Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

Στο σπίτι τού Βολτέρου δεν μιλάνε για Ιγκλέσιας...

Η υποκρισία είναι καταφανέστατη όταν ο Κ. Μητσοτάκης, ο οποίος αγόρασε το πανάκριβο σπίτι τού Βολτέρου στο Παρίσι μέσω οφσόρ και με άδηλους πόρους, σαρκάζει την αγορά κατοικίας από τον Π. Ιγκλέσιας των Podemos έναντι 500.000 ευρώ με δάνειο, έστω με όρους τους οποίους δεν θα μπορούσε να απολαύσει ο μέσος Ισπανός. Ο πρόεδρος της ΝΔ θα βρίσκεται πάντοτε σε δυσχερή θέση όταν θα θέλει να κατηγορεί την οποιαδήποτε κυβέρνηση ή πολιτικό του αντίπαλο για ζητήματα διαφθοράς, όχι γιατί οι συριζαίοι είναι πιο λευκοί κι από το μάρμαρο Πεντέλης, αλλά γιατί ο ίδιος είναι πιο βρόμικος κι από το Σαρωνικό μετά από το ναυάγιο του "Αγία Ζώνη". Δεν έχει δώσει, άλλωστε, την παραμικρή εξήγηση για τις οφσόρ τής συζύγου του, ενώ έχει ψελλίσει δικαιολογίες για τα θαλασσοδάνεια του "Κήρυκα Χανίων" και της ΝΔ ή για τη Siemens που φωνάζουν ενοχή από μακριά...

Από την άλλη, η Αριστερά- η ελληνική, η ισπανική, η παγκόσμια- δεν δικαιούται να ασπάζεται το δόγμα "το νόμιμο είναι και ηθικό" ούτε το "κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους". Γι' αυτό και ήταν άστοχο εκ μέρους τού Αλ. Τσίπρα να μιλήσει για τα σκάνδαλα διαφθοράς που ταλανίζουν το Λαϊκό Κόμμα της Ισπανίας- "αδελφό" τής ΝΔ- προκειμένου να απαντήσει για τη βίλα Ιγκλέσιας. Ρίχνει τον πήχη πολύ χαμηλά όταν θεωρεί κατόρθωμα πως οι Ισπανοί σύντροφοί του αγοράζουν "απλώς" βίλες και δεν παίρνουν μίζες προκειμένου να αναδείξει την ηθική τους ανωτερότητα κι εμμέσως τη δική του...

Ο πρωθυπουργός, έτσι κι αλλιώς, δεν ετεροκαθορίζεται μόνο στο θεματάκι "Ιγκλέσιας". Εδώ και πολύ καιρό, από τότε δηλαδή που ψήφισε κι ο ίδιος μνημόνιο, δεν θέτει μια θετική ατζέντα στο δημόσιο διάλογο, αλλά συγκρίνει τα δύο προηγούμενα μνημόνια με το δικό του και τις κοινωνικές πολιτικές αναδιανομής τής φτώχειας που ο ίδιος εφάρμοσε σε σχέση με τους προκατόχους του. Γι' αυτό και θα δώσει την προσεχή εκλογική μάχη χρησιμοποιώντας ως βασικό επιχείρημα- δεν θα το πει βεβαίως τόσο καθαρά- πως ο ίδιος είναι το έλασσον κακό σε σχέση με τον Κ. Μητσοτάκη...

Είναι αλήθεια, πάντως, ότι μπροστά στο νέο μνημόνιο που επιθυμεί ο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης για να περάσει ευκολότερα τη νεοφιλελεύθερη ατζέντα του ο μνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει ως ιδανικότερη λύση. Η απογοήτευση, ωστόσο, παραμένει γιατί είχε υποσχεθεί πολύ περισσότερα το 2015 από το να είναι μια καλύτερη βερσιόν τού Κ. Μητσοτάκη...








Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018

Όλοι έχουν δίκιο και κανείς ολιστικό σχέδιο...

Η Ελλάδα βιώνει ένα παράδοξο: τόσο η κυβέρνηση όσο και η αντιπολίτευση έχουν δίκιο στα περισσότερα από τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν εναντίον των αντιπάλων τους! Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δίκιο όταν υποστηρίζει πως δεν χρεοκόπησε αυτός τη χώρα ή πως ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έχουν πράξει στο παρελθόν όλα αυτά για τα οποία τον κατηγορούν, όπως για παράδειγμα για τις μειώσεις των συντάξεων και των μισθών, τους κομματικούς διορισμούς ή για την κακή κατάσταση της δημόσιας υγείας και παιδείας...

Ομοίως η αντιπολίτευση δικαίως υποστηρίζει πως κι ο ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε κι εφαρμόζει μνημόνιο ή πως και μετά από την τυπική του λήξη οι "ουρές" του θα μας ταλαιπωρούν για πολλά χρόνια ακόμα. Γι' αυτό κι ο ακομμάτιστος πολίτης ο οποίος ψηφίζει με βάση το δημόσιο συμφέρον κι όχι το προσωπικό δεν ξέρει τι να ψηφίσει...

Θα περίμενε, επομένως, κανείς κατά τη συζήτηση στη Βουλή την Τετάρτη να ακούσει από τους πολιτικούς αρχηγούς το ολιστικό τους σχέδιο για την επόμενη ημέρα ή, έστω, τις αδρές γραμμές του. Φευ, όσα ακούστηκαν δεν ήταν τίποτα περισσότερο από αναμάσημα χιλιοειπωμένων τσιτάτων με στόχο να πληγούν οι κομματικοί αντίπαλοι, εκθέσεις ιδεών και μια κούφια ρητορεία που σχετιζόταν με την τρέχουσα επικαιρότητα και η οποία καμία σχέση δεν είχε με το πώς επιθυμεί η πολιτική μας ηγεσία να δει τη χώρα την επόμενη δεκαετία και, κυρίως, πώς θα καταφέρει να υλοποιήσει τους οραματισμούς της, ανεξαρτήτως αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί μαζί τους...

Ο ελληνικός λαός ξέρει ότι ο Κ. Μητσοτάκης διαθέτει οφσόρ κι ότι ο Αλ. Τσίπρας δεν έσκισε τα μνημόνια. Περιμένει, όμως, με αγωνία να πληροφορηθεί από την "πεφωτισμένη" ηγεσία του πώς δεν θα επαναληφθεί η οικονομική και πνευματική χρεοκοπία τής χώρας. Και γι' αυτό ούτε κουβέντα...

Η χρεοκοπία θα επιστρέψει αν επιμείνουμε σε ένα γραφειοκρατικό μοντέλο δημόσιας διοίκησης βασισμένο στα "δικά μας παιδιά", δίχως διασύνδεση με την τεχνολογία. Αν δεν αναδιανεμηθεί ο πλούτος με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης, αν δεν δοθούν ίσες ευκαιρίες πλουτισμού σε όλους τους πολίτες, αν δεν παταχθεί σε σημαντικό βαθμό η φοροδιαφυγή ώστε να μην την πληρώνουν μόνο οι έντιμοι, αν τα χρήματα του κρατικού και του ευρωπαϊκού ταμείου καταλήγουν σε μη παραγωγικές δράσεις, αν η δικαιοσύνη δεν απονέμεται γρήγορα και ισότιμα. Σε διαφορετική περίπτωση απλώς προετοιμάζουμε τη χρεοκοπία και του μέλλοντός μας... 




Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

Ναι, ο Τσίμας αυτήν τη φορά έχει δίκιο...

Όταν κάποιος σκοτώνει, τεμαχίζει ή και τρώει έναν άνθρωπο, αυτομάτως τον αποκαλούμε τέρας ή ανθρωπόμορφο κτήνος. Αν, όμως, "απλώς" τον σκοτώσει είναι σκέτο δολοφόνος, εκτός αν, για παράδειγμα, σκοτώσει ένα παιδί...

Κι όμως, η ηθική απαξία τής πράξης δεν εκκινεί από τον τρόπο ή την έκταση που έλαβε η αφαίρεση ανθρώπινης ζωής- αν σκότωσες έναν άνθρωπο ή ένα εκατομμύριο-, αλλά από την ίδια την αφαίρεση ανθρώπινης ζωής. Οι ιδιάζουσες περιστάσεις θα έπρεπε να αφορούν αποκλειστικώς και μόνο τους αστυνομικούς και τους δικαστές. Αντιθέτως, η συστολή, αν όχι και η βαθιά ντροπή, απέναντι στη δολοφονία ενός έμψυχου όντος θα έπρεπε να αφορά όλους μας...

Η σωματική επίθεση στον Γ. Μπουτάρη, η οποία ενείχε κίνδυνο για τη ζωή του, δεν έχει την ίδια ποινική απαξία με το γιαούρτωμα ενός πολιτικού, έχουν όμως την ίδια συναισθηματική αφετηρία, η οποία δεν είναι άλλη από το μίσος, από την παθογένεια να ορίζουμε τους εαυτούς μας όχι θετικώς, αλλά αρνητικώς κι από την πεποίθησή μας ότι το απόλυτο δίκιο είναι με το μέρος μας. Η ανθρώπινη Ιστορία είναι αλήθεια ότι έχει πορευτεί αγκαλιά με τη βία από την πρώτη ημέρα τής ύπαρξής της...

Σε αρκετές περιπτώσεις, μάλιστα, η ανθρωπότητα έκανε βήματα προόδου χάρη σε επαναστάσεις οι οποίες εξ ορισμού περιείχαν σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό βίαια χαρακτηριστικά. Η βία, ωστόσο, που ασκείται στο πλαίσιο ενός δημοκρατικού καθεστώτος- με όλες τις σοβαρές ενστάσεις που έχει κι ο γράφων για τον τρόπο λειτουργίας τής δημοκρατίας στην Ελλάδα και στον κόσμο- κι όχι από θεσμικά όργανα στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων τους και δίχως κατάχρηση εξουσίας είναι κατ' εξοχήν λούμπεν και τροφή για εκείνους που ποτέ δεν αγάπησαν τη δημοκρατία...

Αυτός που γιαούρτωσε τον Θ. Πάγκαλο ή έσπασε με βαριοπούλα συμβολαιογραφικά γραφεία δεν πρέπει να τιμωρηθεί το ίδιο από την έννομη τάξη με εκείνον που μαχαίρωσε τον Παύλο Φύσσα. Κανένας τους, όμως, δεν έχει την θεσμική νομιμοποίηση να ασκεί βία σε ένα δημοκρατικό καθεστώς, ακόμα κι αν την ασκεί στο όνομα των ομορφότερων ιδανικών...

Οι εθνικιστές που χτύπησαν με ενδεχόμενο δολοφονικό δόλο τον Γ. Μπουτάρη το έκαναν στο όνομα του "καλός Τούρκος ο νεκρός Τούρκος" κι ο Δ. Κουφοντίνας εκτελούσε για να έρθει ο σοσιαλισμός. Είναι, όμως, όλοι τους δολοφόνοι ή εν δυνάμει δολοφόνοι κι όχι επαναστάτες, εκτός εάν μπορούν να αποδείξουν με κάποιο ακλόνητο τρόπο ότι το δίκιο είναι με το μέρος τους...

Το δικτατορικό καθεστώς δεν έχεις απλώς δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση να το ανατρέψεις και με βίαια μέσα. Το δημοκρατικό υποχρεούσαι να το αλλάζεις προς το καλύτερο με ειρηνικά μέσα κι όταν δεν τα καταφέρνεις, οφείλεις να προσπαθήσεις ξανά και ξανά. Γι' αυτό κι ο Π. Τσίμας, ο οποίος είναι αυτός που είναι αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα, κι ο κάθε Π. Τσίμας έχουν δίκιο όταν ισχυρίζονται εμμέσως πλην σαφώς πως η αριστερή και η δεξιά βία σε μια δημοκρατία είναι ίδιον φασισμού και τίποτα πιο ευγενές από αυτό... 

 




Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

Το μίσος για τους Τούρκους ως εθνικό καθήκον...

Ο προπάππους μου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Σμύρνη. Στο ημερολόγιο του έγραφε πως μήνες μετά από την απόβαση του ελληνικού στρατού στα μικρασιατικά παράλια η θάλασσα ξέβραζε πτώματα Τούρκων. Ο ελληνικός στρατός είναι, επίσης, υπεύθυνος για τον θάνατο εκατοντάδων ή και χιλιάδων γυναικόπαιδων στην άσκοπη προέλασή του προς τα βάθη τής Ανατολίας...

Δεν τα γράφω όλα αυτά για να δικαιολογήσω τις σφαγές των κεμαλιστών με θύματα τους Έλληνες της Μικράς Ασίας και του Πόντου, αλλά γιατί η βαθιά γνώση τής Ιστορίας απαλλάσσει τους ανθρώπους από ένα κεφαλαιώδες σφάλμα: να αντιμετωπίζουν τα γεγονότα σαν μια μάχη ανάμεσα στο καλό και στο κακό, όπου το καλό είναι πάντοτε η πατρίδα τού καθενός μας και το κακό η πατρίδα τού άλλου...

Ο Γ. Μπουτάρης δεν είναι πολιτικάντης, γι' αυτό κι ο λόγος του πολλές φορές παρεξηγείται από εκείνους που είναι ευάλωτοι στην παρεξήγηση. Με το "χέστηκα για τους πόσους σκότωσε ο Κεμάλ" εννοούσε κάτι πολύ απλό, αλλά τόσο δυσανάγνωστο από τους επαγγελματίες κι ερασιτέχνες πατριδοκάπηλους: πως Έλληνες και Τούρκοι είμαστε καταδικασμένοι να είμαστε γείτονες στην αιωνιότητα κι αν επομένως θέλουμε να ζήσουμε ειρηνικώς, το οποίο θα αυξήσει και τις πιθανότητές μας να ευημερήσουμε οικονομικώς, οφείλουμε να αφήσουμε πίσω μας το αίμα που έχει χυθεί στο παρελθόν και να οικοδομήσουμε ένα μέλλον που θα βασίζεται στην αλληλοκατανόηση και στο σεβασμό. Οι Έλληνες, άλλωστε, είμαστε πολύ πιο "Τούρκοι" από όσο τολμάμε να παραδεχθούμε και στον εαυτό μας και πολύ λιγότερο "Ευρωπαίοι" από όσο έχουμε το θάρρος να ομολογήσουμε...

Η Γενοκτονία των Ποντίων κι ο βίαιος ξεριζωμός των Ελλήνων τής Μικράς Ασίας, της Πόλης, της Ίμβρου, της Τενέδου, της Κύπρου συνιστούν ιστορική πραγματικότητα, η οποία δεν είναι δυνατό ούτε να αποκρύβεται ούτε να εξωραΐζεται. Αν, ωστόσο, ως ελληνική πολιτεία δεν τραβήξουμε μια γραμμή και δεν αποφασίσουμε να μην μεγαλώνουμε γενιές επί γενιές ελληνόπουλων με το μίσος για τους Τούρκους δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να βάζουμε το δικό μας λιθαράκι ώστε να ζούμε εσαεί με το φόβο τής πολεμικής συμπλοκής...

Κι εκείνοι που χτύπησαν τον Γ. Μπουτάρη αποτελούν θύματα μιας αυτοεκπληρούμενης προφητείας, η οποία θέλει τους Έλληνες να ετεροπροσδιορίζονται ως εχθροί των Τούρκων και το αντίστροφο. Η ευθύνη, άλλωστε, της συντεταγμένης πολιτείας είναι πάντοτε μεγαλύτερη των μελών της, όσο κι αν πράγματι καθένας μας διαθέτει ή θα όφειλε να διαθέτει την ελεύθερη βούληση να ταυτίζει το εθνικό με το αληθές...




Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

Ας την πουν και "Μακεδονία που δεν ανήκει στον Σαββίδη", αρκεί να πάμε παρακάτω...

Η χώρα βρίσκεται μπροστά σε μία νέα εποχή, τη μεταμνημονιακή, ανεξαρτήτως του πόσο μεγάλες θα είναι οι μνημονιακές ουρές. Γι' αυτό και οι πολιτικές δυνάμεις της θα όφειλαν από το πρωί μέχρι το βράδυ να συζητούν για το αναπτυξιακό σχέδιο της επόμενης ημέρας, να καταθέτουν προτάσεις και μέσα από τη ζύμωση να προκύψει ένα πλάνο με άξονα την κοινωνική δικαιοσύνη το οποίο θα είναι ρεαλιστικό και βιώσιμο. Αν μη τι άλλο, ακόμα κι αν το μέλλον δεν μας επιφυλάσσει δόξα, είμαστε υποχρεωμένοι τουλάχιστον να μην επαναλάβουμε τα σφάλματα που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία και στα μνημόνια...

Κι αντί για όλα αυτά τι κάνουμε; Όταν δεν ασχολούμαστε με το πότε θα γίνουν οι εκλογές, σπαταλάμε χρόνο και πολιτικό κεφάλαιο για την επίλυση του ονοματολογικού με την ΠΓΔΜ. Δεν εννοώ πως δεν πρέπει να ασχοληθούμε και με αυτό ούτε πως πρέπει να αποδεχθούμε οποιαδήποτε ονομασία, όπως το αλυτρωτικό "Ίλιντεν", ανεξαρτήτως αν πρόκειται για μπλόφα τού Αλ. Τσίπρα...

Ωστόσο θα προτιμούσα ο πρωθυπουργός να ενημερώνει και να ζητά τη γνώμη τού Προέδρου της Δημοκρατίας και των πολιτικών αρχηγών για το αναπτυξιακό σχέδιο αντί η πολιτική αντιπαράθεση να αναλώνεται σε ένα επουσιώδες ζήτημα εξωτερικής πολιτικής. Το χαρακτηρίζω "επουσιώδες" γιατί σε αντίθεση με την Τουρκία η ΠΓΔΜ δεν είναι ούτε δύναμη ούτε αναθεωρητική στην ευρύτερη περιοχή...

Σε αυτό το πλαίσιο, Αθήνα και Σκόπια έχουν χρέος κι απέναντι στο κοινό μέλλον που καθορίζουν τα κοινά σύνορα να βρουν μια αξιοπρεπή λύση και για τις δύο πλευρές το προσεχές δίμηνο ώστε να προχωρήσουν από εκεί και πέρα σε πιο ουσιαστικές συζητήσεις για την οικονομική ανάπτυξη και την πολιτική συνεργασία, που θα εξασφαλίζουν ότι η Βαλκανική Χερσόνησος θα πάψει να αποτελεί την πυριτιδαποθήκη τής Ευρώπης. Γι' αυτό κι απαιτείται θάρρος κι αψήφηση του πολιτικού κόστους, που έρχεται ως φυσική συνέπεια της καλλιέργειας εθνικιστικών παθών επί αιώνες... 




Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

Υπάρχουν πράγματι δικασταί εις τας Αθήνας, αλλά στα κομματικά γραφεία...

Μακάρι να υπήρχαν "δικασταί εις τας Αθήνας", όπως τόσο αυτάρεσκα έγραψε στην επιστολή παραίτησής του ο πρόεδρος του ΣτΕ και πιθανός πολιτευτής. Αν υπήρχαν, ενδεχομένως για παράδειγμα να μην είχαν χαρακτηρίσει, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του Ν. Σακελλαρίου, συνταγματικά και τα τρία μνημόνια, να μην έφερναν προσκόμματα στις τηλεοπτικές άδειες και να μην στήριζαν τον εκκλησιαστικό σκοταδισμό κόντρα στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις στη διδασκαλία των θρησκευτικών...

Αναμφίβολα η δικαστική εξουσία συνιστά πυλώνα τής δημοκρατίας μας κι εξισορροπητικό θεσμό έναντι των αυθαιρεσιών της νομοθετικής κι εκτελεστικής. Είναι, επίσης, αλήθεια ότι η ανέλιξη στο δικαστικό κλάδο συνδέεται άμεσα με πολιτικές εξαρτήσεις...

Οι δικαστές, επομένως, μπορούν να βρουν χίλιες δικαιολογίες για να μην κάνουν τη δουλειά τους: τις σχετικώς χαμηλές απολαβές τους, τις πιέσεις από θεσμικούς κι εξωθεσμικούς παράγοντες, το φόρτο εργασίας, τη γραφειοκρατία και χίλια μύρια. Όταν, ωστόσο, έχεις αποφασίσει στη ζωή σου να επιτελέσεις ένα επάγγελμα- λειτούργημα τότε πρέπει να έχεις ήδη αποδεχθεί ότι δεν είσαι ένας τυπικός δημόσιος υπάλληλος του οκτάωρου κι ότι οφείλεις να είσαι δίκαιος ακόμα κι αν όλοι σε θέλουν άδικο...

Η απονομή, εξάλλου, της δικαιοσύνης δεν είναι δυνατό να λαμβάνει υπόψη μόνο το τυπικό γράμμα τού νόμου, αλλά και το πνεύμα του, καθώς και το πνεύμα τής εποχής. Σε διαφορετική περίπτωση η νομιμότητα καταντά τυπολατρία και η δικαιοσύνη κούφιος αναχρονισμός...

Οι δικαστές δεν είναι υποχρεωμένοι να μένουν σιωπηλοί. Αντιθέτως, έχουν καθήκον και να βροντοφωνάζουν ακόμα όταν γίνονται μάρτυρες κατάφωρων ή μη αδικιών και πιέσεων. Προϋποτίθεται, όμως, να ακολουθούν τα ίδια μέτρα και τα ίδια σταθμά για κάθε υπόθεση γιατί σε διαφορετική περίπτωση εμφιλοχωρεί η υποψία τής υποκρισίας...

Δεν μπορεί, για παράδειγμα, κάποιος ανώτατος ή μη δικαστικός να σιωπά όταν διαρρέονται αποφάσεις τις οποίες στηρίζει και να διαμαρτύρεται γι' άλλες που δεν είναι του γούστου του. Και δεν δικαιούται να χρησιμοποιεί τον θεσμικό του ρόλο για να προετοιμάζει την κάθοδό του στον κομματικό στίβο σαν τον τελευταίο επαρχιακό κομματάρχη. Έτσι δεν είναι κ. Σακελλαρίου;...






Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018

Για να μην αρέσει στον Πατούλη ο "Κλεισθένης" θα είναι καλός...

Με την τοπική αυτοδιοίκηση έχουν ασχοληθεί διαχρονικά άνθρωποι οι οποίοι ήθελαν να προσφέρουν στον τόπο τους, δίχως να έχουν βλέψεις για την κεντρική πολιτική σκηνή ή για να γίνουν πλουσιότεροι. Ακόμα και να είχαν, πάντως, άλλου είδους επιδιώξεις η φιλοδοξία είναι αγαθό συναίσθημα αρκεί να στηρίζεται στις ικανότητες και στο ήθος. Σε διαφορετική περίπτωση εκθέτει ανεπανόρθωτα τον φορέα της, ο οποίος έχει μπερδέψει τον ίσκιο του με το μπόι του...

Στην τελευταία κατηγορία ανήκει ο πολυπράγμων Γ. Πατούλης: δήμαρχος Αμαρουσίου, πρόεδρος της ΚΕΔΕ και του ΙΣΑ και, πάνω από όλα, επιτυχημένος δημοσιοσχεσίτης. Χάρη στην τελευταία του ιδιότητα έχει κατορθώσει να παρουσιάζει το μέτριο έργο του, με υπόνοιες και για διαφθορά, σαν κοσμογονία. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όσο κι αν τα κατηγορούμε, αποκαλύπτουν πολλά για την προσωπικότητα του καθενός μας κι ο λαϊφστιλίστικος τρόπος που τα χρησιμοποιούν ο Γ. Πατούλης και η σύζυγός του μαρτυρούν πολλά για το ήθος και τη γενικότερη προσωπικότητά τους...

Ο "Κλεισθένης" ενδεχομένως να μην αποτελεί στην πράξη κολοσσιαία μεταρρύθμιση, μολονότι η καθιέρωση της απλής αναλογικής είναι από μόνη της μια΄σημαντική αλλαγή προς τη σωστή κατεύθυνση. Αν στην κεντρική πολιτική κονίστρα δύο κόμματα με εντελώς διαφορετικές ιδεολογικές καταβολές, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ, μπορούν και τα βρίσκουν΄ή όταν τα έχουν βρει στο παρελθόν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ- δηλαδή ο Ολυμπιακός κι ο Παναθηναϊκός της μεταπολίτευσης- γιατί να είναι απαγορευτικό κάτι τέτοιο στην τοπική αυτοδιοίκηση, η οποία είναι κυρίως λάντζα και δευτερευόντως μεγάλα οράματα;...

Σε αυτό το πλαίσιο, κατανοώ τις αντιδράσεις των περισσότερων δημοτικών και περιφερειακών αρχόντων, συμπεριλαμβανομένου του "χρυσού" Πατούλη, αφού έχουν συνηθίσει να πολιτεύονται σαν πασάδες σε βιλαέτια. Το ότι είναι τέτοιου είδους πολιτικάντηδες που εξεγείρονται, αποτελεί από μόνο του εύσημο για τον "Κλεισθένη"...