Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Αχ Ευρώπη, όσο σε μαγαρίζουν οι νεοφιλελέδες ρατσιστές δεν σε μαγάρισαν ποτέ οι μοναχικοί λύκοι, οι γυναικάδες και οι πότες...

Υποτίθεται πως ανάμεσα στους λόγους για τους οποίους οι Βρετανοί ψήφισαν το Brexit ήταν και για να είναι πιο ασφαλείς. Μόνο που (και) αυτή η ιδεοληψία σκοτώθηκε την ώρα που ο δολοφόνος πατούσε το γκάζι τού αυτοκινήτου του στη γέφυρα του Γουέστμινστερ το απόγευμα της Τετάρτης, σκορπώντας τον θάνατο στο κέντρο τού Λονδίνου...

Θα μου πείτε πως η πρωθυπουργός τής Μεγάλης Βρετανίας δεν έχει ενεργοποιήσει ακόμα τη διαδικασία εξόδου τής χώρας της από την ΕΕ και πως αυτή θα διαρκέσει ίσως και δύο χρόνια. Αφήστε που δεν ξέρουμε ακόμα τους όρους αποχώρησης της Γηραιάς Αλβιόνος και, τέλος πάντων, οι "ισλαμοφασίστες" που διαβιούν τώρα στο Νησί εισήλθαν σε αυτό λόγω των ανοιχτών ευρωπαϊκών συνόρων κι αν αυτά κλείσουν όλοι θα ζούμε ευτυχισμένοι στο μικρό σπίτι στο λιβάδι...

Υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που πιστεύουν πραγματικά ότι εν έτει 2017 ο απομονωτισμός όχι μόνο είναι πανάκεια, αλλά είναι κι εφικτός. Δεν θα αργήσει η εποχή που χάρη στις νέες τεχνολογίες θα μπορούμε να διακτινιζόμαστε και σωματικώς κι όχι μόνο μέσω τού διαδικτύου από την Αθήνα στη Μελβούρνη κι από τη Μόσχα στο Μπουένος Άιρες. Παρόλα αυτά ζουν ανάμεσά μας άνθρωποι που είναι βέβαιοι ότι αν χτίσουμε παντού ηλεκτροφόρους φράχτες και τείχη, απαγορεύσουμε την είσοδο σε οποιονδήποτε δεν είναι Ευρωπαίος και χριστιανός κι απελάσουμε όσους αλλόθρησκους ζουν στη Γηραιά Ήπειρο, αυτή θα γίνει ξανά ο παράδεισος που δεν υπήρξε ποτέ παρά μόνο στη μισαλλόδοξη φαντασία τους...

Από τα καλύτερα τρολαρίσματα των τελευταίων χρόνων είναι η Σύνοδος Κορυφής του Σαββάτου στη Ρώμη για να εορταστεί η συμπλήρωση 60 χρόνων από τη δημιουργία τής αποκαλούμενης Ενωμένης Ευρώπης. Τη στιγμή που ο Γ. Ντάισελμπλουμ εξέφρασε ανοιχτά, υποκύπτοντας ύστερα από τον εκλογικό του καταποντισμό στην Ολλανδία κι εκείνος στην ακροδεξιά ατζέντα, αυτό που πολλοί Βορειοευρωπαίοι πιστεύουν για τους Νότιους- ότι τους τρώνε τα λεφτά σε γυναίκες και ποτά- οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα προσπαθήσουν να αναμασήσουν ωραία λόγια για μια Ευρώπη η οποία γκρεμίζεται γιατί δεν κατόρθωσε να αντιμετωπίσει στην ουσία τους κι όχι με φιλανθρωπία τα προβλήματα των λαών που τη συναπαρτίζουν. Με το ένα χέρι προσφέρει, για παράδειγμα, κονδύλια σε διάφορους τομείς και χρήματα για τη δημιουργία θέσεων εργασίας και με το άλλο τα αρπάζει και ζητά από τους πολίτες της περισσότερες θυσίες προκρίνοντας νεοφιλελεύθερες πολιτικές που διευρύνουν το χάσμα ανάμεσα στους πλούσιους και στους φτωχούς...

Όσο στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα κάθε κράτος- μέλος δίνει προτεραιότητα στην ικανοποίηση των εθνικών του συμφερόντων η Ευρώπη δεν θα μπορεί να αποτελεί σοβαρό ανταγωνιστή των μεγάλων δυνάμεων και υπολογίσιμο γεωπολιτικό παίκτη, ακόμα κι αν προσφέρει περισσότερο σοσιαλισμό και λιγότερο καζινοκαπιταλισμό σε όσους ζουν στην εδαφική της επικράτεια. Αν όμως, για παράδειγμα, η απαραίτητη ως ένα βαθμό δημοσιονομική πειθαρχία ισοσκελιζόταν κι από τα ισορροπημένα δημοσιονομικά πλεονάσματα για κάθε κράτος- μέλος και δινόταν έμφαση στις πολιτικές ενσωμάτωσης των μειονοτήτων, τότε τουλάχιστον θα είχαμε εξασφαλίσει την ειρήνη στην ήπειρό μας...

Τώρα όχι μόνο κινδυνεύουμε το όραμα της πολιτικής ένωσης να μην υλοποιηθεί ποτέ, αλλά να χάσουμε κι ό,τι θεωρούσαμε δεδομένο μετά από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Και γι' αυτό δεν φταίνε ούτε ο "μοναχικός λύκος" τού Λονδίνου, που δεν είναι άλλωστε τόσο μοναχικός αν λάβουμε υπόψη κι άλλα παρόμοια συμβάντα, ούτε οι "πότες" και "γυναικάδες" Νότιοι...  






  

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Το δικαστήριο αποφάσισε: "Και την όγδοη ημέρα ο θεός αντάλλαξε τη Βιστωνίδα με ακίνητα- φιλέτα"...

Το δικαστήριο αναγνώρισε ότι η λίμνη Βιστωνίδα ανήκε στο ελληνικό Δημόσιο κι όχι στο Βατοπέδι ώστε το τελευταίο να μπορεί να την ανταλλάξει με άλλα κρατικά φιλέτα με τη βοήθεια "παραπλανηθέντων" υπουργών, οι οποίοι δεν ήξεραν, δεν ρώταγαν και φυσικά δεν δικάστηκαν ποτέ, αφού ο πρωθυπουργός τους έσπευσε να κλείσει τη Βουλή και να παραγραφούν τα αδικήματά τους. Κι όμως, για το έγκλημα σε βάρος τής δημόσιας περιουσίας αποφάσισε πως δεν φταίει κανείς, πως όλος αυτός ο συντονισμός δεν προέκυψε από δόλο, αλλά έγινε από μόνος του, με τη βοήθεια ίσως του θεού που θέλησε με αυτόν τον τρόπο να συνδράμει το έργο τού γέροντα Εφραίμ, ο οποίος συνεχίζει να περιοδεύει ανά τη χώρα με τις θαυματουργές του εικόνες και, "φυσικά", με το αζημίωτο. Είδες αν έχεις το θεούλη με το μέρος σου και, εντάξει, μερικούς "παραπλανηθέντες" δικαστές πόσα μπορείς να πετύχεις;...

Όταν κάποιος ομολογεί την ενοχή του δεν είναι απαραίτητο να καταδικαστεί γι' αυτό, αφού αυτή η ομολογία μπορεί να προέκυψε από την άσκηση σωματικής ή ψυχολογικής βίας εναντίον του. Όταν είσαι, ωστόσο, πρωθυπουργός τής χώρας κι ομολογείς την ευθύνη σου, όπως συνέβη με τον τουρίστα τής Ραφήνας και το Βατοπέδι το 2008, αλλά περίπου δέκα χρόνια αργότερα σπας την πολιτική σου αφωνία για να παραστήσεις τον κατασυκοφαντημένο και τον δικαιωμένο τότε δύο τινά είναι δυνατό να ισχύουν: είτε δεν εννοούσες τη συγγνώμη σου το 2008, αλλά την εκστόμισες για να κρατηθείς στην εξουσία είτε είσαι τόσο ανόητος, άσχετος, αδιάφορος κι αφελής ώστε να λες δημοσίως όσα οι λογογράφοι σου, σου λένε να δηλώνεις δίχως να γνωρίζεις τίποτα για το θέμα, επιτρέποντας σε αυλοκόλακες και λοιπούς μανδαρίνους τής εξουσίας να κυβερνούν στην θέση σου...

Δεν θεωρώ τον τουρίστα τής Ραφήνας φαύλο. Αλίμονο, ωστόσο, αν η ικανότητα ενός ανθρώπου συνδεόταν αποκλειστικώς με την εντιμότητά του. Όταν, για παράδειγμα, είσαι πρωθυπουργός μιας χώρας κι εργάζεσαι με ωράριο Δημοσίου και ύστερα πηγαίνεις σπίτι σου για να παίξεις "Playstation" με τα παιδιά σου και το βράδυ να φας τις γαρδούμπες σου και να πιεις τα ουζάκια σου στις ταβέρνες τής περιοχής σου, τότε μπορείς να χαρακτηριστείς καλός πατέρας και ψυχή τής παρέας, αλλά ηγέτης με τίποτα...

Ο τουρίστας τής Ραφήνας έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται πως του παραδόθηκε ένα κράτος- "μακέτο" από τον αρχιερέα τής διαπλοκής, μια σαπουνόφουσκα που προβαλλόταν ως οικονομικό θαύμα. Επί πεντέμισι χρόνια, ωστόσο, όχι μόνο δεν το επανίδρυσε, όπως είχε υποσχεθεί, αλλά κυβερνώντας με τον αυτόματο πιλότο κι επιτρέποντας την αντικατάσταση του "πράσινου" από το "γαλάζιο" κράτος το χρεοκόπησε, εγκαταλείποντας το καράβι σε έναν εξίσου ανίκανο, τον ρεζίλη των Παπανδρέου. Κι αυτό, βεβαίως, είναι ένα ακόμα έγκλημα της δυναστείας Καραμανλή σε βάρος τής χώρας το οποίο κανένα δικαστήριο δεν μπορεί να ξεπλύνει εκδίδοντας αθωωτική απόφαση...





Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Όταν σκέφτεσαι μόνο τα αισιόδοξα σενάρια στρώνεις το έδαφος στα απαισιόδοξα...

Στην κυβέρνηση ισχυρίζονται πως δεν κλείνουν την αξιολόγηση όπως όπως γιατί δεν επιθυμούν, για παράδειγμα, να ψαλιδιστούν εκ νέου συντάξεις, να μειωθεί το αφορολόγητο, να μην επιστρέψουν οι συλλογικές συμβάσεις, να απελευθερωθούν οι απολύσεις και να ξεπουληθούν οι δημόσιες επιχειρήσεις ενέργειας. Φυσικά αυτός ο στόχος είναι θεμιτός, θεμιτότατος. Μόνο που έχουν περάσει ήδη δύο χρόνια από το 2015 κι αν τότε οι καλές προθέσεις αρκούσαν για να συσπειρωθεί ο ελληνικός λαός πίσω από τους κυβερνήτες του και οι ψευδαισθήσεις που έτρεφαν οι τελευταίοι ήταν δικαιολογημένες, σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά...

Αν, ύστερα από καθυστέρηση μηνών, ολοκληρωθεί η αξιολόγηση λαμβάνοντας τα μέτρα που αρνούμασταν να λάβουμε όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα, τότε κανείς δεν θα μπορεί να αποποιηθεί των ευθυνών του επικαλούμενος "γενναία διαπραγμάτευση". Αυτήν τη φορά στην αξιολόγηση της κυβέρνησης ουδείς θα λάβει υπόψη κάτι άλλο πέρα από το αποτέλεσμα που έφερε...

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται, επίσης, πως κι αν ακόμα αναγκαστεί να οπισθοχωρήσει, δεν θα έχει συναινέσει σε χειρότερα μέτρα από αυτά που της έχουν προταθεί από το Δεκέμβριο του 2015. Με λίγα λόγια μάς λέει πως η σκληρή της διαπραγμάτευση μπορεί να μην αποδειχθεί νικηφόρα, αλλά δεν θα έχει φέρει επαχθέστερα μέτρα από αυτά που βρίσκονταν αρχικώς στο τραπέζι. Μόνο που αυτή είναι η μισή αλήθεια: το καλοκαίρι, όταν και πρέπει να καταβληθούν μεγάλες δανειακές δόσεις, πλησιάζει, αλλά το χειρότερο είναι η αβεβαιότητα εξαιτίας τής οποίας δεν κινείται σχεδόν τίποτα στην πραγματική οικονομία, για να μην αναφερθώ στα νέα λουκέτα κι απολύσεις...

Ούτε, εξάλλου, το επιχείρημα του μπαράζ εκλογικών αναμετρήσεων σε σημαντικές ευρωπαϊκές χώρες δείχνει να πιάνει. Ήδη οι ολλανδικές πραγματοποιήθηκαν, ενώ οι γερμανικές διεξάγονται τέλος Σεπτεμβρίου. Αν είναι, όμως, να περιμένουμε τα πρωτοβρόχια για να δούμε ηλιοφάνεια, τότε ζήτω που καήκαμε...

Βάζοντας κάτω όλα τα δεδομένα αδυνατώ να καταλάβω πώς είναι δυνατό να κλείσει η αξιολόγηση δίχως η κυβέρνηση να δώσει περισσότερα από αυτά που θα πάρει. Μακάρι να διαψευστώ, αλλά κάθε ημέρα που περνά επιβεβαιώνεται ότι αυτό που ζούμε δεν είναι τίποτα άλλο παρά η επικοινωνιακή διαχείριση ενός διαπραγματευτικού Βατερλό. Από τη στιγμή που ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει λάβει απόφαση για ρήξη έχει κατεβεί στον αγωνιστικό χώρο με δεμένα χέρια και πόδια και το μόνο στο οποίο ευελπιστεί είναι να πείσει την Κοινοβουλευτική του Ομάδα να ψηφίσει τα νέα μέτρα και να αποφύγει τις εκλογές, ευελπιστώντας πως μέχρι το 2019 θα έχουμε βγει από τα μνημόνια και θα έχουμε επιστρέψει στην κανονικότητα...

Κανένα, όμως, επίσης δεδομένο δεν μας εγγυάται πως οι απαιτήσεις των δανειστών θα σταματήσουν κάπου εδώ και, πολύ περισσότερο, πως δεν θα προκύψει ανάγκη για τέταρτο μνημόνιο. Με το να επεξεργάζονται, εξάλλου, στο Μαξίμου μόνο τα εναλλακτικά αισιόδοξα σενάρια και να αδιαφορούν πλήρως για την πιθανότητα υλοποίησης των πιο απαισιόδοξων σκάβουν οι ίδιοι το λάκκο τους πολύ περισσότερο από όσο το κάνει ο Β. Σόιμπλε...





Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Προτεραιότητα στις γενιές που μπορούν να αναστήσουν την Ελλάδα από αυτές που τη χρεοκόπησαν...

Όλοι μιλάνε εδώ και καιρό για την ανάγκη αλλαγής αναπτυξιακού μοντέλου, αλλά ελάχιστοι το εννοούν. Άκουγα, για παράδειγμα, τις προάλλες τον Αλέξη Τσίπρα να σημειώνει πως οι συντάξεις- όλες ανεξαιρέτως- δεν μπορούν να κοπούν κι άλλο γιατί χάρη σε αυτές συντηρούνται ολόκληρες οικογένειες. Ο πρωθυπουργός δεν είπε ψέματα, αφού με την ανεργία, την υποαπασχόληση και την κακοπληρωμένη εργασία στα ύψη οι συντάξεις, έστω στην πετσοκομμένη, μνημονιακή εκδοχή τους, συνιστούν ένα ασφαλές καταφύγιο. Αλίμονο, όμως, αν θέλουμε να διαιωνίσουμε μια παθογένεια...

Μακάρι το ελληνικό Δημόσιο να μπορούσε να στηρίξει παραλλήλως το σημερινό ασφαλιστικό σύστημα, το οποίο είναι άκρως ελλειμματικό, με παράλληλες σοβαρές κι όχι επιδοματικές πολιτικές ενίσχυσης όσων μπαίνουν τώρα στην αγορά εργασίας ή, γενικότερα, ανήκουν στο αποκαλούμενο ενεργό κομμάτι τού πληθυσμού. Δυστυχώς, ωστόσο, αυτό δεν είναι εφικτό οπότε η πολιτική ηγεσία βρίσκεται ενώπιον ενός διλήμματος για την επίλυση τού οποίου φαίνεται να μην έχει επιλέξει τις σωστές προτεραιότητες...

Από τη στιγμή που υπάρχουν ακόμα υψηλές συντάξεις οι οποίες δεν προήλθαν από ασφαλιστικές εισφορές από την τσέπη των πρώην εργαζόμενων που τις απολαμβάνουν σήμερα, αλλά από το ότι ανήκαν σε προνομιούχες κατηγορίες τού ευρύτερου δημόσιου τομέα, καθώς και του ιδιωτικού, αυτές δεν είναι παράλογο να κοπούν. Τα χρήματα που θα εξοικονομηθούν θα δοθούν σε εκείνους που μπορούν να φέρουν την ανάπτυξη στον τόπο, σε όσους βρίσκονται δηλαδή σε παραγωγική ηλικία, με παράλληλα κίνητρα επιστροφής όσων έχουν φύγει στο εξωτερικό...

Δεν κάνω κάλεσμα σε έναν πόλεμο γενεών. Αντιθέτως, κάνω ό,τι μπορώ και θα πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τον αποτρέψουμε. Σε αυτό το πλαίσιο, οι απόμαχοι της εργασίας ναι μεν θα πρέπει να ζουν αξιοπρεπώς- δεν ισχυρίζομαι πως θα πρέπει οι συντάξεις να μειωθούν κάτω από τα 700 ή 800 ευρώ-, αλλά οφείλουν να συνειδητοποιήσουν και τη δική τους ευθύνη για το ότι τα παιδιά και τα εγγόνια τους δεν είναι σε θέση να σταθούν μόνα τους στα πόδια τους αλλά χρειάζονται ακόμα το παιδικό τους δωμάτιο για να έχουν στέγη και τα λεφτά τού μπαμπά, της μαμάς, του παππού και της γιαγιάς για να επιβιώνουν...

Δεν χρεοκόπησαν την Ελλάδα οι σημερινοί εικοσάρηδες για να τους ξεπετάμε με προγράμματα "stage" και "voucher" ελεημοσύνης για να μπορούν κάποιοι που πίστευαν ότι είναι δικά τους τα δημόσια έσοδα κι αυτά που προέρχονταν από τη διαπλοκή των ιδιωτών εργοδοτών τους με το κράτος να συνεχίζουν να τρώνε με χρυσά κουτάλια. Αν, επομένως, εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι είναι ορθολογικό να στηρίζονται οι ελληνικές οικογένειες από τις συντάξεις είναι σαν να λέμε στους νέους μας "βγάλτε γρήγορα διαβατήριο και μην επιστρέψετε ποτέ σε αυτήν τη χωματερή τής δημιουργικότητας"...  

     

Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Στα χέρια σου σκάνε Αλέξη οι "βόμβες" Αδωνι- Κικίλια...

Οι τρομοκράτες είναι πολύ, μα πολύ άδικοι με τη ΝΔ και ιδίως με τους Αδ. Γεωργιάδη και Β. Κικίλια- δεν ξέρω αν ακολουθήσει κι άλλος. Η αξιωματική αντιπολίτευση, ο αντιπρόεδρος κι ο εκπρόσωπος Τύπου της είναι γνωστό τοις πάσι ότι δεν θα έστελναν ποτέ βόμβες στον Β. Σόιμπλε και στο ΔΝΤ. Φιλάκια μπορεί, αλλά βόμβες ποτέ...

Γι' αυτό και παρατηρείται κάτι ίσως πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα: η κυβέρνηση φθείρεται, και πολύ μάλιστα, αλλά από πουθενά δεν προκύπτει δυναμική λαϊκής αποδοχής για την αξιωματική αντιπολίτευση. Κι αυτό είναι λογικότατο από τη στιγμή που όσα λάθη κι αν καταλογίσει κανείς στο ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν τα δεκαπλάσια εγκλήματα από την άλλη μεριά που τον κάνουν να μοιάζει με αρσακειάδα μπροστά στα αρπακτικά...

Από την άλλη, ωστόσο, δεν είναι η ΝΔ που κυβερνά. Κι αν η ολοκλήρωση της αξιολόγησης τη φέρει σε στρατηγική αμηχανία αυτό είναι κάτι που μένει να αποδειχθεί από τη στιγμή που δεν έχει συμβεί ακόμα κάτι τέτοιο. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές σε φανερό στρατηγικό αδιέξοδο βρίσκεται η κυβέρνηση, όπως άλλωστε το αποκαλύπτει εμμέσως πλην σαφώς εκείνος που φοβάται λιγότερο να πει τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη για να μην έχει την κατάληξη του Γιάνη Βαρουφάκη, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος δηλαδή...

Αν έχει αποκλειστεί η επιλογή τής ρήξης, όπως δείχνουν όλα, τότε ο Αλέξης Τσίπρας οφείλει είτε να ολοκληρώσει την αξιολόγηση τώρα είτε να παραιτηθεί και να σχηματιστεί άλλη κυβέρνηση από αυτή τη Βουλή είτε να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. Δυστυχώς οι γερμανικές εκλογές είναι προγραμματισμένες για το μακρινό Σεπτέμβριο και η ελληνική οικονομία δεν μπορεί να αντέξει μέχρι τότε το "chicken game"...

Ο ελληνικός λαός έτσι κι αλλιώς δεν πιστεύει ότι η κυβέρνηση στο τέλος δεν θα οπισθοχωρήσει στις βουλές των θεσμών. Δεν βρισκόμαστε στο 2015 όταν η γενναία, πράγματι, διαπραγμάτευση είχε συσπειρώσει τους πολίτες πίσω από τους ηγέτες τους, δίνοντας έξτρα ώθηση στην ελληνική πλευρά. Σε αυτό το πλαίσιο, ελάχιστοι είναι εκείνοι που αμφισβητούν σήμερα πως το αφορολόγητο θα μειωθεί, οι συντάξεις θα κοπούν και οι ομαδικές απολύσεις θα καθιερωθούν, ανεξαρτήτως του πόσο αποτελεσματικά θα είναι τα αντίμετρα...

Γι' αυτό κι ο άθλιος Κούλης δεν μοιάζει με μπαμπούλα σε όλο και μεγαλύτερο κομμάτι τού πληθυσμού, που όσο κι αν τον αντιπαθεί από την άλλη αδιαφορεί αν ο Αλέξης κλαίει όταν ψηφίζει μέτρα λιτότητας ενώ ο πρόεδρος της ΝΔ χαμογελά από ιδεοληψία. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο κι αυτό, με τη διαφορά ότι η Αριστερά είναι αυτή που αυτοεξευτελίζεται αφήνοντας να σκάσουν στα χέρια της οι νεοφιλελεύθερες "βόμβες"...








Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017

Αλήθεια πιστεύετε ότι δεν κέρδισε η ακροδεξιά στην Ολλανδία;...

Μακάρι να μπορούσα να συμμεριστώ τη χαρά για την επικράτηση του Μ. Ρούτε στην Ολλανδία. Δεν το μπορώ, όμως, κι αυτό όχι γιατί ο νικητής είναι κεντροδεξιός ή γιατί επιθυμούσα την επικράτηση της ακροδεξιάς στη Χώρα τής Τουλίπας. Πολύ φοβάμαι πως στην ολλανδική κάλπη δεν κέρδισε η Ευρώπη ούτε ηττήθηκε ο λαϊκισμός, κατά την ευρέως διαδεδομένη αντίληψη, το ακριβώς αντίθετο συνέβη...

Αρκεί να αναρωτηθείτε ποιο θα ήταν το ποσοστό τού Μ. Ρούτε αν δεν πλειοδοτούσε σε μισαλλοδοξία και ρατσισμό συλλαμβάνοντας μια Τουρκάλα υπουργό με μαντήλα κι απαγορεύοντας ομιλίες στη χώρα του για το τουρκικό δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου. Στην ουσία ο πρωθυπουργός τής Ολλανδίας φόρεσε τη μάσκα τού ακροδεξιού Γκ. Βίλντερς δίνοντας άλλοθι στους Ολλανδούς μισαλλόδοξους και ρατσιστές ψηφοφόρους να έχουν τη συνείδησή τους ήσυχη γιατί δεν ψήφισαν ένα χιτλερικό κόμμα...

Το ευχάριστο είναι πως ενισχύθηκαν και τα κόμματα της Αριστεράς και καταποντίστηκαν οι σοσιαλνεοφιλελεύθεροι του Γ. Ντάισελμπλουμ. Μόνο που με εξαίρεση την Ελλάδα και την Πορτογαλία οι Ευρωπαίοι στην πλειοψηφία τους εξακολουθούν να βλέπουν το δένδρο κι όχι το δάσος, στρεφόμενοι περισσότερο στην ακροδεξιά και στο ακραίο κέντρο παρά στην Αριστερά...

Το πρόβλημα δεν είναι η πολυπολιτισμική Ευρώπη των μεταναστών και των προσφύγων, η οποία δήθεν καταστρέφει τις εθνικές ιδιαιτερότητες κι ευθύνεται για τη φτωχοποίηση πληθυσμών. Το μέγα ζητούμενο είναι πώς θα αντιμετωπίσουμε το έλλειμμα κοινωνικής δικαιοσύνης για το οποίο δεν ευθύνονται οι απελπισμένοι μουσουλμάνοι που καταφτάνουν στην ήπειρό μας, αλλά οι ευρωπαϊκές ελίτ που αρνούνται να μοιράσουν την πίτα ισομερώς και χρησιμοποιούν τους ξένους ως άλλοθι για τις ταξικές πολιτικές τους...

Η τόσο συκοφαντημένη πολυπολιτισμικότητα, η οποία τεχνηέντως συνδέεται με την οικονομική παγκοσμιοποίηση για να υποβιβάζεται στα μάτια τού μέσου λούμπεν Ευρωπαίου, είναι πλούτος για την Ευρώπη, ακόμα και οικονομικός, για να ικανοποιήσω κι εκείνους που μετρούν τα πάντα με το χρήμα. Δεν είναι δυνατό, άλλωστε, να ισχυρίζεται κάποιος πως όταν οι Ευρωπαίοι πάτησαν τη σιδερένια φτέρνα τους στην Αφρική, στην Ασία και στην Αμερική αυτό λεγόταν εκπολιτισμός κι όταν οι Αφρικανοί, οι Ασιάτες ή οι Λατινοαμερικανοί βάζουν με τα χίλια ζόρια το γυμνό τους πόδι στην Ευρώπη αυτό σημαίνει τον εκβαρβαρισμό της...

Με λίγα λόγια, δεν δικαιούται κάποιος να σηκώνει ταυτοχρόνως την παντιέρα τού αποκαλούμενου Μ. Αλεξάνδρου και κάθε άλλου αποικιοκράτη που τον ακολούθησε κι εκείνη του χτισίματος φραχτών και τειχών που θα αποκλείουν την έλευση μεταναστών και προσφύγων στη Γηραιά Ήπειρο και να αποκαλεί τον εαυτό του πολιτισμένο και δημοκράτη. Πώς, επομένως, μετά από όλα αυτά να είμαι ικανοποιημένος γιατί οι Ολλανδοί δεν επέλεξαν το λύκο, αλλά το πρόβατο που πήρε τα χαρακτηριστικά του;...







Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

Μήπως πριν αποικίσουμε τη Σελήνη να σώσουμε τη Γη;...

Τον καιρό που δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα τα περιβαλλοντικά ζητήματα απασχολούσαν πολύ περισσότερο τη δημόσια σφαίρα. Κόμματα όπως οι Οικολόγοι Πράσινοι είχαν δυναμώσει, μαζί με το σχετικό ακτιβιστικό κίνημα, κι ο ρεζίλης των Παπανδρέου μας υποσχόταν "πράσινη" ανάπτυξη πριν γελοιοποιήσει έννοιες και προοπτικές. Στη συνέχεια, ωστόσο, οι προτεραιότητες άλλαξαν, αφού καλή είναι η μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, αλλά πώς να την σκέφτεσαι όταν το στομάχι γουργουρίζει; Μόνο που η καταστροφή τού περιβάλλοντος δεν περιμένει την οικονομική κρίση να κάνει τον κύκλο της, συνεχίζεται και με μεγαλύτερη ένταση μάλιστα στο όνομα της επιβίωσης στο εδώ και τώρα και της δίχως μέτρο ανάπτυξης...

Τι κι αν μεγαλοφυείς επιστήμονες όπως ο Στίβεν Χόκινγκ μας προειδοποιούν πως ο πλανήτης θα καταστραφεί αν δεν κάνουμε κάτι άμεσα; Τι κι αν ανίατες ασθένειες όπως ο καρκίνος θεριεύουν; Τι κι αν τα περισσότερα από όσα καταναλώνουμε θα έπρεπε κανονικά να ντρεπόμαστε να τα δίνουμε ακόμα και στα ζώα; Συνεχίζουμε τη ζωή μας σαν να μην τρέχει τίποτα και, μάλιστα, την επιβαρύνουμε ακόμα περισσότερο...

Δείτε τι συμβαίνει, για παράδειγμα, με το εργοστάσιο της ΑΓΕΤ στο Βόλο, το οποίο έλαβε προσφάτως άδεια για την καύση 200.000 τόνων επικίνδυνων ρυπογόνων υλικών σαν να μην είχε προηγηθεί το "παράδειγμα" του Αλιβερίου, όπου οι θάνατοι από λευχαιμίες έχουν εκτοξευτεί τα τελευταία χρόνια. Οι έλεγχοι, εξάλλου, γίνονται από υπαλλήλους τής εταιρείας κι όχι από κάποιον κρατικό ή τρίτο φορέα, με τους κατοίκους να επαφίενται στον "πατριωτισμό" τους για να μην αρχίσουν να ψοφάνε σαν τα κοτόπουλα...

Η ατμοσφαιρική ρύπανση και η κλιματική αλλαγή δεν είναι τόσο "σέξι" θέματα όπως η ολοκλήρωση της β' αξιολόγησης, οι ολλανδικές εκλογές, η Τουρκία, η Συρία ή το "Survivor", μόνο που είναι απείρως πιο απειλητικά για το ανθρώπινο είδος. Οι συνέπειές τους, άλλωστε, είναι ήδη ορατές ακόμα κι αν υποθέσουμε πως απέχουμε πολύ από την ανάγκη να μετοικήσουμε σε άλλον πλανήτη για να σώσουμε τα τομάρια μας. Αλίμονο, όμως, αν η στρατηγική μας για την επιβίωσή μας βασίζεται αποκλειστικώς στην αποίκηση άλλων πλανητών αντί να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να διαφυλάξουμε τη ζωή μας στη Γη...

Το ξέρω ότι θυμίζει έκθεση έκτης δημοτικού αν σας γράψω πως ο πλανήτης δεν μας ανήκει, αλλά τον έχουμε δανειστεί από τα παιδιά μας, μόνο που είναι απολύτως αληθινό, όπως τα περισσότερα άλλωστε που σκέφτονται και γράφουν τα παιδιά. Κι όσο νωρίτερα το συνειδητοποιήσουμε τόσο γρηγορότερα θα πάψουμε να ψάχνουμε για λύσεις στον ουρανό όταν αυτές βρίσκονται μπροστά μας στο χώμα που πατάμε, στην θάλασσα που διασχίζουμε και στον αέρα που αναπνέουμε κι επιμένουμε να ασελγούμε πάνω τους...