Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

Άνισος ήταν ο Ανδρέας, ο Μητσοτάκης υπήρξε προδότης και υποκριτής...

Η Ελλάδα αποτελεί μια ευρωπαϊκή, αν όχι και παγκόσμια, πρωτοτυπία από την αρχή μέχρι το τέλος της. Σε αυτή τη χώρα τής φαιδράς πορτοκαλέας, για παράδειγμα, οι νεκρολογίες ταυτίζονται με τις αγιογραφίες λόγω της στρεβλής αντίληψης ότι ο νεκρός πάντοτε δεδικαίωται. Δεν αντιλέγω πως ο Κ. Μητσοτάκης υπήρξε μία από τις εμβληματικότερες προσωπικότητες της μεταπολεμικής και μεταδικτατορικής Ελλάδας κι ότι κατά τη διάρκεια των 70 χρόνων παρουσίας στο δημόσιο βίο της χώρας μπορεί να είπε και να έκανε και κάποια πράγματα καλά, αν και δυσκολεύομαι να τα εντοπίσω...

Όταν, όμως, η πορεία ενός ανθρώπου μπαίνει στη ζυγαριά, τότε αυτή εξ ανάγκης κάπου γέρνει και στην περίπτωση Μητσοτάκη η αποτίμηση του έργου του είναι αρνητική. Γι' αυτό, άλλωστε, και σε αντίθεση με ό,τι συνέβη με τον μεγάλο του πολιτικό αντίπαλο, τον Ανδρ. Παπανδρέου, λίγοι είναι εκείνοι που θρηνούν την εκδημία του κι ακόμα λιγότεροι αν βγάλουμε από την εξίσωση τα βαφτιστήρια κι όσους άλλους ευεργέτησε με κρατική θέση ή και με φιλοδωρήματα αυτός ο κατά τα άλλα αντικρατιστής...

Την τελευταία 20ετία, εκμεταλλευόμενος τη βιολογική απουσία τού Ανδρ. Παπανδρέου, κι ως ένας από τους ελάχιστους επιζώντες μιας πολύ σκοτεινής περιόδου ο Κ. Μητσοτάκης επιχείρησε να ξαναγράψει την ελληνική Ιστορία και, κυρίως, να απαλλάξει τον εαυτό του από τη μεγάλη του ευθύνη για την αποστασία τού 1965 και τα όσα την ακολούθησαν. Ήταν τότε που μαζί με άλλους αποστάτες τής Ένωσης Κέντρου συνέβαλε στην πτώση τής δημοκρατικώς εκλεγμένης κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου, η οποία οδήγησε στη δικτατορία...

Μπορεί να πρόδωσε γιατί φοβόταν πως έχανε το τρένο τής διαδοχής από τον γιο τού "Γέρου τής Δημοκρατίας", γιατί ήταν πιστός στο Παλάτι και στους Αμερικανούς ή για όλα αυτά και για τα φράγκα. Όποιοι κι αν ήταν οι λόγοι, πάντως, ένα είναι σίγουρο, ότι ήταν φτηνοί και χυδαίοι. Γι' αυτό κι ο χαρακτηρισμός τού Εφιάλτη θα τον συνοδεύει στην αιωνιότητα...

Δεν είναι τούτη η ώρα η κατάλληλη για να σχολιάσω το πώς ο Κ. Μητσοτάκης, όπως εξάλλου και οι περισσότεροι πολιτικοί, κληροδότησε την πολιτική στα παιδιά του πλουσιότερος από όσο ήταν όταν μπήκε σε αυτή. Είναι κρίμα, για παράδειγμα, που ο Μ. Χριστοφοράκος της Siemens δεν θα μπορέσει να παραστεί στην κηδεία ενός πολύ καλού του φίλου και να μας δώσει ορισμένες εξηγήσεις, όπως άλλωστε κι ο προσφάτως επίσης αποδημήσας Αρ. Αλαφούζος για να μας μιλήσει για παλιότερους οικονομικούς εκβιασμούς κι εξωχώριες εταιρείες...

Θα σταθώ, ωστόσο, στο μύθο πως αν ο "επίτιμος" κατάφερνε να ολοκληρώσει το έργο τής τριετίας 1990- 1993 η Ελλάδα θα είχε αποφύγει τη χρεοκοπία και τα μνημόνια. Κατ' αρχάς ο εκλιπών, μολονότι διαπρύσιος κήρυκας του νεοφιλελευθερισμού όσον αφορά τα εισοδήματα των μη φίλων του, υπήρξε από τους μεγαλύτερους κρατιστές στην πράξη για τον ίδιο και τους φίλους του. Κάντε ένα "τουρ" στο Δημόσιο και ρωτήστε πόσους χρωστούν την θεσούλα τους στην "Αγία Οικογένεια" και οι πιο αφελείς ανάμεσά σας θα εκπλαγούν από τις απαντήσεις που θα λάβουν. Για να μην μνημονεύσω πόσες συντάξεις λάμβανε αυτός ο δήθεν "μαχητής" τού εξορθολογισμού τού συνταξιοδοτικού συστήματος και η υποκρισία λάμψει περισσότερο...

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν επιδίωξε να επιβάλει τον θατσερισμό κατά την πρωθυπουργική του θητεία ώστε να απαλλαγούμε κάποια ημέρα από αυτόν, αλλά για να κρατήσει στους αιώνες των αιώνων ζωντανή την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, η οποία αποτελεί διαχρονικά τη ρίζα τής λιτότητας σε βάρος των μικρομεσαίων προκειμένου να απαλλάσσονται οι ελίτ. Κι αν ακόμα πιστέψουμε ότι οι αθρόες απολύσεις κι αποκρατικοποιήσεις συνιστούν τη συνταγή για τη μελλοντική μας ευτυχία, γιατί θα πρέπει να θαυμάζουμε πολιτικούς οι οποίοι απέτυχαν να ολοκληρώσουν το όραμά τους, αποδίδοντας την ευθύνη στις κοινωνικές αντιδράσεις; Πόσο αντιλαϊκιστές και μεταρρυθμιστές είναι, εν τέλει, εκείνοι που λυγίζουν κάτω από το βάρος τού πολιτικού κόστους, έστω κι αν έδωσαν κάποιες μάχες οπισθοφυλακών με αυτό;...

Για όλα αυτά, επομένως, και για πολλά άλλα τολμώ να γράψω πως σε αντίθεση με τον Ανδρ. Παπανδρέου ο Κ. Μητσοτάκης δεν ήταν άνισος, αλλά προδότης, φαύλος και ιδεοληπτικός. Κι ως τέτοιος παραδίδεται κι από την πλειονότητα του ελληνικού λαού στην κρίση τής Ιστορίας...

 

 




Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Φιλελεύθεροι μέχρι να τους πεις φασίστες...


Στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ο καθένας μας διαθέτει εύκολη πρόσβαση στο δημόσιο λόγο. Αυτό είναι λογικό, λογικότατο να ανησυχεί, σε βαθμό πανικού, όσους μέχρι σήμερα διέθεταν με το χρήμα και την εξουσία τους προνομιακή πρόσβαση στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης. Μέσα στην απληστία της η παγκοσμιοποίηση λησμόνησε πως δημιουργεί και παράθυρα ελευθεροτυπίας, τα οποία παρέμεναν για αιώνες θεόκλειστα...

Υπέθεσε πως το πόπολο δεν θα έκανε τίποτα άλλο στο διαδίκτυο από το να αγοράζει, να απορροφά το κάθε είδους μάρκετινγκ και προπαγάνδα και να διασκεδάζει δίχως να πολυσκέφτεται. Κι αυτό όντως ισχύει σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό. Μόνο που το ίντερνετ, χωρίς πιθανόν να το θέλουν οι δημιουργοί του, μετατράπηκε και σε ένα προνομιακό πεδίο ελεύθερης έκφρασης για όλους εκείνους που υπό άλλες συνθήκες θα καταδικάζονταν σε ισόβια δημόσια σιωπή γιατί οι απόψεις ή οι γνώσεις τους είναι αιρετικές κι επικίνδυνες για τις ελίτ...

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον δεν με εκπλήσσει το ότι στον κυβερνοχώρο έχουν βρει αποκούμπι κι εκείνοι που απλώς θέλουν να δυσφημούν, να αισχρολογούν και να υβρίζουν μόνο και μόνο για να αισθάνονται λιγότερο μόνοι πίσω από τη χλαίνη τού κομπλεξισμού τους. Είναι, επίσης, δυνατό να διατυπώνονται και γνώμες ή ιδέες οι οποίες κάλλιστα θα μπορούσαν να θεωρηθούν περιθωριακές, λούμπεν ή που απηχούν τα χυδαιότερα των ενστίκτων μας...

Σε αυτή την κατηγορία εντάσσεται και το σχόλιο του Γιώργου Φιλιππάκη για τον Γ. Στουρνάρα. Θα το επαναλάβω για χιλιοστή φορά: η δολοφονία τού όποιου Παπαδήμιου ή του όποιου Στουρνάρα δεν φοβίζει το σύστημα. Αντιθέτως το ισχυροποιεί κι αν θέλετε ένα επίκαιρο ιστορικό παράδειγμα πάρτε το Μάη τού 1968, ο οποίος οδήγησε στην επανεκλογή Ντε Γκολ κι όχι στην αταξική κοινωνία...

Δεν θα υπερασπιζόμουν τη λογοκρισία στο facebook, στο twitter ή οπουδήποτε αλλού έστω κι αν διαθέταμε τα όσο το δυνατό πιο αντικειμενικά κι αμερόληπτα μέσα ενημέρωσης του κόσμου, τα οποία δεν φοβούνται να δαγκώνουν ακόμα και τα χέρια που τα ταΐζουν. Ακόμα και τότε οι πολίτες θα έπρεπε να είχαν το δικαίωμα να κριτικάρουν κι αυτόν τον ίδιο τον παράδεισο. Αυτή είναι, άλλωστε, η πραγματική φύση τής δημοκρατίας...

Έλα, όμως, που έχουμε ακριβώς τα αντίθετα μέσα ενημέρωσης από τα ιδανικά που περιέγραψα: τα περισσότερα υφίστανται ή δημιουργούνται δίχως να υπάρχει κάποιο σχετικό ενδιαφέρον από το κοινό, αποκλειστικώς για να εξυπηρετήσουν πολύ συγκεκριμένα κομματικά κι επιχειρηματικά συμφέροντα. Κι αυτό αφορά τόσο τα κυβερνητικά όσο και τα αντικυβερνητικά μίντια. Ρωτήστε οποιονδήποτε εργάζεται σε αυτά κι αν σας απαντήσει πως προτεραιότητά τους είναι η ελεύθερη ενημέρωση των Ελλήνων μοιραστείτε, παρακαλώ, αυτό το ανέκδοτο μαζί μου για να γελάσουμε όλοι μαζί...

Για κάθε δικαίωμα που υπερασπίζεσαι υπάρχει κάποιο άλλο που θυσιάζεις. Κανένα δεν έχει αποκλειστικώς θετικά στοιχεία για όλους. Στην προκειμένη περίπτωση από τη μία στέκεται το δικαίωμα του Γιώργου Φιλιππάκη να είναι λούμπεν κι από την άλλη βρίσκεται ο ορθός λόγος, ο οποίος πιστεύει ότι οποιοσδήποτε άλλος συνιστά θανάσιμο κίνδυνο για την κοινωνική συνοχή...

Θα μπορούσε, ωστόσο, η φράση Φιλιππάκη για τον κεντρικό τραπεζίτη από μόνη της να οπλίσει το χέρι κάποιου σε βάρος τού Γ. Στουρνάρα, ώστε ο δημοσιογράφος να θεωρηθεί ηθικός αυτουργός; 'Οχι! Το πολύ πολύ να λειτουργούσε ως επιπλέον επιχείρημα στο δικαστήριο για όποιον αποπειράτο κάτι τέτοιο. Κι αν κρίνω από όσους δεν έχυσαν δάκρυα λύπης για την απόπειρα εναντίον τού Λ. Παπαδήμιου, αλλά γιατί αυτή απέτυχε, τότε πρέπει τα αστυνομικά τμήματα και τα ποινικά δικαστήρια να κατακλυστούν με αυτόφωρα τις επόμενες ημέρες...

Αν επιθυμία τής ελίτ είναι να πολεμήσει την τρομοκρατία, δεν θα τα καταφέρει διώκοντας ή φυλακίζοντας όσους διάκεινται θετικώς προς αυτή. Αντιθέτως, θα την ενισχύσει μέσω της ηρωοποίησης ταξικά ασυνείδητων αντιλήψεων. Αν οι πολιτικοί, οι επιχειρηματίες, οι δημοσιογράφοι και οι τραπεζίτες θέλουν να κυκλοφορούν δίχως την ανάγκη σωματοφυλάκων και να απολαμβάνουν του θαυμασμού τής κοινής γνώμης μπορούν πολύ απλά να ξεκινήσουν να υπηρετούν πρωτίστως το δημόσιο από το ιδιωτικό συμφέρον, δίχως ελιτισμό και χωρίς λαϊκισμό...

Ο Λ. Παπαδήμιος δεν στοχοποιήθηκε από ακραίους γιατί είναι καλό και μορφωμένο παιδί, αλλά γιατί συνέβαλε στη φτωχοποίηση του ελληνικού λαού προκειμένου να μην χάσουν ούτε ευρώ οι ομόσταβλοί του. Με τη στοχοποίηση, ωστόσο, συλλήβδην των μέσων κοινωνικής δικτύωσης οι δήθεν φιλελεύθεροι δεν κατορθώνουν τίποτα παραπάνω από το να πετούν τη μάσκα τού κεντρώου καθωσπρεπισμού και να αποκαλύπτουν πόσο πολλά τους συνδέουν στην πραγματικότητα με το φασισμό...




Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Με τη λογική ΣΚΑΙ, αν γίνει απόπειρα δολοφονίας Τσίπρα ο Αλαφούζος πρέπει να πάει φυλακή...

Αν πίστευα ότι με τη δολοφονία τού Λ. Παπαδήμιου- αν πιστέψουμε ότι επρόκειτο για απόπειρα δολοφονίας κι όχι για μια πιο θεαματική τρομοκρατική ενέργεια για την πρόκληση εντυπώσεων- η χώρα θα έβγαινε από τα μνημόνια και θα προχωρούσε στη νέα εποχή με κοινωνική δικαιοσύνη, θα του είχα στείλει ο ίδιος το πακέτο- βόμβα! Αν ο πρώην πρωθυπουργός- για να θυμόμαστε πως αυτή τη χώρα κυβέρνησε από το προσκήνιο κι όχι μόνο από το παρασκήνιο κι ένας δοτός τραπεζίτης- έθετε ως προτεραιότητα το λαϊκό κι εθνικό συμφέρον, θα αποδεχόταν κι ο ίδιος την θυσία του προκειμένου να διασωθούν και να ευημερήσουν εκατομμύρια άλλοι. Άλλωστε αυτό διατυμπανίζει κι ο τελευταίος πολιτευτής, πως ασχολείται με την πολιτική από αίσθημα κοινωνικής ευθύνης κι όχι για να ικανοποιήσει τα ατομικά του συμφέροντα και τα αντίστοιχα των νταβατζήδων του...

Δεν πιστεύω, όμως, ότι ακόμα κι αν σκοτωνόταν ο Λ. Παπαδήμιος αυτή η χώρα θα μετατρεπόταν σε ένα παράδεισο ελευθερίας, ισότητας κι αδελφοσύνης. Έχω την ισχυρή εντύπωση πως δεν το πιστεύουν ούτε εκείνοι που του έστειλαν το πακέτο, παρά μόνο εξυπηρετούν άλλους σκοπούς αποσταθεροποίησης, για τους οποίους θα ήταν ωφέλιμο για τη δημοκρατία μας να λογοδοτήσουν λίαν συντόμως ενώπιον των αρμόδιων αρχών...

Υπάρχουν, ωστόσο, κι αρκετοί συμπολίτες μας οι οποίοι ζουν ακόμα με το μύθο τής "17Ν", το σκεπτικό των οποίων συμπυκνώνεται σε μια φράση που οι περισσότεροι ανάμεσά μας είτε έχουμε ακούσει είτε έχουμε χρησιμοποιήσει και οι ίδιοι: "μακάρι να ήταν ενεργή σήμερα η 17Ν για να τη φοβούνται τα λαμόγια οι πολιτικοί, οι τραπεζίτες, οι δημοσιογράφοι, οι μεγαλοεπιχειρηματίες, οι δικαστικοί και οι υπόλοιποι εκφραστές τού κεφαλαίου". Παραπέμπουν κι εκείνοι σε μια ουτοπία που ποτέ δεν υπήρξε στην πραγματικότητα, αφού η δράση τής "17Ν" κι άλλων τρομοκρατικών οργανώσεων δεν εμπόδισε, αν δεν ώθησε με τη συντηρητικοποίηση της κοινής γνώμης, τη χρεοκοπία αυτού του τόπου σε όλα τα επίπεδα...

Εύχομαι ολόψυχα ταχεία ανάρρωση στον Λ. Παπαδήμιο. Οι τεράστιες ιδεολογικές μου διαφορές με τον τραπεζιτάρχη δεν σημαίνουν ότι επιθυμώ ή πόσω μάλλον επιδιώκω τη φυσική του εξόντωση. Αλίμονο, όμως, αν φτάσουμε στο σημείο- όπως έφτασαν κάποια συστημικά ΜΜΕ και τα πολιτικά τους γιουσουφάκια- να ποινικοποιήσουμε την πολιτική διαφωνία με την άρχουσα ελίτ και να της αποδώσουμε την ηθική αυτουργία σε απόπειρα δολοφονίας. Κατανοώ ότι υπέχει κάποια ευθύνη εκείνος που ενδεχομένως να είχε γράψει "σκοτώστε τον Παπαδήμο", είναι ωστόσο σοφιστεία να συμπεριλαμβάνονται στην ίδια κατηγορία κι εκείνοι που άσκησαν δριμεία, δριμύτατη κριτική σε ένα δημόσιο πρόσωπο, το οποίο μάλιστα διατέλεσε και πρωθυπουργός, φυσικά για τη δημόσια δράση του κι όχι για την ιδιωτική του ζωή...

Πόσος φαρισαϊσμός, άλλωστε, μπορεί να εμφιλοχωρεί σε αυτούς που δείχνουν με το δάχτυλο ακόμα και την κυβέρνηση για ό,τι συνέβη σε βάρος Παπαδήμιου την ίδια ώρα που εξακολουθούν να σπέρνουν μίσος σε βάρος τού Αλ. Τσίπρα και των υπουργών του; Προσέξτε, αναφέρομαι σε μίσος κι όχι σε κριτική με αληθινά επιχειρήματα, η οποία είναι απαραίτητη στη δημοκρατία. Σε κάποιους, όμως, ΣΚΑΙ μέσα τους η υποκρισία κι όταν απελευθερώνεται, προκαλεί τραγέλαφο...



Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

Πηγαίνετε στη Σρεμπρένιτσα να πείτε πως μόνο οι ισλαμιστές είναι φονιάδες...


Ήταν τέλη Ιανουαρίου όταν δολοφονήθηκαν έξι μουσουλμάνοι σε τζαμί τού Κεμπέκ, στον Καναδά. Κανείς δεν μίλησε τότε ή σε άλλα παρόμοια περιστατικά- με ή χωρίς νεκρούς- για χριστιανική βία, παρά μόνο για ακροδεξιούς. Όταν, ωστόσο, σκοτώνονται χριστιανοί σε επιθέσεις όπως αυτή στο Μάντσεστερ τότε η βία είναι "ισλαμική" κι όταν ο χριστιανός Ντ. Τραμπ κάνει μπίζνες δισεκατομμυρίων δολαρίων με αυτούς που εκτρέφουν τους τζιχαντιστές, όπως με τη Σαουδική Αραβία, φταίει αποκλειστικώς ο ISIS για τη διεθνή τρομοκρατία...

Για να μην παρεξηγούμαι σε μια εποχή στην οποία η πολιτική ορθότητα αλωνίζει: σε όσους σκότωσαν τους ανθρώπους στο Κεμπέκ και σε όσους έκαναν το ίδιο στο Μάντσεστερ, πόσω μάλλον όταν στα θύματα βρίσκονται και παιδιά, τους αξίζουν οι βαρύτερες των ποινών που αρμόζουν σε μια ευνομούμενη πολιτεία. Όποιος, όμως, πιστεύει ότι η βία συνδέεται με μια συγκεκριμένη θρησκεία είτε έχει διαβάσει διαγωνίως ή καθόλου την Ιστορία είτε έχει υποβάλει τον εαυτό του στην τεχνητή λήθη για να βολεύει τις ιδεοληψίες του. Η σφαγή τής Σρεμπρένιτσα, για παράδειγμα, στη Βοσνία είναι έργο των Σέρβων ορθόδοξων "αδελφών" μας, έτσι δεν είναι;...

Στο σχολείο δεν διδάχθηκα όλες τις θρησκείες τού κόσμου παρά υπέστην, όπως άλλωστε κι όλες οι υπόλοιπες γενιές Ελλήνων, απόπειρα προσηλυτισμού μου στην ορθόδοξη χριστιανική εκκλησία. Ούτε με ενδιαφέρει ιδιαιτέρως η μελέτη τους ώστε να σπαταλήσω χρόνο διαβάζοντας για δόγματα τα οποία στις περισσότερες των περιπτώσεων ελάχιστη σχέση έχουν με την ανθρώπινη φύση. Επίσης λυπάμαι, αλλά δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι κάπου καλά χωμένος πίσω από τα σύννεφα βρίσκεται ένας θεός που επιτρέπει, για παράδειγμα, να σκοτώνονται παιδιά. Δυσκολεύομαι, επίσης, να πιστέψω ότι η φύση ενδιαφέρεται για την αυτάρεσκη ύπαρξή μας...

Το ότι, όμως, κάποιοι ερμηνεύουν "θεία" κείμενα σύμφωνα με τις δικές τους ταπεινές, χυδαίες ή φονικές προδιαθέσεις δεν σημαίνει ότι ο Ιησούς ή ο Μωάμεθ είναι μετά θάνατον ηθικοί αυτουργοί μαζικών δολοφονιών. Ούτε έχει νόημα να μετρήσουμε ποιοι σκότωσαν περισσότερους στο όνομα των προφητών τους. Δεν θα το ήθελαν και οι χριστιανοί γιατί η καταμέτρηση ενδεχομένως να μην τους ευνοούσε...

Ο κόσμος μας θα ήταν ειρηνικότερος και δικαιότερος αν οι άνθρωποι δεν πίστευαν σε θεούς: δεν θα σκότωναν, για παράδειγμα, επικαλούμενοι τη βούλησή τους ούτε θα υπόμεναν στωικά τα πάντα στη γη προσδοκώντας στην ευτυχία τής βασιλείας των ουρανών. Κι αν χωρίς θεό όλα θα επιτρέπονταν, όπως μας λέει ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, γιατί αυτό θα ήταν απαραιτήτως κι αποκλειστικώς κακό κι όχι και καλό; Άλλωστε η πίστη στο μεταφυσικό ελάχιστες από τις ανθρώπινες παθογένειες έχει καταπραΰνει, αν έχει καταπραΰνει καμιά...

Φυσικά και κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να πιστεύει σε όποιο παραμύθι γουστάρει και δεν θα πρέπει να διώκεται γι' αυτό. Αν, όμως, δεν διδαχθούν τα παιδιά από το σπίτι τους και το σχολείο ότι ο διπλανός τους που έχει άλλη θρησκεία, χρώμα ή καταγωγή δεν είναι καλύτερος ή χειρότερός τους μόνο και μόνο γι' αυτούς τους λόγους, τότε απλώς ετοιμάζουμε τα Μάντσεστερ του μέλλοντός μας. Και την ίδια ώρα εξακολουθούν να θησαυρίζουν όσοι έχουν κάνει επάγγελμα και μπίζνα τις γονυκλισίες και τις προσευχές...

 



Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

Τι 1984, τι 2017: Το MEGA, όπως και η Ανατολασία, ήταν πάντοτε φίλος μας...


Θα έπαιρνα βαθιά ανάσα και θα στήριζα το τέταρτο μνημόνιο αν πίστευα ότι θα ήταν το τελευταίο. Μόνο που οι εξελίξεις και στο πλέον πρόσφατο Eurogroup μαρτυρούν ότι μόνο με μια επαναστατική προσέγγιση των πραγμάτων θα μπορούσαμε να δραπετεύσουμε από τη φυλακή που μόνοι μας βάλαμε τον εαυτό μας, αλλά από την οποία δεν έχουν σκοπό να μας βγάλουν οι δανειστές μας...

Ο Β. Σόιμπλε θα βρίσκει πάντοτε μια καλή δικαιολογία για να επιμένει σε περισσότερη λιτότητα, να μην "κουρεύει" το χρέος και να μην προτείνει αναπτυξιακές πολιτικές. Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας είναι πεπεισμένος ότι είναι προς το συμφέρον τής χώρας του το Grexit και θα καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να το επιτύχει κι από όποια θέση κι αν βρίσκεται μετά από τις γερμανικές εκλογές...

Η ελληνική κυβέρνηση σε αυτό το σχεδιασμό τού Βερολίνου έχει αποφασίσει εδώ και πολύ καιρό να μετατρέψει την τακτική οπισθοχώρηση του καλοκαιριού τού 2015 σε στρατηγική. Ο Αλ. Τσίπρας πολιτεύεται σαν να μην έχει καταλάβει ότι η Γερμανία δεν θα δώσει οξυγόνο στη χώρα μας για να αναπνεύσει πριν ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα σε αυτόν τον τόπο και πριν φτωχοποιηθεί κι ο τελευταίος Έλληνας. Κι αυτό δεν συμβαίνει, όπως διαλαλούν η αντιπολίτευση και τα φιλικά της ΜΜΕ, γιατί το δίδυμο Μέρκελ- Σόιμπλε δεν συμπαθεί τον σημερινό πρωθυπουργό. Την ίδια απαξίωση επέδειξε και στον ρεζίλη των Παπανδρέου και στον Αντ. Σαχλαμαρά όταν οι τελευταίοι είχαν ξεζουμιστεί...

Το Μαξίμου μοιάζει να το απασχολεί μόνο πώς θα εξαντλήσει την τετραετία και στήνει τη δική του μιντιακή διαπλοκή για να το πετύχει. Είναι περιττό, βεβαίως, να τονίσω πόσο αδιάφορο είναι για τη συντριπτική πλειονότητα του λαού πόσο θα μείνουν στην εξουσία ο Αλ. Τσίπρας και οι υπουργοί του αν εξακολουθήσουν να ψηφίζουν τα ίδια νεοφιλελεύθερα μέτρα που όταν βρίσκονταν στην αντιπολίτευση χαρακτήριζαν προϊόντα εσχάτης προδοσίας...

Την ίδια ώρα, η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να πορεύεται και με μία αξιωματική αντιπολίτευση η οποία είναι βουτηγμένη στην υποκρισία. Μέχρι, για παράδειγμα, να βρεθεί ο Ιβ. Σαββίδης να αγοράσει ένα ποσοστό μετοχών τού MEGA είχε βγει στα κάγκελα και κλαιγόταν για τις θέσεις εργασίας που χάνονταν. Τώρα που βρίσκεται κάποια λύση την καταγγέλλει ως διαπλεκόμενη. Έχει άδικο στο να συνδέει τον Ρώσο επιχειρηματία με την κυβέρνηση; Θα ήμουν αφελής αν σας έδινα αρνητική απάντηση...

Ήταν άδικο, ωστόσο, κι από την πλευρά τής κυβέρνησης να υποστηρίζει πως οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες τού MEGA, που έπαιρναν δάνεια χωρίς να δίνουν εγγυήσεις, είχαν συγκροτήσει τραστ με ΠΑΣΟΚ- ΝΔ; Θα ήμουν επίσης αφελής αν σας έδινα αρνητική απάντηση. Καταλαβαίνετε, επομένως, το αδιέξοδο εκείνων των πολιτών που βλέπουν τους μεν να κατηγορούν τους δε για πράξεις που και οι δύο έχουν κάνει, απλώς σε διαφορετικές χρονικές περιόδους και με διαφορετικά ίσως κίνητρα, αλλά το ίδιο νοσηρό αποτέλεσμα. Οι χθεσινοί εχθροί της "Ωκεανίας"- αριστεράς, όπως η "Ανατολασία"- MEGA, είναι σημερινοί φίλοι και το αντίστροφο σε μια (ακόμα) θλιβερή επιβεβαίωση του οργουελικού "1984". Γι' αυτό και χρειαζόμαστε τα κανάλια και τις εφημερίδες για να ξαναγράψουν την Ιστορία κατά πώς συμφέρει τους εξουσιαστές...



  

Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια ο Σόιμπλε γελά με αυτούς που του τα δίνουν όλα χωρίς καμιά εγγύηση...

Ύστερα κι από την ψήφιση του τέταρτου μνημονίου ο Αλ. Τσίπρας είναι ολοφάνερο ότι ακολουθεί τη στρατηγική τού καλού παιδιού, την οποία τόσο ειρωνευόταν όταν βρισκόταν στην αντιπολίτευση. Το κυβερνητικό αφήγημα εδώ και καιρό θέλει την ψήφιση επώδυνων μέτρων ως αναγκαίο κακό προκειμένου να ρυθμιστεί το χρέος, να μπούμε στην ποσοτική χαλάρωση, να βγούμε στις αγορές και να επανέλθει η κανονικότητα στη χώρα. Μόνο που όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια ο Β. Σόιμπλε γελά με εκείνους που του κάνουν όλα τα χατίρια δίχως καμία εξασφάλιση των δικών τους συμφερόντων.

Γι' αυτό κι από το χθεσινό Eurogroup δεν καταφέραμε να πάρουμε ούτε καν την ολοκλήρωση της β' αξιολόγησης, αφού θα απαιτηθεί και η ψήφιση νέων μέτρων για να συμβεί κάτι τέτοιο. Κατά τα άλλα, ούτε χρέος- ελπίδες μόνο για το Eurogroup της 15ης Ιουνίου- ούτε χαμηλά πρωτογενή πλεονάσματα- στο 3,5% μέχρι (τουλάχιστον) το 2022- πετύχαμε...

Φυσικά κι αποδείχθηκε για μια ακόμα φορά- για όσους ελάχιστους ακόμα το αμφισβητούν- ότι η γερμανική πολιτική ηγεσία δεν κινείται με βάση την εξυπηρέτηση των ευρωπαϊκών, ούτε καν των γερμανικών, συμφερόντων παρά μόνο έχοντας στο μυαλό της τις βουλευτικές εκλογές στη χώρα το προσεχές φθινόπωρο. Οι υποτίθεται συνετοί και πολέμιοι του λαϊκισμού, με τους τόσους θαυμαστές στη χώρα μας- ιδίως στο χώρο τού ακραίου κέντρου-, επαναλαμβάνουν την υποκριτική συμπεριφορά που τους έχει καταστήσει τόσο "συμπαθείς" στην υπόλοιπη Ευρώπη. Τώρα, μάλιστα, που έχουν αποφύγει με σχετική επιτυχία τους σκοπέλους των ολλανδικών και γαλλικών εκλογών, κερδίζουν εκλογές στα κρατίδια και προηγούνται στις δημοσκοπήσεις αισθάνονται ακόμα πιο βολικά στις καρέκλες τους ώστε να επιδεικνύουν φόρα παρτίδα τη "φημισμένη" τους αλαζονεία...

Όλα αυτά, ωστόσο, είναι γνωστά σε όλους, και στον Αλ. Τσίπρα βεβαίως, ο οποίος κάποτε τα κατακεραύνωνε. Επομένως, το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί τα δίνουμε όλα δίχως να λαμβάνουμε ούτε μία εγγύηση ότι θα πάρουμε κάτι πίσω. Ενδεχομένως μέσα σε λίγες εβδομάδες να βρεθεί μια κάποια διαχειρίσιμη από όλους λύση για το χρέος. Πόσο ωφελημένη, ωστόσο, θα βγει η πραγματική οικονομία αν στο μεσοδιάστημα ψηφιστούν νέα προαπαιτούμενα με άρωμα λιτότητας και ποια ασφάλεια μπορούν να δημιουργήσουν τα δυσθεώρητα πλεονάσματα του 3,5% σε μια αγορά και σε μια κοινωνία που εξαντλούν και τις οικονομίες τους;...

Κινδυνεύουμε με λίγα λόγια να αποδειχθούμε για μια ακόμα φορά και κερατάδες και δαρμένοι, με την αβεβαιότητα να αυξάνεται και, κυρίως, τις προοπτικές για ανάπτυξη με κοινωνική δικαιοσύνη να σμικρύνονται. Εν τέλει, το μόνο όραμα που μοιάζει να κυνηγά αυτή η κυβέρνηση είναι να εξαντλήσει την τετραετία, ακόμα κι αν εξαντλήσει όλους τους υπόλοιπους, με όχημά της τη νέα MEGAλη και εισαγόμενη από τη Ρωσία διαπλοκή που χτίζει μεθοδικά...




Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Τώρα που χάσαμε και δεν πήραμε την Πόλη μήπως να δώσουμε το Καστελόριζο;...

Ο Ολυμπιακός ηττήθηκε από τη Φενέρμπαχτσε κι έτσι αναβλήθηκε η πολυαναμενόμενη από το 1453 επιστροφή τής Κωνσταντινούπολης σε ελληνικά χέρια. Ή, μήπως, δεν είναι ακριβώς έτσι κι ένας αγώνας καλαθοσφαίρισης είναι γραφικό να συσχετίζεται με αλυτρωτικές επιδιώξεις και με την ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις σε διπλωματικό και στρατιωτικό επίπεδο; Όσοι παρακολουθούν τα ελληνικά, αλλά και τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης θα μπορούσαν πολύ εύκολα να μπερδευτούν τις τελευταίες ημέρες και να θεωρήσουν πως από έναν τελικό τής Ευρωλίγκας θα κρινόταν αν η χώρα μας θα έπαιρνε πίσω την Ίμβρο και την Τένεδο ή αν θα οφείλαμε να παραχωρήσουμε τη Ρόδο και το Καστελόριζο...

Τέτοιου είδους αντιλήψεις γίνονται ακόμα πιο γελοίες αν σκεφτεί κανείς πόσοι ξένοι αγωνίστηκαν και στις δύο ομάδες στον τελικό τής Κυριακής. Κι αν ο Θρύλος διέθετε περισσότερους γηγενείς από τη Φενέρμπαχτσε, στην τελευταία δεν αγωνίστηκε ούτε ένας Τούρκος παρά μόνο τιμής ένεκεν στους οπαδούς τής ομάδας προς το τέλος τού ματς κι όταν είχαν όλα κριθεί. Με δεδομένο ότι ο κορμός τού τουρκικού κλαμπ αποτελείται από Σέρβους- ανάμεσά τους κι ο προπονητής του- κι Αμερικανούς, σε περίπτωση νίκης τού Ολυμπιακού και με βάση το σκεπτικό των γραφικών εθνικιστών θα ήταν δικαιότερο η Ελλάδα να καταλάμβανε το Βελιγράδι και την Ουάσιγκτον...

Για να μην μπερδευόμαστε: δεν θεωρώ πως ένα επαγγελματικό παιχνίδι μπάσκετ ή ποδοσφαίρου είναι, απλώς, ένα ματς στις μπασκέτες ή στο πέντε επί πέντε της γειτονιάς μεταξύ φίλων. Ακόμα και οι επαγγελματίες αθλητές δεν αγωνίζονται μόνο για το χρήμα, αλλά και για τη δόξα που φέρνουν οι τίτλοι, πόσω μάλλον οι φίλαθλοι που περιμένουν από αυτούς να ματώσουν τη φανέλα και να τους κάνουν υπερήφανους. Γι' αυτό κι ένα ματς είναι ένας πόλεμος χωρίς όπλα και νεκρούς, όπου η ικανότητα των "στρατευμάτων" και η ευφυΐα των "στρατηγών" παίζουν τον αποφασιστικότερο ρόλο. Αλίμονο, όμως, αν εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε τους διεθνείς αγώνες ως βάση για να δικαιολογούμε ανοησίες όπως αυτές που ακούστηκαν στο παρελθόν από ντοπαρισμένους μας, μάλιστα, αθλητές ότι η πρωτιά βρίσκεται στο DNA των Ελλήνων...

Με τους Τούρκους, εξάλλου, είμαστε πολύ πιο ίδιοι και στην εμφάνιση και στο χαρακτήρα από όσο θα τολμούσαμε να παραδεχθούμε ώστε να το παίζουμε πολιτισμένοι κι εκείνους να τους αποκαλούμε συλλήβδην βάρβαρους. Ούτε έχει νόημα να βγάλουμε τα κομπιουτεράκια για να μετρήσουμε ποιοι έσφαξαν περισσότερους από τους γείτονές τους στο παρελθόν. Δεν παρακινώ στην ιστορική λήθη, αλλά στην εστίαση σε όσα μας ενώνουν, τα οποία είναι πολύ περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν και τα οποία κάποιοι κι από τις δύο πλευρές τού Αιγαίου μεγεθύνουν για να ικανοποιήσουν μεγαλοϊδεατικές επιδιώξεις, οι οποίες μόνο συμφορές φέρνουν, όπως θα έπρεπε να μας είχε διδάξει η Ιστορία...