Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

Τούρκος εσύ κι εγώ Ρωμιός, σεισμό εσύ σεισμό κι εγώ...

Το Σεπτέμβριο του 1999 τα ελληνικά προξενεία στην Τουρκία και η πρεσβεία μας στην Άγκυρα μπλόκαραν από τα χιλιάδες τηλεφωνήματα Τούρκων πολιτών που ήθελαν να προσφέρουν αίμα στα θύματα του μεγάλου σεισμού τής Αθήνας. Είχε προηγηθεί τον Αύγουστο η άμεση συνδρομή των ελληνικών Αρχών στις τουρκικές μετά από το σεισμό στη Νικομήδεια. Η διπλωματική επαναπροσέγγιση των δύο πλευρών ύστερα από τα δραματικά γεγονότα των Ιμίων είχε επέλθει χάρη σε δυσάρεστες εξελίξεις, οι οποίες ωστόσο υπενθύμισαν στους δύο λαούς κυρίως, αλλά και στις ηγεσίες τους το αυτονόητο: πρέπει δηλαδή να προσέχουμε να μην καεί το σπίτι τού γείτονα, αν όχι από ειλικρινές ενδιαφέρον τουλάχιστον από προσωπικό, για να μην καεί δηλαδή και το δικό μας...

Φυσικά και υπενθυμίζω όλα τα παραπάνω με αφορμή το σεισμό στην Κω, που ακόμα και σε αυτόν κάποιοι προσπαθούν να δώσουν υπηκοότητα. Μπορεί να διαβαστεί ως κυνικό όταν έχουμε ήδη πληροφορίες για δύο νεκρούς κι αρκετούς τραυματίες, αλλά το χτύπημα του Εγκέλαδου είναι δυνατό να αντιστρέψει μια πορεία κλιμάκωσης της έντασης στην Κύπρο και στο Αιγαίο με ευθύνη τού καθεστώτος Ερντογάν...

Ακόμα, εξάλλου, και οι στυγνότεροι των ηγετών κάποια στιγμή οφείλουν να αντιλαμβάνονται ότι τα οφέλη τής ειρηνικής συμβίωσης με τον γείτονα είναι πολύ περισσότερα από την κατάκτηση εδαφών του. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, η Τουρκία να είχε καταλάβει την Κω. Θα μπορούσε να τα βγάλει πέρα μόνη της με το σεισμό δίχως να ζητήσει μια χείρα βοηθείας από την Ελλάδα; Και πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό αν είχε προηγηθεί αιματηρή σύρραξη ανάμεσα στις δύο χώρες;...

Η φύση έχει τον τρόπο της να προειδοποιεί τους ανθρώπους ότι δεν βρισκόμαστε στη Γη για πάντα κι άρα και οι όποιοι μεγάλοι ή μικροί εγωισμοί μας είναι εκ του περισσού. Σε μεγαλύτερη κλίμακα, θα έπρεπε να συλλαμβάνει αυτήν την θεώρηση κι ο πρόεδρος των ΗΠΑ, ο οποίος πιστεύει ότι η κλιματική αλλαγή αποτελεί φαντασίωση μόνο ορισμένων επιστημόνων ή, τέλος πάντων, θέλει να το πιστεύει γιατί αυτό συμφέρει βραχυπρόθεσμα τους Αμερικανούς επιχειρηματίες που εκπροσωπεί...

Ως θιασώτης τής αξιοποίησης ευκαιριών που προκύπτουν από καταστροφές, φυσικές και μη, κι όχι μοιρολάτρης πάνω από το χυμένο γάλα καλώ την Αθήνα και την Άγκυρα πριν αναμειχθούν σε ένα ακόμα θερμό επεισόδιο για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο (αναρωτιέμαι ως φιλοπερίεργος αδαής αν η γεώτρηση που έχει ξεκινήσει στην κυπριακή ΑΟΖ συνδέεται με το σεισμό) να αναλογιστούν ότι ο σημαντικότερος προς αξιοποίηση πλούτος δεν είναι οι υδρογονάνθρακες, αλλά οι άνθρωποι που έζησαν, ζουν και θα ζήσουν σε αυτήν τη γωνιά τού πλανήτη. Χρέος όλων μας είναι εκτός από πετρελαιοπηγές και κυρίως να κληροδοτήσουμε στις επόμενες γενιές μια έντιμη ειρήνη, μακριά από εθνικισμούς που έχουν αφήσει ανεπούλωτες πληγές και στους δύο λαούς...  





Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Αν το σκεπτικό μας είναι αιωνίως το μέγιστο κέρδος με τον ελάχιστο μόχθο τότε θα μοχθούμε αιωνίως για το ελάχιστο κέρδος...

Ενδεχομένως ο Ανδρ. Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ να "μαγείρεψε" τα στοιχεία τού 2009 προκειμένου να συνδράμει στο να πέσουμε στην "αγκαλιά" τού ΔΝΤ και των μνημονίων. Φυσικά και η δικαστική εξουσία, αλλά και η δημοσιογραφική έρευνα δεν πρέπει να σταματήσουν μέχρι να εξιχνιαστούν όλες οι σκοτεινές υποθέσεις, ακόμα κι αν μιλάμε για έναν αιώνα πριν. Βρισκόμαστε, ωστόσο, στο 2017 και υποτίθεται ένα βήμα πριν την επιστροφή στις αγορές. Επομένως είναι πολύ άχαρο και για την πολιτική ατζέντα να περιστρέφεται γύρω από ευθύνες οι οποίες έτσι κι αλλιώς έχουν αποδοθεί από τον ελληνικό λαό κι εκείνοι οι οποίοι τις επωμίζονται έχουν παροπλιστεί...

Καταλαβαίνω ότι για τις οικογένειες Καραμανλή και Παπανδρέου, την υστεροφημία τους και τις φιλοδοξίες των νεώτερων μελών τους έχει σημασία το ποιος ήταν εκείνος που πρόσθεσε το τελευταίο κερασάκι στην τούρτα τής χρεοκοπίας. Για τους πολίτες, όμως, που υπέστησαν την πιο βίαιη λιτότητα σε αναπτυγμένη χώρα μεταπολεμικώς όλα αυτά είναι περσινά ξινά σταφύλια...

Ακόμα, ωστόσο, κι αν ο Ανδρ. Γεωργίου θέλησε να παίξει το παιχνίδι των πατρώνων του στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, είναι τουλάχιστον υπερβολικό να υποστηρίζει κανείς πως χωρίς αυτόν η Ελλάδα θα ήταν μια κανονική χώρα. Μπορεί το 2010 να τη γλιτώναμε αν παίζαμε καλύτερα τα χαρτιά που είχαμε στα χέρια μας, αν όμως δεν αλλάζαμε και μυαλά θα είχαμε απλώς αναβάλει μια καταστροφή που έμοιαζε με αυτοεκπληρούμενη προφητεία...

Το μεγαλύτερο δυστύχημα, βεβαίως, είναι ότι ακόμα και σήμερα αρκετοί ευελπιστούν στο να βρεθεί τέτοια ποσότητα πετρελαίου και φυσικού αερίου στην ΑΟΖ της χώρας και της Κύπρου ώστε το χρέος να αποπληρωθεί από τους υδρογονάνθρακες και παραλλήλως να ζούμε σαν Σαουδάραβες μονάρχες. Μακάρι οι εκτιμήσεις να βγουν αληθινές και σε κάθε ελληνικό σπίτι να αναλογούν τα έσοδα από μία πετρελαιοπηγή. Αν, όμως, το σκεπτικό μας είναι αιωνίως το μέγιστο κέρδος με τον ελάχιστο μόχθο τότε θα μοχθούμε αιωνίως για το ελάχιστο κέρδος...

Κανένας λαός δεν σώζεται γιατί του το χρωστά η Ιστορία ή γιατί έχει υποφέρει ήδη αρκετά. Θα υποφέρουμε κι άλλο αν δεν συνειδητοποιήσουμε επιτέλους ότι ο αλέγκρος χαρακτήρας μας, ο οποίος μας κάνει τόσο δημοφιλείς στους τουρίστες, πρέπει να συνδυαστεί και με κοινωνική υπευθυνότητα. Κατανοώ ότι η τελευταία είναι πιο δύσκολο να βρεθεί σε μια χώρα με την ετήσια ηλιοφάνεια της δικής μας και πολύ πιο εύκολο σε χώρες όπως η Γερμανία ή οι σκανδιναβικές, οι κάτοικοι των οποίων καλούνται από τις συνθήκες ζωής τους να είναι πιο οργανωμένοι για να αντέχουν τον κακό τους τον καιρό. Ο πολίτης, ωστόσο, διαμορφώνεται, δεν γεννιέται.

Γι' αυτό και η κυβέρνηση αντί να δίνει τόση έμφαση στην κατάργηση των πανελλήνιων εξετάσεων θα όφειλε να δώσει προτεραιότητα στα προνήπια, στο νηπιαγωγείο και στο δημοτικό, που αποτελούν και την πρώτη φάση κοινωνικοποίησης για τη νέα γενιά. Αυτό, ωστόσο, θέλει χρόνο και η κυβέρνηση χρειάζεται άμεσα ψήφους από τους 18χρονους που θα απαλλαγούν από το βάρος των εξετάσεων και τους γονείς τους που δεν θα πληρώνουν φροντιστήρια. Και κάπως έτσι, σκεπτόμενοι δηλαδή αποκλειστικώς το εδώ και τώρα κι όχι το μέλλον, καταδικάζουμε μια χώρα σαν τον Μπιλ Μάρεϊ στην ομώνυμη ταινία να ζει και και να ξαναζεί την "Ημέρα της Μαρμότας"...

   

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Ο Μέσι είναι συμπατριώτης τού Τσε και ζει στη Βαρκελώνη άρα απροκάλυπτα τρομοκράτης...

Στη δήλωσή του καταδίκης των βανδαλισμών στην Ερμού ο άθλιος Κούλης δεν στράφηκε εναντίον τής βίας από όπου κι αν προέρχεται, αλλά σε βάρος τής "τυφλής" βίας. Ενδεχομένως αυτό να παραξένεψε ή και να αποξένωσε τους νοικοκυραίους ψηφοφόρους του, ανεξαρτήτως αν έγινε σκοπίμως ή εν τη ρύμη τού λόγου...

Όπως κι αν έχει, εκών άκων ο πρόεδρος της ΝΔ έθεσε το ζήτημα στις πραγματικές του διαστάσεις: το να σπας βιτρίνες και να πλιατσικολογείς είναι τόσο επαναστατικό όσο το να βρυχάσαι μπροστά στον καθρέφτη σου και να πιστεύεις ότι αυτό σε κάνει λιοντάρι. Αν μη τι άλλο, η ιστορική εμπειρία έχει αποδείξει ότι η "τυφλή" βία περισσότερο έκλεισε τις κοινωνίες στο καβούκι τους παρά τις απελευθέρωσε και τις οδήγησε στην πρόοδο. Το νόμισμα, όμως, έχει κι άλλη όψη...

Τα πάντα είναι θέμα μέτρου και σωστής διαχείρισης, ακόμα και η βία. Θα συμφωνήσουν, φαντάζομαι, και οι πιο συντηρητικοί των φίλων μου πως ούτε τους Τούρκους το 1821 ούτε τους Ιταλούς το 1940 τους απωθήσαμε με γαρύφαλλα και κρίνα, αλλά με τα όπλα. Το ζητούμενο είναι, επομένως, στην περίπτωση που όντως επιθυμείς μια επαναστατική αλλαγή να συμβεί να χρησιμοποιείς τη βία έχοντας εξασφαλίσει ισχυρή κοινωνική συναίνεση για την επίτευξη του σκοπού σου κι όχι δίκην επαναστατικής γυμναστικής. Σε διαφορετική περίπτωση καταλήγεις έρμαιο στην προπαγανδιστική ρητορική σάπιων πολιτικών όπως ο άθλιος Κούλης, τα αμαρτήματα των οποίων είναι πολύ χειρότερα από το σπάσιμο μιας βιτρίνας...

Την ίδια ώρα, εξάλλου, το να χαρακτηρίζεις έναν υπουργό ηθικό αυτουργό βανδαλισμών γιατί διαφώνησε με μια δικαστική απόφαση με την οποία έτυχε να διαφωνούν και οι μπαχαλάκηδες ή να "στοιχειοθετείς" κατηγορία για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση λόγω μιας επίσκεψης στο "άνδρο των αναρχικών" Βαρκελώνη θυμίζει το γνωστό "ο αστυνομικός είναι όργανο, το μπουζούκι είναι όργανο, άρα ο αστυνομικός είναι μπουζούκι". Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, τότε η αξιωματική αντιπολίτευση θα έπρεπε να κατηγορήσει για το ίδιο κι όλους όσοι- και δεν ήταν και λίγοι- επιτέθηκαν στη δικαιοσύνη για την απόφανσή της για την Ηριάννα...

Αλίμονο, όμως, αν σε μια δημοκρατία δεν έχει ο οποιοσδήποτε, είτε είναι υπουργός είτε ενεργός πολίτης, το δικαίωμα να σχολιάζει μια δικαστική απόφαση από το φόβο πως τα λόγια του θα οδηγήσουν ορισμένους στα άκρα. Ποιος σοβαρός άνθρωπος, άλλωστε, πιστεύει ότι οι μπαχαλάκηδες περίμεναν τη δήλωση Κοντονή για να ξεσπάσουν με αυτόν το λούμπεν τρόπο την οργή τους;...


Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Πετάνε μια αθώα 13 χρόνια στη φυλακή γιατί ντρέπονται να ομολογήσουν ότι είναι αρσακειάδες με παρθενορραφή...

Ο δικαστής οφείλει να απονέμει δικαιοσύνη λαμβάνοντας υπόψη κατά βάση τα αποδεικτικά στοιχεία και το νόμο, αλλά όχι μόνο. Το κοινό περί δικαίου αίσθημα οφείλει να είναι αποφασιστικός, επίσης, παράγοντας για την Θέμιδα από τη στιγμή που κάθε εξουσία, άρα και η δικαστική, πηγάζει από το λαό. Αν, πάλι, κάποιος δικαστής θεωρεί προτιμότερο κι ασφαλέστερο για τον ίδιο να είναι τυπολάτρης και να εφαρμόζει το γράμμα του νόμου ακόμα κι όταν δεν ταυτίζεται με το πνεύμα του, τότε πρέπει, αν μη τι άλλο, να εφαρμόζει τα ίδια κριτήρια για όλες τις υποθέσεις. Και πάνω από όλα, όταν πρόκειται να βγάλει κρίση για το αν κάποιος θα περάσει ορισμένα χρόνια τής ζωής του- πόσω μάλλον όλα- στη φυλακή οφείλει να είναι 100% βέβαιος για την ενοχή του, ούτε καν 99,9%. Στις πολιτισμένες κοινωνίες είναι χίλιες φορές προτιμότερο να κυκλοφορεί ελεύθερος ένας ένοχος από το να είναι φυλακισμένος ένας αθώος...

Δεν παίρνω όρκο για την αθωότητα κανενός, αλλά δεν είναι δυνατό να καταδικάζεσαι, χωρίς αναγνώριση ελαφρυντικών μάλιστα, σε φυλάκιση 13 χρόνων με ένα αμφιλεγόμενο δείγμα DNA, το οποίο έχει αμφισβητηθεί ακόμα κι από ιατροδικαστή τής ΕΛ.ΑΣ., και με το ότι είσαι σύντροφος ανθρώπου που κάποια στιγμή κατηγορήθηκε για τρομοκρατική δράση, αλλά αθωώθηκε. Κι αν ακόμα σε καταδικάσουν, η δικαιοσύνη οφείλει να έχει το σθένος να αναγνωρίσει το λάθος της και να αναστείλει την ποινή σου. Πολλώ δε μάλλον όταν έχει παρουσιαστεί πολύ πιο γενναιόδωρη σε εμπόρους ναρκωτικών και λοιπούς εγκληματίες τού λευκού κολάρου. Για να μην αναφερθώ στην επιείκεια την οποία έχει δείξει ουκ ολίγες φορές σε πολιτικούς- λαμόγια και στους χιμπαντζήδες με τα μαύρα. Ο κόσμος στον οποίο ο Ακ. Τσοχατζόπουλος κι ο Ν. Μιχαλολιάκος περπατούν ελεύθεροι και η Ηριάννα βρίσκεται στη φυλακή είναι εξ ορισμού άδικος...

Με βάση και την επαγγελματική μου εμπειρία κι έχοντας καταδικαστεί στο παρελθόν χωρίς την αναγνώριση ελαφρυντικών γιατί έγραψα αυτό που αποδείχθηκε στο εφετείο ότι ήταν η αλήθεια για έναν απατεώνα επιχειρηματία δυσκολεύομαι να ταχθώ με το μέρος των συνδικαλιστών δικαστικών, που λειτουργούν ως όργανα της διαπλοκής, συγκεκριμένων ΜΜΕ και της αντιπολίτευσης όταν αυτοπαρουσιάζονται ως θύματα πολιτικής δίωξης από την κυβέρνηση. Πόσο μικροπρεπές, για να μην πω κομπλεξικό, είναι να θες να διατηρείσαι στο απυρόβλητο κι από άμβωνος να ορίζεις ποιος είναι αθώος και ποιος ένοχος, ποιος θα καταλήξει στη μπουζού ακόμα και για μια ολόκληρη ζωή και ποιος όχι, αλλά να μην δέχεσαι ούτε καν την ελάχιστη κριτική για τις αποφάσεις σου...

Τα ίδια πρόσωπα που αποδέχονταν σιωπηλώς την ψυχολογική βία στο παρασκήνιο από παλαιότερους κυβερνώντες αισθάνονται θιγμένα γιατί οι σημερινοί τα ψέγουν δημοσίως. Η δικαιοσύνη, ωστόσο, δεν προσβάλλεται από μια δήλωση του Στ. Κοντονή ή από μια ανάρτηση στο faceboook του Π. Πολάκη, αλλά από εκείνους που της συμπεριφέρονται σαν να επρόκειτο για πλειστηριασμό, τον οποίο κερδίζει αυτός που δίνει τα περισσότερα. Ας πάψουν, επομένως, ορισμένοι να υποδύονται τις αρσακειάδες με παρθενορραφή κι ας φροντίσουν από εδώ και πέρα να χρησιμοποιούν περισσότερο αυτήν τη ρημάδα τη συνείδηση, που για κάποιος λόγους υπάρχει σε κάθε άνθρωπο...






Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

Ο Ντάνος δήμαρχος κι ο Σάκης βουλευτής για να μην πάει κανένας rich and famous χαμένος σε αυτόν τον τόπο...

Δεν πρόκειται να υπερασπιστώ τη σοβαροφάνεια ή τον πολιτικό ορθολογισμό ακόμα κι αν μου βάλουν βρασμένα αβγά στις μασχάλες. Για να είσαι σοβαρός δεν είναι απαραίτητο, για παράδειγμα, να διαβάζεις μόνο ποίηση ή να παρακολουθείς αποκλειστικώς ταινίες τού Ταρκόφσκι, θεατρικά τού Ίψεν, να πηγαίνεις κάθε εβδομάδα στη Λυρική και να επισκέπτεσαι την έκθεση κάθε αβάν γκαρντ εικαστικού. Μπορείς να είσαι εξίσου σοβαρός αν στο μεσοδιάστημα παρακολουθείς και "Survivor", αντιλαμβανόμενος βεβαίως ότι πρόκειται για ένα τηλεπαιχνίδι κι όχι για ζήτημα ζωής ή θανάτου...

Γι' αυτό κι αδιαφόρησα για όλες τις περισπούδαστες αναλύσεις για το πόσα μνημόνια μας χρειάζονται ακόμα γιατί το 80% των τηλεθεατών παρακολουθούσε το συγκεκριμένο παιχνίδι. Λες και στην ελληνική τηλεόραση υπάρχουν πολλά πιο ενδιαφέροντα προγράμματα να δεις το βράδυ και να χαλαρώσεις από μερικούς ημίγυμνους να διαγωνίζονται σε ένα εξωτικό νησί. Θα συμφωνήσω με τον Γούντι Άλεν σε μια ταινία του που είχε εγκαταλείψει ένα βαρετό κοκτέιλ πάρτι ψευτοδιανοούμενων για να παρακολουθήσει έναν αγώνα μπάσκετ, επιζητώντας κάτι σωματικό...

Τα προβλήματα ξεκινούν όταν λησμονούμε μια από τις σημαντικότερες παρακαταθήκες των αρχαίων μας προγόνων, το μέτρον άριστον. Όταν ο Ντάνος γίνεται δεκτός στο νησί του σαν να ήταν Ολυμπιονίκης και θέλει να γίνει δήμαρχος χρησιμοποιώντας ως βασικό του επιχείρημα ότι κέρδισε το "Survivor" ή όταν ο Πρόεδρος της ΔημοκρατίαςΟ  φωτογραφίζεται στο Προεδρικό Μέγαρο με το ζεύγος Ρουβά- Ζυγούλη που κατόρθωσε να... παντρευτεί, τότε γίνεται φανερό ότι κάπου ανάμεσα στα καλογυμνασμένα κορμιά των "beautiful people" αυτό το μέτρον άριστον έχει παραδοθεί στην αμετροέπεια...

Αν ο δήμος Σκιάθου, για παράδειγμα, τιμούσε σαν αρχηγό κράτους κάποιο μαθητή που αρίστευσε στις πανελλήνιες ή ο Πρ. Παυλόπουλος υποδεχόταν κάθε νιόπαντρο ζευγάρι που επιθυμούσε να τον συναντήσει, τότε δεν θα με ενοχλούσε το παραπάνω πυροτέχνημα για τον Ντάνο ή τους ρουβάδες. Μόνο που και η τηλεοπτική αστερόσκονη αποδεικνύει ότι όσο πιο όμορφος και πλούσιος είσαι σε αυτόν τον κόσμο τόσο πιο εύκολο είναι να μην ξεχαστείς σε κάποιο μπαούλο...

Οι πιο ψαγμένοι ταλιμπάν τού καπιταλισμού θα απαντήσουν πως όλα τα παραπάνω απορρέουν από το φθόνο των μετριοτήτων απέναντι στους επιτυχημένους, από τη βαθιά επιθυμία να ψοφήσει και η κατσίκα τού γείτονα, αφού η δική μας δεν κατάφερε να τα βγάλει πέρα. Βλέπετε, για τους φιλελεύθερους- νεοφιλελεύθερους η επιτυχία μετράται σχεδόν αποκλειστικώς με το χρήμα και τη δόξα. Γι' αυτούς το να πάει, για παράδειγμα, κάποιος ικανός γιατρός στην Αφρική για να θεραπεύει άρρωστους δίχως τις απαραίτητες υποδομές αντί να φτιάξει μια κλινική στην Αθήνα και να τα κονομάει χοντρά λογίζεται ως ταλέντο που πετάχτηκε στα σκουπίδια...

Το να είσαι, επίσης, συνεπής με τη συνείδησή σου αντί να περιγράφεις ρούχα γυμνών βασιλιάδων προκειμένου να ανέρχεσαι μισθολογικές κλίμακες θεωρείται εξίσου αυτοκαταστροφικό. Πώς, επομένως, ζητά η πνευματική ελίτ τού κώλου από το λαό να μην προσκυνά ντάνους, ρουβάδες και κουβάδες όταν και η ίδια από ντάνους αποτελείται, απλώς πιο καλοντυμένους κι εύγλωττους και με περισσότερα πτυχία;...



   

   

Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

Η αγωνία με λαχτάρα τού Τόλη είναι έντιμη, του Νιόνιου για τα φράγκα...


Με διαφορά ολίγων ημερών δόθηκαν δύο συναυλίες από δύο εντελώς διαφορετικούς καλλιτέχνες, οι οποίοι πάντως σημάδεψαν τα τελευταία 50 και βάλε χρόνια τού ελληνικού τραγουδιού. Γι' αυτό, άλλωστε, και η λαϊκή συμμετοχή και στις δύο ήταν μεγάλη. Ο μεν Τόλης Βοσκόπουλος τραγούδησε τον έρωτα στην πιο αγνή του μορφή, την καψούρα. Ο δε Δ. Σαββόπουλος αφοσιώθηκε στην πολιτική και στην αγάπη, στις πιο σαλονάτες εκδοχές δηλαδή της ύπαρξής μας...

Δεν θα μπω στη διαδικασία να συγκρίνω ποιος είναι καλύτερος. Κάτι τέτοιο θα έμοιαζε με σύγκριση ανάμεσα σε ντομάτες και πατάτες. Και οι δύο είναι νόστιμες, αλλά για διαφορετική χρήση. Ούτε πρόκειται να κάνω τον ντετέκτιβ για να ανακαλύψω πόσα από τα τραγούδια τού "Νιόνιου" είναι πραγματικά δικά του και πόσα τα έχει κλέψει από Έλληνες και ξένους συναδέλφους του. Σε τούτο μονάχα θα εστιάσω: στο ότι να κατέχεις μια τέχνη και να την προοδεύεις είναι ζήτημα ταλέντου κι εργατικότητας, παράμετροι που είναι αξιοζήλευτες σε κάθε άνθρωπο. Η τέχνη, ωστόσο, οφείλει να ποιεί και ήθος και για να το ποιήσεις πρέπει να έχεις πρώτα εσύ ο ίδιος. Κι ο Δ. Σαββόπουλος δεν το έχει...

Η ποιότητα μιας δημόσιας περσόνας φαίνεται κυρίως όταν δεν την καταγράφει μια κάμερα. Όσοι έχουν γνωρίσει τον Τόλη Βοσκόπουλο έχουν να διηγούνται μυριάδες ιστορίες για τη γενναιοδωρία του όταν δεν βρισκόταν κανένας δημοσιογράφος ως αυτόπτης μάρτυρας για να την καταγράψει. Ο ίδιος, αν και δεδηλωμένος δεξιός, αναδιένειμε τον πλούτο του πολύ περισσότερο από πολλούς δήθεν φονταμενταλιστές αριστερούς, όπως δήλωνε κάποτε κι ο Δ. Σαββόπουλος, ο οποίος δεν μοιράζει τα λεφτά του ούτε καν για να πληρώσει τους λογαριασμούς του. Όσοι είναι από το Πήλιο ξέρουν πολύ καλά τι εννοώ. Κι αν το παραπάνω σχόλιο ενδεχομένως να θεωρηθεί από κάποιους κατινίστικο, δεν μπορώ να βρω θερμά λόγια όχι μόνο για τον ιδιωτικό, αλλά ούτε για τον δημόσιο Σαββόπουλο, ο οποίος ιδίως από τη στιγμή που διασταυρώθηκε με την αποδοχή τής ελίτ και τη νεο-ορθοδοξία ήταν σαν να έφτυσε κατάμουτρα τον "Νιόνιο" τής νιότης του, που κορόιδευε τους πολιτευτές που αποπλανούσαν φοιτητριούλες ή τις εξουσίες που μας παραδόθηκαν και κατέληξαν τραγωδίες...

Θα μου πείτε, "τι σημασία έχει η εντιμότητα σε έναν καλλιτέχνη όταν η αξία τού έργου του μπορεί να διαγράφει τα ελαττώματα του χαρακτήρα του"; "Πώς είναι δυνατό να προτιμάς εκείνον που τραγούδησε απλοϊκούς στίχους από αυτόν που έγραψε ποιήματα και τα μελοποίησε;" θα αναρωτηθείτε, προσθέτοντας πως ο καλλιτέχνης δεν χρειάζεται να είναι άγιος ούτε να πιστεύει σήμερα σε όσα πίστευε πριν 50 χρόνια. Ακόμα κι αν υποθέσουμε πως το έργο τού Δ. Σαββόπουλου ανήκει στον ίδιο κι όχι στον Μπομπ Ντίλαν, για παράδειγμα, πάσχει από ένα πολύ σημαντικό μειονέκτημα: ο δημιουργός του έχει πάψει προ πολλού να είναι ο πιο αυθεντικός φορέας του...

Ο σημερινός "Νιόνιος", ο οποίος καταδικάζει τη βία από όπου κι αν προέρχεται, δεν μπορεί να τραγουδήσει το "είμαι 16άρης, σας γαμώ τα λύκεια" δίχως να κάνει αισθητή την υποκρισία του. Αντιθέτως, ο Τόλης Βοσκόπουλος τραγουδά κι εν έτει 2017 "αγωνία με λαχτάρα" κι αισθάνεσαι πως αυτά τα δύο συναισθήματα και πολλά άλλα της καψούρας δονούν ακόμα κάθε κύτταρό του. Ο Τόλης, άλλωστε, ποτέ δεν υποστήριξε πως η αγάπη δουλεύει για το σοσιαλισμό για να ευθύνεται για το ότι ο σοσιαλισμός προδόθηκε πρώτα από τους σοσιαλιστές και ύστερα νικήθηκε από την αναγούλα που προκαλεί ό,τι βγαίνει από το μπλέντερ τής ακροδεξιάς, της συντήρησης και του νεοφιλελευθερισμού. Από το κοκτέιλ, δηλαδή, που μας σερβίρει τα τελευταία 30 χρόνια ο Διονύσης, ο οποίος παράτησε το "Φορτηγό" και "τους εκδρομείς τού '60" για τα ακριβά αμάξια και τις βίλες που μπορούν να του προσφέρουν οι αγγελόπουλοι και οι αλαφούζοι αυτού του κόσμου, πουλώντας τους σε αντάλλαγμα επαναστατικό- πνευματικό άλλοθι...  





Ο τρόμος για την απώλεια της "δουλίτσας" η καθημερινή μας αυτοκτονία...

Κολυμπώ σε ψυχολογικά νερά που δεν γνωρίζω, αλλά ένας άνθρωπος δεν οδηγείται στην αυτοκτονία "μόνο και μόνο"- μέσα σε πολλά εισαγωγικά- γιατί είναι άνεργος ή γιατί είναι απλήρωτος επί πολλούς μήνες και δεν μπορεί να ζήσει τον εαυτό του ή την οικογένειά του. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, τότε στην Ελλάδα των μνημονίων θα είχαν μείνει ελάχιστοι ζωντανοί. Ο άνθρωπος που αυτοκτονεί αντιμετωπίζει πολύ βαθύτερα ψυχολογικά ζητήματα, τα οποία βεβαίως κι επιδεινώνει η κακή του οικονομική κατάσταση, η οποία πέρα από το πρακτικό κομμάτι τού τι θα φάω για να μην πεθάνω συνδυάζεται με την απώλεια της αξιοπρέπειας, εξέλιξη που για αρκετούς είναι ακόμα χειρότερη από την απουσία σωστής σίτισης ή στέγασης...

Η κυβέρνηση, με αφορμή και την έξοδο από το καθεστώς επιτήρησης της Κομισιόν, στήνει το δικό της "success story" για να στηρίξει και την πρωθυπουργική περιοδεία ανά την επικράτεια. Φυσικά και είναι απαραίτητο να συζητάμε για την επόμενη ημέρα, για το πώς η ανάπτυξη μπορεί να είναι δίκαιη και βιώσιμη. Αναρωτιέμαι, όμως, πώς θα συμβεί αυτό όταν η λιτότητα συνεχίζεται με νόμους, υπουργικές αποφάσεις και προεδρικά διατάγματα...

Πώς θα μπορέσουμε να πούμε πως τα δύσκολα είναι πίσω μας όταν βρισκόμαστε ακόμα σε μνημόνιο, με νέες αξιολογήσεις κι ενδεχομένως νέα μέτρα να έρχονται από το φθινόπωρο; Και πώς είναι δυνατό να ανακοπεί ο εργασιακός μεσαίωνας και στη συνέχεια να χτιστεί ένα κοινωνικό κράτος μακριά από το "Μπαγκλαντές" όταν στην υπόλοιπη Ευρώπη και στον πλανήτη ολόκληρο ο κανόνας είναι ο νεοφιλελευθερισμός;...

Η αυτοκτονία τής 42χρονης εργαζόμενης συνιστά ένα πιο ηχηρό καμπανάκι στα πολλά που ακούγονται στην Ελλάδα τού 2017. Κι αν η κυβέρνηση έχει αποδεχθεί μοιρολατρικά την ιδεολογική της ήττα και οι εργοδότες επωφελούνται της κατάστασης για να χρησιμοποιούν τους υπαλλήλους τους σαν να ήταν σκλάβοι, το ερώτημα είναι τι κάνουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Αν θέλω να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο, θα σας απαντήσω "λίγα" κι αν επιθυμώ να είμαι απαισιόδοξος, θα σας πω "τίποτα"...

Το πολύ πολύ οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα να επιτεθούν στους δημοσίους υπαλλήλους, σε έναν κοινωνικό αυτοματισμό από τον οποίο ο μόνος που επωφελείται είναι το μεγάλο κεφάλαιο, ή στον Αλ. Τσίπρα γιατί δεν αποδείχθηκε ο μεσσίας που περίμεναν να τους σώσει δίχως να κουνήσουν ούτε το μικρό τους δαχτυλάκι. Κατά τα άλλα, μούγκα στη στρούγκα επικρατεί στους εργασιακούς χώρους από τον τρόμο για την απώλεια της "δουλίτσας" αν ακουστεί έστω κι ένα επικριτικό κιχ σε βάρος τού αφέντη και των κολαούζων του. Πώς επομένως, να απαλλαγούμε από τους καταπιεστές όταν ιδία βουλήσει λυγίζουμε τη μέση για να μας μαστιγώσουν κι άλλο φοβούμενοι πως δεν υπάρχει ζωή μακριά από το καμτσίκι;...