Το ίδιο ισχύει και για τους πολιτικούς και τους κατηγορούμενους...

Κι από την άλλη, πού ακούστηκε η αξιωματική αντιπολίτευση να λειτουργεί ως γραφείο Τύπου εφοπλιστή, οι δραστηριότητες του οποίου ερευνώνται από τις Αρχές; Η ΝΔ κι ο άθλιος Κούλης αποδεικνύουν για μια ακόμα φορά ότι η διαπλοκή δεν είναι επικοινωνιακό πυροτέχνημα, αλλά η θλιβερή πραγματικότητα δεκαετιών...

Όταν σχηματιζόταν για πρώτη φορά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ η αντιμνημονιακή ταύτιση ήταν ικανή για να παραβλεφθούν σοβαρές ιδεολογικές διαφωνίες τής Αριστεράς με ένα κόμμα που φλερτάρει με τη λάιτ ακροδεξιά. Τότε η διακύβευση ήταν η μάχη για την απεξάρτηση από τα μνημόνια. Σήμερα, όμως, ύστερα κι από την ψήφιση δύο μνημονίων από την παρούσα κυβέρνηση η αντιμνημονιακή ρητορική από την ίδια μοιάζει με περιήγηση χορτοφάγων σε εκτροφείο προβάτων...

Το "αναγκαίο καλό", όπως αυτοδιαφημιζόταν ο Π. Καμμένος, έχει εξελιχθεί σε αναγκαίο κακό για εκείνους που έχουν γλυκαθεί τόσο πολύ από την εξουσία ώστε για να την κρατήσουν δεν διστάζουν να εφαρμόζουν μέτρα που ακόμα κι αυτή η Θάτσερ δεν είχε τολμήσει να επιβάλει. Θα τον χαρακτήριζα βαρίδι για το ΣΥΡΙΖΑ αν κι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε καταντήσει βαρίδι στον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη...

Τώρα πια που έχουμε μπλέξει τόσο πολύ τα μπούτια μας και δυσκολευόμαστε να ξεχωρίσουμε τους Αριστερούς από τους δεξιούς θα ήταν πολύ πιο έντιμο τόσο για τον Αλ. Τσίπρα όσο και για την Φ. Γεννηματά- γιατί όχι και για τον Β. Λεβέντη- να πάψουν να παριστάνουν ότι τους χωρίζει άβυσσος, να τα βρουν και να σχηματίσουν κυβέρνηση με πολύ περισσότερα ιδεολογικά κοινά από αυτά των σημερινών συγκυβερνώντων. Είναι αστείο, άλλωστε, να ζυγίζουμε ποια μνημόνια ήταν βαρύτερα από άλλα. Είναι σαν να ζητάς από τον βάτραχο να σου ξεχωρίσει αν είναι χειρότερο να τον πατά βουβάλι ή ελέφαντας...

Αν, άλλωστε, πράγματι όλες αυτές οι πολιτικές δυνάμεις πολεμούν το νεοφιλελευθερισμό ιδού πεδίο δόξης λαμπρό να συσπειρωθούν δίχως ηγεμονισμούς για να αποτρέψουν τον ερχομό στην εξουσία τού άθλιου Κούλη, του πιο αυθεντικού δηλαδή πολιτικού εκφραστή τής διαιώνισης των κοινωνικών ανισοτήτων στη χώρα μας. Έτσι κι αλλιώς ο ιστορικός κύκλος των καμένων και ψεκασμένων έχει κλείσει...

 

  

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Έλα όμως που δεν κυβερνά ο Κούλης...

Ξεκινώ με ένα καλά λησμονημένο στερεότυπο: ο δημοσιογράφος οφείλει να ελέγχει την εξουσία. Στην τελευταία προφανώς συμπεριλαμβάνεται και η αξιωματική αντιπολίτευση. Μόνο που όσο και να 'ναι ο κάθε λαός αναρωτιέται πρωτίστως αν εκείνοι που κυβερνούν κι όχι αν εκείνοι που αντιπολιτεύονται τα κάνουν όλα σύμφωνα με το νόμο και την ηθική. Κι αν ακόμα αυτοί που σήμερα δεν βρίσκονται στα υπουργικά έδρανα βρίσκονταν παλαιότερα σε αυτά έχουν λερωμένη τη φωλιά τους για τον πρότερο βίο τους, οι πολίτες ενδιαφέρονται και με το δίκιο τους για φρέσκα κι όχι για παλιά, ξινισμένα σταφύλια...

Γι' αυτό και τους προκαλεί αλγεινή εντύπωση να διαβάζουν ή να ακούν σε συγκεκριμένα ΜΜΕ μόνο σκάνδαλα που αφορούν τη ΝΔ κι όχι τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, λες και δεν υπάρχει ούτε μια σκοτεινή υπόθεση που να αφορά τους σημερινούς συγκυβερνώντες. Επιτρέψτε μου να γνωρίζω ότι υπάρχουν τέτοιου είδους υποθέσεις, τις οποίες βεβαίως και γνωρίζουν πολύ καλά κι εκείνοι που δημοσιογραφούν σαν να κυβερνούν ο άθλιος Κούλης, ο Άδωνις ή ο Μ. Βορίδης...

Σε καμία περίπτωση δεν υπονοώ πως πρέπει να δώσουμε συγχωροχάρτια για τα αμαρτήματα του παρελθόντος ή πως αυτά δεν αφορούν το δημόσιο συμφέρον κι επομένως δεν οφείλουν οι δημοσιογράφοι να ασχολούνται μαζί τους. Τα διάφορα "Ντινάν" είναι δικαστικό και πολιτικό χρέος να αποκαλυφθούν και οι υπεύθυνοι να λογοδοτήσουν και να τιμωρηθούν. Αν, όμως, η σημερινή κυβέρνηση δεν επιθυμεί να τη διαδεχθεί ο άθλιος Κούλης, ο οποίος από όπου κι αν τον ψάξεις θα τον βρεις εκτεθειμένο, υποχρεούται να μην κλείνει τα μάτια στις λαμογιές των δικών της και να επιβάλλει το νόμο τής ομερτά στα φιλικά της μίντια για τα λάθη της...

Καταλαβαίνω ότι κάποιες και κάποιοι στο ΣΥΡΙΖΑ διατηρούν ευρύτερες φιλοδοξίες από αυτές που καλύπτουν τα σημερινά τους αξιώματα. Αν θέλουν, όμως, να τις υλοποιήσουν δεν είναι απαραίτητο να αποκρύβουν τα λάθη ή τις παραλείψεις τους, αλλά να τα παραδέχονται και να τα διορθώνουν. Δεν είναι αμαρτία να μην είσαι αλάνθαστος, είναι ωστόσο να βουλώνεις στόματα, πολλώ δε μάλλον όταν αυτό γίνεται με άκομψο τρόπο...

Σε αυτό το πλαίσιο και οι φιλικώς προσκείμενοι δημοσιογράφοι δεν υπηρετούν τον Αλ. Τσίπρα και το τσίρκο του όταν περιορίζονται στο να περιγράφουν τα ανύπαρκτα ρούχα τού βασιλιά ή όταν επιτίθενται αποκλειστικώς στον άθλιο Κούλη, στην Φώφη ή στον Σταύρο σαν να εργάζονται εκείνοι στο Μαξίμου. Αν αγαπούν πράγματι τον πρωθυπουργό τους κι όχι αποκλειστικώς τα προνόμια που συνεπάγεται η συναναστροφή με την εξουσία έχουν καθήκον να του ανοίγουν τα μάτια ώστε να αποφεύγει ή να καταπνίγει εν τη γενέσει τους τα κακώς κείμενα. Σε διαφορετική περίπτωση με αναγκάζουν να τους αποκαλώ αυλοκόλακες με στολή Ρομπέν των Δασών, που αντί να τα βάζουν, όμως, με τον σερίφη τού Νότιγχαμ περιορίζονται στο να του ξεσκονίζουν το καπέλο...

 



  

Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

Καλού κακού ας ετοιμαζόμαστε να υποδεχθούμε το χάος ξεβράκωτοι...

Οι αποφάσεις τού Eurogroup στο σύνολό τους δεν είναι ούτε θετικές ούτε αρνητικές. Ο σχολιασμός τους εξαρτάται από το πόσο φιλικώς βλέπει κανείς την κυβέρνηση ή όχι. Θα εκταμιευτεί, για παράδειγμα, μεγαλύτερη δόση από την αρχικώς υπολογισμένη, αλλά το μεγαλύτερο κομμάτι της θα επιστρέψει στους δανειστές ως αποπληρωμή δανείων. Συμφωνήθηκαν, επίσης, ρήτρα ανάπτυξης για το χρέος, συνδρομή για την έξοδο στις αγορές κι αναπτυξιακή τράπεζα, αλλά κανένα εξειδικευμένο μέτρο- όπως ήταν η υποτιθέμενη ελληνική "κόκκινη γραμμή"- και με πρωτογενή πλεονάσματα ύψους 3,5% μέχρι το 2022 και 2% περίπου μέχρι το 2060. Ό,τι μας δίνουν, δηλαδή, με το ένα χέρι μάς το παίρνουν με το άλλο...

Μόνο το μέλλον θα κρίνει αν οι αποφάσεις τού χθεσινού Eurogroup ή ακόμα και η συμφωνία με Ισραήλ και Κύπρο για τον αγωγό "EastMed" συνιστούν την αρχή τού τέλους των μνημονίων, όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση, ή προοιωνίζονται νέα μέτρα λιτότητας, όπως διατείνεται η αντιπολίτευση. Κλειδιά θα αποτελέσουν η ένταξη ή μη της χώρας στην ποσοτική χαλάρωση της ΕΚΤ και, βεβαίως, η επιστροφή της στις αγορές. Αν αυτοί οι στόχοι επιτευχθούν, τότε πράγματι δημιουργούνται σοβαρές προϋποθέσεις για την επιστροφή στην κανονικότητα, εξέλιξη που θα αποτρέψει κι άλλες αιματηρές θυσίες από τον ελληνικό λαό. Αν, ωστόσο, δεν μπούμε στο QE και συνεχίσουμε να έχουμε την ανάγκη των σημερινών πιστωτών μας για να μην χρεοκοπήσουμε, τότε θα έχουμε ξανακάνει μια τρύπα στο νερό...

Με βάση όλα τα παραπάνω το ερώτημα που προκύπτει αβίαστα είναι πόσες αντοχές έχουν ακόμα οι πολίτες για να περιμένουν να επιστρέψουν από την άβυσσο. Το ζήτημα είναι πολύ βαθύτερο από το περιθώριο που δίνεται στη σημερινή κυβέρνηση για να γυρίσει τον τροχό, το οποίο άλλωστε αφορά κυρίως εκείνους που έχουν γλυκαθεί από την εξουσία και προτιμούν να αποχωριστούν τις ιδέες τους από τις καρέκλες τους. Σχετίζεται κατά βάση με την κοινωνική συνοχή, η οποία θα δοκιμαστεί περισσότερο όσο φουντώνει η παραφιλολογία για το τέλος των δύσκολων ημερών και μαζί της η προσμονή...

Η απογοήτευση της ελληνικής κοινωνίας από το μη σκίσιμο των μνημονίων από εκείνους που το υποσχέθηκαν μεταφράζεται τη δεδομένη χρονική περίοδο σε αμηχανία και πάγωμα. Αυτό, ωστόσο, δεν πρόκειται να κρατήσει για πάντα, επομένως οι επόμενοι μήνες δεν θα κρίνουν μόνο το πολιτικό μέλλον τού Αλ. Τσίπρα, αλλά κυρίως τη δημοκρατική σταθερότητα, η οποία κρέμεται από μια κλωστή. Αν αυτή αποδειχθεί γερή, όλα καλά κι όλα ωραία. Αν, όμως, σπάσει ας ετοιμαζόμαστε να υποδεχθούμε το χάος ξεβράκωτοι...



Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

"Καταργήστε τους φόρους στους πλούσιους" και "ζήτω ο καπιταλισμός" φώναζαν οι εργάτες που καίγονταν ζωντανοί...

Αξίζει κανείς να ακούσει τον Τζέρεμι Κόρμπιν να μιλά, ακόμα κι αν δεν είναι σοσιαλιστής. Σε ένα προεκλογικό πάνελ, για παράδειγμα, κάποιος από το κοινό τού επιτέθηκε για την υπόσχεσή του να αυξήσει το φόρο στις επιχειρήσεις. Νόμισε πως τον είχε στριμώξει στα σκοινιά, αλλά ο ηγέτης των Βρετανών Εργατικών που κατάφερε το ακατόρθωτο, να συγκινήσει δηλαδή τη νεολαία και να την κάνει να ψηφίσει μαζικά στις πρόσφατες εκλογές στο Νησί, τον αποστόμωσε: πέρα από το ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης- ο καθένας πρέπει να φορολογείται με βάση το ύψος των εισοδημάτων του- εξήγησε στον πολίτη πως αν ήθελε δημόσια Υγεία και Παιδεία, καθώς και κοινωνικό κράτος δεν υπάρχει άλλος έντιμος δρόμος από τη φορολόγηση. Η διακυβέρνηση, άλλωστε, της Μεγάλης Βρετανίας από τους Συντηρητικούς τα τελευταία εφτά χρόνια, κατά τα οποία έχουν πνίξει τη χώρα στη λιτότητα, έχει οδηγήσει στην απαξίωση θεσμών όπως το NHS- το βρετανικό ΕΣΥ-, οι οποίοι αποτελούσαν αιτία υπερηφάνειας για τους αγγλοσάξονες...

Δεν ξέρουμε ακόμα τα ακριβή αίτια της φωτιάς που σκότωσε δεκάδες στο λονδρέζικο ουρανοξύστη, Όλες οι πληροφορίες, ωστόσο, συγκλίνουν στα ελλιπή μέτρα πυρασφάλειας και γενικότερης συντήρησης για ένα κτίριο στο οποίο έμεναν οικογένειες εργατών. Και το ερώτημα είναι: θα συνέβαινε το ίδιο σε ένα κτίριο όπου μένουν ζάπλουτοι; Οι αρμόδιες κρατικές Αρχές θα επιδείκνυαν την ίδια ανευθυνότητα για το παλάτι τού Μπάκιγχαμ; Μήπως οι ζωές των κροίσων έχουν μεγαλύτερη αξία στο καπιταλιστικό σύστημα κι επομένως η ισότητα δεν βρίσκεται στις προτεραιότητές του; Μήπως, εν τέλει, όπως λέει και το τραγούδι, "για τους φτωχούς κι ο θεός είναι φτωχός";...

Είναι λογικό τα χειραγωγούμενα ΜΜΕ να μισούν τους Κόρμπιν αυτού του κόσμου, να τους απαξιώνουν και να τους γελοιοποιούν. Κι αυτό γιατί όσοι ασπάζονται τις μαρξιστικές ιδέες δίχως να τις αντιλαμβάνονται ως ευαγγέλιο κατανοούν ότι το σημαντικότερο παγκόσμιο ζητούμενο είναι η κοινωνική δικαιοσύνη, η οποία μπορεί να επιτευχθεί και με ειρηνικά μέσα, όπως είναι η δίκαιη ανακατανομή τού εισοδήματος και με όχημα το φορολογικό σύστημα...

Τα συμπτώματα της βαριάς ασθένειας είναι εμφανή σε κοινωνίες που θεωρούν λογικό να διασώζονται "άρρωστες" τράπεζες από το κρατικό ταμείο, αλλά να θεωρείται οπισθοδρομικό να σώζονται ζωές χάρη στη δωρεάν ιατρική περίθαλψη ή στα επιδόματα για τους οικονομικώς ασθενέστερους. Για όλα αυτά και για πολλά άλλα οι κυβερνώσες ελίτ δεν επιθυμούν να αλλάξει τίποτα κι ας γνωρίζουν ότι με την αλαζονεία τους στήνουν μόνες τους τις γκιλοτίνες που θα φέρουν τον αποκεφαλισμό τους...

Δεν είμαι θιασώτης τής σοσιαλδημοκρατικής ικανοποίησης με τις επιδοματικές πολιτικές. Δεν μπορεί να συνιστούν αυτές το τέλος τής διαδρομής, παρά μόνο ένα όχημα που θα μας οδηγήσει σε αυτό. Στόχος για έναν πραγματικό σοσιαλιστή δεν είναι δυνατό να είναι άλλος από την επικράτηση της ιδέας ότι ο καθένας θα απολαμβάνει ίσων ευκαιριών και θα αμείβεται με βάση την ποιότητα και την ποσότητα του μόχθου του ώστε να μην έχει ανάγκη από κρατικά φιλοδωρήματα και φιλανθρωπίες...

Οι εργάτες και οι οικογένειές τους που σκοτώθηκαν στον πύργο (sic) Γκρένφελ αποτελούν θύματα ενός άνισου κόσμου, ο οποίος δεν εξασφαλίζει ούτε καν την ίδια πρόσβαση στην ασφάλεια για όλους. Κι αυτός ο κόσμος είτε θα αλλάξει ειρηνικώς, όπως με την κατάργηση της φορολογικής ασυλίας για λίγους και των φορολογικών παραδείσων, είτε θα πνιγεί στο αίμα. Δυσκολεύομαι, άλλωστε, να πιστέψω ότι οι εργάτες που καίγονταν ζωντανοί λίγο πριν ξεψυχήσουν ζητούσαν να καταργηθούν οι φόροι στους πλούσιους...  





Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Πώς να νικήσουμε όταν έχουμε αποδεχθεί εκ των προτέρων την ήττα;...


Έχω δώσει μια υπόσχεση στον εαυτό μου: πως ακόμα κι αν βρεθώ στην έσχατη ένδεια δεν θα καταδεχθώ να απλώσω χέρι ζητιανιάς ούτε καν να παρακαλέσω για την επιβίωσή μου. Θα προτιμήσω να βάλω μια κουκούλα, να πάρω ένα καλάσνικοφ και να ληστέψω μια τράπεζα ή κάποιον μεγαλοσχήμονα των βορείων ή νοτίων προαστίων από το να εκλιπαρήσω για βοήθεια στους δρόμους, στο μετρό ή στο τρόλεϊ...

Φαίνεται, ωστόσο, πως τη δική μου στάση δεν συμμερίζεται ο Αλ. Τσίπρας, ο οποίος έχει μετατραπεί σε διεθνή επαίτη (και) για το χρέος- βλ. και σημερινό του άρθρο σε ξένες εφημερίδες- αντί να διεκδικήσει δυναμικά το δίκιο ενός ολόκληρου λαού που έχει υποστεί πάμπολλες θυσίες χωρίς αντίκρισμα. Το τραγικότερο, μάλιστα, είναι πως ο πρωθυπουργός δεν ικετεύει για το χρέος γιατί πιστεύει ότι η ελάφρυνσή του θα σώσει τη χώρα, αλλά για να γλιτώσει τη δική του εξουσία, η οποία καταρρέει ημέρα με την ημέρα...

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει συμπληρώσει δυόμισι χρόνια στην εξουσία, αλλά δεν έχει κατορθώσει ακόμα να βρει τη χρυσή ισορροπία στο τι συνιστά επιτυχημένη διαπραγμάτευση. Γι' αυτό κι από το "αέρα πατέρα" τού 2015, το οποίο αποδείχθηκε αποτυχημένο, πέρασε κατευθείαν στο δοκιμασμένο από τους προηγούμενους, αλλά επίσης αποτυχημένο "ναι σε όλα"...

Γιατί οι Μέρκελ- Σόιμπλε, οι οποίοι δεν έπαψαν ποτέ να είναι ενιαίο δίδυμο, να συναινέσουν σε γενναία ελάφρυνση του ελληνικού χρέους όταν γνωρίζουν ότι η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να κλάψει σε κάθε εύκαιρο ώμο- τώρα τυγχάνει αυτός να είναι του Εμ. Μακρόν-, αλλά δεν πρόκειται να φτάσει και στη ρήξη; Λίγους μήνες πριν τις γερμανικές εκλογές η καγκελάριος δείχνει να εξασφαλίζει μια άνετη επικράτηση χάρη και στη σθεναρή της στάση απέναντι στην Ελλάδα. Πώς, επομένως, θέλουμε να κερδίσουμε κάτι αν έχουμε προαποφασίσει να αποδεχθούμε την ήττα;...

Στήριξα το ΣΥΡΙΖΑ όσο αυτός πάλευε, ή τουλάχιστον παρίστανε πως παλεύει, για τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας που τον έφερε στην κυβέρνηση. Αδυνατώ, ωστόσο, να συνεχίσω να στηρίζω ένα κόμμα που από ένα σημείο και μετά το μόνο το οποίο στην ουσία υπερασπίζεται είναι η παραμονή τού στην εξουσία. Σε αυτό το πλαίσιο οι κουτσαβακισμοί τού Π. Πολάκη- ένα γελοίο μείγμα άγνοιας κι αλαζονείας- αποτελούν ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα του πώς κατάντησαν εκείνοι που είχαν υποσχεθεί την ελπίδα και στο τέλος συνθηκολόγησαν μόνο και μόνο για να μην χάσουν την θέα από το Μαξίμου και τα υπουργεία τους οι ίδιοι και τα ρουσφέτια τους...

Στα λόγια ο καθένας μας εκπέμπει αυτό που θα ήθελε ιδεατώς να γίνει. Οι πράξεις, ωστόσο, φανερώνουν το ποιος πραγματικά είναι, γι' αυτό όσες πιστολιές κι αν ρίχνουν οι Πολάκηδες δεν θα πετυχαίνουν τίποτα παραπάνω από το να τους εκθέτουν, αφού πυροβολούν με άσφαιρα μόνο και μόνο για μια καλή λεζάντα και για να τους χειροκροτεί ένα ακροατήριο που ολοένα και λιγοστεύει...

 




Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Τον τρελό κι αν ορμηνεύεις κρύο σίδερο δουλεύεις...

Η δίκη μου γνώμη για το νέο σόου τής Ζ. Κωνσταντοπούλου με τον Γερμανό πρέσβη περισσεύει όταν τα έχει πει όλα με τη στάση και τη δική του άποψη ο Μανώλης Γλέζος. Η εξομοίωση ενός ολόκληρου λαού με τους ναζί ή τη νεοφιλελεύθερη πολιτική των Μέρκελ- Σόιμπλε πηγάζει από τα βαθύτερα κιτάπια τού φασισμού και μόνο ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζεται. Πολύ περισσότερο όταν ορισμένοι, υπό την επήρεια μιας αναιτιολόγητης από την πραγματικότητα οίησης, θεωρούν τον εαυτό τους επειδή δεν ψήφισε μνημόνια μεγαλύτερο επαναστάτη από εκείνους που έπαιξαν κυριολεκτικώς τη ζωή τους κορώνα γράμματα για την ελευθερία, τη δημοκρατία και το σοσιαλισμό...

Φυσικά και κάθε λαός είναι υπεύθυνος για τις κατά καιρούς ηγεσίες του, πόσω μάλλον όταν έχουν προέλθει από δημοκρατικές διαδικασίες, αλίμονο όμως αν απαγορεύουμε στον οποιονδήποτε το ιερό δικαίωμα στη συγγνώμη. Ακόμα κι αν αυτό δεν μεταφράζεται στην απόδοση των πολεμικών επανορθώσεων κι αποζημιώσεων, είναι εν τούτοις κάτι παραπάνω από ενθαρρυντικό ότι και σήμερα, 70 και πλέον χρόνια μετά, η γερμανική κυβέρνηση αναγνωρίζει το άγος τού χιτλερισμού κι αισθάνεται δικαιολογημένη ντροπή γι' αυτό...

Δεν είμαι ψυχίατρος για να αξιολογήσω την πνευματική κατάσταση της Ζ. Κωνσταντοπούλου. Όπως κι αν έχει, πάντως, η συμπεριφορά της, ιδίως μετά από το συμβιβασμό τού 2015, δεν μπορεί να αξιολογηθεί μόνο με πολιτικούς όρους. Δεν είναι παράλογο να αισθάνεται προδομένη από την κατάληξη της πρώτης κυβέρνησης της Αριστεράς. Οι περισσότεροι Αριστεροί, άλλωστε, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό το ίδιο αισθανόμαστε. Το γαρ πολύ της θλίψεως, ωστόσο, γεννά παραφροσύνη και στην περίπτωση της επικεφαλής τής Πλεύσης Ελευθερίας- μονοπρόσωπη ΕΠΕ την αποκαλούν όσοι τη γνωρίζουν εκ των ένδον- αυτό είναι πλέον οφθαλμοφανέστατο...

Κι αν ο Αλ. Τσίπρας θα απολογηθεί στον ιστορικό τού μέλλοντος γιατί μετέτρεψε μια τακτική οπισθοχώρηση σε στρατηγική, η Ζωή αλλά κι άλλοι στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά θα υποχρεωθούν στο ίδιο γιατί δεν εγκατέλειψαν το λαϊκισμό ακόμα κι όταν αυτός είχε κατά κράτος ηττηθεί. Κάποιοι μπορεί να το χαρακτηρίσουν συνέπεια, προσωπικώς πολιτικό στραβισμό να μένεις προσκολλημένος σε ξεπερασμένες εκτιμήσεις μόνο και μόνο για να μην σε πουν "κωλοτούμπα". Όπως θα έλεγε, άλλωστε, κι ο Τσέρτσιλ, "επιτυχία είναι να πηγαίνεις από αποτυχία σε αποτυχία χωρίς να χάνεις τον ενθουσιασμό σου". Αρκεί να μαθαίνουμε από τα λάθη μας και να μην τα αγιοποιούμε...



Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

Σκοταδελλάδα...

Η ζωή μου θα ήταν πολύ πιο απλή αν ήμουν σκοταδιστής. Δεν θα χρειαζόταν να κρίνω κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, αλλά θα τους τσουβάλιαζα όλους σε κατηγορίες- κατά βάση σε καλούς και κακούς- κι αναλόγως θα πορευόμουν. Όλοι οι "γύφτοι", για παράδειγμα, σκοτώνουν παιδιά, εμπορεύονται ναρκωτικά και ζουν μέσα στη βρόμα. Κανένας άλλος άνθρωπος- αν υποθέσουμε πως ένας σκοταδιστής συμπεριλαμβάνει τους ρομά στο ανθρώπινο είδος- δεν σκοτώνει παιδιά, δεν εμπορεύεται ναρκωτικά και δεν ζει μέσα στη βρομιά...

Παρομοίως, όποια γυναίκα κάνει έκτρωση είναι τουλάχιστον πουτάνα και δολοφόνος- ανεξαρτήτως του λόγου για τον οποίο προβαίνει σε αυτή την ενέργεια. Και, "φυσικά", κάθε "αδερφή" ζει μέσα στην ανωμαλία κι αποτελεί κακό παράδειγμα για τα παιδιά των νοικοκυραίων, για την ανατροφή των οποίων φαίνεται πως οι τελευταίοι έχουν μόνο παρεμπίπτουσα αρμοδιότητα...

Δεν θα μπω στη διαδικασία να μετρήσω πόσοι Έλληνες πιστεύουν τα παραπάνω κι ακόμα χειρότερα. Αν κρίνω, πάντως, από όσα διαβάζω στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν είναι και λίγοι. Όπως κι αν έχει, κι ένας να πιστεύει εν έτει 2017 ότι η ομοφυλοφιλία είναι αμάρτημα ή να διάγει το βίο του με στερεότυπα όπως αυτά που αφορούν τους ρομά είναι αρκετός για να μας κάνει να αναρωτιόμαστε τι πηγαίνει στραβά (και) στην ελληνική κοινωνία...

Βεβαίως κι ο καθένας μας μπορεί να πιστεύει σε ό,τι θέλει και να το επικοινωνεί χρησιμοποιώντας κάθε θεμιτό μέσο. Σε μια εποχή, ωστόσο, που οι ατομικές ελευθερίες θυσιάζονται ολοένα και περισσότερο στο βωμό μιας ουτοπικής ασφάλειας δεν βοηθάμε τον κόσμο να γίνει ειρηνικότερος διακρίνοντας τους ανθρώπους όχι με βάση την ατομική τους αξία, αλλά το χρώμα, τη ράτσα ή το σεξουαλικό τους προσανατολισμό...

Μερικοί, μάλιστα, βλέπουν τη γελοιότητα πάντοτε στους άλλους κι όχι όταν κοιτούν τον καθρέφτη τους. Βρίσκω, για παράδειγμα, γκροτέσκο το θέαμα του "gay pride", αλλά το ίδιο κωμικό βρίσκω και μερικές χιλιάδες να ακολουθούν μια εικόνα και να τη φιλούν σαν να φιλούσαν τα παιδιά τους. Καθείς, επομένως, και οι ορέξεις του κι αλίμονο αν βάλουμε όριο στο πώς επιθυμεί να τις εκφράσει, εφόσον δεν φτάνει έως τη βία...

Το μέτρο ενδεχομένως να χάνεται όταν ένας άνδρας φορά φτερά και πούπουλα γιατί με αυτά αισθάνεται πιο άνετα με τη σεξουαλικότητά του ή όταν ένας πιστός σταυροπροσκυνά τα κόκαλα ενός αγίου. Τα δικαιώματά μας, όμως, δεν κινδυνεύουν από τέτοιου είδους υπερβολές, αλλά μόνο όταν προσπαθούμε να επιβάλλουμε το γούστο μας- είτε είναι πλειοψηφικό είτε όχι- στους γύρω μας. Κι αν η κόλαση είναι οι άλλοι, η μισαλλοδοξία που παράγουμε πρώτα τη δική μας κρίση θολώνει πριν σκοτεινιάσει την κοινωνία μας...










Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Ο Αλέξης αγαπά τον Κόρμπιν, αλλά τον κερατώνει με την Μέι...

Την ίδια ώρα που ο Αλ. Τσίπρας στηρίζει τον σοσιαλιστή με την πραγματική έννοια του όρου Τζέρεμι Κόρμπιν στη Μεγάλη Βρετανία κόβει εκ νέου τις συντάξεις και παραπέμπει στις ελληνικές καλένδες την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Πολιτική σχιζοφρένεια; Τακτική οπισθοχώρηση θα σου απαντήσουν τα 'παπαγαλάκια' τού Μαξίμου, τα οποία από τις πολλές κωλοτούμπες έχουν ζαλιστεί σε βαθμό που δεν μπορούν να δουν μια στρατηγική οπισθοχώρηση στο νεοφιλελευθερισμό ακόμα κι όταν βρίσκεται μπροστά στα μάτια τους. Κάθε ημέρα που περνά ο ΣΥΡΙΖΑ εξευτελίζει την Αριστερά περισσότερο κι εκείνα σου μιλούν ακόμα για χρέος, ποσοτικές χαλαρώσεις κι εξόδους στις αγορές, που ούτε αυτές έρχονται...

Ας υποθέσουμε πως ο Τζέρεμι Κόρμπιν σχημάτιζε αυτοδύναμη κυβέρνηση κι επέβαλλε ένα πρόγραμμα κοινωνικής δικαιοσύνης που για το ΣΥΡΙΖΑ έμεινε μόνο στα χαρτιά. Πώς θα βοηθούσε αυτό την Ελλάδα να απαλλαγεί από τη λιτότητα τη στιγμή που η Μεγάλη Βρετανία έχει επιλέξει να φύγει από την ΕΕ και η ελληνική κυβέρνηση να θυσιάσει και τον τελευταίο Έλληνα στο βωμό τής παραμονής σε αυτή; Όταν έχεις μετατρέψει την παραμονή σου στην Ευρωζώνη και στην ΕΕ σε ακρογωνιαίο λίθο τής πολιτικής σου πώς είναι δυνατό να καρπωθείς οφέλη από εκείνους που προκρίνουν έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο; Ο Αλ. Τσίπρας του 2015 έχει πολλές ομοιότητες με τον Τζέρεμι Κόρμπιν. Ο Αλ. Τσίπρας του 2017 σχεδόν καμία. Αντιθέτως, του βρίσκω περισσότερες- γιατί οι πράξεις κι όχι τα λόγια έχουν σημασία- με την κοινωνικώς ανάλγητη Τ. Μέι και. κυρίως. τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό και των δύο...

Ο Αλ. Τσίπρας είχε μιλήσει (και) για επιστροφή στην ανάπτυξη με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης. Οι αριθμοί δείχνουν να ευημερούν, μόνο που για μια ακόμα φορά έχουν δημιουργηθεί οι κατάλληλες προϋποθέσεις ώστε από αυτούς να εξυπηρετηθεί η ελίτ κι όχι ο λαός. Αργά ή γρήγορα, για παράδειγμα, θα δημιουργηθούν αρκετές νέες θέσεις εργασίας, οι οποίες ωστόσο θα είναι κακοπληρωμένες και με όρους εργασιακού μεσαίωνα. Η Ελλάδα, επίσης, θα επιστρέψει στις αγορές και θα εισρεύσει νέο χρήμα από το οποίο, όμως, θα επωφεληθούν κατά βάση πάλι εκείνοι που δεν πληρώνουν φόρους. Για το ότι οι εφοπλιστές δεν έχουν φορολογηθεί ούτε με ένα ευρώ παραπάνω δεν μας φταίει ο Β. Σόιμπλε, έτσι δεν είναι; Όπως κι αν έχει, οι υποχωρήσεις τις οποίες έχει κάνει αυτή η κυβέρνηση θυμίζουν πλέον ελέφαντα στο δωμάτιο. Κι αυτός δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από δηλώσεις στήριξης των Βρετανών Εργατικών ή όποιων άλλων θυμίζουν στο ΣΥΡΙΖΑ ποιος ήταν και πώς κατάντησε...

 



Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να κρατά τον Γιάνη στον πάγκο...


Δεν ξέρω πότε θα έρθει αυτή η στιγμή, αλλά όταν κάποτε επιχειρήσουμε την αξιολόγηση της πρωθυπουργίας Τσίπρα θα πρέπει να σταθούμε στο κομβικό της σημείο, ανεξαρτήτως πάλι του πότε αυτό έφτασε. Αφορά την απόφαση του πρωθυπουργού να συμβιβαστεί με τους δανειστές όχι ως τακτική, αλλά ως στρατηγική υποχώρηση...

Οι Γερμανοί και το ΔΝΤ θα συνεχίζουν να απαιτούν κι άλλα μέτρα κι άλλα τόσα όσο γνωρίζουν ότι στην Αθήνα βρίσκεται μια κυβέρνηση η οποία δεν προτίθεται πλέον- αν υπήρχε κι αρχικώς αυτή η πρόθεση- να έρθει σε ρήξη μαζί τους. Όταν είσαι ο Ολυμπιακός ή ο Παναθηναϊκός και κατεβαίνεις να παίξεις με τη Ρεάλ Μαδρίτης με το σκεπτικό να βάλεις ένα γκολ και ύστερα να κλειστείς στην άμυνα, δίχως να έχεις αποφασίσει πώς θα αντιδράσεις στο πιθανότερο σενάριο, στο να 'φας', δηλαδή, πρώτος γκολ, είναι λογικό να φύγεις από το γήπεδο με πεντάρα στην πλάτη σου...

Ο Αλ. Τσίπρας μπορεί να είναι πολύ χρήσιμος για τους δανειστές γιατί περνά μέτρα που υπό άλλες κυβερνήσεις θα προκαλούσαν κοινωνική αναστάστωση, ωστόσο έχει απολέσει και δικαίως την εμπιστοσύνη τού ελληνικού λαού, η απογοήτευση του οποίου για εκείνον είναι έκδηλη. Κι αν δεν είχε την ιστορική τύχη βασικός πολιτικός του αντίπαλος να ήταν κάποιος όπως ο άθλιος Κούλης, με τόσους σκελετούς στη ντουλάπα του, η αποκαθήλωσή του θα ήταν βέβαιη και γρήγορη...

Για την πλειονότητα των πολιτών, ακόμα κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ ξαναβγεί πρώτο κόμμα, ο Αλ. Τσίπρας δεν έφερε τη νέα μεταπολίτευση, αλλά συνεχίζει την παλιά, παίζοντας εκών άκων το παιχνίδι με τους όρους τής ελίτ. Στο Μαξίμου και στην Κουμουνδούρου χτίζουν κράτος στο 'πρότυπο' του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, που υποτίθεται πως είχαν κλειστεί στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας...

Ο μόνος που συμμετείχε σε αυτήν την κυβερνητική περιπέτεια της Αριστεράς κι ο οποίος θα μπορούσε να αλλάξει τα δεδομένα μοιάζει να μην έχει αποφασίσει τι θέλει να κάνει ακριβώς. Αναφέρομαι στον Γιάνη Βαρουφάκη, ο οποίος παρά την προφανή του αυταρέσκεια κι έμφαση στη δραματοποίηση είναι ο μόνος που μπορεί να καυχιέται πως διατηρεί το ηθικό πλεονέκτημα που άλλοι έχουν από καιρό απολέσει. Οφείλει, ωστόσο, να βάλει για λίγο στην άκρη το ναρκισσισμό του και να συνειδητοποιήσει ότι καλά είναι τα ευρωπαϊκά κινήματα κατά της λιτότητας, όπως το δικό του DiEM 25, αλλά η μάχη στην Ελλάδα θα κερδηθεί εδώ κι όχι σε συνέδρια στο Βερολίνο...

Αναγνωρίζοντας κι ο ίδιος τα διαπραγματευτικά του λάθη το 2015, τα οποία είναι λογικά για κάποιον που δεν είχε ιδέα για το πώς παίζεται το πολιτικό παίγνιο, καλείται να παίξει το ρόλο του στα ελληνικά πράγματα, όχι ως ο μεσσίας που κατάληξε απωλωλός πρόβατο, αλλά ως ο οικονομολόγος που ήταν από τους λίγους που ανέλυσαν σωστά το πρόβλημα από την αρχή κι ο οποίος διαθέτει ρηξικέλευθες προτάσεις για την αντιμετώπισή του. Η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να κρατά τον Γιάνη Βαρουφάκη στον πάγκο ούτε εκείνος να αρνείται να ξαναφορέσει φανέλα βασικού γιατί την πρώτη φορά έγινε αλλαγή...

 

Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

Δεν χρειάζεται ν΄ ακούς Καζαντζίδη για να είσαι προδομένος...

Κάθε κράτος που αναλαμβάνει τη δωρεάν εκπαίδευση της νέας γενιάς του είναι λογικό να περιμένει πως αυτή θα του το ανταποδώσει στην ενήλικη ζωή της προσφέροντας εργασία και παράγοντας πλούτο στην πατρίδα της. Θα μπορούσε, άλλωστε, να θεωρηθεί το ελάχιστο πατριωτικό καθήκον που είναι σε θέση να εκπληρώσει ο κάθε πολίτης. Η Ελλάδα, ωστόσο, δεν είναι μια συνηθισμένη χωρά για να κριθεί με βάση κανόνες που ισχύουν σε αναπτυγμένα κράτη, ώστε να υποθέσουμε πως το καζάκειο θεώρημα περί προδοτών βασίζεται στην πραγματικότητα...

Κατ' αρχάς η δημόσια εκπαίδευση στην πατρίδα μας δεν είναι τόσο δωρεάν όσο παρουσιάζεται. Το σημαντικότερο, όμως, είναι πως οι Έλληνες που φεύγουν στο εξωτερικό για να βιοποριστούν με αξιοπρέπεια δεν προδίδουν γιατί απλούστατα έχουν νωρίτερα προδοθεί...

Η Ελλάδα δεν τρώει <απλώς> τα παιδιά της, τα κατασπαράζει και φτύνει και το κουκούτσι. Στον τόπο που είναι πρωταθλητής Ευρώπης στην ανεργία, στο ρουσφέτι, στην αναξιοκρατία και στη λαμογιά θα πρέπει να θεωρείται ηρωισμός για έναν νέο με ακαδημαϊκά προσόντα κι όρεξη για δουλειά να μείνει σε αυτόν για να πολεμήσει εκείνον που εχει μπάρμπα στην Κορώνη και είναι γενικότερα πιο διαχειρίσιμος για τα αφεντικά του αντί να καταλάβει με το σπαθί του ένα καλό πόστο στο εξωτερικό. Αν το έβρισκε στην Ψωροκώσταινα θα έμενε πολύ ευχαρίστως εδώ, αλλά πού να το ξέρουν αυτό όσοι μιλούν για ξενιτιά χωρίς να έχουν ιδέα τι σημαίνει αυτή παρά μόνο από τα φωσκολικά σενάρια που ερμήνευαν στη μεγάλη οθόνη...

Για να είναι κανείς βασανισμένος μετανάστης δεν χρειάζεται να δουλεύει ως ανθρακωρύχος, να ακούει Καζαντζίδη ή να να μένει σε μια τρώγλη με άλλους δέκα και να στέλνει εμβάσματα στην οικογένειά του. Οι καιροί αλλάζουν και μαζί τους και το είδος τής μετανάστευσης. Το ότι οι νέοι μας που ζουν στην αλλοδαπή δεν είναι αποκλειστικώς ανειδίκευτοι εργάτες ή δεν έχουν προϋπηρεσία σε βαριές δουλειές δεν σημαίνει κι ότι θα πρέπει να απολογούνται για τα πτυχία τους ή για το ότι τους έλαχε να είναι η πρώτη γενιά που θα τα βγάλει πέρα δυσκολότερα από τους γονείς της...

Ο Κ. Καζάκος κι ο κάθε Καζάκος μπορεί από την άνεση που του προσφέρει ο άνω των 4.000 μισθός του το μήνα να ξεχωρίζει προδότες και πατριώτες με την ευκολία που το έκανε και στις παλιές ταινίες. Μόνο που θα ήταν εντιμότερο ως άνθρωπος μια γενιάς που χρεοκόπησε τη χώρα- έστω κι αν δεν του καταλογίζω προσωπική ευθύνη γι' αυτό- αντί να μοιράζει αφορισμούς να ζητά συγχώρεση...

 



Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Λογικό οι σκοταδιστές να μισούν το Λονδίνο...

Δεν έχω ταξιδέψει σε όλες τις γωνιές τού πλανήτη, αλλά από όσες έχω επισκεφθεί το Λονδίνο παραμένει η αγαπημένη μου. Αυτό που μου αρέσει περισσότερο στη βρετανική πρωτεύουσα δεν είναι τα θέατρα, οι παμπ ή τα μεγάλα ποδοσφαιρικά κλαμπ, αν και τίποτα από όλα αυτά δεν με αφήνει ασυγκίνητο, αλλά ο γνήσιος κοσμοπολιτισμός της...

Αποδώστε τον, αν θέλετε, στο ότι η Μεγάλη Βρετανία υπήρξε αποικιοκρατική δύναμη επί αιώνες, αλλά όπως κι αν έχει η λονδρέζικη πολυπολιτισμικότητα είναι αξιοθαύμαστη. Αξιοθαύμαστη για όλους εκτός από εκείνους που υποθάλπουν ή τρέφονται από το σκοταδισμό. Και δεν αναφερόμαι μόνο στους τζιχαντιστές, αλλά και σε χριστιανούς τύπου Τραμπ, οι οποίοι δεν χάνουν ευκαιρία για να μας θυμίζουν πως η ρητορική τους έρχεται κατευθείαν από το μεσαίωνα...

Δεν είναι τυχαίο για όλα αυτά και για πολλά άλλα ότι το Λονδίνο αποτελεί την <αγαπημένη> πόλη των απανταχού φονταμενταλιστών. Τους είναι ακατανόητο να βλέπουν χριστιανούς, μουσουλμάνους, ινδουιστές, βραχμάνους, εβραίους, άθεους να περπατούν στους ίδιους δρόμους δίχως να βρίζουν, πολλώ δε μάλλον να σφάζουν ο ένας τον άλλο. Αν υπάρχει ένα ζωντανό παράδειγμα του ότι η συνύπαρξη των πολιτισμών δεν αλλοιώνει, αλλά εμπλουτίζει την εθνική ταυτότητα αυτό δεν είναι άλλο από το Λονδίνο...

Από την προσωπική μου εμπειρία 15 χρόνων που πηγαινοέρχομαι στο Νησί δεν έχω διαπιστώσει καμία υποταγή των Βρετανών στους <ξένους> κι εξαφάνισή τους από το χάρτη λόγω της παρουσίας πολλών ανθρώπων που είτε οι ίδιοι είτε οι γονείς τους δεν γεννήθηκαν στη Μεγάλη Βρετανία. Το φλέγμα και η ψυχραιμία τους παραμένουν αναλλοίωτα...

Φυσικά και το Λονδίνο δεν είναι ο επί γης παράδεισος: οι ταξικές, θρησκευτικές και φυλετικές ανισότητες είναι παρούσες, σε διαφορετική περίπτωση δεν θα βρίσκονταν κάθε τρεις και λίγο κάποιοι μανιακοί να σκορπίζουν τον θάνατο. Αυτές, ωστόσο, δεν θα αντιμετωπιστούν ούτε με το Brexit ούτε με το κλείσιμο των συνόρων ούτε με το να μετατραπεί μια μητρόπολη σε ένα τεράστιο στρατόπεδο. Δεν υποτιμώ την αξία των μέτρων ασφαλείας, αλίμονο όμως αν πιστεύουμε ότι ο φανατισμός καταπολεμάται πρωτίστως με τα όπλα. Θα ήταν πολύ βολικό, αλλά είναι επίσης και ουτοπικό...

Τον ιδεολογικό εχθρό σου τον αντιμετωπίζεις με επιχειρήματα και, κυρίως, φροντίζεις πρώτα εσύ ο ίδιος να είσαι συνεπής σε όσα διακηρύσσεις. Οταν μιλάς, για παράδειγμα, για δημοκρατία, ελευθερία και ισότητα οφείλεις πρωτίστως να τις εφαρμόζεις στη δική σου γεωγραφική επικράτεια πριν τις εξάγεις ως προκάλυμμα του ιμπεριαλισμού σου. Σε διαφορετική περίπτωση δίνεις πάτημα στους δολοφόνους να ισχυρίζονται πως με την τρομοκρατία πολεμούν την αδικία κι αυτός ο ισχυρισμός τους να πιάνει τόπο σε ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού από τους λούμπεν και τους θρασύδειλους... 





Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

Αρνιόμαστε να Σε ξεχάσουμε…

Απ’ τα χρώματα της άνοιξης παίρνει κουράγιο το καλοκαίρι για να φανεί μέσα απ΄ τη σχισμή τού σύννεφου,
χτυπώντας ντροπαλά την θύρα για να πάρει τη σειρά του στην αδιάκοπη αλληλουχία των στιγμών.

Ο χρόνος δεν σταθμεύει, δεν έχει καιρό για χάσιμο, σαν το ποτάμι δεν θρηνεί τα νερά που έχασε παρά καλωσορίζει τα επόμενα.

Ο χρόνος δεν χαίρεται ούτε λυπάται, δεν έχει ανάγκη τα αισθήματα των θνητών για να νιώθει ζωντανός.

Είναι εδώ θες δεν θες, κάποτε καλοδεχούμενος επισκέπτης κι άλλοτε απρόσκλητος ληστής.

Ο χρόνος, όμως, δεν είναι ανίκητος, δεν σκορπίζει στο βαρύ ή γοργό του βήμα ό,τι κι αν συναντήσει.

Ναι, συντρίβει τις τετριμμένες καρδιές, συνθλίβει τις κοινότοπες αναμνήσεις, διαλύει τις αδύναμες ψυχές κι αυτό του δίνει την απληστία που χρειάζεται κάθε ασήμαντος για να αισθάνεται δυνατός.

Ο χρόνος, όμως, παγώνει μπροστά στην θέα και μόνο των ανθρώπων που φέρνουν αντίσταση στην αμνησία, που περιφρονούν την αδικία, που δεν καταδέχονται να προχωρούν λησμονώντας ούτε να γονατίζουν εκλιπαρώντας για το έλεος λιπόψυχων θεών.

Τι κι αν πέρασαν εφτά χρόνια, τι κι αν περάσουν οχτώ ή δεκαοχτώ.

Δεν χάνεις το στασίδι Σου στα όνειρά μας, κυκλοφορείς σ’ αυτά σαν στο σπίτι Σου, γιατί είναι το μόνο σπίτι που μας απόμεινε να μοιραζόμαστε.

Μιλάς, γελάς και δακρύζεις σαν να Σου ‘χουν κλέψει μόνο το κορμί μα όχι και τη ζεστασιά του.

Κι όσοι έχουμε μείνει πίσω να προσδοκούμε τα μεγαλύτερα των θαυμάτων, τα ανθρώπινα, υπόσχεση Σου δώσαμε, υπόσχεση Σου δίνουμε και θα Σου δίνουμε στην αιωνιότητα ότι Εσύ γιάνεις ό,τι έχει ξεφύγει απ’ τη φθορά, Εσύ μας κρατάς όρθιους στον ανεμοστρόβιλο, μας συντροφεύεις στις ακοίμητες ώρες τής μοναξιάς, μας κρατάς απ’ το χέρι κι ασπιδώνεσαι για να κρατάς μακριά μας τα θεριά.

Κι αν κάπου κάπου τρυπώνει η θλίψη κι εκβιάζει να τη φιλοξενήσουμε, το ξέρεις καλύτερα απ’ όλους μας ότι οι βράχοι που έστησες για να δαμάζουν τα κύματα, οι βράχοι που μεγάλωσες για να σκεπάζουν τις τσουκνίδες, οι βράχοι που αγάπησες για να συγχωρούν τα ερπετά γελούν με την αποκοτιά των ανέμων, που κομπάζουν πως θα λυγίσουν ό,τι εσύ έφτιαξες αλύγιστο.


Αρνιόμαστε να Σε ξεχάσουμε, όπως η ευτυχία αρνιέται να εγκαταλείψει το δευτερόλεπτο που την τύλιξε και την έκανε να πιστέψει ότι το κουβάρι δεν λύνεται όταν δεν θέλει να λυθεί...

Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

ΔΟΛιοι και MEGAλοι μιντιάρχες, στο facebook είναι η αλήθεια...



Δεν μπορώ να πω, έχει το ενδιαφέρον της η μάχη για τον έλεγχο παραδοσιακών μέσων ενημέρωσης, όπως το MEGA κι ο ΔΟΛ, από επιχειρηματίες με ξεκάθαρη κλίση είτε προς την κυβέρνηση είτε προς την αξιωματική αντιπολίτευση. Το μιντιακό σκηνικό είναι ολοφάνερο ότι αλλάζει, αν και στη σύλληψή του παραμένει ίδιο κι απαράλλαχτο με το το προηγούμενο, αφού η διαπλοκή απλώς αλλάζει μάσκες στην προσπάθειά της να ελέγχει την πολιτική εξουσία. Μήπως, όμως, όλος αυτός ο ανταγωνισμός είναι άνευ ουσίας; Μήπως, δηλαδή, Μαρινάκης- Σαββίδης- Βαρδινογιάννης- Μελισσανίδης κι όλα τα άλλα καλά παιδιά βγάζουν ο ένας τα μάτια τού άλλου για προϊόντα- δυστυχώς έτσι κατάντησε η ενημέρωση της κοινής γνώμης- τα οποία είναι πλήρως απαξιωμένα από το λαό;...

Αν οι μιντιάρχες, παλιοί και νέοι, ήταν τόσο έξυπνοι όσο καμώνονται πως είναι θα είχαν πιάσει το νόημα ήδη από το δημοψήφισμα. Αν τα συμβατικά μίντια διέθεταν πραγματική επιρροή, το "ναι" θα είχε επικρατήσει με σταλινικό ποσοστό. Συνέβη, ωστόσο, το ακριβώς αντίθετο, πετώντας τη συστημική προπαγάνδα στο καλάθι των αχρήστων. Δεν θυμάμαι, επίσης, πότε ήταν η τελευταία φορά που είδα κάποιον σαραντάρη, πολλώ δε μάλλον νεώτερο, να διαβάζει εφημερίδα- ακόμα κι αθλητική- ή περιοδικό, ενώ ακόμα και οι τηλεοπτικοί σταθμοί, όπως φαίνεται κι από σχετικές έρευνες, ναι μεν παρακολουθούνται περισσότερο, αλλά η επίδρασή τους στη διαμόρφωση πεποιθήσεων είναι ελάχιστη, αφού η αξιοπιστία τους είναι μηδενική...

Η επαγγελματική δημοσιογραφία, αν θεωρήσουμε επαγγελματισμό την παραγωγή- αναπαραγωγή ψευδών ειδήσεων και τις δημόσιες σχέσεις, έχει χάσει, και δικαίως, την εμπιστοσύνη των πολιτών. Όποιος, επομένως, δεν θέλει να σκορπά τα λεφτά του σε ανούσιες επενδύσεις θα ήταν προτιμότερο να τα διοχετεύσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου εκεί παίζεται πλέον το παιχνίδι τής επικοινωνίας...

Είναι πολύ πιθανότερο κάποιος να πιστέψει μια είδηση την οποία κοινοποιεί ένας φίλος του στο facebook, ανεξαρτήτως της πηγής προέλευσής της, παρά κάτι που διαβάζει πρωτογενώς σε μια ιστοσελίδα. Φυσικά η αποκαλούμενη "δημοσιογραφία των πολιτών" αρκετές φορές μοιάζει σαν να εμπιστεύεσαι τη ζωή σου περισσότερο σε ένα μέντιουμ παρά σε ένα γιατρό, αλλά μαρτυρά, αν μη τι άλλο, και την αηδία τού λαού για ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας...





Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

Το... λιβανίζειν εστί φιλοσοφείν


Η κεντρική υπόσχεση του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία τον μετέτρεψε από κόμμα τού 3% σε κόμμα εξουσίας, ήταν το σκίσιμο των μνημονίων. Αντί γι' αυτό ψήφισε άλλα δύο. Η δεύτερη βασική του δέσμευση ήταν πως θα χτυπούσε τη διαπλοκή. Άλλωστε γι' αυτό δεν χρειαζόταν την έγκριση των δανειστών, την οποία πάντως είχε αφού τα συμφέροντά τους σε ορισμένους τουλάχιστον τομείς συγκρούονταν με τα αντίστοιχα των εγχώριων διαπλεκόμενων...

Σε αυτό το πεδίο η κυβέρνηση τα έχει πάει καλύτερα, μολονότι έχει υποστεί και τις ήττες της, όπως στην περίπτωση των τηλεοπτικών αδειών. Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι από εκείνους που συγκροτούσαν τη μιντιακή διαπλοκή βρίσκονται σε φάση ακούσιας απόσυρσης προκειμένου τουλάχιστον να σώσουν το τομάρι τους ύστερα από την απώλεια της εξουσίας που απολάμβαναν επί δεκαετίες...

Τότε γιατί ο γράφων και πολλοί άλλοι που προσδοκούσαμε την ανατροπή αισθανόμαστε ένα βάρος στην καρδιά, δεν βλέπουμε τον ήλιο να λάμπει κι αντικρίζουμε το ποτήρι μιοσοάδειο κι όχι μισογεμάτο; Γιατί είναι αντιληπτό στο παρασκήνιο και λίαν συντόμως θα αποκαλυφθεί σε όλες του τις διαστάσεις και στο προσκήνιο ότι η κυβέρνηση στήνει τη νέα διαπλοκή μαζί, μάλιστα, με ανθρώπους που δεν υπήρξαν ποτέ Αριστεροί, αλλά που ήξεραν και ξέρουν να προσαρμόζονται στις ανάγκες των καιρών- είναι ένας πιο ευγενικός τρόπος να τους περιγράψω από το να τους πω τυχοδιώκτες...

Θα ήμουν, δηλαδή, ικανοποιημένος αν οι νέας- παλιάς κοπής νταβατζήδες ήταν Αριστεροί ή, έστω, Έλληνες; Όχι βεβαίως, αφού το ζητούμενο θα έπρεπε να είναι το σπάσιμο της εξάρτησης πολιτικής-ΜΜΕ-τραπεζών-μεγαλοεπιχειρηματιών κι όχι η συνέχισή της με ανθρώπους με αριστερό έστω παρελθόν. Μόνο που είναι ακόμα αποκρουστικότερος ο συναγελασμός εκείνων που υποτίθεται πως ήθελαν να φέρουν την κοινωνική δικαιοσύνη στη χώρα με αυτούς που μπορούν να πουλήσουν και τη μάνα τους στο διάβολο για λίγα φράγκα ή ρούβλια παραπάνω...

Όταν ξέσπασε η κρίση είχα την κρυφή ελπίδα πως τουλάχιστον θα ερχόταν ένας εξορθολογισμός στο χώρο των ΜΜΕ, θα αποσύρονταν από αυτόν όσοι λαθροβιούσαν με κρατικό χρήμα κι αν δεν δημιουργούνταν νέες, τουλάχιστον θα έμεναν ζωντανές οι υγιείς δυνάμεις. Κούνια που με κούναγε! Χρόνο με το χρόνο, μήνα με το μήνα, ώρα με την ώρα πεθαίνουν σε αυτήν τη χώρα και οι τελευταίες γνησίως δημοσιογραφικές εστίες- αυτές, δηλαδή, που παλεύουν ακόμα να αποκαλύπτουν ό,τι κάποιοι θέλουν να αποκρύβουν- κι αντικαθίστανται πλήρως από τις δημόσιες σχέσεις. Οι ρεπόρτερ παραγκωνίζονται για να βρουν χώρο να αναπνεύσουν σαπρόφυτα της διαπλοκής, γλείφτες, ορντινάντσες, ρουφιάνοι και μετριότητες που για να φαίνονται σημαντικότερες από ό,τι είναι μειώνουν τους άλλους γύρω τους. Για όλους αυτούς το λιβανίζειν κι όχι το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν είτε από ανασφάλεια είτε από αυτογνωσία για τις περιορισμένες τους δυνατότητες...

Το τι θα διαβάζει, θα ακούει, θα βλέπει ο πολίτης εξαρτάται όλο και περισσότερο από ανθρώπους που δεν έχουν κάνει ούτε ένα ρεπορτάζ στη ζωή τους, από τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας με μπαρμπάδες στην Κορώνη, που αν δούλευαν όσο αμπελοφιλοσοφούν πίνοντας τα ποτάκια τους και καπνίζοντας τα πουράκια τους η Ελλάδα δεν θα είχε γνωρίσει μνημόνια, από αγνώμονες που μπερδεύουν τη σκιά τους με το μπόι τους. Οι Κρητικοί λένε "καλοχαιρέτα τους πεζούς όταν καβαλικέψεις για να σε χαιρετούν κι αυτοί όταν θα ξεπεζέψεις" ως καμπανάκι για εκείνους που μέσα στη μέθη ακόμα και της πιο ασήμαντης εξουσίας πιστεύουν ότι θα την απολαμβάνουν για πάντα δίχως καμία επίγνωση της γελοιότητας της λιμοκοντόρικης ύπαρξής τους...    



Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

Άνισος ήταν ο Ανδρέας, ο Μητσοτάκης υπήρξε προδότης και υποκριτής...

Η Ελλάδα αποτελεί μια ευρωπαϊκή, αν όχι και παγκόσμια, πρωτοτυπία από την αρχή μέχρι το τέλος της. Σε αυτή τη χώρα τής φαιδράς πορτοκαλέας, για παράδειγμα, οι νεκρολογίες ταυτίζονται με τις αγιογραφίες λόγω της στρεβλής αντίληψης ότι ο νεκρός πάντοτε δεδικαίωται. Δεν αντιλέγω πως ο Κ. Μητσοτάκης υπήρξε μία από τις εμβληματικότερες προσωπικότητες της μεταπολεμικής και μεταδικτατορικής Ελλάδας κι ότι κατά τη διάρκεια των 70 χρόνων παρουσίας στο δημόσιο βίο της χώρας μπορεί να είπε και να έκανε και κάποια πράγματα καλά, αν και δυσκολεύομαι να τα εντοπίσω...

Όταν, όμως, η πορεία ενός ανθρώπου μπαίνει στη ζυγαριά, τότε αυτή εξ ανάγκης κάπου γέρνει και στην περίπτωση Μητσοτάκη η αποτίμηση του έργου του είναι αρνητική. Γι' αυτό, άλλωστε, και σε αντίθεση με ό,τι συνέβη με τον μεγάλο του πολιτικό αντίπαλο, τον Ανδρ. Παπανδρέου, λίγοι είναι εκείνοι που θρηνούν την εκδημία του κι ακόμα λιγότεροι αν βγάλουμε από την εξίσωση τα βαφτιστήρια κι όσους άλλους ευεργέτησε με κρατική θέση ή και με φιλοδωρήματα αυτός ο κατά τα άλλα αντικρατιστής...

Την τελευταία 20ετία, εκμεταλλευόμενος τη βιολογική απουσία τού Ανδρ. Παπανδρέου, κι ως ένας από τους ελάχιστους επιζώντες μιας πολύ σκοτεινής περιόδου ο Κ. Μητσοτάκης επιχείρησε να ξαναγράψει την ελληνική Ιστορία και, κυρίως, να απαλλάξει τον εαυτό του από τη μεγάλη του ευθύνη για την αποστασία τού 1965 και τα όσα την ακολούθησαν. Ήταν τότε που μαζί με άλλους αποστάτες τής Ένωσης Κέντρου συνέβαλε στην πτώση τής δημοκρατικώς εκλεγμένης κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου, η οποία οδήγησε στη δικτατορία...

Μπορεί να πρόδωσε γιατί φοβόταν πως έχανε το τρένο τής διαδοχής από τον γιο τού "Γέρου τής Δημοκρατίας", γιατί ήταν πιστός στο Παλάτι και στους Αμερικανούς ή για όλα αυτά και για τα φράγκα. Όποιοι κι αν ήταν οι λόγοι, πάντως, ένα είναι σίγουρο, ότι ήταν φτηνοί και χυδαίοι. Γι' αυτό κι ο χαρακτηρισμός τού Εφιάλτη θα τον συνοδεύει στην αιωνιότητα...

Δεν είναι τούτη η ώρα η κατάλληλη για να σχολιάσω το πώς ο Κ. Μητσοτάκης, όπως εξάλλου και οι περισσότεροι πολιτικοί, κληροδότησε την πολιτική στα παιδιά του πλουσιότερος από όσο ήταν όταν μπήκε σε αυτή. Είναι κρίμα, για παράδειγμα, που ο Μ. Χριστοφοράκος της Siemens δεν θα μπορέσει να παραστεί στην κηδεία ενός πολύ καλού του φίλου και να μας δώσει ορισμένες εξηγήσεις, όπως άλλωστε κι ο προσφάτως επίσης αποδημήσας Αρ. Αλαφούζος για να μας μιλήσει για παλιότερους οικονομικούς εκβιασμούς κι εξωχώριες εταιρείες...

Θα σταθώ, ωστόσο, στο μύθο πως αν ο "επίτιμος" κατάφερνε να ολοκληρώσει το έργο τής τριετίας 1990- 1993 η Ελλάδα θα είχε αποφύγει τη χρεοκοπία και τα μνημόνια. Κατ' αρχάς ο εκλιπών, μολονότι διαπρύσιος κήρυκας του νεοφιλελευθερισμού όσον αφορά τα εισοδήματα των μη φίλων του, υπήρξε από τους μεγαλύτερους κρατιστές στην πράξη για τον ίδιο και τους φίλους του. Κάντε ένα "τουρ" στο Δημόσιο και ρωτήστε πόσους χρωστούν την θεσούλα τους στην "Αγία Οικογένεια" και οι πιο αφελείς ανάμεσά σας θα εκπλαγούν από τις απαντήσεις που θα λάβουν. Για να μην μνημονεύσω πόσες συντάξεις λάμβανε αυτός ο δήθεν "μαχητής" τού εξορθολογισμού τού συνταξιοδοτικού συστήματος και η υποκρισία λάμψει περισσότερο...

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν επιδίωξε να επιβάλει τον θατσερισμό κατά την πρωθυπουργική του θητεία ώστε να απαλλαγούμε κάποια ημέρα από αυτόν, αλλά για να κρατήσει στους αιώνες των αιώνων ζωντανή την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, η οποία αποτελεί διαχρονικά τη ρίζα τής λιτότητας σε βάρος των μικρομεσαίων προκειμένου να απαλλάσσονται οι ελίτ. Κι αν ακόμα πιστέψουμε ότι οι αθρόες απολύσεις κι αποκρατικοποιήσεις συνιστούν τη συνταγή για τη μελλοντική μας ευτυχία, γιατί θα πρέπει να θαυμάζουμε πολιτικούς οι οποίοι απέτυχαν να ολοκληρώσουν το όραμά τους, αποδίδοντας την ευθύνη στις κοινωνικές αντιδράσεις; Πόσο αντιλαϊκιστές και μεταρρυθμιστές είναι, εν τέλει, εκείνοι που λυγίζουν κάτω από το βάρος τού πολιτικού κόστους, έστω κι αν έδωσαν κάποιες μάχες οπισθοφυλακών με αυτό;...

Για όλα αυτά, επομένως, και για πολλά άλλα τολμώ να γράψω πως σε αντίθεση με τον Ανδρ. Παπανδρέου ο Κ. Μητσοτάκης δεν ήταν άνισος, αλλά προδότης, φαύλος και ιδεοληπτικός. Κι ως τέτοιος παραδίδεται κι από την πλειονότητα του ελληνικού λαού στην κρίση τής Ιστορίας...

 

 




Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Φιλελεύθεροι μέχρι να τους πεις φασίστες...


Στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ο καθένας μας διαθέτει εύκολη πρόσβαση στο δημόσιο λόγο. Αυτό είναι λογικό, λογικότατο να ανησυχεί, σε βαθμό πανικού, όσους μέχρι σήμερα διέθεταν με το χρήμα και την εξουσία τους προνομιακή πρόσβαση στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης. Μέσα στην απληστία της η παγκοσμιοποίηση λησμόνησε πως δημιουργεί και παράθυρα ελευθεροτυπίας, τα οποία παρέμεναν για αιώνες θεόκλειστα...

Υπέθεσε πως το πόπολο δεν θα έκανε τίποτα άλλο στο διαδίκτυο από το να αγοράζει, να απορροφά το κάθε είδους μάρκετινγκ και προπαγάνδα και να διασκεδάζει δίχως να πολυσκέφτεται. Κι αυτό όντως ισχύει σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό. Μόνο που το ίντερνετ, χωρίς πιθανόν να το θέλουν οι δημιουργοί του, μετατράπηκε και σε ένα προνομιακό πεδίο ελεύθερης έκφρασης για όλους εκείνους που υπό άλλες συνθήκες θα καταδικάζονταν σε ισόβια δημόσια σιωπή γιατί οι απόψεις ή οι γνώσεις τους είναι αιρετικές κι επικίνδυνες για τις ελίτ...

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον δεν με εκπλήσσει το ότι στον κυβερνοχώρο έχουν βρει αποκούμπι κι εκείνοι που απλώς θέλουν να δυσφημούν, να αισχρολογούν και να υβρίζουν μόνο και μόνο για να αισθάνονται λιγότερο μόνοι πίσω από τη χλαίνη τού κομπλεξισμού τους. Είναι, επίσης, δυνατό να διατυπώνονται και γνώμες ή ιδέες οι οποίες κάλλιστα θα μπορούσαν να θεωρηθούν περιθωριακές, λούμπεν ή που απηχούν τα χυδαιότερα των ενστίκτων μας...

Σε αυτή την κατηγορία εντάσσεται και το σχόλιο του Γιώργου Φιλιππάκη για τον Γ. Στουρνάρα. Θα το επαναλάβω για χιλιοστή φορά: η δολοφονία τού όποιου Παπαδήμιου ή του όποιου Στουρνάρα δεν φοβίζει το σύστημα. Αντιθέτως το ισχυροποιεί κι αν θέλετε ένα επίκαιρο ιστορικό παράδειγμα πάρτε το Μάη τού 1968, ο οποίος οδήγησε στην επανεκλογή Ντε Γκολ κι όχι στην αταξική κοινωνία...

Δεν θα υπερασπιζόμουν τη λογοκρισία στο facebook, στο twitter ή οπουδήποτε αλλού έστω κι αν διαθέταμε τα όσο το δυνατό πιο αντικειμενικά κι αμερόληπτα μέσα ενημέρωσης του κόσμου, τα οποία δεν φοβούνται να δαγκώνουν ακόμα και τα χέρια που τα ταΐζουν. Ακόμα και τότε οι πολίτες θα έπρεπε να είχαν το δικαίωμα να κριτικάρουν κι αυτόν τον ίδιο τον παράδεισο. Αυτή είναι, άλλωστε, η πραγματική φύση τής δημοκρατίας...

Έλα, όμως, που έχουμε ακριβώς τα αντίθετα μέσα ενημέρωσης από τα ιδανικά που περιέγραψα: τα περισσότερα υφίστανται ή δημιουργούνται δίχως να υπάρχει κάποιο σχετικό ενδιαφέρον από το κοινό, αποκλειστικώς για να εξυπηρετήσουν πολύ συγκεκριμένα κομματικά κι επιχειρηματικά συμφέροντα. Κι αυτό αφορά τόσο τα κυβερνητικά όσο και τα αντικυβερνητικά μίντια. Ρωτήστε οποιονδήποτε εργάζεται σε αυτά κι αν σας απαντήσει πως προτεραιότητά τους είναι η ελεύθερη ενημέρωση των Ελλήνων μοιραστείτε, παρακαλώ, αυτό το ανέκδοτο μαζί μου για να γελάσουμε όλοι μαζί...

Για κάθε δικαίωμα που υπερασπίζεσαι υπάρχει κάποιο άλλο που θυσιάζεις. Κανένα δεν έχει αποκλειστικώς θετικά στοιχεία για όλους. Στην προκειμένη περίπτωση από τη μία στέκεται το δικαίωμα του Γιώργου Φιλιππάκη να είναι λούμπεν κι από την άλλη βρίσκεται ο ορθός λόγος, ο οποίος πιστεύει ότι οποιοσδήποτε άλλος συνιστά θανάσιμο κίνδυνο για την κοινωνική συνοχή...

Θα μπορούσε, ωστόσο, η φράση Φιλιππάκη για τον κεντρικό τραπεζίτη από μόνη της να οπλίσει το χέρι κάποιου σε βάρος τού Γ. Στουρνάρα, ώστε ο δημοσιογράφος να θεωρηθεί ηθικός αυτουργός; 'Οχι! Το πολύ πολύ να λειτουργούσε ως επιπλέον επιχείρημα στο δικαστήριο για όποιον αποπειράτο κάτι τέτοιο. Κι αν κρίνω από όσους δεν έχυσαν δάκρυα λύπης για την απόπειρα εναντίον τού Λ. Παπαδήμιου, αλλά γιατί αυτή απέτυχε, τότε πρέπει τα αστυνομικά τμήματα και τα ποινικά δικαστήρια να κατακλυστούν με αυτόφωρα τις επόμενες ημέρες...

Αν επιθυμία τής ελίτ είναι να πολεμήσει την τρομοκρατία, δεν θα τα καταφέρει διώκοντας ή φυλακίζοντας όσους διάκεινται θετικώς προς αυτή. Αντιθέτως, θα την ενισχύσει μέσω της ηρωοποίησης ταξικά ασυνείδητων αντιλήψεων. Αν οι πολιτικοί, οι επιχειρηματίες, οι δημοσιογράφοι και οι τραπεζίτες θέλουν να κυκλοφορούν δίχως την ανάγκη σωματοφυλάκων και να απολαμβάνουν του θαυμασμού τής κοινής γνώμης μπορούν πολύ απλά να ξεκινήσουν να υπηρετούν πρωτίστως το δημόσιο από το ιδιωτικό συμφέρον, δίχως ελιτισμό και χωρίς λαϊκισμό...

Ο Λ. Παπαδήμιος δεν στοχοποιήθηκε από ακραίους γιατί είναι καλό και μορφωμένο παιδί, αλλά γιατί συνέβαλε στη φτωχοποίηση του ελληνικού λαού προκειμένου να μην χάσουν ούτε ευρώ οι ομόσταβλοί του. Με τη στοχοποίηση, ωστόσο, συλλήβδην των μέσων κοινωνικής δικτύωσης οι δήθεν φιλελεύθεροι δεν κατορθώνουν τίποτα παραπάνω από το να πετούν τη μάσκα τού κεντρώου καθωσπρεπισμού και να αποκαλύπτουν πόσο πολλά τους συνδέουν στην πραγματικότητα με το φασισμό...




Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Με τη λογική ΣΚΑΙ, αν γίνει απόπειρα δολοφονίας Τσίπρα ο Αλαφούζος πρέπει να πάει φυλακή...

Αν πίστευα ότι με τη δολοφονία τού Λ. Παπαδήμιου- αν πιστέψουμε ότι επρόκειτο για απόπειρα δολοφονίας κι όχι για μια πιο θεαματική τρομοκρατική ενέργεια για την πρόκληση εντυπώσεων- η χώρα θα έβγαινε από τα μνημόνια και θα προχωρούσε στη νέα εποχή με κοινωνική δικαιοσύνη, θα του είχα στείλει ο ίδιος το πακέτο- βόμβα! Αν ο πρώην πρωθυπουργός- για να θυμόμαστε πως αυτή τη χώρα κυβέρνησε από το προσκήνιο κι όχι μόνο από το παρασκήνιο κι ένας δοτός τραπεζίτης- έθετε ως προτεραιότητα το λαϊκό κι εθνικό συμφέρον, θα αποδεχόταν κι ο ίδιος την θυσία του προκειμένου να διασωθούν και να ευημερήσουν εκατομμύρια άλλοι. Άλλωστε αυτό διατυμπανίζει κι ο τελευταίος πολιτευτής, πως ασχολείται με την πολιτική από αίσθημα κοινωνικής ευθύνης κι όχι για να ικανοποιήσει τα ατομικά του συμφέροντα και τα αντίστοιχα των νταβατζήδων του...

Δεν πιστεύω, όμως, ότι ακόμα κι αν σκοτωνόταν ο Λ. Παπαδήμιος αυτή η χώρα θα μετατρεπόταν σε ένα παράδεισο ελευθερίας, ισότητας κι αδελφοσύνης. Έχω την ισχυρή εντύπωση πως δεν το πιστεύουν ούτε εκείνοι που του έστειλαν το πακέτο, παρά μόνο εξυπηρετούν άλλους σκοπούς αποσταθεροποίησης, για τους οποίους θα ήταν ωφέλιμο για τη δημοκρατία μας να λογοδοτήσουν λίαν συντόμως ενώπιον των αρμόδιων αρχών...

Υπάρχουν, ωστόσο, κι αρκετοί συμπολίτες μας οι οποίοι ζουν ακόμα με το μύθο τής "17Ν", το σκεπτικό των οποίων συμπυκνώνεται σε μια φράση που οι περισσότεροι ανάμεσά μας είτε έχουμε ακούσει είτε έχουμε χρησιμοποιήσει και οι ίδιοι: "μακάρι να ήταν ενεργή σήμερα η 17Ν για να τη φοβούνται τα λαμόγια οι πολιτικοί, οι τραπεζίτες, οι δημοσιογράφοι, οι μεγαλοεπιχειρηματίες, οι δικαστικοί και οι υπόλοιποι εκφραστές τού κεφαλαίου". Παραπέμπουν κι εκείνοι σε μια ουτοπία που ποτέ δεν υπήρξε στην πραγματικότητα, αφού η δράση τής "17Ν" κι άλλων τρομοκρατικών οργανώσεων δεν εμπόδισε, αν δεν ώθησε με τη συντηρητικοποίηση της κοινής γνώμης, τη χρεοκοπία αυτού του τόπου σε όλα τα επίπεδα...

Εύχομαι ολόψυχα ταχεία ανάρρωση στον Λ. Παπαδήμιο. Οι τεράστιες ιδεολογικές μου διαφορές με τον τραπεζιτάρχη δεν σημαίνουν ότι επιθυμώ ή πόσω μάλλον επιδιώκω τη φυσική του εξόντωση. Αλίμονο, όμως, αν φτάσουμε στο σημείο- όπως έφτασαν κάποια συστημικά ΜΜΕ και τα πολιτικά τους γιουσουφάκια- να ποινικοποιήσουμε την πολιτική διαφωνία με την άρχουσα ελίτ και να της αποδώσουμε την ηθική αυτουργία σε απόπειρα δολοφονίας. Κατανοώ ότι υπέχει κάποια ευθύνη εκείνος που ενδεχομένως να είχε γράψει "σκοτώστε τον Παπαδήμο", είναι ωστόσο σοφιστεία να συμπεριλαμβάνονται στην ίδια κατηγορία κι εκείνοι που άσκησαν δριμεία, δριμύτατη κριτική σε ένα δημόσιο πρόσωπο, το οποίο μάλιστα διατέλεσε και πρωθυπουργός, φυσικά για τη δημόσια δράση του κι όχι για την ιδιωτική του ζωή...

Πόσος φαρισαϊσμός, άλλωστε, μπορεί να εμφιλοχωρεί σε αυτούς που δείχνουν με το δάχτυλο ακόμα και την κυβέρνηση για ό,τι συνέβη σε βάρος Παπαδήμιου την ίδια ώρα που εξακολουθούν να σπέρνουν μίσος σε βάρος τού Αλ. Τσίπρα και των υπουργών του; Προσέξτε, αναφέρομαι σε μίσος κι όχι σε κριτική με αληθινά επιχειρήματα, η οποία είναι απαραίτητη στη δημοκρατία. Σε κάποιους, όμως, ΣΚΑΙ μέσα τους η υποκρισία κι όταν απελευθερώνεται, προκαλεί τραγέλαφο...



Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

Πηγαίνετε στη Σρεμπρένιτσα να πείτε πως μόνο οι ισλαμιστές είναι φονιάδες...


Ήταν τέλη Ιανουαρίου όταν δολοφονήθηκαν έξι μουσουλμάνοι σε τζαμί τού Κεμπέκ, στον Καναδά. Κανείς δεν μίλησε τότε ή σε άλλα παρόμοια περιστατικά- με ή χωρίς νεκρούς- για χριστιανική βία, παρά μόνο για ακροδεξιούς. Όταν, ωστόσο, σκοτώνονται χριστιανοί σε επιθέσεις όπως αυτή στο Μάντσεστερ τότε η βία είναι "ισλαμική" κι όταν ο χριστιανός Ντ. Τραμπ κάνει μπίζνες δισεκατομμυρίων δολαρίων με αυτούς που εκτρέφουν τους τζιχαντιστές, όπως με τη Σαουδική Αραβία, φταίει αποκλειστικώς ο ISIS για τη διεθνή τρομοκρατία...

Για να μην παρεξηγούμαι σε μια εποχή στην οποία η πολιτική ορθότητα αλωνίζει: σε όσους σκότωσαν τους ανθρώπους στο Κεμπέκ και σε όσους έκαναν το ίδιο στο Μάντσεστερ, πόσω μάλλον όταν στα θύματα βρίσκονται και παιδιά, τους αξίζουν οι βαρύτερες των ποινών που αρμόζουν σε μια ευνομούμενη πολιτεία. Όποιος, όμως, πιστεύει ότι η βία συνδέεται με μια συγκεκριμένη θρησκεία είτε έχει διαβάσει διαγωνίως ή καθόλου την Ιστορία είτε έχει υποβάλει τον εαυτό του στην τεχνητή λήθη για να βολεύει τις ιδεοληψίες του. Η σφαγή τής Σρεμπρένιτσα, για παράδειγμα, στη Βοσνία είναι έργο των Σέρβων ορθόδοξων "αδελφών" μας, έτσι δεν είναι;...

Στο σχολείο δεν διδάχθηκα όλες τις θρησκείες τού κόσμου παρά υπέστην, όπως άλλωστε κι όλες οι υπόλοιπες γενιές Ελλήνων, απόπειρα προσηλυτισμού μου στην ορθόδοξη χριστιανική εκκλησία. Ούτε με ενδιαφέρει ιδιαιτέρως η μελέτη τους ώστε να σπαταλήσω χρόνο διαβάζοντας για δόγματα τα οποία στις περισσότερες των περιπτώσεων ελάχιστη σχέση έχουν με την ανθρώπινη φύση. Επίσης λυπάμαι, αλλά δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι κάπου καλά χωμένος πίσω από τα σύννεφα βρίσκεται ένας θεός που επιτρέπει, για παράδειγμα, να σκοτώνονται παιδιά. Δυσκολεύομαι, επίσης, να πιστέψω ότι η φύση ενδιαφέρεται για την αυτάρεσκη ύπαρξή μας...

Το ότι, όμως, κάποιοι ερμηνεύουν "θεία" κείμενα σύμφωνα με τις δικές τους ταπεινές, χυδαίες ή φονικές προδιαθέσεις δεν σημαίνει ότι ο Ιησούς ή ο Μωάμεθ είναι μετά θάνατον ηθικοί αυτουργοί μαζικών δολοφονιών. Ούτε έχει νόημα να μετρήσουμε ποιοι σκότωσαν περισσότερους στο όνομα των προφητών τους. Δεν θα το ήθελαν και οι χριστιανοί γιατί η καταμέτρηση ενδεχομένως να μην τους ευνοούσε...

Ο κόσμος μας θα ήταν ειρηνικότερος και δικαιότερος αν οι άνθρωποι δεν πίστευαν σε θεούς: δεν θα σκότωναν, για παράδειγμα, επικαλούμενοι τη βούλησή τους ούτε θα υπόμεναν στωικά τα πάντα στη γη προσδοκώντας στην ευτυχία τής βασιλείας των ουρανών. Κι αν χωρίς θεό όλα θα επιτρέπονταν, όπως μας λέει ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, γιατί αυτό θα ήταν απαραιτήτως κι αποκλειστικώς κακό κι όχι και καλό; Άλλωστε η πίστη στο μεταφυσικό ελάχιστες από τις ανθρώπινες παθογένειες έχει καταπραΰνει, αν έχει καταπραΰνει καμιά...

Φυσικά και κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να πιστεύει σε όποιο παραμύθι γουστάρει και δεν θα πρέπει να διώκεται γι' αυτό. Αν, όμως, δεν διδαχθούν τα παιδιά από το σπίτι τους και το σχολείο ότι ο διπλανός τους που έχει άλλη θρησκεία, χρώμα ή καταγωγή δεν είναι καλύτερος ή χειρότερός τους μόνο και μόνο γι' αυτούς τους λόγους, τότε απλώς ετοιμάζουμε τα Μάντσεστερ του μέλλοντός μας. Και την ίδια ώρα εξακολουθούν να θησαυρίζουν όσοι έχουν κάνει επάγγελμα και μπίζνα τις γονυκλισίες και τις προσευχές...

 



Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

Τι 1984, τι 2017: Το MEGA, όπως και η Ανατολασία, ήταν πάντοτε φίλος μας...


Θα έπαιρνα βαθιά ανάσα και θα στήριζα το τέταρτο μνημόνιο αν πίστευα ότι θα ήταν το τελευταίο. Μόνο που οι εξελίξεις και στο πλέον πρόσφατο Eurogroup μαρτυρούν ότι μόνο με μια επαναστατική προσέγγιση των πραγμάτων θα μπορούσαμε να δραπετεύσουμε από τη φυλακή που μόνοι μας βάλαμε τον εαυτό μας, αλλά από την οποία δεν έχουν σκοπό να μας βγάλουν οι δανειστές μας...

Ο Β. Σόιμπλε θα βρίσκει πάντοτε μια καλή δικαιολογία για να επιμένει σε περισσότερη λιτότητα, να μην "κουρεύει" το χρέος και να μην προτείνει αναπτυξιακές πολιτικές. Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας είναι πεπεισμένος ότι είναι προς το συμφέρον τής χώρας του το Grexit και θα καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να το επιτύχει κι από όποια θέση κι αν βρίσκεται μετά από τις γερμανικές εκλογές...

Η ελληνική κυβέρνηση σε αυτό το σχεδιασμό τού Βερολίνου έχει αποφασίσει εδώ και πολύ καιρό να μετατρέψει την τακτική οπισθοχώρηση του καλοκαιριού τού 2015 σε στρατηγική. Ο Αλ. Τσίπρας πολιτεύεται σαν να μην έχει καταλάβει ότι η Γερμανία δεν θα δώσει οξυγόνο στη χώρα μας για να αναπνεύσει πριν ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα σε αυτόν τον τόπο και πριν φτωχοποιηθεί κι ο τελευταίος Έλληνας. Κι αυτό δεν συμβαίνει, όπως διαλαλούν η αντιπολίτευση και τα φιλικά της ΜΜΕ, γιατί το δίδυμο Μέρκελ- Σόιμπλε δεν συμπαθεί τον σημερινό πρωθυπουργό. Την ίδια απαξίωση επέδειξε και στον ρεζίλη των Παπανδρέου και στον Αντ. Σαχλαμαρά όταν οι τελευταίοι είχαν ξεζουμιστεί...

Το Μαξίμου μοιάζει να το απασχολεί μόνο πώς θα εξαντλήσει την τετραετία και στήνει τη δική του μιντιακή διαπλοκή για να το πετύχει. Είναι περιττό, βεβαίως, να τονίσω πόσο αδιάφορο είναι για τη συντριπτική πλειονότητα του λαού πόσο θα μείνουν στην εξουσία ο Αλ. Τσίπρας και οι υπουργοί του αν εξακολουθήσουν να ψηφίζουν τα ίδια νεοφιλελεύθερα μέτρα που όταν βρίσκονταν στην αντιπολίτευση χαρακτήριζαν προϊόντα εσχάτης προδοσίας...

Την ίδια ώρα, η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να πορεύεται και με μία αξιωματική αντιπολίτευση η οποία είναι βουτηγμένη στην υποκρισία. Μέχρι, για παράδειγμα, να βρεθεί ο Ιβ. Σαββίδης να αγοράσει ένα ποσοστό μετοχών τού MEGA είχε βγει στα κάγκελα και κλαιγόταν για τις θέσεις εργασίας που χάνονταν. Τώρα που βρίσκεται κάποια λύση την καταγγέλλει ως διαπλεκόμενη. Έχει άδικο στο να συνδέει τον Ρώσο επιχειρηματία με την κυβέρνηση; Θα ήμουν αφελής αν σας έδινα αρνητική απάντηση...

Ήταν άδικο, ωστόσο, κι από την πλευρά τής κυβέρνησης να υποστηρίζει πως οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες τού MEGA, που έπαιρναν δάνεια χωρίς να δίνουν εγγυήσεις, είχαν συγκροτήσει τραστ με ΠΑΣΟΚ- ΝΔ; Θα ήμουν επίσης αφελής αν σας έδινα αρνητική απάντηση. Καταλαβαίνετε, επομένως, το αδιέξοδο εκείνων των πολιτών που βλέπουν τους μεν να κατηγορούν τους δε για πράξεις που και οι δύο έχουν κάνει, απλώς σε διαφορετικές χρονικές περιόδους και με διαφορετικά ίσως κίνητρα, αλλά το ίδιο νοσηρό αποτέλεσμα. Οι χθεσινοί εχθροί της "Ωκεανίας"- αριστεράς, όπως η "Ανατολασία"- MEGA, είναι σημερινοί φίλοι και το αντίστροφο σε μια (ακόμα) θλιβερή επιβεβαίωση του οργουελικού "1984". Γι' αυτό και χρειαζόμαστε τα κανάλια και τις εφημερίδες για να ξαναγράψουν την Ιστορία κατά πώς συμφέρει τους εξουσιαστές...



  

Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια ο Σόιμπλε γελά με αυτούς που του τα δίνουν όλα χωρίς καμιά εγγύηση...

Ύστερα κι από την ψήφιση του τέταρτου μνημονίου ο Αλ. Τσίπρας είναι ολοφάνερο ότι ακολουθεί τη στρατηγική τού καλού παιδιού, την οποία τόσο ειρωνευόταν όταν βρισκόταν στην αντιπολίτευση. Το κυβερνητικό αφήγημα εδώ και καιρό θέλει την ψήφιση επώδυνων μέτρων ως αναγκαίο κακό προκειμένου να ρυθμιστεί το χρέος, να μπούμε στην ποσοτική χαλάρωση, να βγούμε στις αγορές και να επανέλθει η κανονικότητα στη χώρα. Μόνο που όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια ο Β. Σόιμπλε γελά με εκείνους που του κάνουν όλα τα χατίρια δίχως καμία εξασφάλιση των δικών τους συμφερόντων.

Γι' αυτό κι από το χθεσινό Eurogroup δεν καταφέραμε να πάρουμε ούτε καν την ολοκλήρωση της β' αξιολόγησης, αφού θα απαιτηθεί και η ψήφιση νέων μέτρων για να συμβεί κάτι τέτοιο. Κατά τα άλλα, ούτε χρέος- ελπίδες μόνο για το Eurogroup της 15ης Ιουνίου- ούτε χαμηλά πρωτογενή πλεονάσματα- στο 3,5% μέχρι (τουλάχιστον) το 2022- πετύχαμε...

Φυσικά κι αποδείχθηκε για μια ακόμα φορά- για όσους ελάχιστους ακόμα το αμφισβητούν- ότι η γερμανική πολιτική ηγεσία δεν κινείται με βάση την εξυπηρέτηση των ευρωπαϊκών, ούτε καν των γερμανικών, συμφερόντων παρά μόνο έχοντας στο μυαλό της τις βουλευτικές εκλογές στη χώρα το προσεχές φθινόπωρο. Οι υποτίθεται συνετοί και πολέμιοι του λαϊκισμού, με τους τόσους θαυμαστές στη χώρα μας- ιδίως στο χώρο τού ακραίου κέντρου-, επαναλαμβάνουν την υποκριτική συμπεριφορά που τους έχει καταστήσει τόσο "συμπαθείς" στην υπόλοιπη Ευρώπη. Τώρα, μάλιστα, που έχουν αποφύγει με σχετική επιτυχία τους σκοπέλους των ολλανδικών και γαλλικών εκλογών, κερδίζουν εκλογές στα κρατίδια και προηγούνται στις δημοσκοπήσεις αισθάνονται ακόμα πιο βολικά στις καρέκλες τους ώστε να επιδεικνύουν φόρα παρτίδα τη "φημισμένη" τους αλαζονεία...

Όλα αυτά, ωστόσο, είναι γνωστά σε όλους, και στον Αλ. Τσίπρα βεβαίως, ο οποίος κάποτε τα κατακεραύνωνε. Επομένως, το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί τα δίνουμε όλα δίχως να λαμβάνουμε ούτε μία εγγύηση ότι θα πάρουμε κάτι πίσω. Ενδεχομένως μέσα σε λίγες εβδομάδες να βρεθεί μια κάποια διαχειρίσιμη από όλους λύση για το χρέος. Πόσο ωφελημένη, ωστόσο, θα βγει η πραγματική οικονομία αν στο μεσοδιάστημα ψηφιστούν νέα προαπαιτούμενα με άρωμα λιτότητας και ποια ασφάλεια μπορούν να δημιουργήσουν τα δυσθεώρητα πλεονάσματα του 3,5% σε μια αγορά και σε μια κοινωνία που εξαντλούν και τις οικονομίες τους;...

Κινδυνεύουμε με λίγα λόγια να αποδειχθούμε για μια ακόμα φορά και κερατάδες και δαρμένοι, με την αβεβαιότητα να αυξάνεται και, κυρίως, τις προοπτικές για ανάπτυξη με κοινωνική δικαιοσύνη να σμικρύνονται. Εν τέλει, το μόνο όραμα που μοιάζει να κυνηγά αυτή η κυβέρνηση είναι να εξαντλήσει την τετραετία, ακόμα κι αν εξαντλήσει όλους τους υπόλοιπους, με όχημά της τη νέα MEGAλη και εισαγόμενη από τη Ρωσία διαπλοκή που χτίζει μεθοδικά...




Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Τώρα που χάσαμε και δεν πήραμε την Πόλη μήπως να δώσουμε το Καστελόριζο;...

Ο Ολυμπιακός ηττήθηκε από τη Φενέρμπαχτσε κι έτσι αναβλήθηκε η πολυαναμενόμενη από το 1453 επιστροφή τής Κωνσταντινούπολης σε ελληνικά χέρια. Ή, μήπως, δεν είναι ακριβώς έτσι κι ένας αγώνας καλαθοσφαίρισης είναι γραφικό να συσχετίζεται με αλυτρωτικές επιδιώξεις και με την ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις σε διπλωματικό και στρατιωτικό επίπεδο; Όσοι παρακολουθούν τα ελληνικά, αλλά και τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης θα μπορούσαν πολύ εύκολα να μπερδευτούν τις τελευταίες ημέρες και να θεωρήσουν πως από έναν τελικό τής Ευρωλίγκας θα κρινόταν αν η χώρα μας θα έπαιρνε πίσω την Ίμβρο και την Τένεδο ή αν θα οφείλαμε να παραχωρήσουμε τη Ρόδο και το Καστελόριζο...

Τέτοιου είδους αντιλήψεις γίνονται ακόμα πιο γελοίες αν σκεφτεί κανείς πόσοι ξένοι αγωνίστηκαν και στις δύο ομάδες στον τελικό τής Κυριακής. Κι αν ο Θρύλος διέθετε περισσότερους γηγενείς από τη Φενέρμπαχτσε, στην τελευταία δεν αγωνίστηκε ούτε ένας Τούρκος παρά μόνο τιμής ένεκεν στους οπαδούς τής ομάδας προς το τέλος τού ματς κι όταν είχαν όλα κριθεί. Με δεδομένο ότι ο κορμός τού τουρκικού κλαμπ αποτελείται από Σέρβους- ανάμεσά τους κι ο προπονητής του- κι Αμερικανούς, σε περίπτωση νίκης τού Ολυμπιακού και με βάση το σκεπτικό των γραφικών εθνικιστών θα ήταν δικαιότερο η Ελλάδα να καταλάμβανε το Βελιγράδι και την Ουάσιγκτον...

Για να μην μπερδευόμαστε: δεν θεωρώ πως ένα επαγγελματικό παιχνίδι μπάσκετ ή ποδοσφαίρου είναι, απλώς, ένα ματς στις μπασκέτες ή στο πέντε επί πέντε της γειτονιάς μεταξύ φίλων. Ακόμα και οι επαγγελματίες αθλητές δεν αγωνίζονται μόνο για το χρήμα, αλλά και για τη δόξα που φέρνουν οι τίτλοι, πόσω μάλλον οι φίλαθλοι που περιμένουν από αυτούς να ματώσουν τη φανέλα και να τους κάνουν υπερήφανους. Γι' αυτό κι ένα ματς είναι ένας πόλεμος χωρίς όπλα και νεκρούς, όπου η ικανότητα των "στρατευμάτων" και η ευφυΐα των "στρατηγών" παίζουν τον αποφασιστικότερο ρόλο. Αλίμονο, όμως, αν εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε τους διεθνείς αγώνες ως βάση για να δικαιολογούμε ανοησίες όπως αυτές που ακούστηκαν στο παρελθόν από ντοπαρισμένους μας, μάλιστα, αθλητές ότι η πρωτιά βρίσκεται στο DNA των Ελλήνων...

Με τους Τούρκους, εξάλλου, είμαστε πολύ πιο ίδιοι και στην εμφάνιση και στο χαρακτήρα από όσο θα τολμούσαμε να παραδεχθούμε ώστε να το παίζουμε πολιτισμένοι κι εκείνους να τους αποκαλούμε συλλήβδην βάρβαρους. Ούτε έχει νόημα να βγάλουμε τα κομπιουτεράκια για να μετρήσουμε ποιοι έσφαξαν περισσότερους από τους γείτονές τους στο παρελθόν. Δεν παρακινώ στην ιστορική λήθη, αλλά στην εστίαση σε όσα μας ενώνουν, τα οποία είναι πολύ περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν και τα οποία κάποιοι κι από τις δύο πλευρές τού Αιγαίου μεγεθύνουν για να ικανοποιήσουν μεγαλοϊδεατικές επιδιώξεις, οι οποίες μόνο συμφορές φέρνουν, όπως θα έπρεπε να μας είχε διδάξει η Ιστορία...




Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Καταντήσαμε κάθε λέξη των μνημονίων αυτής της χώρας...

Έχει και η κοροϊδία τα όριά της: το τρίτο μνημόνιο λήγει τον Αύγουστο του 2018. Τα μέτρα που ψηφίστηκαν από τη Βουλή αφορούν το 2019 και το 2020, άρα είναι αδύνατο να αποτελούν μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα του τρίτου μνημονίου. Επομένως, είτε ονομάσουμε το πολυνομοσχέδιο επέκταση του τρίτου μνημονίου ή τέταρτο μνημόνιο- ο τελευταίος είναι κι ο πιο έντιμος χαρακτηρισμός- η χώρα θα βγει, αν βγει, από τα μνημόνια στην ουσία μετά από το 2020.

Αυτό, ανάμεσα σε άλλα, σημαίνει ότι κι αν ακόμα στηθούν κάλπες με τη λήξη τής τετραετίας ο Αλ. Τσίπρας δεν θα μπορεί να επαίρεται πως ήταν εκείνος που έβγαλε τη χώρα από την επιτροπεία. Ενδεχομένως να μπορέσει να καμαρώνει πως πέτυχε μια ουσιαστική απομείωση του χρέους ή πως επί ημερών του περάσαμε από την ύφεση στην ανάπτυξη διαρκείας, όχι όμως και πως έσκισε τα μνημόνια. Πόσω μάλλον όταν με το χθεσινό ισοφάρισε το "ρεκόρ" των προκατόχων του...

Δεν αμφιβάλλω ότι αν ήταν πρωθυπουργός ο άθλιος Κούλης δεν θα είχε φέρει προς ψήφιση- από ιδεοληψία- μια σειρά αντιμέτρων, ανεξαρτήτως του ύψους αυτών που έφερε ο Αλ. Τσίπρας και της αιρεσιμότητας εφαρμογής τους από τη στιγμή που εξαρτάται από την επίτευξη υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων που σε βάθος χρόνου μοιάζουν ανέφικτα. Τουλάχιστον, όμως, ο πρόεδρος της ΝΔ δεν έχει κρύψει πως οραματίζεται μια Ελλάδα δίχως δημόσια δωρεάν Παιδεία ή Υγεία και πως είναι κάθε λέξη των μνημονίων.

Εκείνοι που έχουν πολλά να δικαιολογήσουν δεν είναι άλλοι από αυτούς που ορκίζονταν πως ήταν κάθε λέξη τού Συντάγματος και το έχουν καταστρατηγήσει όσο και οι προηγούμενοι. Αν η εντιμότητα κινητροδοτούσε τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς του, θα είχαν οδηγήσει τη χώρα τη χώρα σε εκλογές, όπως πολύ έντιμα είχαν πράξει το Σεπτέμβριο του 2015, όταν αντί για σκίσιμο των μνημονίων κι ομολογουμένως κάτω από πολύ εκβιαστικά διλήμματα έφεραν τρίτο μνημόνιο. Μόνο που τότε προηγούνταν στις δημοσκοπήσεις, ενώ τώρα είναι δεύτεροι και με διαφορά...

Αν ήμουν, εξάλλου, στην θέση τού Αλ. Τσίπρα θα βαριόμουν αφόρητα να διαβάζω ξανά και ξανά λογύδρια με τα οποία θα υπενθύμιζα στον ελληνικό λαό τι συνέβαινε στη μετεμφυλιακή Ελλάδα με τις πολιτικές διώξεις, τα έργα και τις ημέρες των προκατόχων μου που οδήγησαν στη χρεοκοπία, την οποία διαχειρίστηκαν με επονείδιστα μνημόνια, για τα σκάνδαλα, τη λαμογιά και τη διαπλοκή τους με τραπεζίτες- μεγαλοεπιχειρηματίες- καναλάρχες. Το πόπολο, όσο αποχαυνωμένο κι αν είναι από τα διάφορα "Survivor", τα γνωρίζει όλα αυτά. Γι' αυτό, άλλωστε, κι εκτόξευσε στην εξουσία ένα κόμμα τού 3%. Ούτε καταρρέει ο ΣΥΡΙΖΑ γιατί τον πολεμούν τα διαπλεκόμενα μέσα ενημέρωσης. Αυτά τον πολεμούσαν, και πολύ πιο εντόνως μάλιστα, κι όταν κατήγαγε τη μία εκλογική νίκη μετά από την άλλη. Αφήστε που στο μεσοδιάστημα έχει φροντίσει και φροντίζει ακόμα να δημιουργεί το δικό του μιντιακό σύστημα.

Δεν είναι, επομένως, στραβός ο γιαλός Αλέξη, αλλά στραβά αρμενίζουμε. Κι αν πάψουν να μας υπερασπίζονται ακόμα και οι στατιστικές- το πρώτο τρίμηνο, για παράδειγμα, έκλεισε με ταμειακό έλλειμμα-, τότε ζήτω που καήκαμε. Πολύ φοβάμαι, κοντολογίς, πως και με τα νέα νεοφιλελεύθερα μέτρα δεν κυβερνά η Αριστερά, αλλά μια νεοδεξιά που απλώς ντρέπεται και με το δίκιο της να πει το όνομά της και να αποκηρύξει δημοσίως το παρελθόν της...