Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2018

Ο Σαμαράς κοιτά τον Τσίπρα και βλέπει τον Μπελογιάννη...

Δεν γνωρίζω αν ο Αλ. Τσίπρας είναι Σαββατογεννημένος, μοιάζει όμως τέτοιος! Αν υποθέσουμε πως η Novartis δεν είναι προϊόν δικής του σκευωρίας- κάτι που μου φαίνεται πολύ πιθανό αν δεν ζούμε στο "House of Cards"-, ήρθε την κατάλληλη στιγμή, μετά δηλαδή από τα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό. Αυτό ήταν το πρώτο "δώρο". Το δεύτερο δώρο τού παραδόθηκε με τις ομιλίες των σαμαροβενιζέλων στη Βουλή την Τετάρτη...

Δεν ήταν μόνο που ο ελληνικός λαός έβλεπε ξανά σε γκρο πλαν δύο από τους απεχθέστερους πρωταγωνιστές των μνημονιακών χρόνων, αλλά κι ο εμφυλιοπολεμικός λόγος που χρησιμοποίησαν, ο οποίος επέτεινε τις αρνητικές εντυπώσεις. Η επίκληση των "συμμοριτών" και του δικαστικού- δοτού πρωθυπουργού τής χούντας Κόλλια από τον πρώην πρωθυπουργό και τον αντιπρόεδρό του, καθώς και τα "κονσερβοκούτια" συνεργατών Σαμαρά σε συριζαίους βουλευτές θύμισαν συζήτηση για προκαταρκτική επιτροπή για τον Νίκο Μπελογιάννη κι όχι για τη Novartis...

Αν οι Σαμαράς- Βενιζέλος είναι ένοχοι για τα αδικήματα στα οποία εμπλέκονται, προφανώς θα μιλάμε για ένα σκάνδαλο μεγαλύτερο του αντίστοιχου με πρωταγωνιστή τον Ακ. Τσοχατζόπουλο, αφού οι δύο πρώτοι συγκυβέρνησαν, δεν ήταν απλώς "wannabe" πρωθυπουργοί. Είναι σίγουρα, πάντως, πολιτικώς ένοχοι γιατί με τη μισαλλοδοξία τους και το προσωπικό τους μένος σε βάρος τού Αλ. Τσίπρα επιχειρούν να δηλητηριάσουν ξανά την πολιτική ζωή τού τόπου. Ακόμα κι ο λόγος τού Κ. Μητσοτάκη μπροστά τους μοιάζει με κατήχηση ιεροδιδάσκαλου στο Άγιο Όρος...

Ιδίως ο Αντ. Σαμαράς προσπάθησε να φιλοτεχνήσει την Ελλάδα επί διακυβέρνησής του ωσάν να ήταν το "success story" που εκείνος φανταζόταν. Ο ίδιος, άλλωστε, ήταν τέτοια πρωθυπουργάρα που αν δεν είχε πέσει από τους "ανταρτοσυμμορίτες" θα είχε αποτρέψει την κορύφωση του πολέμου στη Συρία το 2015 και δεν θα έρχονταν "λαθρομετανάστες"- τόσα καταλαβαίνει από τον ανθρώπινο πόνο-, θα είχε πάρει πίσω την Πόλη και την Αγιά Σοφιά και τώρα τα στρατεύματά μας θα διανυκτέρευαν στα Σκόπια...

Αν οι σαμαροβενιζέλοι έμεναν καλά χωμένοι στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, το πρόβλημα θα αφορούσε τους ιστορικούς τού μέλλοντος. Από την πλευρά τους είναι λογικό να επιθυμούν να μείνουν στον αφρό. Το ερώτημα είναι γιατί ο Κ. Μητσοτάκης δεν τολμά να τα βάλει μαζί τους και με τα "ανφάν γκατέ" τους τύπου Αδ. Γεωργιάδη και Μ. Βορίδη...

Ο σημερινός πρόεδρος της ΝΔ υπόσχεται μεταρρυθμίσεις, σπάσιμο αβγών και σύγκρουση με κατεστημένα συμφέροντα στην περίπτωση που γίνει πρωθυπουργός. Πώς θα τα πετύχει όλα αυτά όταν δεν μπορεί να ελέγξει ούτε το μισό και ίσως και παραπάνω από το κόμμα του; Όταν οι σαμαρικοί και οι καραμανλικοί ανά πάσα στιγμή είναι σε θέση να σηκώσουν μπαϊράκι και να ανατρέψουν επιλογές του, όπως έγινε με το Μακεδονικό, πώς θα μπορέσει άραγε να επιβληθεί σε ευρύτερα ακροατήρια;...




Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

Για την πολιτική ευθύνη ισχύει το τεκμήριο της ενοχής...

Η ποινική ευθύνη των εμπλεκόμενων στο σκάνδαλο Novartis μένει να αποδειχθεί στην Προκαταρκτική Επιτροπή της Βουλής για τα πολιτικά πρόσωπα και στη Δικαιοσύνη για τα μη πολιτικά. Ακόμα, εξάλλου, κι αν δεν το πιστεύει ο Ν. Κοτζιάς, το τεκμήριο της αθωότητας εξακολουθεί να ισχύει σε αυτήν τη χώρα. Σε διαφορετική περίπτωση θα έπρεπε να εισάγουμε και τα λαοδικεία ως μέσο απονομής δικαιοσύνης...

Η πολιτική ευθύνη, ωστόσο, είναι περίπου αυτονόητη από τη στιγμή που όλα τα κόμματα παραδέχονται το σκάνδαλο, έστω κι αν διαφοροποιούνται ως προς το ποιοι ευθύνονται λιγότερο ή περισσότερο γι' αυτό. Και η ευθύνη δεν αφορά μόνο το πώς χειρίστηκε τη Novartis το πολιτικό σύστημα, αλλά το σύνολο των μεγάλων τουλάχιστον φαρμακευτικών εταιρειών, οι οποίες με τα εκατομμύριά τους το είχαν αμέσως ή εμμέσως στο τσεπάκι τους. Υπενθυμίζω ότι ο Αλ. Παπαδόπουλος ήδη από τις αρχές τής δεκαετίας τού '90 είχε μιλήσει για "πιράνχας" στο χώρο τής Υγείας, ενώ το μαύρο χρήμα που έχει διακινηθεί, προσεγγίζει το 50% της συνολικής δαπάνης... 

Ενδεχομένως ο Αντ. Σαμαράς να μην τα άρπαξε με σακούλες μέσα στο Μαξίμου ή ο Αδ. Γεωργιάδης να μην κονόμησε δύο εκατ. ευρώ από την ελβετική εταιρεία. Η συναλλαγή, όμως, της πολιτικής εξουσίας με τη μεγαλοεπιχειρηματική δεν γίνεται πάντοτε με τόσο χονδροειδή τρόπο...

Το "στήριξέ με για να σε στηρίξω" περιλαμβάνει πολλές παραλλαγές- από δωράκια έως, για παράδειγμα, χρηματοδοτήσεις προεκλογικών εκστρατειών. Το σκάνδαλο Siemens θα έπρεπε να μας είχε υποψιάσει περισσότερο...

Πέραν τούτου, όλες αυτές τις ημέρες δεν έχω ακούσει ούτε ένα "συγγνώμη" για το πώς είχε εκτοξευτεί η φαρμακευτική δαπάνη στη χώρα τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Αυτό πώς έγινε; Από τον θεό, πάντως, αποκλείεται. Τυχαίως όλοι οι υπουργοί Υγείας και οι κυβερνήσεις τις οποίες υπηρετούσαν την αύξαναν; Δεν δέχονταν πιέσεις από τις φαρμακευτικές ή και χρήματα κάτω από το τραπέζι από αυτές; Λυπάμαι, αλλά ως προς την πολιτική ευθύνη ισχύει το τεκμήριο της ενοχής...



 


Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018

Έχουμε, αλήθεια, την πολυτέλεια να παίζουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ με το κουβαδάκι τής Novartis;...

Στη δημόσια συζήτηση θα κυριαρχήσει για πολύ καιρό ακόμα το σκάνδαλο Novartis, με τις ενδεχόμενες ποινικές του προεκτάσεις και για πολιτικά πρόσωπα. Φυσικά τόσο η δικαιοσύνη όσο και η προκαταρκτική επιτροπή πρέπει να κάνουν ανεμπόδιστες τη δουλειά τους, μόνο που είναι αυτονόητο ότι θα ακολουθήσει πολιτική σπέκουλα η οποία θα θυμίζει εποχές σκανδάλου Κοσκωτά, Βατοπεδίου ή Siemens. Ευελπιστώ, πάντως, να μην καταλήξει στα ίδια πενιχρά αποτελέσματα για την αλήθεια...

Το σημαντικότερο ερώτημα, όμως, είναι αν η χώρα έχει αυτήν τη στιγμή την πολυτέλεια να διαθέσουν οι πολιτικοί της τις περισσότερες δυνάμεις τους για τη διαλεύκανση μιας σκοτεινής υπόθεσης. Η απάντηση είναι "προφανέστατα όχι" και γι' αυτό τη  ευθύνη δεν έχουν μόνο οι ενδεχομένως ένοχοι, αλλά και οι κυβερνητικοί κατήγοροί τους. Αλίμονο αν οδηγηθούμε στις κάλπες, είτε το 2018 είτε το 2019, με ένα σκηνικό σκανδαλολογίας και κομματικού διχασμού που ακυρώνει και τις όποιες προσπάθειες για να παρουσιαστεί η Ελλάδα (και) στους επενδυτές ως πυλώνας πολιτικής σταθερότητας στην περιοχή...

Η τρίτη αξιολόγηση δεν ολοκληρώθηκε στο Eurogroup της Δευτέρας, η δόση εκκρεμεί, η τέταρτη αξιολόγηση ξεκινά την ερχόμενη εβδομάδα, η ρύθμιση του χρέους είναι υπό διαπραγμάτευση, το μεταμνημονιακό πρόγραμμα υπό διαμόρφωση και μαζί με όλα αυτά θέλουμε να βρούμε λύση με την ΠΓΔΜ μέχρι τον Ιούλιο και να γλιτώσουμε στο μεταξύ κι έναν πόλεμο με την Τουρκία λόγω Ιμίων ή κυπριακής ΑΟΖ. Την ίδια ώρα, η πραγματική οικονομία εξακολουθεί να στενάζει, οι εργασιακές σχέσεις παραμένουν σφοδρώς ετεροβαρείς σε βάρος των εργαζόμενων και η ανεργία μένει στάσιμη ή κι αυξάνεται οριακά αντί να μειώνεται. Μετά από όλα αυτά κι ακόμα περισσότερα αξίζει αλήθεια να συνομιλούμε από το πρωί μέχρι το βράδυ για την ποινική ενοχή πολιτικών προσώπων τα οποία ο ελληνικός λαός έχει έτσι κι αλλιώς τοποθετήσει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας ήδη από τον Ιανουάριο του 2015;...



 

  

Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2018

Να γιατί γράφω...



Η απάντηση στο ερώτημα "γιατί γράφω ένα βιβλίο" δεν είναι ίδια με την απάντηση στο ερώτημα "γιατί εκδίδω ένα βιβλίο". Γράφω ένα βιβλίο γιατί αυτός είναι ο δικός μου τρόπος να εκφράζομαι και να γλιτώνω πολλά χρήματα σε ψυχολόγους ή ψυχιάτρους! Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για ένα βιβλίο, αλλά και για τον ιστότοπο που διαβάζετε κι αρκετές φορές και για τα ρεπορτάζ που έχω γράψει.

Γι' αυτό κι αισθάνομαι προνομιούχος για το ότι κάνω μια δουλειά που θα μπορούσε να είναι το αγαπημένο μου χόμπι. Βλέποντας γύρω μου ένα σωρό ανθρώπους που εργάζονται μόνο και μόνο για να βγάζουν χρήματα μέχρι την ώρα τής σύνταξης, νιώθω χαρά που η μόνη φορά που δούλεψα σαν κι αυτούς στη ζωή μου ήταν όταν ήμουν φαντάρος. Όταν, δηλαδή, έκανα τη μια σκοπιά και τη μία αγγαρεία μετά από την άλλη περιμένοντας να έρθει η στιγμή τής απόλυσης...

Το να κάνεις, ωστόσο, αυτό που θες στη ζωή σου είναι και εύκολο και δύσκολο μαζί. Εύκολο γιατί εξαρτάσαι αποκλειστικώς από τη δική σου επιθυμία και δύσκολο γιατί συμβιώνεις σε μια κοινωνία η οποία έχει απαιτήσεις από τα άτομα που τη στελεχώνουν και οι οποίες δεν είναι πάντοτε συμβατές με τα όνειρά τους. Κι ο γράφων έχει κάνει πολλούς συμβιβασμούς σε αυτό το πλαίσιο, αλλά κανένα που είτε να είναι μη αναστρέψιμος είτε εξοφθάλμως ντροπιαστικός...

Η ζωή, όπως το θέλει ο κοινός τόπος, είναι μια καθημερινή μάχη και είναι αδύνατο να γυρνάς πάντοτε από αυτή αλώβητος. Κι αυτό σημαίνει πως στην πορεία αναγκάζεσαι να αποξενωθείς ή και να συγκρουστείς με ανθρώπους που κάποτε ήσουν πιο κοντά. Ο άνθρωπος, όμως, χωρίς εχθρούς είναι ένας άνθρωπος δίχως αρχές και στο τέλος τής ημέρας δεν είναι καν η προσήλωσή μας στις αρχές μας που μας καθορίζουν, αλλά η συνέπειά μας στους λόγους για τους οποίους τις επιλέξαμε...

Από την άλλη, εκδίδω ένα βιβλίο γιατί είναι κι αυτός ένας τρόπος να αντιμετωπίσω τον θάνατο, όπως είναι, για παράδειγμα, και το να κάνεις παιδιά. Θέλουμε να αφήσουμε πίσω μας ανθρώπους, πράγματα ή έργα τέχνης γιατί μόνο έτσι εκτιμάμε πως δεν θα είναι άσκοπη η σύντομη παραμονή μας σε αυτόν τον πλανήτη. Αν έγραφα, άλλωστε, μόνο για την ψυχή μου, θα στοίβαζα τα γραπτά μου σε ένα συρτάρι και δεν θα τα έβλεπε ποτέ ξανά το φως τής ημέρας. Η δημοσίευσή τους, εξάλλου, αποτελεί συμμετοχή μου στη δοκιμασία τής κριτικής, στη βάσανο της αξιολόγησης από τους άλλους. Κι όταν κάτι που έχω γράψει μπορεί να διαβαστεί από ένα ευρύτερο κοινό, τότε πλέον μου ανήκει μόνο σε σχέση με την πνευματική του ιδιοκτησία. Κατά τα άλλα είναι κοινό κτήμα κι ανοιχτό σε οποιαδήποτε προσέγγιση...

Επομένως, καταλαβαίνω ότι και το τελευταίο μου βιβλίο θα προκαλέσει σχολιασμούς που ενδεχομένως να είναι παράταιροι με το χρόνο και για το λόγο για τον οποίο γράφτηκε. Η "Δικτατορία" γράφτηκε το φθινόπωρο του 2013, σε ένα πολύ διαφορετικό πολιτικό όσο και προσωπικό περιβάλλον από το σημερινό. Απηχεί, ωστόσο, συναισθήματα μιας εποχής, που ακόμα κι αν το έργο δεν είναι αυτοβιογραφικό, εν τούτοις αποτελούν κομμάτι τής πορείας μου. Και γι' αυτό είναι πολύτιμα. Κι αν αυτά τα συναισθήματα συναντηθούν με τα δικά σας, τότε ακόμα καλύτερα. Γιατί αυτό το βιβλίο δεν είναι πολιτικό ή ερωτικό ή πολιτικοερωτικό. Είναι ένα βιβλίο για τις τύψεις και τις ενοχές, αλλά αυτή είναι απλώς η δική μου ανάγνωσή του. Περιμένω με ανυπομονησία και τις δικές σας αναγνώσεις του!






Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018

Αν ο Τσίπρας δεν είναι ο Φρανκ Αντεργουντ, ο αυτοεξευτελισμός Σαμαρά είναι τέλειος...

Δεν ξέρω αν ο Αντ. Σαμαράς τα "πήρε" ή όχι από τη Novartis, πόσα και πώς. Αυτήν τη στιγμή κανείς δεν το ξέρει. Όταν, όμως, ένας πρώην πρωθυπουργός μηνύει τον νυν και υπουργούς του για στοιχεία τα οποία εμπεριέχονται σε δικογραφία που έχει σταλεί στη Βουλή από την ελληνική Δικαιοσύνη και περιέχει και υλικό από το FBI, τότε θα πρέπει να γνωρίζει πολύ περισσότερα από αυτά που υπονοεί για να γλιτώσει τον αυτοεξευτελισμό...

Ο ίδιος, ο οποίος έριξε μια κυβέρνηση για αμφιλεγόμενους σκοπούς και κυβέρνησε με επιστρατεύσεις και πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, είναι που ναρκοθετεί ξανά σήμερα το πολίτευμα κι όχι ο διάδοχός του, κατηγορώντας τον Αλ. Τσίπρα δίχως να παρουσιάζει κάποιο χειροπιαστό στοιχείο για μια συνωμοσία την οποία θα ζήλευε κι ο Φρανκ Αντεργουντ στο "House of Cards". Αν είναι αθώος, οφείλει να δώσει εξηγήσεις, τουλάχιστον στην προκαταρκτική επιτροπή, τις οποίες μέχρι τώρα δεν έχει δώσει κρυπτόμενος πίσω από καταγγελίες για σκευωρίες...

Το δημοψήφισμα του 2015 δεν οδήγησε στο τέλος των μνημονίων, ωστόσο θεμελίωσε την εξουσία Τσίπρα στο εσωτερικό. Κι αυτό γιατί την εβδομάδα που είχε προηγηθεί σύσσωμο το παλιό πολιτικό σύστημα- συμπεριλαμβανομένου του Αντ. Σαμαρά, ο οποίος ήταν ακόμα πρόεδρος της ΝΔ και στη συνέχεια αναγκάστηκε να παραιτηθεί- είχε ταχθεί ανοιχτά υπέρ τού "ναι"...

Μόνο καλό δεν κάνει, επομένως, στη ΝΔ η επανεμφάνιση Σαμαρά, και μάλιστα με ηγετική προβιά, ανεξαρτήτως αν είναι αθώος ή ένοχος. Πώς μπορεί να πείσει ο Κ. Μητσοτάκης ότι έχει διδαχθεί από τα λάθη τού παρελθόντος όταν τα υπερασπίζεται με νύχια και με δόντια, έστω κι αν σύρεται σε αυτήν τη στάση από φόβο μήπως τον εγκαταλείψει το μισό του κόμμα;...

Ο πρόεδρος της ΝΔ έχει μόνο να χάσει από την υπόθεση Novartis κι εν πολλοίς ευθύνεται κι ο ίδιος γι' αυτό. Είναι διαφορετικό πράγμα να ζητάς από τη δικαιοσύνη και την προκαταρκτική επιτροπή να κάνουν τη δουλειά τους κι άλλο να μιλάς από πριν για συνωμοσία...

Αν όλα αποδειχθούν ψεύτικα, ο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν μπορεί έτσι κι αλλιώς να κάνει προεκλογική καμπάνια με τον Αντ. Σαμαρά κι ό,τι αυτός συμβολίζει στο μπαλκόνι δίπλα του. Αν τελικώς αποδειχθούν όλα αληθινά, οι δέκα δωρολήπτες νεοδημοκράτες ναι μεν δεν θα έχουν πάρει μαζί τους στη φυλακή τον Κ. Μητσοτάκη, αλλά ο τελευταίος θα τους συνοδεύσει στην πολιτική ανυποληψία...



  

Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου 2018

Στα Ίμια βαρούν τα όργανα, στα Σκόπια χορεύει η νύφη...

Αναρωτιέμαι πότε θα φτάσει η στιγμή που θα πάψουμε να κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Κυβέρνηση κι αντιπολίτευση διασταυρώνουν τα ξίφη τους για το αν ο Αλ. Τσίπρας είπε στον Τούρκο ομόλογό του πως τα Ίμια είναι ελληνικά. Από όσο καταλαβαίνω, δεν του το είπε με αυτά ακριβώς τα λόγια, αλλά για μια ακόμα φορά αλλού βαρούν τα όργανα κι αλλού χορεύει η νύφη...

Μπορεί σήμερα ο οποιοσδήποτε Έλληνας πολίτης να πάρει μια βάρκα και να προσεγγίσει έστω τα Ίμια, όπως το μπορεί σε οποιοδήποτε άλλο ελληνικό έδαφος δίχως να δείχνει ταυτότητα ή διαβατήριο; Είναι δυνατό, έστω, ο ελληνικός στρατός να τοποθετήσει και να επανδρώσει φυλάκιο στις συγκεκριμένες βραχονησίδες;...

Τα ερωτήματα είναι προφανώς ρητορικά, αφού όλοι ξέρουμε τις απαντήσεις τους. Κι όμως, αντί να γινόμαστε μια γροθιά για να προφυλαχθούμε και να αντεπιτεθούμε στον πραγματικό κίνδυνο εξ ανατολών, διοργανώνουμε συλλαλητήρια κι αναζητάμε εθνικούς μειοδότες για τον ψεύτικο κίνδυνο από το βορρά. Ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ αλλάζει τα ονόματα σε αεροδρόμια κι εθνικές οδούς και είναι έτοιμος να πράξει το ίδιο και για την ίδια την ονομασία τής χώρας του, αλλά είναι τον Ρ.Τ. Ερντογάν που υποδεχόμαστε με τη φιλαρμονική στην Αθήνα και του επιτρέπουμε να σουλατσάρει στην Θράκη. Η τουρκική απειλή, επομένως, η οποία είναι αληθινή κι όχι αληθοφανής, συνιστά έναν ακόμα λόγο για τον οποίο οφείλουμε να κλείσουμε το Μακεδονικό το δυνατό συντομότερα ώστε να ασχοληθούμε και με μερικά πραγματικά ζητήματα στην περιοχή μας...

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποδεχθούμε οποιαδήποτε λύση, για παράδειγμα να μην δεσμευτούν νομικώς με κάποιο τρόπο τα Σκόπια για την απάλειψη των όποιων αλυτρωτικών τους αναφορών σε Σύνταγμα και σχολικά βιβλία ή να μετονομάσουμε το αεροδρόμιο "Μακεδονία" στην Θεσσαλονίκη για να μην μπερδεύονται οι ξένοι. Για πρώτη φορά, όμως, εδώ και πολλά χρόνια υπάρχει η πολιτική βούληση κι από τα δύο μέρη να βάλουν ένα τέλος σε μια διαφορά η οποία από πολλούς, και με το δίκιο τους, στον πλανήτη θεωρείται αναχρονιστική...

Δεν είναι προτιμότερο- σχήμα λόγου- να βρίσκονται 500.000 Έλληνες στα Ίμια από το να μαζεύονται για να διαδηλώνουν για την ελληνικότητα της Μακεδονίας; Το ελληνικό κομμάτι της, άλλωστε, δεν το αμφισβητεί κανένας. Δεν ξέρω αν κάποιοι ανάμεσά μας διεκδικούν την προσάρτηση και των υπόλοιπων Μακεδονιών, αλλά αυτό είναι θέμα για συνέδριο της Χρυσής Αυγής κι όχι για να απασχολεί στα σοβαρά την εξωτερική μας πολιτική...


Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018

Κοίτα να δεις, ο Ερντογάν δεν φοβήθηκε τελικώς τα νταηλίκια Αλέξη-Πάκη...

Ακόμα κι όσοι αντιπολιτεύονται το "δυναμικό δίδυμο" Τσίπρα- Παυλόπουλου είχαν εκστασιαστεί πριν ένα δίμηνο με τα νταηλίκια τους στον Ρ.Τ. Ερντογάν κατά την επίσκεψη του τελευταίου στην Αθήνα. Οι "ιστορικές απαντήσεις" τους στις προκλητικές δηλώσεις τού "Σουλτάνου" είχαν μαγέψει το πανελλήνιο, το οποίο βεβαίως ως εξωτερική πολιτική εννοεί τον κουτσαβακισμό και τα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία...

Ελάχιστοι αναρωτήθηκαν τότε ποιο ήταν το νόημα μιας βίζιτας από την οποία η Ελλάδα δεν κέρδισε απολύτως τίποτα. Κι αν κάποιοι είχαν ακόμα απορίες, παρά την κλιμάκωση των τουρκικών παραβιάσεων και παραβάσεων στο Αιγαίο το τελευταίο χρονικό διάστημα, αυτές πρέπει να τους λύθηκαν οριστικώς με τη διεμβόλιση του πλοίου τού Λιμενικού Σώματος από τουρκική ακταιωρό...

Τα παθήματα ας γίνονται μαθήματα την επόμενη φορά που θα προσπαθήσουμε να χειριστούμε την εξωτερική πολιτική με όρους επικοινωνίας α λα Novartis. Για να είμαι, πάντως, δίκαιος, η διαπραγμάτευση για το Μακεδονικό φαίνεται να είναι πολύ πιο ουσιαστική, γι' αυτό κι ενδεχομένως να καρποφορήσει.

Κι ας μην έχει υποδεχθεί ο Αλ. Τσίπρας τον Ζ. Ζάεφ στο Μέγαρο Μαξίμου κι ας μην έχει μιλήσει ενώπιόν του για την ελληνικότητα του Αλέξανδρου ΙΙΙ. Όλα αυτά, ωστόσο, μοιάζει να τα αγνοεί παντελώς ο Γ. Μπουτάρης, ο οποίος με τις επιπόλαιες δηλώσεις του- θέλω να ελπίζω υπό την επήρεια του ύπνου κι όχι κάτι άλλου- τορπιλίζει τη σοβαρότητα μιας διαδικασίας η οποία ξεπερνά τα δημαρχιακά του καθήκοντα και τις διπλωματικές του ικανότητες...

Ούτε, βεβαίως, γίνεται εξωτερική πολιτική με δηλώσεις όπως του "μαζί τα φάγαμε" Θ. Πάγκαλου πως "καλός Τούρκος είναι ο νεκρός Τούρκος". Ενδεχομένως αυτές να είχαν κάποιο νόημα στην κρίση των Ιμίων το 1996, όταν ο ίδιος ήταν υπουργός Εξωτερικών, αλλά τότε ο άνεμος κατέβαζε τις σημαίες.

Άλλος ένας, επομένως, από τους πολλούς τζάμπα μάγκες σε αυτήν τη χώρα οι οποίοι συγχέουν τη διπλωματία με τη μικροπολιτική και τα εθνικά συμφέροντα με την επίδειξη φτηνού τσαμπουκά. Με αυτές τις μεθόδους ήταν που μίκρυνε η Ελλάδα, αλλά η εθνική μνήμη είναι τόσο κοντή που αδυνατεί να συλλάβει το εθνικό συμφέρον στην πραγματική του διάσταση, η οποία ξεπερνά κατά πολύ το εδώ και τώρα των εκλογικών σκοπιμοτήτων κομματαρχών, πρώην κι επόμενων...