Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Ο Κούλης ψάχνει για χουντικούς στη Βενεζουέλα όταν τους έχει σε διπλανά γραφεία...

Αν ρωτήσετε έναν μέσο νεοδημοκράτη ποιο ακριβώς είναι το οικονομικό πρόγραμμα της ΝΔ, μάλλον δεν θα μπορέσει να σας απαντήσει με σαφήνεια. Αν, πάλι, τον ρωτήσετε για την κατάσταση στη Βενεζουέλα, μολονότι η συγκεκριμένη χώρα βρίσκεται σε άλλη ήπειρο και πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τη δική μας, θα φανεί πιο κατηγορηματικός στην απάντησή του: "τα κομμούνια φίλοι τού Τσίπρα σκοτώνουν κόσμο ή τον αφήνουν να πεθάνει από την πείνα"...

Μην περιμένετε, πάντως, να σας δώσει περισσότερες εξηγήσεις για το πώς έφτασε η Βενεζουέλα σε αυτό το σημείο. Πιθανότατα δεν γνωρίζει ότι το μακρινό αυτό κράτος στήριζε την ευημερία του στο πετρέλαιο που καταρρέει στις διεθνείς αγορές ούτε τις κατά καιρούς αποτυχημένες απόπειρες πραξικοπήματος της CIA ούτε ότι η χώρα είναι διχασμένη και δεν βγαίνουν στους δρόμους κατά χιλιάδες μόνο αντίπαλοι του Νικολάς Μαδούρο αλλά και τσαβίστας ούτε ότι αν δεν είχε προηγηθεί την τελευταία 20ετία μια ριζική όσο και δίκαιη αναδιανομή- διανομή τού πλούτου και δεν είχαν αναπτυχθεί εκπαιδευτικές και υγειονομικές δομές η κατάσταση σήμερα θα ήταν πολύ χειρότερη...

Αν, επομένως, ο μέσος νεοδημοκράτης αναζητά χούντες και φιλοχουντικούς να καταδικάσει δεν έχει κανένα λόγο να τους ψάχνει στο πρόσωπο του Νικολάς Μαδούρο, ο οποίος άλλωστε είναι εκλεγμένος από το λαό. Ας τους αναζητήσει στο εσωτερικό τής παράταξής του. Έτσι κι αλλιώς δεν χρειάζεται να ξεσκονίσει το βιογραφικό και του τελευταίου στελέχους της για να ανακαλύψει την πυρίτιδα. Αρκεί να μάθει, αν δεν το γνωρίζει, ποιος είναι ο αντιπρόεδρος της ΝΔ κι ο τομεάρχης Εσωτερικών της για να διαπιστώσει ότι οι λάτρεις απολυταρχικών καθεστώτων κατοικοεδρεύουν στην Πειραιώς...

Υπενθυμίζω ότι ο Αδ. Γεωργιάδης εξυμνούσε δημοσίως μέχρι προσφάτως τον δικτάτορα Παπαδόπουλο, διατεινόταν πως δεν υπήρχαν νεκροί στο Πολυτεχνείο και χρέωνε στον Κ. Καραμανλή τον πρεσβύτερο- τον ιδρυτή, δηλαδή, του κόμματος στο οποίο είναι αντιπρόεδρος- την οικονομική κατάρρευση της χώρας. Λίγα χρόνια πριν ο Μ. Βορίδης ήταν γραμματέας τής νεολαίας τής χουντικής ΕΠΕΝ και κυκλοφορούσε στα Εξάρχεια με τσεκούρια...

Σήμερα, βεβαίως, και οι δύο τους, όπως κι άλλοι άλλωστε που κάποτε υμνούσαν τους συνταγματάρχες, έχουν αναβαπτιστεί στην κολυμπήθρα τού Σιλωάμ κι έχουν αυτοανακηρυχθεί μετριοπαθείς, αντιλαϊκιστές εκπρόσωποι του φιλελευθερισμού. Τουλάχιστον τα ινδάλματα της νιότης τους, οι Παπαδόπουλος- Παττακός και σία, παρέμειναν πιστοί στις ιδεοληψίες τους μέχρι τέλους και δεν παράστησαν τους δημοκράτες για ψηφοθηρικούς λόγους...

Όπως κι αν έχει, πάντως, η μεγαλύτερη ευθύνη αναλογεί στον "πολιτικό κρατούμενο" Κούλη: αυτός έδωσε υψηλά πόστα στους αδωνοβορίδηδες, αυτός απέπεμψε την Κ. Παπακώστα για χάρη τού Αδώνιδος, αυτός χαϊδεύει ακροδεξιά αντανακλαστικά στο προσφυγικό, για παράδειγμα, για να μην χάσει πελατεία. Δεν θέλω, όμως, να είμαι άδικος μαζί του, αφού τουλάχιστον με αυτόν τον τρόπο αποδεικνύει την αγάπη και το σεβασμό στο "έργο" τού πατέρα του, ο οποίος είχε ανοίξει το δρόμο για τη χούντα με την αποστασία τού 1965. Καλός γιος, άθλιος πολιτικός, όπως και σχεδόν όλα τα μέλη μιας οικογένειας βουτηγμένης από πάνω έως κάτω στη διαφθορά και στη διαπλοκή...



  

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Δεν εξηγεί η Ελλάδα ούτε τους Μελανσόν ούτε τις Λε Πεν...

Δεν αμφιβάλλω πως η Ελλάδα αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση εντός τής ΕΕ. Η χώρα μας αντιμετωπίζει ζητήματα όπως η διαφθορά, η γραφειοκρατία ή η αναξιοκρατία που στα περισσότερα από τα υπόλοιπα κράτη- μέλη, τουλάχιστον αυτά της δυτικής Ευρώπης, έχουν επιλυθεί σε σημαντικό βαθμό. Γι' αυτό, άλλωστε, και η δημοσιονομική προσαρμογή που απαιτήθηκε από τους Έλληνες, μολονότι ήταν άστοχη τόσο σε ποιότητα όσο και σε ποσότητα και σε σημαντικό βαθμό άδικη, ήταν πολύ μεγαλύτερη σε σύγκριση με άλλες χώρες που εφάρμοσαν μνημόνια ή τέθηκαν υπό επιτροπεία...

Τα παραπάνω εξηγούν γιατί η Ελλάδα δεν έχει βγει ακόμα από την κρίση σχεδόν ακριβώς εφτά χρόνια μετά από την ψήφιση του πρώτου μνημονίου- με την ευθύνη να βαραίνει τόσο τους δανειστές όσο και τους δανειζόμενους-, καθώς και την άνοδο της Αριστεράς στην εξουσία. Δεν εξηγούν, ωστόσο, και γιατί ριζοσπαστικοποιούνται οι περισσότεροι ευρωπαϊκοί λαοί, είτε με θετικό είτε με αρνητικό πρόσημο...

Γιατί, για παράδειγμα, την Πορτογαλία κυβερνά ένας αριστερός συνασπισμός; Γιατί οι Podemos στην Ισπανία ανάπτυξαν μια τέτοια δυναμική; Γιατί στη Γαλλία ο Ζαν Λικ Μελανσόν έχει πιθανότητες να μπει στο β' γύρο των προεδρικών εκλογών και γιατί στη Μεγάλη Βρετανία οι Εργατικοί έχουν για ηγέτη τους έναν μαρξιστή;...

Κι από την άλλη, την πιο σκοτεινή πλευρά, γιατί στην ανατολική Ευρώπη έχει αναζωπυρωθεί ο εθνικισμός, γιατί στη Γερμανία το ακροδεξιό AfD αυξάνει τις δυνάμεις του και γιατί στη Γαλλία η Μ. Λε Πεν είναι φαβορί για να περάσει στο β' γύρο; Για όλα αυτά προφανώς δεν φταίει η Ελλάδα ή, έστω, δεν φταίει η χώρα μας σε σημαντικό βαθμό. Η Ευρώπη νοσεί βαριά και γι' αυτό δεν ευθύνονται τα άσωτα "παιδιά" της, αλλά οι αποτυχημένες πολιτικές των "γονέων" τους...

Κατανοώ ότι η ήπειρός μας καλείται να ανταγωνιστεί αναδυόμενες οικονομίες για τις οποίες όροι όπως εργατικά δικαιώματα, κοινωνικό κράτος πρόνοιας ή δίκαιη φορολόγηση είναι παντελώς άγνωστοι. Πώς οφείλει, όμως, να αντιμετωπίσει η Ενωμένη Ευρώπη μια δυστοπία; Υποκύπτοντας σε αυτή με το να κινεζοποιήσει την οικονομία της ή να γίνει πρωτοπόρος στο να καθιερωθούν παγκοσμίως κοινοί κανόνες σε βασικά ζητήματα όπως η προστασία των εργαζόμενων και του περιβάλλοντος και η καταπολέμηση των φορολογικών παραδείσων; Τι νόημα θα έχει, εξάλλου, η κοινή ευρωπαϊκή αγορά αν αυτή μετατραπεί σε ανταλλαγή σκλάβων κι αν τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας θα διαβιώνουν σε συνθήκες που θα θυμίζουν την εποχή πριν τη βιομηχανική και τη γαλλική επανάσταση;...

Αυτοί που ηγεμονεύουν την Ευρώπη δεν αντιλαμβάνονται ότι παίζουν κορώνα γράμματα τα αξιώματά τους με το να προσφέρουν γη και ύδωρ στο νεοφιλελευθερισμό; Αν δεν τους νοιάζει για τους ψηφοφόρους τους, τουλάχιστον ας αφυπνιστούν για να προστατεύσουν τις θεσούλες τους από όσους αξιοποιούν ή εκμεταλλεύονται- διαλέγετε και παίρνετε- τα συμπτώματα των καιρών για να τους τις αρπάξουν...



  

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Τον "τύραννο" Ερντογάν ψήφισαν 25.000.000 Τούρκοι, τον "δημοκράτη" Ντάισελμπλουμ πόσοι Ευρωπαίοι;...

Ξέρετε ποιος είναι πραγματικά σπουδαίος σε οποιοδήποτε τομέα; Εκείνος που το έργο που αφήνει πίσω του μπορεί να επιβιώσει και χωρίς τη δική του φυσική παρουσία. Στην πολιτική, για παράδειγμα, είναι αυτός που κληροδοτεί θεσμούς, νόμους και, κυρίως, νοοτροπία η επιβίωση των οποίων δεν εξαρτώνται από τον ίδιο, αφού έχουν γίνει κτήμα τού λαού, ο οποίος δεν είναι διατεθειμένος να θυσιάσει ευεργετήματα που του δόθηκαν μόνο και μόνο γιατί εκείνοι που διαδέχθηκαν τους ευεργέτες του είχαν αντίθετη άποψη. Για όλα αυτά και για πολλά παραπάνω αποτελεί συστατικό στοιχείο μιας υγιούς δημοκρατίας η διάκριση των εξουσιών και η μη υπερσυγκέντρωση αρμοδιοτήτων σε ένα και μόνο πρόσωπο, όσο χαρισματικός κι αν είναι αυτός που ασκεί την εξουσία σε μία συγκεκριμένη χρονική περίοδο...

Για του λόγου το αληθές ας ξεχάσουμε για λίγο την Τουρκία τού Ρ. Τ. Ερντογάν κι ας γυρίσουμε στη δεκαετία τού '30, όταν ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Φράνκλιν Ρούζβελτ,- πολύ λιγότερο αυταρχικός από τον Τούρκο πρόεδρο κι επικίνδυνος για την παγκόσμια ειρήνη- απαίτησε από το Κογκρέσο την αύξηση των αρμοδιοτήτων του προκειμένου να παρακάμψει το εχθρικό προς αυτόν όσο και συντηρητικό Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας του. Οι γερουσιαστές και οι βουλευτές απέρριψαν το αίτημά του- μολονότι η πλειοψηφία ήταν Δημοκρατικοί, όπως κι ο πρόεδρος- ακριβώς γιατί αντιλήφθηκαν ότι όσο προοδευτικός, ανοιχτόμυαλος κι οραματιστής κι αν είναι κάποιος ηγέτης δεν είναι δυνατό να παρακάμπτει θεσμούς αντλώντας υπερεξουσίες που μπορούν να καταστήσουν επικίνδυνο όχι μόνο τον διάδοχό του αλλά κι αυτόν τον ίδιο, αν υποθέσουμε σωστά πως η εξουσία διαφθείρει και τους καλύτερους ανάμεσά μας...

Σε αυτό το πλαίσιο, όσοι καταγγέλλουν- και καλά κάνουν- τη ροπή τής Τουρκίας προς τον απολυταρχισμό θα έπρεπε να κάνουν το ίδιο και για μια σειρά άλλων καθεστώτων με την αυτή "α λα καρτ" αντίληψη για τη δημοκρατία. Αν ο Ρ. Τ. Ερντογάν είναι τύραννος γιατί να μην θεωρείται το ίδιο, για παράδειγμα, κι ο Βλ. Πούτιν του οποίου οι πολιτικοί αντίπαλοι δολοφονούνται "μυστηριωδώς" ο ένας μετά από τον άλλο; Όσο λαοπρόβλητος, άλλωστε, είναι ο πρόεδρος της Ρωσίας άλλο τόσο είναι κι ο Τούρκος ομόλογός του...

Κι αν ακόμα δεχθούμε ότι η νίκη Ερντογάν στο δημοψήφισμα ήταν οριακή ή ότι στηρίχθηκε στη βία και στη νοθεία, οφείλουμε επίσης να αναγνωρίσουμε ότι κάποιος που ύστερα από 15 χρόνια στην εξουσία και ύστερα από αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις κατορθώνει ακόμα να συγκεντρώνει στο πλευρό του ευρύ κομμάτι τού πληθυσμού αν μη τι άλλο διαθέτει μεγαλύτερη λαϊκή νομιμοποίηση από ηγέτες που δεν εκλέχθηκαν καν από το λαό- βλ. Γ. Ντάισελμπλουμ- ή μόνο από μερικές εκατοντάδες ευρωβουλευτές, όπως ο Ζ. Κ. Γιούνκερ, ή δίχως να έχουν συγκεντρώσει την πλειοψηφία σε απόλυτους αριθμούς, όπως ο Ντ. Τραμπ. Για να μην μιλήσουμε για την Ελλάδα, όπου αν μείνει κάποιος πρωθυπουργός επί τρία συναπτά έτη θα πιστέψουμε ότι κυβερνά μια ζωή ολόκληρη. Καλά κάνουν, επομένως, η Ευρώπη και οι ΗΠΑ και κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τις εξελίξεις στη γείτονα, αλλά θα έκαναν ακόμα καλύτερα αν φρόντιζαν να αυξήσουν τη λαϊκή νομιμοποίηση και των δικών τους ηγετών και των αποφάσεών τους...

 


Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

Ο Σαούλ έγινε Παύλος κι ο Αλέξης Ελένη Λουκά, αλλά η Ελλάδα στο μεσαίωνα σταθερά...

Έβλεπα τον Αλέξη Τσίπρα, τους υπουργούς και τους βουλευτές του να πηγαίνουν από εκκλησία σε εκκλησία, κρατώντας τη μία λαμπάδα μετά από την άλλη, κι αναρωτιόμουν: αν ντρέπεσαι για τον εαυτό σου, για το ότι είσαι άθεος, για παράδειγμα, πώς θα μπορέσεις να αλλάξεις τη χώρα, την Ευρώπη, τον πλανήτη ολόκληρο, όπως τουλάχιστον ισχυρίζεσαι πως είναι ο στόχος σου; Πόσω μάλλον όταν ο πρωθυπουργός ως αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης είχε δηλώσει πως δεν είναι θρησκευόμενος και πως δεν έχει σκοπό να παριστάνει τον πιστό χριστιανό για λίγα ψηφαλάκια. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν από μόνοι τους. Τους αλλάζει η ζωή, το οικογενειακό, σχολικό ή κοινωνικό τους περιβάλλον ή η ανάγκη τους να μην αισθάνονται μόνοι αλλά μέλος μιας αγέλης, όποια κι αν είναι αυτή. Και, φυσικά, τους αλλάζει η εξουσία...

Στα μάτια μου το 'Άγιο Φως" είναι τόσο άγιο όσο το φως που ανάβει από έναν οποιοδήποτε αναπτήρα Bic. Από την άλλη, ωστόσο, είναι δικαίωμα του καθενός να πιστεύει ότι το συγκεκριμένο φως έχει μαγικές ιδιότητες και είναι σε θέση να θεραπεύσει κάθε νόσο και κάθε μαλακία, ακόμα και τη δική του. Βεβαίως, επίσης, κι ο καθένας μας μπορεί να μετατραπεί από Σαούλ σε Παύλο, από άπιστος σε πιστό και να εναποθέσει τις ελπίδες του σε έναν θεό. Αλίμονο, όμως, αν πίστευα ότι ο Αλέξης Τσίπρας, οι υπουργοί και οι βουλευτές του μετατράπηκαν σε λάιτ Ελένες Λουκά στα ξαφνικά κι ότι όλος αυτός ο αυτοεξευτελισμός των τελευταίων ημερών οφείλεται σε θεία επιφοίτηση κι όχι σε φτηνούς πολιτικαντισμούς...

Ούτε η Ανγκ. Μέρκελ ούτε ο Β. Σόιμπλε ούτε το ΔΝΤ εμποδίζουν το διαχωρισμό κράτους- εκκλησίας. Ούτε καν το αποκαλούμενο λαϊκό αίσθημα, αλλά οι πολιτικοί ηγέτες που αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων κι αντί να τραβούν τους πολίτες μπροστά, αφήνουν τους μισαλλόδοξους να κρατούν ολόκληρες κοινωνίες σιδηροδέσμιες στο παρελθόν. Μόνο οι κομματάρχες θεωρούν πως μπορούν να κυβερνούν για πάντα αρκεί να ποντάρουν εσαεί στο λαϊκισμό, στην θώπευση της μετριότητας και στο συναγελασμό με το σκοταδισμό "για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο"...

Ε, λοιπόν, κανείς δεν κυβερνά για πάντα κι όταν έχουν όλα τελειώσει η Ιστορία βρίσκεται πάντοτε εκεί για να βγάζει την αδέκαστη κρίση της. Και τότε καμία υστερόβουλη επίκληση στα θεία δεν μπορεί να διασώσει τους "αριστερούς" που για να σπάσουν το ρεκόρ διακυβέρνησης της χώρας από τους σαμαροβενιζέλους είναι πρόθυμοι ακόμα και να ανεβούν γονατιστοί το καλοκαίρι τα σκαλοπάτια τής εκκλησίας τής Παναγίας τής Τήνου, εκπληρώνοντας το τάμα τής αυτοταπείνωσής τους...



Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

Σύντροφοι, αν μετράμε μόνοι μας την εντιμότητά μας ποιος θα μείνει να μας πιστεύει;...

Ο καθένας μας μπορεί να διατηρεί για τον εαυτό του την καλύτερη εικόνα, ανεξαρτήτως αν αυτό ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα ή όχι. Mπροστά στον καθρέφτη μας για τη ματαιοδοξία μας έχουμε τη δυνατότητα να είμαστε οι ομορφότεροι, οι εξυπνότεροι ή οι εντιμότεροι άνθρωποι στον κόσμο. Δεν θα ήταν, ωστόσο, πιο κολακευτικό αν μας το έλεγαν κι άλλοι πέρα από το ναρκισσισμό μας;...

Αν, για παράδειγμα, είμαστε υπουργοί και πεντακάθαροι γιατί να αποφύγουμε τον έλεγχο και των δικών μας πράξεων και παραλείψεων ούτως ώστε να πειστούν και οι άπιστοι Θωμάδες ότι δεν έχουμε καμία σχέση με το φαγοπότι στην Υγεία τα τελευταία 20 χρόνια; Κι αν, τελικώς, αποφασίσουμε να τον αποφύγουμε δεν είναι εύλογο ο μέσος αποστασιοποιημένος πολίτης να αναρωτηθεί αν είμαστε κι εμείς φαύλοι ή, στην καλύτερη περίπτωση, πως η εξεταστική που συγκροτούμε αφορά μόνο επικοινωνιακούς λόγους κι όχι την ουσία;...

Το επιχείρημα Ξανθού- Πολάκη πως δεν θα διερευνηθεί και η χρονική περίοδος από το 2015 μέχρι και σήμερα γιατί "έχουμε χέρια καθαρά και μια καρδιά μεγάλη και δεν θα αφήσουμε τους κακούς να δημιουργήσουν εντυπώσεις" δεν αντέχει στον έλεγχο της σοβαρότητας. Αντιθέτως, αποκαλύπτει αλαζονεία κι ανθρώπους που έχουν τα μυαλά τους πάνω από το κεφάλι...

 Δεν αμφιβάλλω πως χάθηκαν 85 δισ. ευρώ το χρονικό διάστημα 1991- 2010 στο χώρο τής Υγείας και πως γι' αυτό πολιτική, αλλά και ποινική, για ορισμένους, ευθύνη φέρουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ που κυβερνούσαν αυτά τα χρόνια. Ούτε έχω έστω ενδείξεις πως η σημερινή ηγεσία τού υπουργείου έχει βάλει το χέρι της στο μέλι. Αυτές οι διαπιστώσεις, ωστόσο, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι στόχος τής εξεταστικής δεν είναι να αποκαλυφθούν οι ένοχοι και να πάνε φυλακή- από ποια παλιότερη, άλλωστε, εξεταστική ή προανακριτική φτάσαμε σε κάτι τέτοιο;-, αλλά να ξεχαστούν τα νέα επώδυνα μέτρα. Η κυβέρνηση, άλλωστε, εδώ και καιρό έχει πάψει να δίνει σοβαρές λύσεις σε ζητήματα καθημερινότητας κι έχει επικεντρωθεί στο αμπαλάρισμα μιας καταθλιπτικής καθημερινότητας για τον μέσο πολίτη...

Δεν αρκεί να είσαι έντιμος για να θεωρείσαι επιτυχημένος. Γι' αυτό και κυρίως ο λαλίστατος Π. Πολάκης θα όφειλε να μιλά λιγότερο και να πράττει περισσότερα ώστε οι παροχές τού δημόσιου συστήματος υγείας να μην προσβάλλουν τουλάχιστον την αξιοπρέπεια των ασθενών και των συγγενών τους. Όσο η εικόνα των δημόσιων νοσοκομείων είναι τριτοκοσμική θα ήταν προτιμότερο ο αναπληρωτής υπουργός να κάνει και λίγη αυτοκριτική πέρα από τη, δικαιολογημένη πάντως, κριτική που ασκεί στους προκατόχους του...

Όπως κι αν έχει σύντροφοι, κανένας δεν γεννήθηκε άτιμος κι όσοι έγιναν τους συνέβη στην πορεία, ιδίως όταν άσκησαν εξουσία. Επομένως, αφήστε και κανέναν τρίτο πέρα από τον εαυτό σας να μετρά κάθε τόσο την τιμιότητά σας. Το πόρισμά του θα είναι και πιο αξιόπιστο, έτσι δεν είναι;...  

Υ.Γ.: Καλό Πάσχα σε όλους, ραντεβού την Τρίτη!

 


Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

Τι μου θυμίζει άραγε πρωθυπουργός να κόβει κορδέλες δίπλα σε παπάδες λίγο πριν την 21η Απριλίου;...

Δεν απαξιώνω τη σημασία τής ολοκλήρωσης, επιτέλους, οδικών αξόνων, όπως στα Τέμπη ή της Κορίνθου- Πατρών, που καθυστέρησαν χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων κι αν θρηνήσαμε θύματα. Γι' αυτές τις καθυστερήσεις, εξάλλου, κάποιοι- πολιτικοί κι επιχειρηματίες- οφείλουν να λογοδοτήσουν και στη Δικαιοσύνη για αδικαιολόγητο πλουτισμό. Συγκαταλέγεται, επομένως, στα θετικά αυτής της κυβέρνηση το ότι ολοκληρώνει αυτοκινητόδρομους που πέρα από ασφάλεια εξυπηρετούν και την πραγματική οικονομία, κερδίζοντας παραλλήλως κι εκπτώσεις για το δημόσιο ταμείο χάρη και στην "καλή" προαίρεση του νέου μας εθνικού εργολάβου, που ό,τι στοχεύει με το "τόξο" του το πετυχαίνει...

Κατανοώ, επίσης, την ανάγκη τού Αλέξη Τσίπρα να μεταφέρει τη δημόσια κουβέντα από τις μειώσεις συντάξεων κι αφορολόγητου στα νέα στρώματα ασφάλτου, στα τούνελ και στις γέφυρες. Μόνο που η εικόνα τού πρωθυπουργού με ένα ψαλίδι στο χέρι να κόβει κορδέλες δίπλα σε παπάδες πέρα από βλαχομπαρόκ θυμίζει έντονα μια άλλη σκοτεινή περίοδο στην πρόσφατη Ιστορία τής χώρας, την εποχή τής χούντας των συνταγματαρχών, από την εκδήλωση της οποίας συμπληρώνονται 50 χρόνια σε λίγες ημέρες. Φυσικά και δεν ταυτίζω τον Αλέξη Τσίπρα με τους χουντικούς σε επίπεδο πολιτικών επιλογών, μόνο που δυστυχώς φαίνεται να τους αντιγράφει στην επικοινωνιακή διαχείριση μιας δυσάρεστης πραγματικότητας...

Το κακό, βεβαίως, είναι γενικότερο, αφού η κυβέρνηση όλο και περισσότερο αντιγράφει τις προηγούμενες τόσο σε ρητορική όσο, το δυστυχέστερο, σε πράξεις. Από τη στιγμή που δεν έχει άρτο να προσφέρει στο λαό τού δίνει θεάματα. Αντί, για παράδειγμα, να μειώσει την τιμή τής βενζίνης και τους φόρους γενικότερα του "χαρίζει" αυτοκινητόδρομους που δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να χρησιμοποιεί...

Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν εκεί έξω οι προϋποθέσεις για την αναγέννηση της πραγματικής οικονομίας με την ολοκλήρωση της β'' αξιολόγησης, την αναμενόμενη διευθέτηση του χρέους, την ένταξη στην ποσοτική χαλάρωση, την επιστροφή στις αγορές. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως με την θηλιά που μας έχει περάσει και η σημερινή κυβέρνηση στο λαιμό ό,τι θα παίρνουμε με το αριστερό χέρι θα το δίνουμε με το δεξί και θα αισθανόμαστε κι ευχαριστημένοι. Κι αυτή είναι η χειρότερη μορφή εξαπάτησης, να πιστεύεις δηλαδή ότι σώθηκες την ίδια ώρα που σε μαχαιρώνουν πισώπλατα...



Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

Κυβερνήστε αν δεν θέλετε να ξανακυβερνήσουν Μητσοτάκης- Στουρνάρας...

Είναι γεγονός ότι στην κυβέρνηση δεν δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να εφαρμόσει στο οικονομικό επίπεδο το περίφημο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης για να διαπιστώσουμε αν αυτό θα ήταν ικανό να μας βγάλει από τα μνημόνια ή όχι. Την ώρα, ωστόσο, που πληθαίνουν οι κυβερνητικές οπισθοχωρήσεις και τα μέτρα άγριας λιτότητας ακολουθούν το ένα το άλλο στο πλαίσιο αέναων τακτικών ελιγμών, η δικαιολογία των μοχθηρών δανειστών- όχι πως δεν είναι μοχθηροί σε αρκετά- δεν έχει καμία βάση σε άλλα ζητήματα...

Δεν έχεις το δικαίωμα, για παράδειγμα, να ειρωνεύεσαι τον αρχιερέα τής διαπλοκής γιατί δεν προχώρησε στην αλλαγή τού ασφαλιστικού στις αρχές τού 2000 φοβούμενος τις κοινωνικές αντιδράσεις ενόψει ΟΝΕ κι Ολυμπιακών Αγώνων κι εσύ να επικαλείσαι το ίδιο επιχείρημα για να μην αλλάξεις το μάθημα των θρησκευτικών. Ακόμα κι ο Κ. Σημίτης έδωσε τη μάχη για την απαλοιφή τού θρησκεύματος από τις ταυτότητες και την κέρδισε. Η κυβέρνηση της Αριστεράς "απλώς" υπέκυψε στον εκκλησιαστικό φονταμενταλισμό...

Και να ήταν μόνο ο διαχωρισμός κράτους- εκκλησίας στον οποίο δεν προχώρησε η κυβέρνηση μολονότι κανένας Σόιμπλε δεν της το απαγόρευσε, "καλά" θα ήταν. Τη Δευτέρα συνελήφθησαν ξανά δύο δημοσιογράφοι με τη διαδικασία τού αυτόφωρου- οι Κώστας Βαξεβάνης και Βασίλης Ανδριανόπουλος- σαν να είχαν πιαστεί στα πράσα να σκοτώνουν άνθρωπο ή να ληστεύουν τράπεζα κι όχι γιατί υπόγραψαν ρεπορτάζ που αφορούσε το ζεύγος Στουρνάρα. Κι αυτό βεβαίως έγινε νομίμως, αφού "χάρη" στον Β. Βενιζέλο η Ελλάδα διαθέτει μία από τις πιο τυποκτόνες νομοθεσίες, αν όχι την πιο τυποκτόνα, στην Ευρώπη...

Τι έκανε, ωστόσο, η κυβέρνηση αυτά τα δύο και κάτι χρόνια για να την αλλάξει; Τίποτα και κάτι ακόμα χειρότερο, από τη στιγμή που τη χρησιμοποίησε κι ένας υπουργός της, ο Π. Καμμένος, για να μπουζουριάσει δύο άλλους δημοσιογράφους. Ποσώς με ενδιαφέρει αν ο υπουργός Άμυνας είναι δεξιός, αφού η ρετσινιά μένει σε αυτούς που συγκυβερνούν μαζί του και οι οποίοι είτε δειλιάζουν είτε είναι ανίκανοι στην ουσία να κυβερνήσουν, σπέρνοντας μόνοι τους το έδαφος για την επιστροφή των Μητσοτάκη- Στουρνάρα...

Το νέο κυβερνητικό αφήγημα θέτει ως στόχο την ταυτόχρονη ψήφιση των νέων επώδυνων μέτρων με τις ρυθμίσεις για την ελάφρυνση του χρέους. Κάθε φορά χαμηλώνουμε τον πήχη μήπως και κάποια στιγμή τον περάσουμε, όταν μόνο οι αφελείς μπορεί να πιστεύουν ότι ακόμα και σε αυτά που υποχώρησαν τώρα οι θεσμοί- κυρίως στα εργασιακά- δεν θα τα επαναφέρουν στο τραπέζι τής διαπραγμάτευσης στην επόμενη αξιολόγηση, όπου η κυβέρνηση θα τα θυσιάσει για να αποφύγει τις νέες απαιτήσεις που στο μεταξύ θα προκύψουν από τους πιστωτές μας. Πρόκειται, δηλαδή, για έναν ατελείωτο φαύλο κύκλο από τον οποίο δεν πρόκειται να βγούμε αν δεν επιστρέψει η χώρα στις αγορές...

Ακόμα, ωστόσο, κι αν αυτό συμβεί σχετικώς άμεσα πολύ φοβάμαι πως το μόνο που άλλαξε τα εφτά μνημονιακά χρόνια ήταν το μέγεθος της πράγματι πρωτοφανούς για ευρωπαϊκή χώρα μετά από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο δημοσιονομικής προσαρμογής. Κατά τα άλλα ο καθένας μας, τρόπος τού λέγειν, και σήμερα έχει ως μοναδική έγνοια πώς θα βολευτεί ο ίδιος έστω και σε βάρος των άλλων. Προετοιμάζουμε, δηλαδή, με λίγα λόγια τα μνημόνια του μέλλοντός μας...