Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Πόσα μου δίνετε για να σας πω το νόημα της ζωής;...

Οι άνθρωποι υποφέρουμε από ένα φριχτό ελάττωμα: προσπαθούμε να ορίσουμε με τη λογική κάθε πτυχή τής ζωής μας κι όταν δεν τα καταφέρνουμε, φτάνουμε στο άλλο άκρο, ορίζουμε θεούς και νομοθέτες για να το κάνουν στην θέση μας. Γι' αυτό κι αναρωτιόμαστε ακόμα, για παράδειγμα, ποιος ήταν ο σκοπός ή το βαθύτερο νόημα του τροχαίου δυστυχήματος στην εθνική οδό. Δεν χρειάζεται να τρελαίνεστε ούτε να σπαταλάτε τα λεφτά σας σε ψυχιάτρους ή σε παπάδες για να βρείτε τη λύση. Θα σας την προσφέρω εδώ και τώρα δωρεάν: δεν υπάρχει κανένα, μα κανένα νόημα σε αυτήν τη ζωή που να το έχει ορίσει κάποιος σοφός τρίτος κι όλοι οι υπόλοιποι οφείλουμε να το ακολουθούμε σαν να είμαστε υπνωτισμένοι από την ημέρα που γεννιόμαστε μέχρι εκείνη που πεθαίνουμε...

Ο καθένας μας μπορεί αν γουστάρει να θέτει στόχους, όνειρα, φιλοδοξίες, οράματα, νοήματα για το βίο του. Και να μην το κάνει, ωστόσο, πάλι ο θάνατος μας περιμένει είτε στην επόμενη στροφή είτε στη μεθεπόμενη. Ο ίδιος τάφος αναμένει να υποδεχθεί τα κόκαλά μας για να σαπίσουν σε αυτόν είτε είμαστε πλούσιοι, δοξασμένοι κι ωραίοι είτε φτωχοί, άσημοι κι άσχημοι. "Επομένως, ρε μεγάλε, μας προτείνεις να αυτοκτονήσουμε;", πολύ πιθανόν να αναρωτηθείτε. Και η αυτοκτονία βρίσκεται στο σακούλι με τις επιλογές κάθε λογικού όντος που γνωρίζει ότι αργά ή γρήγορα θα πεθάνει. Δεν είναι, όμως, αυτή η συμβουλή μου, αν έχω το δικαίωμα να δίνω τέτοιες. Αντιθέτως, προτρέπω τον καθένα σας και πρώτον από όλους τον εαυτό μου να κάνουμε σε αυτή τη ζωή ό,τι αγαπάμε δίχως τύψεις, ενοχές και λοιπές μπαρούφες με τις οποίες μας πιπιλίζουν το μυαλό οι μίζεροι και στενόμυαλοι διαφόρων ειδών ειδωλολάτρες. Εκείνοι, άλλωστε, που έχουν τα λιγότερα απωθημένα και κόμπλεξ αποδεικνύονται και καλύτεροι για το κοινωνικό σύνολο...

Όποιος αγαπά τον πλησίον του ως εαυτόν, δεν δολοφονεί, δεν κλέβει ή δεν μοιχεύει, μολονότι επιθυμεί να κάνει όλα τα παραπάνω, γιατί αυτό επιβάλλεται από τους θείους και τους ανθρώπινους κανόνες δεν είναι διόλου καλύτερος από έναν νάρκισσο, δολοφόνο, κλέφτη και μοιχό παρά μόνο περισσότερο δειλός. Κι αυτό ισχύει για οποιοδήποτε ηθικό κανόνα δεν εκπορεύεται από μέσα μας, αλλά έχει ως πηγή του τους πολιτικούς, θρησκευτικούς ή πνευματικούς ταγούς μιας κοινωνίας. Κατανοώ ότι κάποιοι ενδεχομένως να εκλάβουν το συγκεκριμένο κείμενο ως ένα κυνικό κάλεσμα στην αναρχία. Δεν με νοιάζει, ωστόσο, ιδιαιτέρως να γίνομαι αντιληπτός από τους "καλούς με το στανιό", αλλά από εκείνους που δίνουν την καθημερινή μάχη με τη συνείδησή τους και στο τέλος τής ημέρας σιγοτραγουδούν "θα το κάνω κι ας μου βγει και σε κακό"...



  

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Δεν ξέρω αν το Δημόσιο χρεοκοπήσει το "Νιάρχος", ξέρω ότι οι ιδιώτες φαλίρισαν το Μέγαρο Μουσικής...

Περίσσεψαν τα ειρωνικά σχόλια για την παράδοση του Κέντρου Πολιτισμού "Σταύρος Νιάρχος" στο ελληνικό Δημόσιο. Ήδη αρκετοί προεξοφλούν το μαρασμό του λόγω της διαχείρισής του από την ελληνική δημόσια γραφειοκρατία. Φυσικά δεν ήρθα σήμερα στη χώρα από κάποιον εξωπλανήτη- "συγγενή" τής Γης κι επομένως γνωρίζω τις χρόνιες αδυναμίες τής ελληνικής δημόσιας διοίκησης για τις οποίες έχουν γίνει βήματα αντιμετώπισής τους, αλλά δεν έχουν εκλείψει. Ο πρόσφατος νόμος Βερναρδάκη θεωρείται, πάντως, από ανθρώπους που γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις επαναστατικός για την πάταξη της κομματοκρατίας και την καθιέρωση της αξιοκρατίας στο Δημόσιο...

Οι κατήγοροι, όμως, του δημόσιου τομέα είναι αποσπασματικοί στην κριτική τους. Παριστάνουν πως λησμονούν τα πολλά παραδείγματα ιδιωτών που φέσωσαν εταιρείες, φορείς, οργανισμούς- και στο κομμάτι τού πολιτισμού-, μολονότι τους είχαν παραχωρηθεί δωρεάν ή μπιρ παρά δημόσιοι χώροι, και στο τέλος ζήτησαν από το "κακό" Δημόσιο να αποπληρώσει τα χρέη τους. Το τρίγωνο, άλλωστε, της διαπλοκής τραπεζών-κομμάτων- μέσων ενημέρωσης κάπως έτσι λειτούργησε, με αποτέλεσμα ο ελληνικός λαός να πληρώνει τις ανακεφαλαιοποιήσεις χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων για τα θαλασσοδάνεια που έδιναν κόντρα σε κάθε τραπεζική δεοντολογία σε χρεοκοπημένες επιχειρήσεις. Το Μέγαρο Μουσικής, για παράδειγμα, ιδιώτες το διαχειρίζονταν κι αν δεν ήταν το κράτος θα είχε φαλιρίσει εδώ και πολύ καιρό...

Δεν είμαι κρατιστής. Αντιθέτως, τάσσομαι υπέρ τού σαφούς διαχωρισμού δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Αυτό, ωστόσο, είναι ένα τάνγκο που χορεύεται από δύο, το οποίο σημαίνει πως ναι μεν το Δημόσιο δεν μπορεί να παίζει το ρόλο τού επιχειρηματία, αλλά και οι επιχειρηματίες δεν είναι δυνατό να ζητούν από το κρατικό ταμείο να καλύπτει τη χασούρα από τα ρίσκα που οφείλουν να αναλαμβάνουν ή, το ακόμα χειρότερο, να απαιτούν από τον κρατικό κορβανά να χρηματοδοτεί τις επενδύσεις τους και στο τέλος τα κέρδη να τα καρπώνονται οι ίδιοι. Ο σοσιαλισμός δεν είναι δυνατό να αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο των αποτυχημένων ή κι απατεώνων φιλελεύθερων- νεοφιλελεύθερων...  

 

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Τώρα χρειαζόμαστε έναν Βαρουφάκη που να μην φτάνει σε οργασμό από την ίδια του τη ρητορική...


Αν έπρεπε να περιγράψω με ένα ουσιαστικό τα συναισθήματα που κυριαρχούν σε όσους διαχειρίζονται το ελληνικό πρόγραμμα στη χώρα μας και στο εξωτερικό, αυτό θα ήταν η "αμηχανία". Είναι έκδηλη, άλλωστε, κι εκφράζεται είτε με μισόλογα, όπως στην περίπτωση της Ανγκ. Μέρκελ και της Κρ. Λαγκάρντ, είτε με τη σιωπή, όπως συμβαίνει με τον Ευκλείδη Τσακαλώτο. Κι αυτό γιατί όλες οι πλευρές έχουν συνειδητοποιήσει ότι οι ΄"κόκκινες γραμμές" που έχουν χαράξει κατά το απώτερο και πρόσφατο παρελθόν μάλλον θα επαναχαραχτούν προκειμένου η Ευρώπη να γλιτώσει τα χειρότερα στις επικείμενες εκλογές σε Ολλανδία, Γαλλία και Γερμανία. Μόνο που όλοι τους πρέπει να το κάνουν να φανεί σαν να μην άλλαξε τίποτα. Μπορείς να το αποκαλέσεις και "διαχρονική ψευδαίσθηση της πολιτικής"...

Ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών είναι πιθανό να κληθεί σύντομα να δικαιολογήσει πώς θα παραμείνει στην θέση του όταν ο ίδιος είχε δηλώσει ότι κάτι τέτοιο θα ήταν ασυμβίβαστο με τη μείωση του αφορολόγητου. Η επικεφαλής τού ΔΝΤ πώς "ξαφνικά" το ελληνικό χρέος έγινε βιώσιμο όταν εδώ και και πολύ καιρό η ίδια και τα στελέχη της επέμεναν ότι είναι εξαιρετικώς μη βιώσιμο. Και η καγκελάριος της Γερμανίας θα αναγκαστεί να χαλαρώσει τη λιτότητα στους "τεμπέληδες" Έλληνες και να αυξήσει τις δημόσιες επενδύσεις στη χώρα της ούτως ώστε το τέλος τού έτους να την βρει στο ίδιο πόστο κι όχι στη σύνταξη. Όπως θα έλεγε κι ο Ουίν. Τσέρτσιλ (βλ. φωτό), "πολιτική είναι η ικανότητα να προβλέπεις τι θα γίνει σε ένα χρόνο και ύστερα να έχεις την ικανότητα να εξηγείς γιατί αυτό δεν συνέβη"...

Φυσικά και η ελληνική κυβέρνηση θα χρειαστεί να κάνει υποχωρήσεις για να ολοκληρωθεί επιτέλους η β' αξιολόγηση. Μόνο που κάθε ημέρα που περνά, γίνεται ολοφάνερο ότι τα δεδομένα τού 2017- με το Brexit, τον Ντ. Τραμπ και την άνοδο της ακροδεξιάς- είναι πολύ διαφορετικά από εκείνα του 2015. Υπό αυτή την έννοια είμαστε ίσως άτυχοι που ο Γιάνης Βαρουφάκης ανάλαβε υπουργός Οικονομικών πριν δύο χρόνια κι όχι σήμερα. Κι αυτό όχι γιατί δύο χρόνια αργότερα έχει απολέσει τον παροιμιώδη ναρκισσισμό του, αλλά γιατί η θεωρία παιγνίων του τώρα έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να πετύχει, αφού οι αντίπαλοί μας έχουν πολύ περισσότερα να χάσουν, και σε αυτά συμπεριλαμβάνεται πλέον και το "κεφάλι" τους. Μήπως, επομένως, ο Ευκλείδης ολοκλήρωσε τον κύκλο του και θα πρέπει να αντικατασταθεί όχι από τον Γιάνη, ο οποίος "έκαψε" μόνος του το πολιτικό του χαρτί, αλλά από έναν "Βαρουφάκη" ο οποίος όμως δεν θα φτάνει σε οργασμό από την ίδια του τη ρητορική;...




Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Για να χωρίσεις τον Πάνο και να νυμφευτείς την Φώφη πρέπει πρώτα η Φώφη να χωρίσει τον Κούλη...

Η κυβερνητική συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ μοιάζει και είναι όντως παράδοξη. Τι σχέση μπορεί να έχει, τουλάχιστον στην θεωρία, ένα κόμμα τής ριζοσπαστικής Αριστεράς με ένα που φλερτάρει ανοιχτά με τον εθνικισμό και τη συντήρηση; Κι αν η κοινή αντιμνημονιακή ρητορική ήταν ικανός λόγος συμπόρευσης πριν το τρίτο μνημόνιο, ποιος είναι ο συνδετικός κρίκος μετά από τη υπογραφή του; Αυτά τα ερωτήματα είναι εύλογα κι οφείλουν να απασχολούν τη συνείδηση κάθε Αριστερού...

Στην πολιτική, ωστόσο, αν όχι και σε οποιοδήποτε άλλο τομέα, οφείλεις να λαμβάνεις υπόψη και την πραγματικότητα. Στη δική μας περίπτωση η εναλλακτική για το ΣΥΡΙΖΑ είναι να συνεργαστεί με ένα σχηματισμό, τη Δημοκρατική Συμπαράταξη, η οποία δεν έχει αποφασίσει ακόμα αν θέλει να συνδράμει στην απεμπλοκή τής χώρας από νεοφιλελεύθερες επιλογές ή να παραμείνει "ουρά" τής νεοφιλελεύθερης κι ακροδεξιάς ΝΔ των Μητσοτάκη- Γεωργιάδη...

Σε θεωρητικό επίπεδο η σοσιαλδημοκρατία βρίσκεται πιο κοντά στη ριζοσπαστική Αριστερά. Είναι, επίσης, θετικό πως, έστω τουλάχιστον για την προσέλκυση ψηφοφόρων πριν τις εκλογές τους, σοσιαλδημοκρατικά κόμματα όπως το SPD στη Γερμανία δείχνουν διάθεση να επιστρέψουν στις ρίζες τους. Αυτό, ωστόσο, δεν το βλέπουμε να συμβαίνει στην Ελλάδα, όπου το ΠΑΣΟΚ, ως βασικός πόλος τής αποκαλούμενης κεντροαριστεράς, επιμένει να αποκλείει το ΣΥΡΙΖΑ από το διάλογο για μια προοδευτική αναγέννηση της χώρας...

Φυσικά πρώτα φεύγει η ψυχή και μετά το χούι, γι' αυτό και είναι λογικό κάποιοι στη Χαριλάου Τρικούπη να συμπεριφέρονται ακόμα σαν να ανήκουν σε ένα κόμμα τού 45%. Η Φ. Γεννηματά, όμως, οφείλει άμεσα να ξεδιαλύνει την κατάσταση και να αποφασίσει αν θέλει να παραμείνει όμηρος των βενιζέλων, των λοβέρδων και των λοιπών βαριδίων τής εποχής τής εξουσίας ή να χαράξει τη δική της στρατηγική, η οποία πρέπει να συμπεριλαμβάνει το ΣΥΡΙΖΑ ως σύμμαχο κι όχι ως αντίπαλο...

Μέχρι, ωστόσο, να συμβούν όλα αυτά στην Κουμουνδούρου δεν έχουν άλλη επιλογή από το να παραμείνουν πιστοί στο "γάμο ανάγκης" που τους συνδέει με τους ΑΝΕΛ, εφόσον βεβαίως αυτό επιθυμεί κι ο Π. Καμμένος. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι πέρα από την αντιμνημονιακή ατζέντα τα δύο κόμματα συνδέει και η βούληση να βάλουν ένα τέλος στη διαπλοκή και στη διαφθορά. Κι αυτή η μάχη, όπως είναι λογικό, δεν μπορεί να δοθεί μαζί με αυτούς που εισέπρατταν τα θαλασσοδάνεια για να λειτουργούν ως υπηρέτες τού τραπεζικού- επιχειρηματικού- μιντιακού κατεστημένου...

Ο ΣΥΡΙΖΑ, επομένως, οφείλει να συμβάλει στην καλλιέργεια του εδάφους για τη δημιουργία ενός ευρύτατου προοδευτικού μετώπου. Μέχρι να συμβεί, όμως, αυτό είναι και υποχρεωμένος να φτιάχνει λεμονάδες από τα λεμόνια που του δίνονται για να μην μείνει ξεκρέμαστος...



  

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Το ματσάκι γυρίζει...


Ήταν καλή η απόφαση του Eurogroup; Μένει να αποδειχθεί σε όσα συμπεριληφθούν στις προτάσεις των τεχνικών κλιμακίων που επιστρέφουν την ερχόμενη εβδομάδα στην Αθήνα. Αν, για παράδειγμα, η μείωση του αφορολόγητου και των συντάξεων και η αύξηση του ορίου των ομαδικών απολύσεων ισοσταθμιστούν από τη μείωση του ΕΝΦΙΑ, του ΦΠΑ σε τρόφιμα, ενέργεια κι εστίαση, καθώς κι από το πρόγραμμα τριών δισ. ευρώ για 100.000 θέσεις εργασίας τον επόμενο ενάμισι χρόνο και την επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, θα μπορούμε να μιλάμε για την πρώτη ουσιαστικώς νίκη κατά τής άγριας λιτότητας. Υπάρχει, πάντως, ήδη ένα πολύ καλό σημάδι πως η απόφαση του Eurogroup ήταν θετική για τον ελληνικό λαό κι αυτό δεν είναι άλλο από την "ξαφνική" ασθένεια του άθλιου Κούλη, η οποία δεν του επέτρεψε να εκφωνήσει ομιλία με την οποία έλπιζε να κατακεραύνωνε την κυβέρνηση για τη μη ολοκλήρωση της β' αξιολόγησης...

Είναι πλέον εμφανέστατη η αμηχανία τής ΝΔ από τη στρατηγική της ήττα. Άλλωστε ο ακροδεξιός αντιπρόεδρός της το είχε ομολογήσει, μέσα στην παραζάλη που προκαλεί η πάση θυσία αυτοπροβολή του, ότι στόχος της ήταν να μην ολοκληρωθεί η β' αξιολόγηση ή, έστω, αυτή να συνοδευτεί με σκληρά μέτρα, η χώρα να οδηγηθεί σε εκλογές κι ο ίδιος με τους συνοδοιπόρους του να επιστρέψουν στην εξουσία καβάλα σε ένα λευκό άλογο, αποκαθαρμένοι από τα αμαρτήματα του παρελθόντος.

Ο άθλιος Κούλης έχει ζητήσει την προσφυγή στις κάλπες τόσες φορές αυτό το χρόνο που βρίσκεται στην ηγεσία τού κόμματός του- αλήθεια, πώς θα ολοκληρωνόταν το συντομότερο δυνατό η αξιολόγηση, όπως διατυμπάνιζε, σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο;- ώστε να έχει ξεπεράσει σε γραφικότητα ακόμα και τον Β. Λεβέντη και το δικό του αίτημα για οικουμενική κυβέρνηση. Προφανώς στο Μοσχάτο πρέπει να καταλήξουν γρήγορα σε νέο αφήγημα πριν εξαντληθεί τελείως κι ο κομματικός στρατός, ο οποίος προετοιμαζόταν πυρετωδώς για έναν πόλεμο που μάλλον δεν θα πραγματοποιηθεί το 2017 ή το 2018...

Φυσικά μόνο η διατύπωση του νομοσχεδίου που θα ολοκληρώνει τη β' αξιολόγηση θα μας βοηθήσει να καταλήξουμε ή όχι στο συμπέρασμα ότι από το 2019 η χώρα θα κινείται με ένα άλλο μείγμα πολιτικής από αυτό που επικράτησε τα τελευταία εφτά χρόνια. Ένα, όμως, ακόμα καλό σημάδι ήταν η χθεσινή δημόσια τοποθέτηση του Β. Σόιμπλε, η οποία υπολειπόταν πολύ σε αλαζονεία προηγούμενων δηλώσεών του. Θα ήταν υπερβολή να έγραφα για ήττα τού υπουργού Οικονομικών τής Γερμανίας, ο ο οποίος είναι καταφανέστατο ότι επιδιώκει το Grexit, αλλά όπως κι αν έχει, προέκυψε ένα σοβαρό πρώτο πλήγμα στην ατσαλάκωτη εικόνα τού σκληρού Γερμανού. Κι αυτό οφείλουμε να το πιστώσουμε στην ελληνική κυβέρνηση, η οποία πολιτεύεται μακριά από το "ναι σε όλα" τής μνημονιακής αντιπολίτευσης και την ανέξοδη συνθηματολογία τής αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης. Το ματσάκι γυρίζει, αλλά χρειάζεται πολλή δουλειά ακόμα για να κερδηθεί...





Δείξε μου πώς καρφώνεις τη μπάλα να σου πω αν είσαι Έλληνας...

Υπάρχουν, σχηματικώς γράφοντας, δύο είδη ρατσιστών: εκείνοι που είναι ρατσιστές απέναντι σε οτιδήποτε δεν τους μοιάζει στον καθρέφτη κι αυτοί που είναι ρατσιστές ακόμα και στο ρατσισμό τους. Αυτό έχει εφαρμογή και στην περίπτωση του Γιάννη Αντετοκούνμπο. Όσοι ανήκουν στην πρώτη κατηγορία δεν θα δεχθούν ποτέ ότι μπορεί να υπάρξει μαύρος Έλληνας, γι' αυτό κι αντιμετωπίζουν ως ξένο ένα παιδί που από σεβασμό δεν θέλει να υπογράφει αυτόγραφα στην ελληνική σημαία και το οποίο δηλώνει πως όπου κι αν βρεθεί, κουβαλά μαζί του την Ελλάδα. Όσοι, πάλι, εντάσσονται στη δεύτερη κατηγορία καμαρώνουν για τον Γιάννη, αλλά αν δουν κάποιον μαύρο στο δρόμο- ανεξαρτήτως αν αυτός και τα παιδιά του ζουν χρόνια στην Ελλάδα ή όχι- από μέσα τους ή φωναχτά του λένε "γύρνα πίσω στην πατρίδα σου σκυλάραπα" και του πετούν και καμιά μπανάνα...

Οι περισσότεροι ρατσιστές, πάντως, συμφωνούν ότι Έλληνας γεννιέσαι και δεν γίνεσαι και πως για να έχεις το δικαίωμα να παρουσιάζεσαι ως τέτοιος πρέπει ως ελάχιστη προϋπόθεση οι γονείς των γονιών των γονιών σου να έχουν γεννηθεί εδώ και, "φυσικά", να είσαι λευκός. Την ίδια στενόμυαλη λογική χρησιμοποιούν και στην περίπτωση του σεξουαλικού προσανατολισμού, όπου το σκεπτικό τους συμπυκνώνεται στο "πας μη ετεροφυλόφιλος ανώμαλος και διεστραμμένος". Γι' αυτό και δεν θέλουν οι γονείς και τα παιδιά τους να παρακολουθούν σχολικά σεμινάρια στα οποία θα παρουσιάζονται όλες οι περιπτώσεις, λες και δεν είναι προτιμότερο να εξοικειώνεται κάποιος με το τι συμβαίνει στην πραγματική κοινωνία από τα παιδικά του χρόνια από το να αφήνει τη διαπαιδαγώγησή του και γι' αυτά τα θέματα στην τηλεόραση, για παράδειγμα, όπου οι γκέι ή οι τραβεστί παρουσιάζονται συνήθως σαν καρικατούρες...

Βγαίνουν διάφοροι πιθηκάνθρωποι και για να αποδείξουν δήθεν το δίκαιο του ρατσισμού τους ισχυρίζονται πως κάποιος επιλέγει να γίνει ομοφυλόφιλος, γι' αυτό και δεν είναι σωστό να προβάλλεται η ομοφυλοφιλία ως κάτι το φυσιολογικό. Ακόμα, όμως, κι αν είναι έτσι, από πότε η ελευθερία τής επιλογής, είτε πρόκειται για πατρίδα είτε για σεξουαλικό προσανατολισμό είτε για οτιδήποτε άλλο, θεωρείται ανώμαλη, ακόμα κι όταν γίνεται από ενήλικο άτομο;...

Για να μην παρεξηγηθώ από εκείνους που έχουν την παρεξήγηση πρόχειρη στο στόμα, δεν εννοώ πως ο οποιοσδήποτε που περνά τα σύνορα, νομίμως ή παρανόμως, και δηλώσει πως θέλει να γίνει Έλληνας για ιδιοτελείς σκοπούς δικαιούται να αποκτήσει την υπηκοότητα. Βεβαίως και πρέπει να υπάρχουν κανόνες χορήγησής της, αλίμονο όμως αν αυτό εξαρτάται από το πόσο εντυπωσιακά καρφώματα σε αγώνες μπάσκετ κάνει κάποιος, όπως συνέβη με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο επί εποχής Σαχλαμαρά. Αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από διπλός ρατσισμός, άρα και διπλά κατακριτέο από κάθε πραγματικά κι όχι μόνο στα χαρτιά προοδευτικό άνθρωπο...




Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Το "κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους" αθωώνει τους φαύλους...

Η δημοκρατία δεν είναι δυνατό να στερεώνεται στο φόβο. Δεν μπορεί, όμως, να ορθοποδήσει κι αν δεν γίνονται και πολλά για την καταπολέμηση των αιτιών που τον γεννούν. Φυσικά ο μεγαλύτερος κίνδυνος και για την ελληνική κοινωνία είναι η αποκαλούμενη εγκληματικότητα του "λευκού κολάρου", μιας σάπιας ελίτ δηλαδή που όταν δεν χρησιμοποιεί ως προκάλυμμα το νόμο, που η ίδια διαμορφώνει μέσω των λακέδων της στο πολιτικό σύστημα, τον παραβιάζει ακόμα κι απροκάλυπτα, εκτιμώντας πως διαθέτει ένα ιδιότυπο άσυλο από εξουσίες που έχει του χεριού της. Η καταστολή αυτού του είδους τής εγκληματικότητας είναι που θα ενισχύσει κυρίως το αίσθημα δικαιοσύνης στο μέσο πολίτη, πέρα βεβαίως κι από τη σημαντική ενίσχυση του κρατικού ταμείου...

Δεν φτάνει, όμως, μόνο η καταστολή τής "υψηλής" εγκληματικότητας προκειμένου να εμπεδωθεί το αίσθημα ασφάλειας στο μέσο πολίτη. Η βία στα γήπεδα, στα Εξάρχεια, το κάψιμο λεωφορείων ή το σπάσιμο ακυρωτικών μηχανημάτων των μέσων μεταφοράς δεν αποτελούν φαινόμενα που γεννήθηκαν ή γιγαντώθηκαν την τελευταία διετία. Ζούμε μαζί τους εδώ και πολλά χρόνια. Το επιχείρημα, ωστόσο, πως "κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους" δεν τιμά κανένα, μολονότι η σημερινή κυβέρνηση δικαιούται να υπερηφανεύεται πως είναι η μοναδική που εξάρθρωσε κύκλωμα ναρκωτικών στα Εξάρχεια...

Αντιλαμβάνομαι ότι πολλοί συμπολίτες μας δυσκολεύονται να πληρώσουν ακόμα και το εισιτήριο του μετρό. Κι ο γράφων στο παρελθόν έχει υποπέσει, ενδεχομένως και στο μέλλον να υποπέσει στο αδίκημα της εισιτηριοδιαφυγής, σταθμίζοντας προτεραιότητες του ατομικού του προϋπολογισμού. Μόνο που δεν είναι δυνατό να υποστηρίζει κάποιος πως μπορούν να υπάρξουν δωρεάν κι ασφαλή μέσα μεταφοράς για όλους αν κανένας δεν πληρώνει για τη μετακίνησή του. Και είναι αστείο να μιλάμε για παραβίαση προσωπικών δεδομένων με το ηλεκτρονικό εισιτήριο όταν αυτό εφαρμόζεται σε κάθε προηγμένη χώρα εδώ και δεκαετίες...

Το ίδιο ισχύει και για τη βία στα πανεπιστήμια. Ούτε αυτή γεννήθηκε ή γιγαντώθηκε επί ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο που δεν μπορεί να γίνεται ανεκτό και σήμερα να προπηλακίζονται, για παράδειγμα, καθηγητές που αντιδρούν σε γκράφιτι σε πανεπιστημιακούς χώρους. Ούτε να ιεροποιούμε το άσυλο σαν να βρισκόμαστε ακόμα στην περίοδο του εμφυλίου πολέμου ή της δικτατορίας. Ακριβώς επειδή οι άνθρωποι αυτής της κυβέρνησης έχουν συλλήβδην στιγματιστεί ως φιλοτρομοκράτες ή και τρομοκράτες έχουν την υποχρέωση όχι μόνο να κινούνται στο πλαίσιο της νομιμότητας, αλλά και να φαίνεται πως το κάνουν. Σε διαφορετική περίπτωση δίνουν επικοινωνιακά, έστω, πατήματα σε φαύλους να υποδύονται τους προστάτες τού νόμου και της τάξης...