Κυριακή, 22 Απριλίου 2018

Οι σκοταδιστές λογοδοτούν στο παρελθόν, οι προοδευτικοί στο μέλλον...

Πριν 100 χρόνια, που δεν είναι μια μακρινή εποχή με ιστορικούς όρους, η καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας θεωρείτο "πράξις αντιχριστιανική, αντικοινωνική κι αντιπαιδαγωγική", το δικαίωμα του εκλέγεσθαι για τις γυναίκες "πράξις αντιοικογενειακή", όπως βεβαίως κι ο πολιτικός γάμος, ενώ ακόμα και η απαγόρευση της παιδικής εργασίας αντιμετωπιζόταν ως αντιεπιχειρηματική ενέργεια, όπως και η αναδιανομή τού κλήρου σε βάρος των τσιφλικάδων και υπέρ των κολίγων. Όσοι επιχείρησαν να πάνε την ελληνική κοινωνία ένα βήμα μπροστά κόντρα στο σκοταδισμό που επιβάλλει ο λαϊκισμός αποκαλούνταν "σατανάδες" ή "έκφυλοι"...

Για να έρθουμε και στα σύγχρονά μας, η απόδοση της ελληνικής ιθαγένειας σε όποιον έχει γεννηθεί κι ενηλικιωθεί στην Ελλάδα από γονείς μη γηγενείς, η δυνατότητα νομικής επιλογής φύλου κι ακόμα πιο πρόσφατα το δικαίωμα αναδοχής παιδιού από ομόφυλα ζευγάρια εξομοιώνεται από τους ερασιτέχνες ή επαγγελματίες μισαλλόδοξους με έγκλημα εσχάτης προδοσίας τής πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας. Οι πρόγονοι, άλλωστε, αυτών των οπισθοδρομικών θεωρούσαν ξένους κι εκείνους που είχαν ανατραφεί στη Μικρά Ασία, στην Κωνσταντινούπολη, στον Πόντο κι οπουδήποτε αλλού πέρα από την Παλιά Ελλάδα. Αντιπρόεδρος, εξάλλου, ενός κόμματος που φιλοδοξεί να ξανακυβερνήσει τον τόπο για να τον ξαναχρεοκοπήσει εκτιμά πως η χούντα των συνταγματαρχών άφησε πίσω της μια οικονομία "κούκλα", που την κατάστρεψε ο ιδρυτής τής παράταξης την οποία υποτίθεται πως υπηρετεί τώρα κι όχι τις δικές του φιλοδοξίες...

Σε αυτό το τσουνάμι υπερσυντηρητισμού οι προοδευτικές δυνάμεις τής χώρας οφείλουν να απαντήσουν με ένα κοινό μέτωπο, το οποίο δεν θα κινείται μόνο αμυντικώς, αλλά κι επιθετικώς. Γιατί όχι, για παράδειγμα, και δικαίωμα υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια κι όχι απλώς αναδοχής; Οι πραγματικοί προοδευτικοί, άλλωστε, έχουν με το μέρος τους έναν πολύ ισχυρότερο σύμμαχο από τις ευκαιριακές δημοσκοπήσεις κι αυτός λέγεται μέλλον. Από τη στιγμή, επομένως, που λογοδοτούν στις επόμενες γενιές και τη δική τους έγκριση είναι που επιζητούν δεν έχουν να φοβούνται εκείνους που πολύ ευχαρίστως θα επέστρεφαν και στις σπηλιές προκειμένου να μην απολέσουν την απευθείας επαφή τους με το ξεπερασμένο χθες...




Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

Δεν ξεβλαχέψαμε ποτέ...

Τα χρόνια που δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα δεν τα φάγαμε όλοι μαζί και στις ίδιες ποσότητες, αφού κάποιοι έφαγαν λίγο ή πολύ περισσότερο από τους υπόλοιπους. Το μέσο για να συμβεί αυτό ήταν το εύκολο χρήμα, το οποίο διανεμόταν είτε ως διαφθορά είτε για τη συγκάλυψή της και το οποίο επέτρεπε σε αρκετούς να βιοπορίζονται δίχως να μουσκεύουν τα πόδια τους...

Αυτή η λογική υπηρετήθηκε από πολιτικούς, τραπεζίτες, επιχειρηματίες και μιντιάρχες. Χαρακτηριστικός εκπρόσωπος των τελευταίων ήταν ο Π. Κωστόπουλος, ο οποίος αξιοποίησε το κίνημα της ήσσονος προσπάθειας και το κόμμα το οποίο το υιοθέτησε, το ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να στήσει ένα μιντιακό όμιλο ο οποίος βασίστηκε στη λουστραρισμένη φτήνια προσώπων και ιδεών...

Τα περισσότερα από τα πρόσωπα- πρωταγωνιστές αυτής της εποχής έχουν σήμερα βρεθεί στο περιθώριο, κάποιοι μάλιστα έχουν καταδικαστεί κι από τη δικαιοσύνη. Η "ιδεολογία", ωστόσο, που ανάδειξαν κι αναδείχθηκαν μέσα από αυτή ζει και βασιλεύει ακόμα και ύστερα από οκτώ χρόνια μνημονίων. Από τη μια σαρκάζουμε τον Π. Κωστόπουλο και το "ξεβλάχεμά" του κι από την άλλη περνούμε την ημέρα μας ασχολούμενοι ακριβώς με το λάιφσταϊλ το οποίο υποτίθεται πως κοροϊδεύουμε...

Το "hashtag" για τον Κωστόπουλο είναι το πιο δημοφιλές στο twitter, στο facebook οι περισσότεροι σχολιάζουν τον ξεπεσμένο μιντιάρχη και νυν σαντουϊτσά κι όταν δεν κάνουν αυτό ασχολούνται με το "MasterChef", το "Survivor" και λοιπά τηλεσκουπίδια. Και φυσικά η Ελλάδα αναστενάζει στα πρακτορεία ΠΡΟΠΟ, στο διαδικτυακό στοίχημα και στα λαχεία που θα φέρουν τον άκοπο πλουτισμό που τόσο ονειρευόμαστε για την πάρτη μας...

Στην ουσία το μόνο που έχει αλλάξει από το 2010 δεν είναι η νοοτροπία μας, αλλά το ότι αναγκαζόμαστε να την υπηρετούμε με λιγότερα χρήματα στην τσέπη. Κατά τα άλλα περιμένουμε μια αφορμή για να δικαιολογήσουμε ξανά τη νωθρότητα με την οποία αντιμετωπίζουμε τη ζωή μας και, κυρίως, το ρόλο μας στην κοινωνία. Οι περισσότεροι ανάμεσά μας, για παράδειγμα, θα σταματούσαμε να εργαζόμαστε αν κερδίζαμε το τζακ ποτ στο Τζόκερ γιατί η επιλογή εργασίας που έχουμε κάνει δεν μας ικανοποιεί και το ραχάτι είναι πάντοτε βολικότερο της δημιουργίας...

Ο Π. Κωστόπουλος, επομένως, δεν είναι το φάντασμα από το παρελθόν που στοιχειώνει τα όνειρά μας, αλλά το ίδιο μας το όνειρο. Κι αν τον βρίζουμε δεν το πράττουμε χάριν αυτοκριτικής, αλλά από φθόνο για το βίο που θέλουμε να ακολουθήσουμε κι εμείς αλλά μονίμως μας ξεφεύγει από τα χέρια...





Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

Ο Μακρόν ως ευχή και κατάρα...

Ο Εμ. Μακρόν, ίσως και γιατί ανήκουμε στην ίδια γενιά, δεν μου είναι αντιπαθής, μολονότι η πολιτική του ατζέντα βασίζεται στο "τσιμπολόγημα" θέσεων της Αριστεράς και της δεξιάς, που μερικές φορές καταλήγει σε αχταρμά. Η Γαλλία, πάντως, και συνεπακόλουθα η Ευρώπη είχε ανάγκη, μετά από χρόνια, από έναν ισχυρό Γάλλο πρόεδρο με ευρωπαϊκό όραμα. Κι αν μη τι άλλο, οι θέσεις που εξέφρασε ο Εμ. Μακρόν στην Πνύκα, στη Σορβόνη κι αυτήν την εβδομάδα στο Στρασβούργο υπέρ τής δημοκρατίας και κατά τού αυταρχισμού βρίσκουν σύμφωνους πολλούς προοδευτικούς, όχι μόνο κατ' όνομα αλλά και στην ουσία, πολίτες...

Από την άλλη, ωστόσο, στην πολιτική του πρακτική ο Εμ. Μακρόν πολλές φορές συγχέει την προώθηση της μεταρρυθμιστικής του ατζέντας κόντρα στο λαϊκισμό με το πολιτικό μπούλινγκ. Τον έχουμε δει, για παράδειγμα, να απευθύνεται αρκετές φορές με σκαιό τρόπο σε εργαζόμενους, συνδικαλιστές, σε οποιονδήποτε αντιδρά στις αλλαγές του, ενώ το ίδιο έπραξε και στο Ευρωκοινοβούλιο όταν στριμώχτηκε για την επίθεση στη Συρία. Ο ηγέτης είναι αλήθεια ότι οφείλει να πατά πόδι για να υλοποιεί τις πολιτικές του, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως όποιος διαμαρτύρεται ή καταγγέλλει τις πρακτικές του έχει πάντοτε και μόνο άδικο...

Όπως κι αν έχει, ο πρόεδρος της Γαλλίας έχει κινητοποιήσει την Ευρώπη κι έχει αναζωογονήσει ένα διάλογο ο οποίος είχε τελματώσει. Εκμεταλλευόμενος το Brexit και την αποδυνάμωση της Ανγκ. Μέρκελ έχει βγει μπροστά. Το ζητούμενο είναι, βεβαίως, να καθοριστεί μια ευρωπαϊκή πορεία η οποία, ανάμεσα σε άλλα, θα ενισχύει και το αίσθημα ισονομίας για όλους όσοι κατοικούν στη Γηραιά Ήπειρο. Αυτό, όμως, δεν πρόκειται να συμβεί αν θεσμοθετηθεί η Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων και νομιμοποιηθούν στην ουσία οι λόγοι για τους οποίους όλο και λιγότεροι αισθάνονται Ευρωπαίοι ή είναι υπερήφανοι γι' αυτό...

Ο κόσμος μας γενικότερα θα γίνει πιο ασφαλής όταν η κοινωνική δικαιοσύνη και η ισοπολιτεία καταστούν ο κανόνας. Σε διαφορετική περίπτωση θα έχουμε κάνει γι' άλλη μια φορά μια τρύπα στο νερό επιτρέποντας την ανάδυση στην εξουσία αυτού που υποτίθεται πως ο Εμ. Μακρόν μάχεται, δηλαδή του αυταρχισμού ...




Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

Εξωτερική πολιτική με όρους ριάλιτι σόου...

Αν οι δρόμοι στο κέντρο τής Αθήνας μεταφράζονταν στα αγγλικά, οι τουρίστες θα πίστευαν ότι οι Έλληνες είναι το πιο φιλοβασιλικό έθνος στον κόσμο: Βασιλέως Κωνσταντίνου, Όθωνος, Βασιλίσσης Αμαλίας, Βασιλίσσης Όλγας, Βασιλίσσης Σοφίας είναι μόνο μερικά παραδείγματα.

Και για να μην μένει παραπονούμενη και η αντίπαλη παράταξη του Εθνικού Διχασμού, ο Ελευθέριος Βενιζέλος έχει δώσει το όνομά του σε πλείστες ακόμα οδούς, αεροδρόμια, σχολεία κι ό,τι άλλο σκεφτεί κανείς. Είναι λογικό, επομένως, η ελληνική πρωτεύουσα να έχει σε κεντρικό σημείο της άγαλμα ενός πρώην προέδρου των ΗΠΑ, του Χ. Τρούμαν, κατάλοιπο της μετεμφυλιακής Ελλάδας, όταν οι Αμερικανοί θεωρούνταν οι προστάτες τού πολιτεύματός μας και οι Αριστεροί εθνικά μιάσματα...

Διαχρονικό μειονέκτημα της Αριστεράς είναι πως δεν συνδέει συχνά τις ενέργειές της με την επίτευξη ουσιαστικών αποτελεσμάτων, αλλά με την πρόκληση εντυπώσεων. Αν οι, κατά τα άλλα φιλειρηνιστές, διαδηλωτές γκρέμιζαν το άγαλμα του Τρούμαν, προκαλούσαν δηλαδή φθορά δημόσιας περιουσίας, τι θα επιτύγχαναν;

Θα αποφάσιζε ο Ντ. Τραμπ να ακολουθήσει το δρόμο τού διαλόγου για τη Συρία και θα εγκατέλειπε κάθε ιμπεριαλιστική του πολιτική; Κι αν ακόμα το επιχείρημα εστιάζει στο συμβολισμό, γιατί δεν αρκεί μια ειρηνική πορεία και πρέπει αυτή να συνδυαστεί με βανδαλισμό; "Για να προκληθεί ντόρος και να παίξουν σχετικά βίντεο παντού", έρχεται η απάντηση εκείνων που πιστεύουν ότι μάχονται το τέρας πιθηκίζοντας τις μεθόδους του...

Ο συνδυασμός τής τοποθέτησης ελληνικής σημαίας στους Ανθρωποφάγους από μέλη τής "Θύρας 7" και της απόπειρας κατεδάφισης του αγάλματος Τρούμαν μαρτυρά, από την άλλη, κι αδυναμία τής συντεταγμένης πολιτείας να επιβάλει μια ξεκάθαρη εθνική γραμμή στην εξωτερική μας πολιτική, ανεξαρτήτως του ποιος κυβερνά. Η σχετική ευθύνη βαραίνει τους πάντες, ιδίως όσους αλλάζουν άποψη με βάση πού φυσά ο άνεμος των δημοσκοπήσεων.

Γι' αυτό και είναι απαραίτητη η θεσμοθέτηση Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας στο οποίο θα τηρούνται πρακτικά και θα είναι επιφορτισμένο να χαράσσει και να τηρεί τις εθνικές θέσεις μακριά από τις σκοπιμότητες των εκλογικών κύκλων. Αυτός ο τόπος δεν αντέχει νέους εθνικούς διχασμούς, ιδίως για μη ιδεολογικά ζητήματα, μόνο και μόνο για μικροκομματικά οφέλη...





Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

Ανθρωποφάγοι, τουρκοφάγοι, εν τέλει ηλίθιοι...

Η πικρή αλήθεια είναι ότι βραχονησίδες στο Αιγαίο, με εμβληματικότερες τα Ίμια, έχουν ντε φάκτο μετατραπεί σε γκρίζες ζώνες εξαιτίας τής τουρκικής επιθετικότητας. Κι αν δεν με πιστεύετε, επιχειρήστε να πατήσετε το πόδι σας σε μία από αυτές, πολλώ δε μάλλον να υψώσετε την ελληνική σημαία, και μετά αν δεν προκληθεί θερμό επεισόδιο θα εκπλαγώ περισσότερο κι από την κατάκτηση του Euro το 2004. Το να ισχυριζόμαστε, επομένως, πως η εδαφική μας κυριαρχία είναι αδιαπραγμάτευτη, αλλά στην πράξη να φοβόμαστε ακόμα και να βάλουμε κατσίκια στις βραχονησίδες υποδηλώνει κούφια ρητορική με αποκλειστικό σκοπό την εσωτερική αποχαύνωση...

Από εκεί και πέρα, ωστόσο, ας αναλογιστεί ο καθένας από εμάς ξεχωριστά πόσο πατριωτικό και συνετό είναι να ρίχνει λάδι στη φωτιά, όπως συνέβη με τους αφελείς προβοκάτορες στους Ανθρωποφάγους, οι οποίοι θέλησαν να πυροδοτήσουν ένα επεισόδιο τύπου Ιμίων φορώντας μπλούζες τής Θύρας 7. Δεν είμαι υπέρμαχος του κατευνασμού απέναντι στην Τουρκία, μόνο που υπάρχουν πολύ ευφυέστεροι τρόποι να αντεπιτεθείς στον εξ ανατολών γείτονα από το να συμβάλεις στην πρόκληση πολεμικής σύρραξης...

Θα μπορούσαμε, για παράδειγμα, και με αφορμή τους κρατούμενους Έλληνες αξιωματικούς να θέσουμε στα διεθνή φόρα ζήτημα σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την Τουρκία. Αναγνωρίζω ότι δεν είναι τόσο εντυπωσιακό όσο το "αέρα πατέρα", αλλά μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο αποτελεσματικό...

Είναι γνωστό ότι πολλοί ανάμεσά μας πιστεύουν ότι η Ελλάδα είναι ο ομφαλός τής Γης κι επομένως ό,τι και να συμβαίνει στον πλανήτη έχει στόχο να καταστρέψει τη χώρα και τον περιούσιο λαό της. Με αυτό το σκεπτικό, για παράδειγμα, ο Ρ. Τ. Ερντογάν δεν αναμοχλεύει πάθη στο Αιγαίο γιατί βρίσκεται σε πόλεμο και στρατηγικό αδιέξοδο στη Συρία, αλλά γιατί η χώρα μας είναι το "φιλέτο" που θέλει να καταβροχθίσει. Ούτε καν την Κύπρο και τις γεωτρήσεις για υδρογονάνθρακες υπολογίζουν οι ίδιοι αναλυτές εκ του προχείρου...

Με αυτά και με εκείνα συνεπώς, ακόμα κι αν ήταν υποκινούμενοι όσοι τοποθέτησαν τη σημαία στους Ανθρωποφάγους λειτούργησαν ως συνδιαμορφωτές τής ελληνικής εξωτερικής πολιτικής δίχως να ρωτήσουν κανέναν θεσμικώς υπόλογο.  Και φυσικά δοξάζονται από όλους όσοι ταυτίζουν τη διπλωματία με το γιουρούσι κι ό,τι προκύψει από αυτό...




Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

Διδάσκει δημοκρατία τον πλανήτη η χώρα που ο πρόεδρός της πήρε λιγότερες ψήφους από την αντίπαλό του...

Η Ιστορία μάς παραδίδει το ένα μάθημα μετά από το άλλο, αλλά η ανθρωπότητα επιμένει να μένει μετεξεταστέα. Αν οι πυραυλικές επιθέσεις των Αμερικανών, των Βρετανών και των Γάλλων ήταν οι πρώτες τέτοιες απόπειρες για να συνετιστούν οι "κακοί" τού πλανήτη- αν υποθέσουμε πως αυτά είναι τα κίνητρά τους, κάτι για το οποίο πολύ αμφιβάλλω- μπορεί και να έλεγα κυνικά "δεν βαριέσαι, ας σκοτωθούν και μερικά γυναικόπαιδα για το ευρύτερο καλό".

Δεν συμβαίνει, όμως, κάτι τέτοιο όχι μόνο σε σύγκριση με την αρχαιότητα, το μεσαίωνα ή τους τελευταίους αιώνες, αλλά ακόμα και σε σχέση με τον 21ο αιώνα. Οι Αμερικανοί εισέβαλαν μετά από την 11η Σεπτεμβρίου στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, οργάνωσαν την "αραβική άνοιξη" και στήριξαν κάποια στιγμή ακόμα και τον ISIS στη Συρία. Έγινε ο κόσμος μας ασφαλέστερος και πιο ειρηνικός; Την απάντηση την ξέρετε...

Οι ΗΠΑ εδώ και πολλά χρόνια έχουν αυτόκλητα αναλάβει το ρόλο τού διεθνούς χωροφύλακα στο όνομα ενός πολύ αμφίβολου ηθικού πλεονεκτήματός τους. Μιλούν, για παράδειγμα, για την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας στις αραβικές χώρες όταν ο ίδιος τους ο σημερινός πρόεδρος βρίσκεται στο Λευκό Οίκο έχοντας συγκεντρώσει μικρότερο αριθμό ψήφων από την ανθυποψήφιά του το 2016 κι όταν ο πρόεδρός τους το 2001 είχε εκλεγεί για μερικές εκατοντάδες ψήφους που του είχε χαρίσει ο κυβερνήτης αδερφός του. Η χώρα όπου ακόμα ισχύει η θανατική ποινή, όπου μαύροι σκοτώνονται για ψύλλου πήδημα από λευκούς αστυνομικούς κι όπου οι κοινωνικές ανισότητες είναι κραυγαλέες οφείλει πρώτα μια βαθιά ενδοσκόπηση πριν δείξει με το δάχτυλο οποιοδήποτε άλλο κράτος δεν φτάνει τα δήθεν δικά της υψηλά στάνταρ...

Τα χέρια τού Μπ. αλ Άσαντ είναι βουτηγμένα στο αίμα των Σύριων, όπως παλιότερα των ταλιμπάν στα χέρια των Αφγανών, του Σαντάμ στων Ιρακινών και του Γκαντάφι στων Λίβυων. Η κατάρρευσή τους, ωστόσο, πόσο βοήθησε τις χώρες τους να βρουν το βηματισμό τους και την παγκόσμια κοινότητα να μην φοβάται τον κάθε "λύκο", μοναχικό ή όχι, ο οποίος είναι έτοιμος να σκορπίσει τον θάνατο με μια τρομοκρατική του ενέργεια;...

Η διεθνής επέμβαση μπορεί να δικαιολογηθεί μόνο όταν μπορεί να κάνει τα πράγματα καλύτερα, όχι όταν τα κάνει χειρότερα, όπως και σήμερα στην περίπτωση της Συρίας. Ας καταλάβει κάποτε η Δύση ότι μπορεί και να μην είναι ο παράδεισος που πιστεύει η ίδια ότι είναι και θέλει να εμφυτεύσει κι αλλού...




Πέμπτη, 12 Απριλίου 2018

"Να σκοτώνονται οι λαοί για τ' αφέντη το φαΐ"...

Ο θάνατος του Γιώργου Μπαλταδώρου επιβεβαιώνει άλλη μια εθνική παθογένεια, την αναζήτηση ηρώων σε κάθε ευκαιρία. Κι ως γνωστόν, αλίμονο στα έθνη που χρειάζονται ήρωες. Έχουμε, όμως, τόσο πολύ χρησιμοποιήσει το συγκεκριμένο χαρακτηρισμό που στο τέλος στερεύουμε από επίθετα.

Μην ξεχνάτε, άλλωστε, πως για πολλούς ανάμεσά μας ακόμα και οι δύο Έλληνες αξιωματικοί που βρίσκονται στις φυλακές Αδριανούπολης είναι ήρωες μολονότι όλα ξεκίνησαν είτε από δικό τους λάθος είτε από απαγωγή τους κατά την ώρα που επιτελούσαν το επαγγελματικό καθήκον τους. Πληρώνονται, δηλαδή, για να βρίσκονται στα σύνορα του Έβρου κι αυτό από μόνο του θα έπρεπε να μας κάνει να αναρωτιόμαστε, πολλώ δε μάλλον όταν δεν πληροφορούμαι κανένα βασανισμό τους από το τουρκικό καθεστώς για να αποκαλύψουν κρατικά μυστικά...

Ακούω ήδη τις ιαχές σας: "Αφού δεν χρειάζεται ηρωισμός, αλλά επαγγελματική ευσυνειδησία για να κάνεις τις δουλειές των πιλότων και των αξιωματικών γιατί δεν τις κάνεις εσύ"; Ο Μπαλταδώρος και οι υπόλοιποι Έλληνες πιλότοι είναι πολύ γενναίοι, αφού ελάχιστοι συνάδελφοί τους στον κόσμο αναγκάζονται να πετούν καθημερινώς με αεροσκάφη που είναι ελλιπώς συντηρημένα για να αναχαιτίζουν εχθρικά πολεμικά αεροπλάνα. Και γι' αυτό και μόνο τους βγάζω το καπέλο...

Τους συμπεριλαμβάνω στην ευρεία κατηγορία των ηρώων γιατί διακινδυνεύουν τη ζωή τους σε καθημερινή βάση δίχως τα υλικά ανταλλάγματα να είναι σπουδαία ή σε αντιστοιχία με τον κίνδυνο στον οποίο θέτουν τη ζωή τους. Οι αξιωματικοί, ωστόσο, στον Έβρο αποτέλεσαν θύματα των περιστάσεων, όπως τόσες φορές άλλωστε αποτελούν οι απλοί πολίτες όταν οι πολιτικές ηγεσίες οραματίζονται τη δόξα τους πάνω στο αίμα των άλλων...

Μακάρι ο θάνατος του Γιώργου Μπαλταδώρου να ήταν ο τελευταίος στο Αιγαίο ο οποίος να σχετίζεται με μια "προαιώνια" αντιπαλότητα η οποία έχει γεννήσει μυριάδες τραγωδίες. Θα ήμουν αφελής όμως αν πίστευα ότι αύριο θα σταματούσαν οι παραβάσεις και παραβιάσεις από τα τουρκικά αεροσκάφη ή τα επεισόδια τα οποία μπορεί να γίνουν και θερμά.

Πολλώ δε μάλλον όταν όλη η νοτιοανατολική Μεσόγειος και η Μέση Ανατολή μυρίζουν μπαρούτι κι όταν τέτοιοι θάνατοι αντί να μας κάνουν να σκεφτόμαστε την ειρήνη ανακυκλώνουν πολεμοκάπηλους εθνικισμούς. Κι αυτή είναι η μεγάλη ήττα δύο λαών, του ελληνικού και του τουρκικού, που θα έπρεπε μέχρι τώρα να έχουν καταλάβει ότι η γεωγραφία τούς επιβάλλει να μάθουν να ζουν σεβόμενοι ο ένας τον άλλο κι όχι να υποκύπτουν σε δεκάρικους μίσους ένθεν κακείθεν...